admin « Page 8 « Medycyna Naturalna

Author Archives: admin

Zaćma

Posted on 12 czerwca 2014 by admin

Naturalne sposoby zapobiegania oraz leczenie wczesnych objawów zaćmy

Wśród dolegliwości męczących osoby w starszym wieku, zaćma czyli katarakta jest bez wątpienia najbardziej stresogenna, ponieważ jej powolny postęp można łatwo śledzić, aż do nieuniknionej utraty wzroku. Przypadki zaćmy starczej są od wielu lat coraz częstsze, ponieważ zwiększa się długość życia i liczba ludzi przekraczających 60 lat. Znane są liczne potencjalne przyczyny występowania objawów zaćmy:

• choroby gałki ocznej np. odwarstwienie siatkówki, nowotwory, jaskra
• choroby ogólnoustrojowe np. cukrzyca, galaktozemia
• infekcje wirusowe i bakteryjne
• alergie pokarmowe
• promieniowanie ultrafioletowe np. słoneczne, z ekranów TV i komputerów
• promieniowanie jonizujące
• toksyczność leków syntetycznych np. kortykosterydów, niektórych antykoncepcyjnych, psychiatrycznych, antybiotyków itd.
• nadmiar metali ciężkich w organizmie
• oraz wiele innych.

Badania w ostatnich latach wykazały istotne przyczyny zmian zachodzących w oczach, powodujących powstanie zaćmy, degeneracji plamki żółtej i nerwu ocznego. Stwierdzono, że w zdrowym oku poziom witaminy C jest 30 – 50 razy wyższy aniżeli we krwi, natomiast poziom glutationu i cynku 10 razy wyższy, zaś w oczach z zaćmą poziom tych związków jest niewielki i równy lub niższy od deficytowego poziomu ogólnoustrojowego. Związki te można traktować za swoiste markery, ponieważ witamina C jest znanym czynnikiem oksydoredukcyjnym działającym swoiście jako przeciwutleniacz dostarczany wraz z jedzeniem, glutation jest wewnątrzustrojowym trójpeptydowym antyoksydantem, a cynk jest częścią wielu enzymów znajdujących się w siatkówce, naczyniówce, rogówce i soczewce oka.

Wspomniana jako „marker” witamina C wskazuje na niedobór w oczach i w całym organizmie innych antyutleniaczy egzogennych, czyli dostarczanych z zewnątrz z żywnością, mianowicie witamin A i E, karotenoidów, bioflawonotdów, niektórych kwasów organicznych i aminokwasów, biopierwiastków i innych. Niedostatek glutationu wskazuje na zubożenie organizmu w jego własne, czyli endogenne antyutleniacze katalazy, koenzym Q10, dyzmutazę nadtlenkową, kwas alfa – limonowy.

Obrona całego organizmu

Obydwie grupy antyutleniaczy, egzogenna i endogenna, osłaniają nie tylko oczy, lecz cały organizm przed atakiem zawyżonej ilości wolnych rodników tlenowych w skrócie WRT. Obecnie wiadomo, że WRT tworzą się w organizmie w wyniku procesów biochemicznych i że są konieczne dla właściwego ich przebiegu, jednak ich nadmiar staje się groźny i to proporcjonalnie tym większy, im niższy jest poziom antyoksydantów. W wytwarzaniu WRT największy udział mają jony metali ciężkich: ołowiu, miedzi, rtęci, kadmu, chromu, aluminium, które z otoczenia dostały się do organizmu. Powstające masowo WRT są wysoce reaktywne, atakują różne narządy wewnętrzne, a w gałce ocznej uszkadzają ściany naczyń włosowatych, błony komórkowe, enzymy i struktury białkowe. Niszczycielska aktywność WRT w organizmie dała asumpt do uznania jej za patologię wolnorodnikową, odpowiedzialną za powstawanie wielu chorób degeneracyjnych, w tym także zaćmy.

Brak lekarstwa na zaćmę

Oficjalna medycyna stwierdza, że nie ma efektywnego sposobu leczenia zaćmy. W broszurce prof. H. Wolter – Czerwińskiej „Oczy zdrowe oczy chore” można przeczytać: „Nie znamy do tej pory żadnego środka farmaceutycznego, który dałby radę wyleczyć zaćmę. Jedynym skutecznym leczeniem jest zabieg operacyjny”. Analogiczne stwierdzenie znaleźć można w „The Merck Manual oj Diagnosis and Theravu”. Chirurgia oczna ma swoją wieloletnią tradycję, której początki sięgają 1707 roku, kiedy to francuski chirurg Maitre – Jan napisał pierwszy na świecie podręcznik chorób oczu. To były początki oftalmologii, która w 1817 r. oddzieliła się od chirurgii przez zabiegi wiedeńskiego lekarza J. Beera.

Przez cały wiek XIX i XX liczne grupy wysoce uzdolnionych chirurgów ocznych udoskonalały technikę operowania bielma rogówki i zaćmy soczewki oka. Był wśród nich znany rosyjski okulista W. F. Fiłatow, twórca wiedzy o biogennych stymulatorach. Ostatnim osiągnięciem jest metoda operacyjna zwana fakoemulsyfikacją, która polegała na rozbiciu ultradźwiękami zmętniałej struktury soczewki, z jednoczesnym usunięciem jej przez odsysanie. Zabieg ten odznacza się dużą skutecznością i nie wymaga pobytu w szpitalu. Po zabiegu można wszczepić soczewkę wewnątrzgałkową lub sztuczną soczewkę kontaktową albo przepisać okulary.

Leki naturalne i syntetyczne

Niechętny stosunek lekarzy do proponowanych obecnie metod profilaktycznych i leczenia zaćmy ma w pewnym stopniu swoje źródło w historycznym rodowodzie oftalmologii. Także wiele leków naturalnych i syntetycznych, używanych zewnętrznie jako krople oczne, lub inne postacie przeznaczone do użytku wewnętrznego, są traktowane jedynie jako pomocnicze, łagodzące określone dolegliwości związane z zaćmą.

Catalin – krople oczne, tabl. 0.75. mg, zawierają sól sodową pirenoksyny. Przeciwdziałają utlenianiu białek w soczewce. Zastosowanie w zaćmie starczej i na tle cukrzycy. Dawkowanie: 1 – 2 krople do worka spojówkowego 3 razy dziennie.

Clarvisol – proszek do przygotowania 7.2 ml kropli ocznych. Skład, działanie i zastosowanie takie samo jak Catalin.

Difrarel – tabletki powlekane zawierające 100 mg antocyjanów z owoców borówki czarnej, 5 mg beta – karotenu. Działa ochronnie na naczynia włosowate, ułatwia regenerację rodopsyny w siatkówce oka. Zastosowanie w niewydolności naczyń włosowatych, zaburzeń krążenia w oku, w ślepocie zmierzchowej. Dawkowanie: 3 – 6 tabletek dziennie doustnie przez 20 dni w miesiącu.

Fibs – ampułka 1 ml zawiera destylat z osadów w limanach plus kwas cynamonowy oraz kumarynę. Działanie bodźcowe jako biogenny stymulator wg Fiłatowa. Zastosowanie – choroby oczu, stany zapalne, zmiany barwnikowe, zanikowe i zmętnienie. Również zapalenie skóry, narządów wewnętrznych, korzonków nerwowych. Dawkowanie: podskórne 1 ml dziennie w cyklach po 30 dni z przerwami po 2 miesiące.

Ibustrin – tabletki zawierające 100 i 200 mg soli sodowej indobufenu. Zastosowanie w retinopatiach cukrzycowych, zakrzepach żylnych. Dawkowanie: 100 – 200 mg 2 razy dziennie doustnie po jedzeniu.

Quinax – krople oczne zawierające sól sodową polisulfonianu azapentacenu. Wg zapewnień producenta ma hamować utlenianie grup SH w białkach soczewki oka i zapobiegać zaćmie.

Ginkofar – tabletki powlekane zawierające 40 mg standaryzowanego wyciągu z liści miłorzębu. Działanie i zastosowanie analogiczne do Tinctura Ginkgo Bilobae. Dawkowanie: 1 tabletka 2 razy dziennie.

Retinase – ampułka 2.5 ml zawierająca 0.8 mg wyciągu z siatkówki oczu zwierząt oraz witaminy A, E, P. Zastosowanie w zapaleniu naczyniówki i siatkówki oka, w zaćmie. Dawkowanie: 1 ampułka dziennie domięśniowo.

Sanolent – tabletki zawierające 10 mg białka z gałek oczu zwierząt oraz 5 mg witaminy C, 0.2 mg witaminy B2, 0.1 mg, jodku potasu, 0.01 mg azotanu strychniny. Zastosowanie w stanach zapalnych oczu, zmętnieniach ciała szklistego, początkach zaćmy. Dawkowanie: 1 tabletka 3 razy dziennie doustnie przed jedzeniem przez 3 miesiące, później 2 razy dziennie.

Strix – tabletki zawierające 82 mg wyciągów z owoców borówki czarnej, 178 mg sproszkowanych owoców borówki czarnej, 12 mg beta – karotenu. Zastosowanie dla osób narażonych na promienie UV, słabo widzących w ciemności. Dawkowanie: 1 tabletka 2 razy dziennie.

Tinctura Ginkgo Bilobae – płyn 100 g zawierający standaryzowaną nalewkę z liści miłorzębu. Działanie udrażniające naczynia krwionośne, zwłaszcza w mózgu, sercu, kończynach, oczach i skórze, zwiększa wydolność fizyczną i psychiczną. Zastosowanie w zaburzeniach krążenia obwodowego krwi i w objawach z nim związanych. Dawkowanie: po łyżeczce 3 razy dzienne w wodzie.

Postęp cywilizacji przyczyną zaćmy

Holistyczne podejście medycyny naturalnej do organizmu człowieka traktuje przyczyny i skutki powstania zaćmy inaczej niż medycyna klasyczna. Istnieją bowiem wiele dowodów naukowych, że zaćma jest jedną z chorób degeneracyjnych, coraz bardziej rozwijającą się w społeczeństwach o kulturze i poziomie życia typu zachodniego oraz, że powodem są czynniki żywieniowe i środowiskowe. Zaobserwowano bezspornie i podano do wiadomości w najpoważniejszych czasopismach medycznych, że duża ilość przetworzonych przemysłowo produktów spożywczych została zubożona lub kompletnie pozbawiona licznych substancji odżywczych, mających ogromne znaczenie dla zdrowotnej kondycji naszego organizmu. Pod uwagę brano witaminy, biopierwiastki, enzymy, błonnik, lecytyny i dziesiątki innych.

Paradoksem naszych czasów jest to, że bogate kraje dysponują nadwyżką żywności, która zaspakaja potrzeby energetyczne, ale nie zdrowotne, zaś wiele krajów biednych cierpi niemal od czasów biblijnych na coraz większy brak żywności, która, chociaż jest pożywieniem naturalnym, nie zaspokaja ani potrzeb kalorycznych, ani zdrowotnych. W obu grupach krajów szerzą się różne choroby degeneracyjne, wśród nich również zaćma.

Konieczna właściwa dieta

Ekspert z USA dr Todd był w 1974 r. razem z grupą lekarzy w Etiopii i zaobserwował, że jest to kraj ślepców, bowiem niemal każdy mieszkaniec w wieku 40 lat ma mniej lub bardziej zaawansowaną zaćmę. Powodem jest minimalne spożywanie warzyw, a co najmniej dla 35 proc. ludności najważniejszym pożywieniem jest sos z papryki na chlebie. Podobne obserwacje poczyniono w niektórych częściach Indii, Nepalu i Kaszmiru. W końcu stwierdzono, że jedną z najistotniejszych przyczyn powstawania zaćmy nie jest podeszły wiek lub predyspozycje genetyczne, lecz niedobory substancji odżywczych. Potwierdził to dr Kemeny, autor książki „Cataract Breakthough”, który w 1980 r. przeprowadził badania kliniczne w International Cataract Clinic w Meksyku. Okazało się, że stosowanie pełnowartościowej diety sprawiło dużą poprawę widzenia u 85 % chorych z zaawansowaną zaćmą, wskutek zmniejszenia gęstości katarakty, mierzone oftalmoskopem.

Drugim ważnym ujemnym czynnikiem jest skażenie środowiska w którym żyjemy. Zwłaszcza niebezpieczne są wszelakie związki toksyczne, będące się w powietrzu w skupiskach miejskich i w otoczeniu fabryk chemicznych, ponieważ w czasie oddychania wnikają one do płuc i przedostają się do krwi. Chodzi tu przede wszystkim o substancje lotne i pyły zawierające toksyczne metale ciężkie, ponieważ powodują przeciążenie wątroby i zmniejszenie jej zdolności odtruwającej. Krążąca w układzie sercowo – naczyniowym krew jest w istocie zatruta, dociera ona także do naczyń ocznych, powoduje zmiany biochemiczne w gałce ocznej i w soczewce, objawiające się zmętnieniem i zaćmą.

Objawy zaćmy

Jak wyglądają wczesne objawy zaćmy? Należy je bowiem znać, by we właściwym czasie odpowiednio szybko reagować. Przypadek autora tekstu źródłowego:
„Pracuję dużo w swoim gabinecie, często do późnych godzin nocnych, zatem oczy są zmęczone. Któregoś wieczoru dostrzegłem w czasie czytania, że mam coś na oku, przetarłem powiekę, ale to nie pomogło, oczyściłem okulary, również bez skutku, lecz gdy mrużyłem oczy to „coś” poruszało się, więc zrozumiałem, że tkwi w gałce ocznej. Po jakimś czasie pojawił się następny kłaczek, nie przeszkodził jeszcze w czytaniu, dopiero gdy powstał trzeci, dużo większy od poprzednich, poszedłem się do okulisty. Stwierdził pierwsze objawy zaćmy i powiedział, że mam dużo czasu nim zaćma „dojrzeje”, czyli gdy będzie można ją operować. Ale ja nie czekałem, znalazłem w literaturze naturalne metody przeciwdziałania i zastosowałem je z nadzieją, że będą skuteczne także w początkowej fazie choroby. I tak się stało bowiem po 3 miesiącach moje lewe oko, w którym to miałem wylew z pękniętego naczynka włosowatego, było kompletnie wolne od kłaczków, co potwierdził. ze zdziwieniem okulista. Upłynęło już prawie 3 lata, nadal stosuję „kurację antykataraktalną” i mój wzrok poprawił się o 0,5 dioptrii, również samopoczucie psychiczne i fizyczne”.

Postępowanie zapobiegawcze

Rozsądna i efektywna ochrona przed zaćmą starczą polega na stosowaniu zasad profilaktyki ogólnoustrojowej, gdy przekroczy się 50 rok życia, u niektórych osób 60 – 65 lat, zależnie od warunków zdrowotnych i higienicznych miejsca pracy, skażenia środowiska w miejscu zamieszkania oraz od przebytych chorób i stopnia osłabienia układu odpornościowego. Zasady profilaktyki są następujące:

• zmienić sposób życia na prozdrowotny, z wyrzeczeniem się alkoholu, palenia tytoniu, częstego picia mocnej herbaty i kawy, prócz tego unikania sytuacji stresujących, wzbudzenia u siebie życzliwego nastawienia do otoczenia, prowadzenia w miarę możliwości ruchliwego trybu życia, regularnych okresów snu i odpoczynku oraz czasu posiłków itd.

• umiejętnie odróżniać objawy chwilowej niedyspozycji od objawów powtarzających się, sygnalizujących zaburzenia czynnościowe określonego narządu i wtedy udać się do lekarza domowego. Zwrócić wyjątkową uwagę na przewód pokarmowy i wątrobę. Likwidować zaparcia przez dobór właściwej żywności i preparatów ziołowych regulujących trawienie.

• z czasem zmienić dobór pokarmów na zgodny z nowoczesnymi zasadami żywienia według następującej kolejności ważności: ziarna zbóż (m.in. mąki, kasze, makarony), strączkowe (m.in. fasole, grochy, soczewica), warzywa, owoce, mleko i jego przetwory, niektóre rodzaje mięsa (m.in. cielęcina, drób), ryby. Spożywanie tłuszczu zmniejszyć do 15 – 25 % kalorii dziennie z przewagą nienasyconych kwasów tłuszczowych pochodzenia roślinnego i małą ilością nasyconych tłuszczów zwierzęcych. Spożywać więcej warzyw, szczególnie zielonych i żółtych (zawierają chlorofil i karotenoidy), owoców jagodowych, jabłek, cytrusów. Pić dobrej jakości wodę, soki owocowe i warzywne.

• unikać lub znacznie zmniejszyć spożycie niektórych pokarmów jak: białego pieczywa, cukru krystalicznego, śmietany, potraw mięsnych duszonych, smażonych, grillowanych, wędlin peklowanych, ciast i wypieków na tłuszczach nasyconych, ostrych przypraw, marynat, innych produktów fabrycznie przetworzonych (np. margaryna, frytki). Wskazania te są z konieczności skrócone, ale wskazują właściwy kierunek zdrowej kuchni.

Suplementy witaminowo – mineralne

Nawet przestrzegając przedstawionych zaleceń, zawartość związków odżywczych w spożywanych pokarmach jest nadal zbyt mała, aby mogła wyrównać naturalne niedobory w organizmach osób starszych, szczególnie, że ich przyswajanie jest także zmniejszone. Dlatego trzeba stale przyjmować następujące uzupełnienia, co miesiąc przez 20 dni:

• Vitaminum C – drażetki 200 mg – 2 razy dziennie
• Vitaminum E – kapsułki 100 mg – 2 razy dziennie
• Vitaral – drażetki – 2 razy dziennie
• Troxerutin – kapsułki 200 mg – 1 raz dziennie
• Sylivit 80 – tabletki powlekane 80 mg sylimarynę – 2 razy dziennie
• Selenium – tabletki 100 mcg Se – 1 raz dziennie
• Zincuprin Forte – tabletki 5 mg Zn – 1 raz dziennie
• Beta – karoten – w świeżych warzywach zielonych i żółtych
• Magnez – uzupełniać niedobór wg analizy spektral. włosów

Postępowanie w początkach zaćmy tzw. faza kłaczkowa

Niezbędna jest natychmiastowa wizyta u lekarza – okulisty, ale jednocześnie należy rozpocząć czynności zatrzymujące proces chorobowy, następnie przywracające równowagę biochemiczną w soczewce oka aż do zupełnego zaniku kłaczków i ponowna kontrola u okulisty. Następnie stosuje się postępowanie zapobiegawcze, aby uniknąć nawrotu. Pierwszym zabiegiem jest odtruwanie organizmu przez wydalenie zbyt dużej ilości związków szkodliwych, doprowadzenie do biologicznej równowagi układu immunologicznego.

Oczyszczanie organizmu ze szkodliwych toksyn

Oczyszczanie wątroby

Mieszanka ziołowa wg Ożarowskiego

Mieszamy po 50 g ziela rdestu ptasiego, liści brzozy, liści orzecha włoskiego, po 25 g strąków fasoli, ziela nawłoci, korzenia łopianu, ziela krwawnika. W naczyniu zalewamy dwie czubate łyżki ziół 2.5 szklankami ciepłej wody, pozostawiamy na 1 godz. do spęcznienia, ogrzewamy powoli do zagotowania, przecedzamy do termosu. Pijemy w trzech porcjach między posiłkami. Specjalną uwagę powinniśmy zwrócić na wątrobę, bo to w niej gromadzi się krew, która razem z substancjami odżywczymi jest kierowana do krwiobiegu i do tkanek. Dlatego kondycja organizmu jest dokładnie związana ze stanem czynnościowym wątroby. Potwierdzili to w ostatnich latach uczeni z Chin, którzy m.in. stwierdzili, że istnieje bezpośrednia zależność między wydolnością wątroby a wzrokiem. Sporządzili nawet środek ziołowy zwany Zhang Yan Ming, drażetki zawierające wyciąg z owoców Myrica cerifera, polecane jako „zapobiegające zaćmie”, ponieważ odtruwają wątrobę. W Polsce mamy kilka preparatów unieczynniających związki toksyczne zgromadzone w wątrobie:

• Sylimarol 70 – drażetki 70 mg sylimarynę. Dawki 1 – 2 drażetki 2 – 3 razy dziennie.
• Sylvit 150 – tabletki powlekane 150 mg sylimaryny. Dawki 1 tabletka 2 – 3 razy dziennie.
• Sylicyna – drażetki 20 mg sylimaryny oraz wyciąg z karczochów. Dawki 2 drażetki 2 – 3 razy dziennie.
• Syligran – granulat zawierający w 100 mg 2.8 g sylimaryny.
• Sylimarosol – płyn zawierający wyciąg z ostropestu plamistego.

Organizm można także oczyścić z toksyn stosowaniem 3 – 5 dniowej głodówki, lub dłuższej, jeżeli pozwala na to stan zdrowia. Pije się wtedy tylko soki warzywno – owocowe: marchwiowy, pomidorowy, jabłkowy i spożywa jako surówkę kiełki nasion soi, słonecznika lub inne. Po zakończeniu odtruwania organizmu stosuje się przytoczone wcześniej zasady prozdrowotnego żywienia i jednocześnie przyjmuje suplementy witaminowo – mineralne z tym, że ilość antyoksydantów (wit. C. E, beta – karotenu) należy co najmniej podwoić.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Aleksander Ożarowski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

zioła na zaćmę
naturalne leczenie zaćmy
ziola na zacme
leczenie zaćmy ziołami
zacma leczenie niekonwencjonalne
zaćma leczenie ziołami
zaćma leczenie naturalne
sposoby leczenia zaćmy ocznej
jerzy zięba medycyna naturalna zacma
domowe sposoby leczenia zacmy

Bluszczyk kurdybanek

Posted on 10 czerwca 2014 by admin

Comments off

Bluszczyk kurdybanek Glechoma hederacea L

Bluszczyk kurdybanek należy do roślin wieloletnich z rodziny Wargowych, rośnie na terenie całej Europy, powszechny w Polsce w wilgotnych zaroślach, przydrożach i na łąkach. Bluszczyk posiada łodygi rozesłane lub wspinające się z długimi, ulistnionymi rozłogami, rozgałęzione, o długości do 40 cm, gęsto naprzeciwległe ulistnione. Jego kwiaty są drobne o koronie dwuwargowej, barwy niebiesko fioletowej.

Na cele lecznicze pozyskuje się nadziemne, górne części pędów w czasie zakwitania od kwietnia do czerwca i suszy rozłożone cienką warstwą w miejscach zacienionych i przewiewnych. Surowcem leczniczym jest ziele bluszczyka – Herba Glechoma. W zielu bluszczyka wyodrębniamy substancję goryczkową glechominę, około 7% garbników, saponinę w małej ilości, małe ilości olejku eterycznego, kwasy organiczne, cholinę i sole mineralne.

Napary i odwary z ziela bluszczyka powodują wydzielanie soków trawiennych i zwiększają dzięki temu łaknienie. Poprawiają procesy trawienia i przyswajanie pokarmów. W wyniku tego działają ogólnie wzmacniająco. Przetwory z ziela bluszczyka poprawiają wydzielanie żółci i ułatwiają jej przepływ do dwunastnicy, przeciwdziałają zastojom w pęcherzyku i zmniejszają możliwość tworzenia się kamieni żółciowych. Żółć wytwarzana w okresie leczenia przetworami z bluszczyka posiada więcej kwasu chenodezoksycholowego, który jest uważany za jeden z najskuteczniejszych związków zapobiegających tworzenie się kamieni cholesterolowych i ułatwiających ich rozpuszczanie.

Nie od dziś wiadomo, że ziele bluszczyka działa przeciwzapalnie i regeneruje błony śluzowe przewodu pokarmowego, dróg moczowych i dróg oddechowych. Zwiększa również ich odporność i wiąże toksyczne produkty przemiany materii. Z uwagi na zawartość garbników przetwory z ziela bluszczyka przyjmowane wewnętrznie działają łagodnie ściągająco i przeciwbiegunkowo, zaś używane zewnętrznie – ściągająco, przeciwzapalnie, bakteriobójczo i grzybobójczo. W dawkach leczniczych objawów niepożądanych nie stwierdzono.

Wyciągi wodne z ziela bluszczyka używa się wewnętrznie przede wszystkim w kamicy żółciowej i stanach zapalnych dróg żółciowych, w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego i niewystarczającym wydzielaniu soków trawiennych. Celowe jest łączenie ziela bluszczyka z innymi surowcami działającymi odtruwająco, żółciopędnie i poprawiającymi trawienie.

Zewnętrznie używa się przetwory z ziela bluszczyka do okładów i przemywań w trądziku pospolitym, zapaleniu i świądzie skóry, oparzeniach I stopnia, jak również do płukania jamy ustnej i gardła, przemywania przewodów nosowych i do kąpieli w bólach reumatycznych. Dobrze jest łączyć odwar z ziele bluszczyka z rumiankiem, liściem szałwii lub zielem macierzanki.

Odwar z bluszczyka – jedną łyżkę ziela bluszczyka wsypujemy do 1 – 1.5 szklanki ciepłej wody, zagotowujemy i gotujemy na małym ogniu pod przykryciem 5 min. Odstawiamy na 10 min i przecedzamy. Pijemy po pół szklanki 2 – 3 razy dziennie na pół godziny przed jedzeniem jako środek żółciopędny i poprawiający trawienie. Zewnętrznie stosujemy do przemywań, okładów i płukania w chorobach skóry i błon śluzowych.

Zioła przeciwkaszlowe – mieszamy równe ilości ziela bluszczyka, liści szałwii i korzeni arcydzięgla. Zalewamy jedną łyżkę starannie rozdrobnionych ziół w termosie 1.5 szklanki wrzącej wody i pozostawiamy pod zamknięciem 1 godz. Przecedzamy i pijemy 1/3 – 1/2 szklanki trzy razy dziennie jako środek przeciwkaszlowy. Napar ten można stosować do płukania gardła i jamy ustnej oraz przewodów nosowych w mało nasilonym nieżycie.

Zioła w schorzeniach uszu – mieszamy po dwie części ziela bluszczyka i ziela krwawnika oraz po 1 części liści szałwii i zgniecionych owoców anyżu albo kopru włoskiego, zalewamy pół łyżki tych ziół 2/3 szklanki gotującej wody i pod przykryciem pozostawiamy na pół godziny. Przecedzamy i stosujemy do płukania ucha zewnętrznego i błony bębenkowej w stanach zapalnych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

kurdubanek przetwory

Mleczne terapie

Posted on 3 czerwca 2014 by admin

Comments off

Leczenie mlekiem i produktami mlecznymi

Organizmy niektórych osób często nie akceptują mleka krowiego. Natomiast z przetworami mlecznymi takimi jak jogurt, maślanka czy kefir radzą sobie znakomicie. Są to produkty, mleczne, których pozytywne, dobroczynne działanie na organizm udowodniono naukowo. Zawarte białko w mlecznych produktach gwarantuje dostarczenie budulca kościom i mięśniom. Dla tych, którym niestraszne jest mleko, przedstawiono poniżej kilka sprawdzonych przepisów na różne dolegliwości.

Mleko i wzdęcia

Małe dzieci w zasadzie dobrze radzą sobie z mlekiem, w szczególności matczynym, za sprawą enzymowi jelitowemu o nazwie laktaza, który rozkłada cukier mleczny – laktozę. Jednak im człowiek starszy, tym laktazy ma coraz mniej, aż w końcu przestaje go syntetyzować. Wtedy to po spożyciu mleka wielu miewa sensacje jelitowe w postaci wzdęć, przelewań – czyli ewidentnej niestrawności, a nawet biegunek. Inny problem, to alergia na mleko krowie, którą mają już nawet maleńkie dzieci. Z tego względu warto zrezygnować z mleka, na rzecz jogurtów, kefirów, maślanek – najlepiej bez dodatku cukru, słodzików, owoców, konserwantów, barwników itp. polepszaczy. Można sobie zrobić samemu w domu owocowy koktajl czy jogurt.

Jako powstaje kwas mlekowy?

Kwas mlekowy wytwarza się w produktach spożywczych i jest efektem fermentacji cukrów – laktozy znajdującej się w mleku, czy fruktozy obecnej w warzywach i owocach. Obecność kwasu mlekowego w mleku powoduje koagulację białek wchodzących w jego skład, przez co mleko zmienia swoją strukturę i smak. Proces ten jest powszechnie wykorzystywany przy produkcji serów, jogurtów, kefiru i innych produktów mlekopochodnych. I to w nich kwas mlekowy występuje. Kwas mlekowy wytwarza się również w wyniku celowego fermentowania niektórych warzyw, na przykład ogórków i kapusty. Jego duże stężenie powoduje zmianę struktury tych warzyw nadając im specyficzny smak.

Kwas mlekowy może również powstawać w mięśniach. Powiązane jest to z procesem spalania glukozy w organizmie. W przypadku gdy do mięśni jest dostarczana wystarczająca ilość tlenu, spalanie glukozy przebiega w sposób kompletny. Jednak gdy występuje deficyt tlenu, zaczyna się ona odkładać w tkance mięśniowej. Zwiększone stężenie kwasu mlekowego odczuwa się jako doznanie bólu tzw. „zakwasy” w czasie zbyt intensywnego wysiłku lub po nim. Ale „zakwasy” dotyczą mięśni, a nie przewodu pokarmowego. A więc bez problemu możemy przyjmować produkty z tymże dobroczynnym kwasem mlekowym.

Pożyteczny kwas mlekowy

Kwas mlekowy, poprzez swoje właściwości probiotyczne, wspomaga pracę jelit, wzmacnia odporność, pomaga likwidować zaparcia. Gdy naturalna flora bakteryjna przewodu pokarmowego człowieka ginie wskutek nieodpowiedniej diety, ilość bakterii kwasu mlekowego zmniejsza się radykalnie w jelitach. Zaczynają wytwarzać się chorobotwórcze bakterie gnilne, które psują pracę jelit. W takiej sytuacji dużą ulgę dadzą jelitom i organizmowi bakterie kwasu mlekowego. Z tego względu warto codziennie spożywać kefir, jogurt czy maślankę. W napojach tych znajduje się dużo pożytecznych bakterii kwasu mlekowego. Bakterie te, podobnie jak błonnik, działają korzystnie na usprawnienie perystaltyki jelit i przeciwdziałają zaparciom, jak również nowotworom żołądka i jelit.

Kwas mlekowy dla urody

W kosmetyce kwas mlekowy wykazuje działanie: złuszczające, nawilżające i przeciwstarzeniowe. Stymuluje on odnowę komórkową skóry przez zlikwidowanie zbędnych zrogowaciałych komórek, dzięki czemu poprawia się struktura i koloryt skóry. Potęguje efektywność działania innych preparatów kosmetycznych. Pobudza wytwarzanie ceramidów w skórze, zmniejszając tym samym utratę wody ze skóry, jak również podnosi poziom glikozaminoglikanów – związków, które gwarantują odpowiednie nawodnienie głębszych warstw skóry.

W szczególności istotne jest to u ludzi starszych. Ponadto sprzyja lepszemu nawilżeniu skóry, która staje się bardziej elastyczna i miękka. Wpływa na wytwarzanie kolagenu w skórze, powodując zwiększenie grubości i wzmocnienie skóry właściwej, spłyca drobne zmarszczki powierzchniowe i poprawia elastyczność i jędrność skóry, jest składnikiem przeciwstarzeniowym. Jest pomocny w przypadku przebarwień i małych blizn po trądziku.

Dobroczynne produkty mlekowe

W naszych kraju z mleka krowiego uzyskujemy: maślankę, kefir, jogurt, mleko kwaszone.

Maślanka

Jest niskotłuszczowym, niskokalorycznym i orzeźwiającym napojem mlecznym otrzymywanym w czasie produkcji masła. Po fermentacji śmietany i oddzieleniu z niej masła pozostaje około 1,5 % tłuszczu oraz lecytyna i inne fosfolipidy. Podobnie jak mleko posiada ona białka, laktozę, witaminy i minerały, głównie łatwo przyswajalny wapń oraz kwas mlekowy. Maślanka zapobiega zaparciom, hamuje rozwój bakterii gnilnych i fermentacyjnych w przewodzie pokarmowym. Może być wypijana także przez małe dzieci, oczywiście jeśli jest produktem wysokiej jakości. Oprócz bezpośredniego spożycia używa się ją do robienia koktajli i chłodników.

Kefir

Kefir doskonale wpływa na trawienie, rozkłada ciężkostrawną laktozę na cukry proste. W jego składzie znajduje się aż siedem szczepów bakterii, dla porównania w jogurcie jest ich tylko cztery. Kefir wspomaga również wchłanianie wapnia i przeciwdziała jelitowym bakteriom gnilnym. Efektem picia tego przetworu mlecznego jest również powstanie kwasu foliowego. Zwiększa on witalność, ulepsza wygląd skóry, a co najistotniejsze, wspomaga prawidłowy rozwój płodu w czasie ciąży i zabezpiecza powstawaniem wad rozwojowych. Kefir ma także wpływ na urodę. Dzięki niemu jesteśmy w stanie poprawić stan skóry oraz włosów, co więcej, zapobiegać przedwczesnemu siwieniu oraz kłopotliwego dla wielu osób łupieżowi. Kefir jako fermentowany napój mleczny rzadko powoduje uczulenia. Obniża poziom cholesterolu i zapobiega rozwojowi komórek nowotworowych.

Oczyszczanie organizmu kefirem

• Pierwszy dzień. Trzeba wypić 2,5 litra kefiru w 6 dawkach razem z sucharkami z razowego pieczywa. Nie spożywamy żadnych innych posiłków.

• Drugi dzień. Wypijamy 1,5 do 2 litrów soku z jabłek w 6 dawkach razem z sucharkami z czarnego pieczywa. Sok powinien być świeżo przygotowany, jabłka powinny być słodkie. Nie spożywać żadnych innych posiłków. Dietę tą można stosować dwa razy w miesiącu.

Jogurt

Czysty jogurt bez jakichkolwiek dodatków z powodzenie może zastąpić w kuchni śmietanę. Szczególnie w przygotowywaniu sałatek, doprawianiu zup, sosów. Może też być bazą deserów. Jest niskotłuszczowy i łatwostrawny. Naturalny jogurt z żywymi kulturami bakterii może zapobiec infekcji. Dzieje się tak dlatego, że „żywy” jogurt posiada probiotyki, bakterie pobudzające komórki odpornościowe w przewodzie pokarmowym. Normalne, zdrowe dla naszego organizmu bakterie żyjące w przewodzie pokarmowym pomagają w walce ze szkodliwymi bakteriami i wirusami w oczyszczaniu z substancji toksycznych.

Serwatka

Serwatka jest prawie przezroczystą cieczą, która jest pozostałością po całkowitym ścięciu mleka krowiego. Białko serwatkowe posiada wyjątkowo wiele korzyści, z których większość z nas po prostu nie zdaje sobie sprawy. Nie tylko potrafi ono pobudzić utratę wagi i wzmocnić stan układu sercowo naczyniowego, lecz również zwiększyć odporność organizmu i gęstość mineralną kości. Dzieje się tak dlatego, że białko to posiada aminokwas zwany cysteiną, który w organizmie przeobraża się w glutation – związek odtruwający. Glutation to przeogromny przeciwutleniacz, który wzmacnia komórki w walce przeciwko infekcjom bakteryjnym i wirusowym.

Jedną z wielu zalet serwatki jest to, że jest lekkostrawna i poprawia perystaltykę jelit. Jest bogata w witaminy rozpuszczalne w wodzie i ważne dla zdrowia: B2, B12, Bl i B6. Zawiera także kwas pantotenowy, którego deficyt powoduje m.in. stany zapalne skóry, biegunki, zahamowanie wzrostu, siwienie i wypadanie włosów. Serwatka posiada fosfor, wapno, jod i sód, ale głównie bogata jest w wapń, jak wiadomo zapobiegający zrzeszotnieniu kości, czyli osteoporozie. Każdy, kto wypija litr serwatki dziennie, daje organizmowi ok. 66 % niezbędnego wapnia i ok. 40 % magnezu. Serwatka została wpisana do oficjalnego katalogu leków i może być przepisywana na receptę w USA.

Mleczne terapie

Poniżej przedstawiono kilka sprawdzonych receptur z mlekiem dla tych, którzy je tolerują.

• Mleczna mikstura na przeziębienie. Bierzemy szklankę mleka, dwa ząbki czosnku, dwie łyżki miodu. Podgrzewamy mleko, a czosnek przeciskamy przez praskę. Dodajemy miód do ciepłego mleka i mieszamy, po czym dodajemy czosnek. Pijemy jeszcze gorące.

• Środek przyspieszający wzrost małych dzieci. Do 2 szklanek ciepłego mleka wbijamy 1 jajko i dobrze mieszamy. Dajemy dziecku do picia 3 razy dziennie.

• Na chroniczny bronchit. 1 łyżeczkę schłodzonego sadła trzeba roztopić w szklance gorącego mleka i gorące pić niewielkimi łykami.

• Na koklusz dziecięcy. 5 ząbków czosnku średniej wielkości drobno siekamy lub miażdżymy i zagotowujemy w szklance niepasteryzowanego mleka. Podajemy dzieciom do picia kilka razy dziennie.

• Na pozbycie się kaszlu.

l. Starannie mieszamy ziarno żyta, owsa i jęczmienia, dodajemy cykorię i dwie cząstki oczyszczonego gorzkiego migdała. Parzymy i pijemy jak kawę. Można pić z gorącym przegotowanym mlekiem.

2. Siekamy drobno 10 cebul i 1 główkę czosnku. Gotujemy w niepasteryzowanym mleku do chwili, aż cebula i czosnek zmiękną. Dodajemy trochę miodu i soku z mięty. Przyjmujemy po 1 łyżce co godzinę przez cały dzień.

• Środek przeciwko kamieniom wątrobowym i nerkowym. Mielimy maszynką 1 szklankę siemienia konopnego, mieszamy z 3 szklankami surowego mleka i gotujemy do chwili, aż objętość mieszaniny zmniejszy się do l szklanki. Gorący płyn przecedzamy i pijemy na czczo 1 szklankę dziennie przez 5 dni. Po 10 dniach zabieg powtarzamy. W tym czasie nie spożywamy nic ostrego. Możliwe są ataki bólu wątroby, jednak trzeba je wy trzymać i wytrwale poddawać się kuracji. Po roku kurację tą powtarzamy. Medycy ludowi uważają, iż w ten sposób tę dolegliwość można zupełnie wyleczyć.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Jan Paweł Tarnowski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

czy kefir jest budulc miesni
fightjl3
kwas mlekowy w organizmie
Leczenie kefirem
leczenie maslanka
medycyna ludowa kefir

Rdest ptasi

Posted on 1 czerwca 2014 by admin

1 Comment

Rdest ptasi Polygonum aviculare L

Rdest ptasi występuje również pod innymi nazwami: bzdziorst, drutowiec, świńska trawa, wróble języczki. Należy do roślin jednorocznych, porasta nieużytki, miedze, nadrzecza, przydroża, podwórka. Przeważnie traktowany jest jako uciążliwy i uporczywy chwast. Surowcem lekarskim jest całe ziele – Herba Polygoni avicularis pozyskiwane w okresie kwitnienia. W całym zielu znajdują się związki żywicowe, woskowe, śluzowe i tłuszczowe, cukry, kwasy organiczne, sole mineralne, garbniki, a także witaminy A i C. Korzenie zawierają barwnik indygotynę. Roślina jest niezwykle chętnie zjadana przez domowe ptaki: kury, gęsi i kaczki i stąd pochodzi jego nazwa gatunkowa.

Przetwory rdestu ptasiego wykazują się szerokim wachlarzem oddziaływania na organizm. Stymulują wydzielanie żółci, działają przeciwzapalnie i antytoksycznie, jak również wywierają znaczący wpływ na zaburzenia przewodu pokarmowego. Oczyszczają skutecznie organizm ze wszelkiego rodzaju złogów. Garbniki i krzemionka znajdujące się w zielu rdestu ptasiego uszczelniają ściany naczyń krwionośnych. Wyciąg z rdestu ptasiego zwiększa wydalanie moczu, stosowany w kamicy nerkowej, jako środek moczopędny, przy dolegliwościach płucnych, zewnętrznie przy krwawiących, źle gojących się ranach.

Inną właściwością ziela rdestu ptasiego jest ograniczanie wydzielania cukru z moczem, co wpływa na usuwanie powikłań cukrzycowych w postaci zapaleń błon śluzowych i skłonności do czyraczności. W medycynie ludowej stosuje napar z ziela rdestu ptasiego. Jedna łyżka surowca na szklankę wrzącej wody wypijany trzy razy dziennie po dwie łyżki przed jedzeniem.

Źródło: Andrzej Szymański – Poradnik ziołowy dla chorych na żołądek i wątrobę.
Źródło: wikipedia.pl

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

rdest ptasi inna nazwa

Znaczenie miodu w odżywianiu

Posted on 23 maja 2014 by admin

Comments off

Miód jest bardzo wartościowym produktem w odżywianiu różnych grup osób, w szczególności małych dzieci, sportowców, osób ciężko pracujących i pracujących umysłowo, rekonwalescentów i ludzi starszych. Włączenie go do codziennego menu ma również swoje uzasadnienie.

W profesjonalnej literaturze znaleźć można dane na temat używania miodu w żywieniu dzieci przedwcześnie urodzonych oraz dzieci z niedowagą, nieprawidłowościami odżywczymi i brakiem apetytu. U dzieci z zaburzeniami odżywiania i biegunką pozytywne efekty uzyskiwano, podając im mleko z odwarem ryżowym i miodem. Miód wpływał również korzystnie na dzieci z niskim poziomem hemoglobiny i krwinek czerwonych. Stosowanie miodu poprawiało apetyt, przybieranie na wadze i polepszało obraz krwi. Miód zapobiegał też zaparciom, wzdęciom, przyspieszał wyrzynanie się zębów, zapobiegał wymiotom, jak również wywierał lekkie działanie uspokajające i nasenne.

Trzeba jednak zaznaczyć, o czym nie wszyscy wiedzą, że miód mimo wielu pozytywnych cech może u niemowląt i małych dzieci z nierozwiniętym systemem immunologicznym prowadzić do zatruć pokarmowych. Zauważono bowiem, że w miodzie mogą występować przetrwalniki bakterii tlenowych Bacillus larvae, jak również przetrwalniki bakterii beztlenowych Clostridium perfringens i Clostridium difficile. W dogodnych warunkach są one w stanie wywołać ostre zakażenie przewodu pokarmowego.

Energetyczne i odżywcze wartości miodu cenione są przez sportowców. Produkt ten poprawia potencjał fizyczny i wytrzymałość zawodników, tak i w czasie treningu jak i na zawodach. Zjedzenie go po wysiłku ułatwia w krótkim czasie ustąpienie objawów zmęczenia i prędką odnowę wydatkowanej energii. Badania wykazały, że miód spożywany pomiędzy zawodami lub w przerwach meczów pozwalał na zwiększenie efektywności i lepszą tolerancję dalszego wysiłku.

Wielu autorów wskazuje przewagę miodu nad innymi produktami spożywczymi podawanymi sportowcom. W ocenie produktów dających szybko dużą ilość energii, nie wywołując dolegliwości trawiennych lub innych reakcji ubocznych, miód w skali 1-10 otrzymał 9 punktów, glukoza – 7.5, cukier nierafinowany – 6, a cukier rafinowany – tylko 4,5 punktu. Pozytywne działanie miodu uzasadniają również badania efektywności zawodników. Po podaniu miodu efektywność wynosiła 48%, podczas gdy po podaniu fruktozy, glukozy lub sacharozy była ona zauważalna w granicach 15 – 20%. Należy w tym miejscu dodać, że o ile glukoza i fruktoza znajdujące się w miodzie są przez organizm ludzki przyswajalne całkowicie, to sacharozę przyswaja on zaledwie częściowo, a przy nieprawidłowościach przemiany materii mogą z niej tworzyć się substancje toksyczne.

Miód jako środek obfity w komponenty budulcowe, energetyczne i regulujące używany jest z powodzeniem w żywieniu młodzieży szkolnej, studentów, rekonwalescentów, osób niedożywionych i ludzi starszych. Miód najszybciej ze wszystkich produktów naturalnych uzupełnia braki energetyczne organizmu. Dzięki temu błyskawicznie usuwa stan obniżonej zdolności do pracy z powodu spadku poziomu glukozy we krwi i utrzymuje odpowiedni poziom energii przez długi czas.

Badania udowodniły, że spożywanie miodu w ilości 1 g/kg masy ciała dziennie przez miesiąc, podwyższa fizyczną zdolność do pracy o 14%. Po 2 miesiącach spożywania miodu w tej samej ilości zaobserwowano jeszcze lepsze wskaźniki, w przeciwieństwie do miodu sztucznego, który nie miał żadnego wpływu na parametry określające fizyczną zdolność do pracy.

Miód w diecie odchudzającej, przez korzystny wpływ na przemiany metaboliczne, funkcjonowanie wątroby i dostarczanie organizmowi w niewielkiej dawce niezbędnej ilości kalorii, daje uczucie sytości. Przy niedowadze z kolei istotna jest duża przyswajalność miodu i jego wysoka wartość odżywcza. Spożywany regularnie przyczynia się do szybkiego przyrostu masy ciała i chroni przed jej obniżeniem.

Również u rekonwalescentów wartościowe jest dostarczenie za pośrednictwem miodu sporej ilości kalorii bez obciążenia układu pokarmowego. Poza tym działa on stymulująco na mięsień sercowy, odnawiająco na komórki wątrobowe, przeciwzapalnie na błonę śluzową żołądka i jelit, moczopędnie oraz łagodnie uspokajająco.

Przyjmowanie miodu jest wyjątkowo cenne w przypadku ludzi w starszym wieku. Badania lekarzy rosyjskich wskazują, że podczas starzenia się organizmu dochodzi do zmniejszenia aktywności tkanki łącznej i zdolności odtruwającej wątroby, upośledzenia czynności układu moczowego, jak również zmniejszenia zdolności adaptacyjnych i odporności na zakażenia. Dzieje się to przede wszystkim na skutek zmniejszenia w organizmie zawartości niezbędnych witamin, aminokwasów i biopierwiastków. Miód dzięki substancjom w nim zawartych pozwala na uzupełnienie koniecznych dla życia składników, a co za tym idzie, usuwa lub łagodzi wiele wymienionych nieprawidłowości.

Zobacz też: Stosowanie miodu w leczeniu chorób wewnętrznych

Źródło: Leczenie miodem – Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia
Polski Związek Pszczelarski, Warszawa 1998 r.

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

miod wartosci energetyczne

Huba brzozowa

Posted on 20 maja 2014 by admin

1 Comment

Huba brzozowa jest traktowana niekiedy jako uniwersalny lek na raka. Można spotkać sporo opisów wprost cudownych uzdrowień hubą. Są tacy, którzy uważają, że zawarte w niej związki nieznacznie spowalniają proces rozwoju choroby nowotworowej, a razem z lekami farmaceutycznymi dają prawie połowę większą szansę na wyleczenie z raka. Profesor Grochowski przypuszcza, że być może dlatego huba przynosi dobre wyniki przy leczeniu nowotworów, że znajdują się w niej substancje przeciwwirusowe, a istnieje hipoteza, że niektóre rodzaje złośliwych guzów spowodowane są właśnie przez wirusy.

Leczeniem nowotworów hubą brzozową zajmowano się w dawnym Związku Radzieckim. Profesor M. Czernoruckij po zastosowaniu leku na kilkudziesięciu chorych zauważył , że huba brzozy działa korzystnie, nawet w przypadku podawania jej u chorych w zaawansowanym stadium raka. Kuracja hubą poprawia ogólny stan i samopoczucie chorych, łagodzi także przebieg choroby. Efekty lecznicze utrzymują się wiele miesięcy, niekiedy latami, przy czym zauważono przy dość długim stosowaniu tego leku zdecydowane zahamowanie procesu choroby i skłonności do przerzutów nowotworowych. Profesor uważa, że wynik leczenia zależy oczywiście od początkowego stanu chorego, tj. od stopnia zachowania sił żywotnych, obronnych mechanizmów wyrównawczych i przystosowawczych oraz od stanu układu nerwowego.

Huba jako lek na raka koniecznie musi rosnąć na żywej i zdrowej brzozie. Jeżeli pień jest przewrócony, to wtedy taka huba jest nieprzydatna, chociażby nawet z wyglądu była zdrowa. Należy ją zbierać w październiku lub listopadzie. Czym jest huba? Otóż jest to powszechna u nas nazwa grzyba pasożytniczego, który niszczy drzewa. Spotykana jest na wielu gatunkach drzew, ale najbardziej przydatna jest dla nas huba z brzozy. Występuje ona w dwóch odmianach: czarna i biała.

Jako lek na raka zaczęto ją stosować na początku XIX wieku, kiedy to ówczesne metody leczenia tej ciężkiej choroby nie sprawdziły się. Z tamtego okresu pochodzi wiele opisów wyleczenia raka jakich dokonano, używając huby.

Odwar z huby na chorobę nowotworową

Na cele lecznicze stosuje się odwar z obu gatunków huby jednocześnie. Po 0.5 kg białej i czarnej huby ścieramy na mąkę i razem mieszamy. Pełną łyżkę tak sproszkowanej huby zalewamy szklanką wody, gotujemy 10 minut, odstawiamy na 30 minut i pijemy 3 razy dziennie po szklance, 20 minut po posiłku. Picie takiego odwaru, według zielarzy, wzmocni organizm, uodporni go, zapobiegnie również powstawaniu nowotworowych ognisk.

Mieszanka ze skrzypem

2 łyżki utartej huby brzozowej
2 łyżki ziela skrzypu polnego
1,5 1wody

Gotujemy to 15-20 minut. Do gorącego odwaru należy dodać po łyżce liścia pokrzywy i nagietka lekarskiego. Ta porcja wystarcza na 2 dni, pić po szklance 3 razy dziennie. Po sześciu tygodniach przerwa 10-dniowa pijąc jedynie odwar z huby. Następnie powrócić do mieszanki ziołowej. W niektórych aptekach i sklepach zielarskich możemy kupić gęsty wyciąg z huby wyprodukowany w Rosji o nazwie Befungin. Producent zaleca przyjmowanie preparatu w przypadku choroby nowotworowej przewodu pokarmowego.

Źródło: Stanisław Leśny – Ziołowe recepty dla Ciebie.

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

huba brzozowa
huba
huba brzozy
huba brzozowa na raka
huba brzozowa jako lekarstwo
huba z brzozy
huba brzozowa właściwości
czarna huba
Befungin Rosyjski
huba brzozowa właściwości lecznicze

Robaczyce

Posted on 18 maja 2014 by admin

Comments off

Robaczyce zaliczamy do chorób inwazyjnych, pasożytniczych. Wydawać by się mogło, że nie powinny już istnieć. Nic bardziej mylnego. Nadal istnieją i dręczą zarówno dzieci jak i dorosłych. Zwykle wykrywane są całkiem przypadkowo, np. podczas rutynowych badań dzieci w żłobkach, przedszkolach. Robakami czyli pasożytami bardzo ławo się zarazić. W szczególności sprzyja temu nie przestrzeganie higieny osobistej, konsumpcja żywności ze źródeł niewiadomego pochodzenia.

Jako dzieci zwykle mieliśmy problem z owsikami, glistami. Doskonałe domowe – ludowe sposoby i środki błyskawicznie i skutecznie likwidowały te uciążliwe przypadłości. Także i niektóre zwierzęta są zarobaczone. Dotyczy to przede wszystkim szczeniąt, dlatego tak istotne jest odrobaczanie psów u weterynarza zanim zamieszkają z nami w domu.

Objawy robaczyc

Helmintoza czyli robaczyca wywoływana jest poprzez pasożytnicze robaki: płazińce czyli robaki płaskie i obleńce czyli robaki obłe. Człowiek może być żywicielem pośrednim lub też ostatecznym robaków. Uzależnione jest to od form rozwojowych pasożytów. Wszystkie opisywane poniżej robaczyce wykazują podobne objawy chorobowe, na które należy często baczniej zwracać uwagę. Mogą występować zarówno u starszych jak u dzieci:

Objawy układu pokarmowego takie jak zaburzenia apetytu, a więc częsty brak łaknienia albo też nadmierny, wręcz wilczy apetyt, zmiana preferowanych potraw – nadmierna chęć jedzenia potraw, wyrobów kwaśnych lub słodkich. Do tych objawów zaliczamy jeszcze nudności, wymioty, biegunki lub zaparcia, bóle brzucha. Tutaj uwaga: takie objawy, które nie mają nic wspólnego z robaczycami występują u większości kobiet ciężarnych na wskutek przestrojenia hormonalnego organizmu.

Objawy ogólnoustrojowe: chudnięcie, osłabienie, bladość skóry oraz sińce pod oczami.

Objawy nerwicowe: apatia lub zbytnia pobudliwość nerwowa, zgrzytanie zębami – najczęściej w czasie snu, zawroty głowy i bóle głowy, niekiedy u dzieci mogą wystąpić drgawki uogólnione, rozkojarzenie.

Objawy uczuleniowe: wysypki, zmiany na skórze, obrzęki alergiczne, świąd sromu, świąd w okolicy odbytu.

Inne objawy: u młodych kobiet – może pojawić się np. zapalenie sromu, pochwy, kaszel, zapalenie spojówek, niedrożność przewodów żółciowych, a nawet, raczej rzadko – niedrożność jelit, anemia czyli niedokrwistość, kolki, wyniszczenie organizmu i inne rzadziej występujące objawy.

Badania dodatkowe

Oprócz mniej lub bardziej specyficznych objawów chorobowych, lekarz zaleca zrobienie koniecznych badań choremu. Zwykle są to:

* Morfologia krwi. Niepokojący jest nadmiar leukocytów kwasochłonnych.
* Badanie kału na obecność jaj pasożytów i badanie wymazu odbytniczego.
* Badanie treści dwunastniczej żółci w kierunku obecności jaj pasożytów.
* Inne badania, które zaleci wykonać lekarz.

Trzeba pamiętać, że badania dokonuje się w celu zdiagnozowania przez lekarza choroby oraz po leczeniu w celu skontrolowania skuteczności leczenia czyli czy robaki i ich jaja zostały wyeliminowane z organizmu. Mało tego – zaleca się, by badaniom poddali się wszyscy domownicy lub podopieczni zakładów wychowania i nauczania. Każda osoba, u której zostanie zdiagnozowana robaczyca musi koniecznie poddać się leczeniu.

Najczęstsze choroby

Tasiemczyce – powodowane są przez tasiemca uzbrojonego, tasiemca nieuzbrojonego lub tasiemca karłowatego. Osoba zdrowa zaraża się tasiemcem po zjedzeniu zarażonego surowego albo nie dogotowanego mięsa, jak również jego przetworów, jak też zakażoną wodą, żywnością. Pasożytujący w organizmie człowieka tasiemiec odrywa dojrzałe człony od wstęgi i są one wydalane z kałem na zewnątrz. Dalszy rozwój do postaci inwazyjnego wągra odbywa się w żywicielu pośrednim tj. w mięśniach a także wątrobie, mózgu i innych narządach wewnętrznych. Ciekawostka: jaja tasiemca mogą być przeniesione na własnych rękach na drodze odbyt – jama ustna i nazywane jest to samozakażeniem.

Owsica – ta robaczyca występuje dość często, w szczególności u dzieci, powodowana jest małym nicieniem, zwanym owsikiem. Owsiki zagnieżdżają się w końcowej części jelit. Do zakażenia dochodzi bardzo łatwo w czasie zabawy, snu – zakażonymi przedmiotami, bielizną, pokarmem. Bardzo często owsiki przenoszone są pod brudnymi paznokciami. Wyjątkowo specyficzny dla owsicy jest dokuczliwy świąd okolicy odbytu i drapanie podczas snu. W ten sposób jaja owsików przenoszone są do ust i choroba przewleka się. Może także dojść do
zapalenia sromu, pochwy, a nawet nocnego moczenia się. Dolegliwość ta jest dość uciążliwa.

Glistnica – rzadziej występująca robaczyca niż owsica. Chorobę wywołuje pasożyt – glista ludzka. Wydalone z kałem jaja dojrzewają w glebie. Do zakażenia człowieka dochodzi podczas zjadania warzyw, jarzyn i owoców pochodzących z upraw nawożonych ludzkimi odchodami. Dzieci łatwo zarażają się w czasie zabaw w piasku, ziemi, zaś dorośli podczas prac polowych i ogrodniczych. Czasami dochodzi do zachorowań bezobjawowych, a wykrycie jaj pasożytów w kale jest przypadkowe. Pasożyty mogą być obecne także w wymiocinach. Cykl rozwojowy glisty ludzkiej jest dość skomplikowany. Ma ona znaczną długość 20 – 40 cm i należy do nicieni.

Leczenie naturalne

Zwykle medycyna tradycyjna stosuje syntetyczne leki przeciwpasożytnicze. Jednym z mechanizmów działania tych środków jest porażanie układu nerwowego pasożytów. Pomocniczo używa się także z dobrym skutkiem preparaty, mieszanki ziołowe, warzywa, owoce. W szczególności warte zastosowania są stare i sprawdzone metody ludowe. By leczenie w przypadku owsicy dawało skutek trzeba z pożywienia wyeliminować całkowicie cukier i produkty mające w składzie cukier.

Mieszanki ziołowe

Skuteczne i pożyteczne recepty ziołowe sporządził o. Grzegorz Sroka.

Rp. W przypadku glistnicy:

1. Liść borówki czarnej – 100 g
2. Owoc kminku – 100 g
3. Ziele bylicy pospolitej – 100 g
4. Liść szałwii – 50 g
5. Koszyczek rumianku – 50 g
6. Ziele krwawnika – 50 g
7. Ziele dziurawca – 50 g
8. Szyszki chmielu – 50 g

Zioła mieszamy, wsypujemy 4 łyżeczki na 0,5 l wody, ogrzewamy do wrzenia pod przykryciem, odstawiamy na 10 minut, przecedzamy i dajemy po 1/2 szklanki 2 razy dziennie wszystkim dzieciom w domu. Mogą również być zakażone osoby dorosłe.

Rp. Na lewatywę przy owsicy:

1. Ziele glistnika – 50 g
2. Ziele piołunu – 50 g
3. Kwiat wrotyczu – 50 g

Zioła mieszamy i wsypujemy do opakowania, które opisujemy: „Zioła trujące – tylko do lewatyw”. Wsypujemy 4 – 5 łyżeczek na ½ l wody, gotujemy 2-3 minuty pod przykryciem i odstawiamy na 10 minut. Przecedzamy i ciepły, ale nie gorący płyn używamy porcjami do lewatyw dla dzieci – po uprzednim wypróżnieniu. Dla dorosłych stosuje się 0,5 l do lewatyw. Lewatywy robić 10 – 12 dni, po czym przerwa 10 dniowa. I powtórna seria lewatyw. Mikstury nie wolno pić!

Rp. Mieszanka przeciw robaczycy i lambliozie wg Zielińskiej:

1. Ziele tymianku – 50 g
2. Ziele tataraku – 50 g
3. Korzeń omanu – 50 g
4. Liść mięty pieprzowej – 25 g
5. Liść orzecha włoskiego – 25 g
6. Ziele piołunu – 10 g

Do termosu wlewamy 0.5 litra wrzącej wody i wsypujemy 2 łyżki mieszanki, zamykamy i odstawiamy na godzinę. Napar pijemy przez 7 dni porcjami na czczo i między posiłkami. Po tygodniu pijemy w dawkach zmniejszonych przez kilka tygodni. Trzeba kontrolować kał na obecność cyst, lamblii i owsików, tasiemca, glisty ludzkiej.

Obszerną spuściznę recept i rad zielarskich pozostawił po sobie prof. Jan Muszyński. Oto kilka prostych i bardzo skutecznych.

Rp. Na lewatywę przeciw owsikom:

1. Nalewka czosnkowa – 10 g
2. Olej wrotyczu – 10 kropli

Łyżeczkę do kawy na szklankę wody do lewatywy przeciw owsikom.

Rp. Przeciw tasiemcowi – I:

1. Wyłuskane pestki dyni – 60 g
2. Cukier – 20 g
3. Skórka cytrynowa – 3 g

Ucieramy w moździerzu na miazgę, rozcieńczamy w pół szklanki wody lub czarnej kawy i wypijamy na czczo.

Rp. Przeciw tasiemcowi – II:

1. Wyłuskane pestki dyni – 60 g
2. Cukier – 20 g

Ucieramy w moździerzu na miazgę, zjadamy na czczo, a w 4 – 5 godzin po tym przyjmujemy łyżeczkę oleju rycynowego.

Terapia wg Dr. Jadwigi Górnickiej

Warto skorzystać z dwóch recept naturalnych dr J. Górnickiej.

Na owsiki u maleńkiego dziecka – Zaleca się stosować lewatywki z mleka i czosnku. Bierzemy dwa duże ząbki czosnku i miażdżymy, a następnie mieszamy z ½ szklanki gorącego mleka. Kiedy ostygnie do temperatury ludzkiego ciała, robi się małą gruszką gumową lewatywkę. Zabieg powtarzamy przez kilka dni. Po każdym zabiegu wygotowujmy gruszkę.

Na pasożyty – glistnicę u dziecka. Wszyscy domownicy powinni zjadać po 10 dag pestek z dyni na noc, a chore dziecko przyjmować zalecone przez lekarza lekarstwo. Dla wzmocnienia organizmu chore dziecko przyjmuje 3-4 razy dziennie po łyżeczce pyłku kwiatowego z miodem propolisowym – 100 g pyłku mieszamy ze szklanką miodu propolis owego. Można podawać także Vernitox według zalecenia producenta.

Przepisy ludowe

Z bogactwa mądrych rad i recept ludowych przedstawiono te najwartościowsze i sprawdzone przez tysiące chorych. Są skuteczne i pomagają. Warto więc przekonać się o tym samemu.

l. Mielimy 1/2 łyżeczki nasion cytryny i mieszamy z 1/2 łyżeczki miodu pszczelego. Zjadamy codziennie rano na czczo łyżeczkę specyfiku w przypadku owsicy.

2. 20 g ząbków czosnku zagotowujemy w szklance mleka i wypijajmy przez 5 dni, rano i wieczorem. Po miesiącu kurację powtarzamy. Wskazane przy pasożytach jelitowych.

3. Bierzemy po 5 g: owoców borówki czernicy, korzenia omanu i kwiatów wrotyczu i mielimy na proszek. Dodajemy do tego miód pszczeli, mieszamy i przyjmujemy codziennie rano, przez 5 – 7 dni dawkę, popijając przegotowaną wodą. Kuracja pomocna w glistnicy.

4. Wykonujemy 3 – dniową głodówkę, zjadamy 1 kg obranej surowej marchwi. Dzieci mogą zjadać po jednej marchwi rano i wieczorem. W ciągu dnia doskonale robi picie soku z kwaszonej kapusty. Przepis ten stosuje się w celu likwidacji owsików.

5. Bierzemy 200 g świeżych nasion dyni, rozcieramy dokładnie z przegotowanym mlekiem na gęstą papkę, dzielimy na 2 porcje i spożywamy jedną na czczo, a drugą przed snem. Następnie odczekujemy 2 godziny i wypijamy 2 – 3 łyżki oleju rycynowego. Zlikwiduje się tasiemczycę.

6. Przygotujemy po 100 g świeżych obranych pestek z dyni i przyjmij jedną porcję na czczo, a drugą po 30 minutach. Po 2 – 3 godzinach wypijamy 2 łyżki oleju rycynowego. Za 3 dni powtarzamy kurację. Stosujemy przy owsicy.

7. Bierzemy l dużą cebulę, obieramy z łupin i gotujemy przez 20 minut w 0,5 l mleka. Uzyskany wywar mleczny dajemy rano dziecku zarobaczonemu po 3 – 4 łyżeczki. Skuteczna mikstura przy pasożytach jelitowych.

8. Mieszamy w proporcji 1:1 owoców jałowca i białej oliwy. Pijemy codziennie. Wyleczymy tym sposobem tasiemca.

9. Ucieramy na miazgę ząbek czosnku i lekko solimy. Spożywamy codziennie rano na czczo, aby zlikwidować owsiki.

10. Bierzemy 50 g sproszkowanego korzenia dziewięćsiła bezłodygowego i zalewamy 1 litrem wina i odstawiamy na słońce. Po 10 dniach zlewamy nalewkę i pijemy 1 kieliszek raz dziennie. Doskonały sposób na tasiemczycę.

Zioła pojedyncze

Zioła wykazują wszechstronne działanie i zastosowanie. Często korzystamy z bardzo wyszukanych środków, a tymczasem to, co najprostsze okazuje się najskuteczniejsze i niezawodne. Od dawna w fitoterapii wykorzystuje się lecznicze działanie roślin. Wybierzmy więc te najdostępniejsze i najkorzystniejsze.

Bylica piołun – ze szczypty sproszkowanego ziela sporządzamy napar, który pijemy 2 razy dziennie, gdy gnębią nas robaczyce.

Cebula ogrodowa – przygotowujemy wyciąg wodny i pijemy codziennie po pół szklanki na czczo w celu eliminacji robaków.

Centuria pospolita – pijemy po 1/2 szklanki na czczo naparu z l łyżki ziela na szklankę wrzącej wody przeciw robaczycy.

Chmiel zwyczajny – przygotowujemy napar z łyżki kwiatów na szklankę wody i pijemy codziennie na czczo po 1/2 szklanki, a wyleczymy się z robaczycy.

Czarnuszka siewna – co rano, na czczo wskazane jest, aby pić po 1/2 szklanki naparu z łyżeczki nasion czarnuszki na szklankę wody. Działa przeciwrobacznie.

Dynia zwyczajna – spożywane świeże wyłuskane nasiona działają przeciwrobaczycowo, jak również przeciwwymiotnie. U mężczyzn zapobiegają przerostowi prostaty.

Kasztanowiec zwyczajny – robimy odwar z kory młodych gałązek i pijemy rano naczczo i przed snem po łyżeczce w celu wyleczenia się z robaczycy.

Orzech włoski – doskonale robi spożywanie rano na czczo i przed snem po 1/2 szklanki naparu z liści. Działa przeciw robakom.

Paprotka zwyczajna – odwar z kłączy miesza się z miodem i pije na czczo i przed snem przy pasożytach jelitowych.

Seler zwyczajny – drobno posiekaj ziele i zapraw cytryną i olejem. Doskonały przeciw robakom dla dzieci.

Wrotycz pospolity – sporządź silny odwar z ziela i nasion. Pij po szklance rano i wieczorem w celu odrobaczenia organizmu.

Kapusta zwyczajna – co rano pij po pół szklanki soku z kwaszonej kapusty z dodatkiem 2 utartych ząbków czosnku. Doskonały przy owsicy i tasiemczycy.

Dobre rady

1. Starannie przestrzegamy higieny osobistej w szczególności ważne jest dokładne mycie rąk przed każdym posiłkiem i po skorzystaniu z ubikacji.

2. Przygotowujemy posiłki tylko z produktów pochodzących z pewnych źródeł. Szczególną uwagę zwracamy na dziczyznę.

3. Unikamy jedzenia surowego mięsa wieprzowego, wołowego, dziczyzny, jak również niedogotowanego, nie dowędzonej kiełbasy.

4. Dokładnie myjemy ręce po pracach polowych. Myjemy także owoce, warzywa. jarzyny przed obróbką kulinarną i spożyciem.

5. Pijemy wodę, mleko tylko po przegotowaniu.

6. W przypadku podejrzenia choroby zarażenia się wykonujemy badanie kału na obecność pasożytów i ich jaj.

7. Obserwujemy organizm w kierunku chorób pasożytniczych.

8. Stosujemy dokładnie zalecenia lekarskie.

9. Wykonujemy kontrolne badania w wyznaczonych terminach.

10. Dbamy o paznokcie – obcinamy je regularnie.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

vernitox
leczenie robaczycy
medycyna niekonwencjonalna owsiki
gornicka pasozyty
glistnik na tasiemce
wyniszczenie organizmu ludowe sposoby
doktor górnicka owsiki
czy propolis na owsiki
czosnek pasozyty gornicka
cytryna na owsiki