Zioła « Page 8 « Medycyna Naturalna

Category Archives: Zioła

Tymianek pospolity

Posted on 7 marca 2013 by admin

Tymianek pospolity – Thymus vulgaris L

Tymianek pospolity jest drobnym półkrzewem z rodziny Wargowych i pochodzi z krajów śródziemnomorskich. Obecnie uprawiany jest w wielu krajach, w tym również w Polsce. Tymianek ma rozgałęzioną wzniesioną łodygę, dorastającą do 40 cm wysokości, zdrewniałą u dołu. Posiada drobne liście, wyrastające parami, krótkoogonkowe lub siedzące, eliptyczne lub równowąsko lancetowate, od strony dolnej szarawo owłosione. Kwiaty ma drobne, grzbieciste, dwuwargowe, o koronie różowoliliowej lub jasno-fioletowej, zebrane w pozorne okółki, tworzą szczytowe, skupione, graniaste kwiatostany. Cała roślina ma swoisty, bardzo aromatyczny i przyjemny zapach tymolowy.

Surowiec

Do celów terapeutycznych uzyskuje się od czerwca do września zakwitające, szczytowe, miękkie części pędów tymianku i szybko suszy w suszarniach naturalnych, w miejscach zacienionych i przewiewnych. W pomieszczeniach ogrzewanych nie należy przekraczać temp. 35°C. Po wysuszeniu przeciera się przez sita i eliminuje grubsze części łodyg. Uzyskuje się ziele tymianku – Herba Thymi.

Podstawowe związki czynne

Ziele tymianku zawiera olejek eteryczny w ilości do 3,5%, czasami nawet do 5,4%. W olejku znajduje się od 20 do 50% pochodnych fenolowych – tymolu i karwakrolu, także cyneol, cymen, α-pinen, linalol, octan linalolu, borneol i octan bornylu. Ponadto wykryto w zielu do 10% garbników, kwasy polifenolowe, jak kawowy i chlorogenowy, związki trójterpenowe (m.in. kwas ursolowy i oleanolowy), flawonoidy (m.in. luteolinęi apigeninę oraz ich glikozydy), gorycze, saponiny i sole mineralne ze sporą ilością litu.

Działanie

Bardzo często wykorzystuje się działanie wykrztuśne przetworów z ziela tymianku, które stymulują samoistne ruchy rzęsek nabłonka górnych dróg oddechowych. Pobudzają jednocześnie wydzielanie płynnego śluzu, rozrzedzającego zgęstniałą wydzielinę. Znajdującą się w gardle, i ułatwiają jej odkrztuszanie. Flawonoidy ziela tymianku wykazują działanie rozkurczowe, korzystne w mechanizmie wykrztuśnym. Fenolowe składniki olejku, jak tymol i karwakrol, oraz garbniki i niektóre inne związki znajdujące się w zielu zapobiegają rozwojowi grzybów chorobotwórczych i flory bakteryjnej, przede wszystkim paciorkowców jamy ustnej i gardła, układu pokarmowego i skóry, albo je niszczą. Olejek tymiankowy drażni skórę i powoduje jej przekrwienie. Związki gorzkie ziela tymianku pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i ułatwiają trawienie oraz przyswajanie pokarmów. Inne składniki ziela znoszą stany skurczowe w obrębie przewodu pokarmowego.

Działania niepożądane

Większe dawki i zbyt często powtarzane dawki lecznicze wyciągów z ziela tymianku pobudzają nudności, wymioty, zapalenie żołądka, a nawet białkomocz. Cięższe objawy zauważono po nieuważnym, doustnym przyjmowaniu olejku tymiankowego. Tymol działa jeszcze silniej i może nawet doprowadzić do zatrucia śmiertelnego.

Zastosowanie

Wyciągi oraz inne przetwory z ziela tymianku są bardzo często używane jako środki wykrztuśne, zwłaszcza u dzieci, młodzieży oraz osób w wieku starszym. Do preparatów wykrztuśnych, powszechnie produkowanych przez przemysł zielarski, zalicza się syrop tymiankowy złożony – Sirupus Thymi compositus, oraz syrop i drażetki Tussipect. Ziele tymianku wchodzi także w skład mieszanki ziołowej Neopektosan. Często wykorzystuje się odkażające własności ziela tymianku. Napar z ziela używa się do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła spowodowanych przez bakterie ropotwórcze lub grzyby. Także w nieżytach gardła i krtani z małą wydzieliną, połączonych z kaszlem i chrypką. Optymalne rezultaty osiąga się używając w tych przypadkach mieszanki ziołowe np. Septosan.

Odwar z ziela tymianku używa się do kąpieli wzmacniających i dezynfekujących skórę, również do okładów i przymoczek oraz przemywań w łojotokowym zapaleniu skóry, wyprysku bakteryjnym itp. Niekiedy podaje się napary i odwary z ziela tymianku doustnie w nieżytach żołądka i układu pokarmowego.

Olejek tymiankowy używa się zewnętrznie jako składnik niektórych specyfików przeciwreumatycznych, jak złożone mazidło pieprzowcowe – Linimentum Capsici compositum i spirytus mydlano-kamforowy – Spiritus saponato-camphoratus. Tymol izolowany z olejku tymiankowego używa się w stomatologii do odkażania ubytków zębowych. Wchodzi też w skład płukanki profilaktycznej – Gargarisma prophylacticum. W innych krajach tymianek używany jest w różnych kompozycjach jako przyprawa do wyrobów wędliniarskich i mięsnych, krokietów i sałatek oraz do zaprawiania ogórków. Jest też składnikiem przypraw do drobiu i octu ziołowego, jak również likierów ziołowych.

Przetwory z ziela tymianku

Napar z ziela tymianku – jedną łyżkę ziela zalać 1.5 szklanki wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 15 minut. Odstawić na 15 min, po czym przecedzić. Pić po 1/3 szklanki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako środek regulujący trawienie i zapobiegający wzdęciom bądź przed jedzeniem jako środek poprawiający apetyt, zaś pomiędzy posiłkami jako środek wykrztuśny. Ten sam napar można używać do płukania jamy ustnej i gardła w czasie anginy.

Kąpiel tymiankowa – 100 g ziela zalać pięcioma litrami wody ciepłej i gotować pod przykryciem 3 min. Odstawić na 15 min i przecedzić. Wytrawione zioła włożyć do w woreczka płóciennego, zawiązać i wraz z odwarem umieścić w wannie wypełnionej do 1/3 wodą o temp. około 37°C. Czas kąpieli 10-15 min. Używa się w dolegliwościach skórnych.

Zioła przeciw lambliom – zmieszać po 50 g ziela tymianku, kłącza tataraku i korzenia omanu, po 25 g liści mięty pieprzowej i liści orzecha włoskiego oraz 10 g ziela piołunu. Wsypać dwie łyżki ziół do termosu i zalać dwoma szklankami wody wrzącej. Zamknąć i odstawić na 1 godz. Pić po 1/2 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami w ciągu tygodnia. Następnie zmniejszyć dawkę ziół do 1-1.5 łyżki i pić w ciągu kilku tygodni. Jeśli ktoś chce może dosłodzić miodem lub cukrem. Sprawdzać kał na obecność cyst lamblii przed kuracją i po niej. Stwierdzono skuteczność także przeciw glistom jelitowym i owsikom.

Septosan – zioła, które zawierają: ziele tymianku, liść mięty i liść szałwii. Zalać jedną łyżkę ziół jedną szklanką wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 20 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Używać do płukania jamy ustnej i gardła 2-4 razy dziennie w stanach zapalnych i ropnych, zwłaszcza w anginie u dzieci i młodzieży.

Syrop tymiankowy złożony – Sirupus Thymi compositus. Dzieciom podaje się po 1 łyżeczce 3-5 razy dziennie po posiłkach jako środek wykrztuśny.

Tussipect – syrop i drażetki. Dorosłym zaleca się po jednej łyżce, dzieciom po jednej łyżeczce 3-4 razy dziennie po posiłku jako lek wykrztuśny i przeciwkaszlowy.

Apertuss – krople zawierające m.in. olejek tymiankowy. Używa się jako lek wykrztuśny w ostrych i przewlekłych nieżytach górnych dróg oddechowych.

Bronchicum – płyn zawierający wyciągi z 7 ziół, stosowany w zapaleniu górnych dróg oddechowych z uciążliwym kaszlem, także w chorobie z przeziębienia.

Pleumolysin – krople i drażetki posiadające wyciągi roślinne z dodatkiem kodeiny, używane jako środek wykrztuśny i przeciwkaszlowy w suchych nieżytach gardła, krtani i oskrzeli.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

olejek tymiankowy na lamblie
tymianek medycyna naturalna
tymol na lamblie

Pożyteczne kuzu

Posted on 4 marca 2013 by admin

Comments off

Do oczyszczania i odkwaszania organizmu medycyna klasyczna oferuje kosztowne preparaty, często pochodzenia zagranicznego, trudno osiągalne. Możemy zastosować alternatywne, proste i dużo tańsze rozwiązanie. Alternatywą jest roślina, która nazywa się kuzu zwana również kudzu. Mimo, że jest już dawno u nas osiągalna, mało kto wie co to jest.

Kuzu to cudowna roślina, która oczyszcza organizm ze szkodliwych toksyn, zwalcza nałogi, wzmacnia odporność i siły życiowe. Kudzu Vine Pueraria Lobata jest to roślina jadalna, rosnąca w Chinach, Japonii, Korei oraz w Ameryce. Roślina przeniesiona ze swojego naturalnego środowiska do Ameryki zaczęła wyrządzać dużo problemów. W ostatnich 50-ciu latach stała się zmorą ekologiczną poprzez napastliwy rozrost i przemieszczanie się. Jej dzienny przyrost to bagatela – 30 cm. W Stanach Zjednoczonych zaczęto traktować kudzu jako chwast. Pnącze kuzu oplata lasy, osiedla ludzkie. Korzenie nieraz rosną do półtora metra w głąb ziemi i mają szerokość jak obwód człowieka. Zdrewniałe pnącza wyglądają jak liany. Kuzu, roślina włóknista, w Chinach jest wykorzystywana do produkcji włókna tekstylnego oraz lin.

W korzeniu tej rośliny znajduje się duża zawartość skrobi bogatej w związki zwane izoflawonami. Używa się go w diecie oraz pomocniczo w wielu terapiach i w celu utrzymania dobrego zdrowia. Kuzu znane jest ze swoich uzdrawiających właściwości. Skrobia będąca w korzeniu tej rośliny jest źródłem żelaza, wapnia i fosforu. Posiada odczyn zasadowy, nie ma glutenu, ani laktozy. Pożyteczna jest przy regulacji wagi ciała oraz oczyszczaniu organizmu.

Jest naturalnym zagęszczaczem i może być alternatywą dla środków zagęszczających i wiążących, takich jak żelatyna czy skrobia ziemniaczana. Już w starożytności korzeń kuzu był używany jako doskonałe źródło skrobi obfitującej w minerały. Jest źródłem długotrwałej energii stosowanym zamiast kofeiny. Znajduje zastosowanie w leczeniu różnych schorzeń.

Kuzu – silny środek odkwaszający

We wschodniej medycynie naturalnej kuzu jest mocnym lekiem odkwaszającym. Zakwaszony organizm zaczyna chorować. Zdrowy organizm posiada równowagę kwasowo – zasadową. Zakwaszamy się słodyczami, przetworami mięsnymi, mącznymi, węglowodanami, serami białymi, serami żółtymi, kawą, czarną herbatą, alkoholem, napojami gazowanymi. Kwasy to odczyny od 5 – 7 pH, zasady to odczyny od 79 pH. Żywność zasadotwórcza to warzywa, owoce, grzyby, zielona herbata, świeże soki owocowe, migdały, maślanka, kiełki zbożowe. Przeziębienie zwykle jest następstwem zmniejszonej odporności w wyniku zakwaszenia organizmu. W takim przypadku chińska medycyna zastosowuje korzeń kuzu, proponuje pice zielonej herbaty, kuracje medykamentami naturalnymi, zrównoważenie kwasowości organizmu zasadami. Jest to najlepszy sposób pozbycia się szkodliwego czynnika z wydzielinami błony śluzowej nosa, gardła, zatok. Katar, kichanie, kaszel, łzawienie i gorączka po oczyszczeniu ustąpią.

Również i dziś chińscy medycy używają kuzu w schorzeniach typu: grypa, gorączka, kłopoty trawienne oraz uciążliwe długotrwałe migreny. Proponują również włączenie kuzu do codziennego menu w przypadku cukrzycy, alergii, nadciśnienia, chorób górnych dróg oddechowych czy problemów żołądkowo – jelitowych. Zaś w opinii japońskich makrobiotyków kuzu wykazuje niezwykłą możliwość równoważenia energii w organizmie i umożliwia jego skuteczną detoksykację. Co istotne, wnioski te zostały potwierdzone przez świat naukowy. Doświadczenia przeprowadzane w centrach medycznych w USA oraz w Chinach dowiodły, iż częste spożywane kuzu przyczynia się do pozbycia się z organizmu nadmiaru toksyn oraz reguluje przemianę materii, działa więc oczyszczająco i detoksykacyjnie.

Kuzu może być także doskonałym uzupełnieniem przeprowadzanej na wiosnę terapii oczyszczającej. Kurację należy przeprowadzać codziennie przez 7 – 14 dni najkorzystniej w postaci rozgrzewającego kisielu. Kuzu należy zmiażdżyć na proszek, następnie odmierzyć konieczną ilość łyżeczek i zalać zimną wodą. Gotować na niewielkim ogniu stale mieszając, aby utworzyła się jednolita masa.

Rozgrzewający kisiel jabłkowy

l łyżkę kuzu rozpuścić w l filiżance soku jabłkowego ? warunek niesłodzonego! Mieszając podgrzewać na małym ogniu tak długo, aż kuzu zrobi się przejrzyste. Utrzymywać mieszanie przez kolejną minutę. Nalać kisiel do salaterek i jeść gorący. Kisiel z kuzu można także zrobić na bazie innych soków. Należy jednak unikać napojów, które zawierają cukier albo słodzik.

Niezwykłe właściwości kuzu

Typowa w polskiej kuchni zasmażka lub śmietana zmieszana z mąką, to sposoby zagęszczania zup. Tymczasem jest inna, bardziej korzystna dla zdrowia metoda. Jeśli chcemy mieć gęstą, pożywną zupę, wypróbujmy kuzu – naturalną roślinną skrobię, która doskonale się sprawdza jako zagęstnik do zup, sosów i deserów, a razem z agarem ujawnia właściwości ścinające i może być wykorzystywana do robienia puddingów, budyniu oraz innych galaretowatych przysmaków. Jest przy tym lekkostrawna, obfita w wartości odżywcze (zawiera żelazo, wapń oraz fosfor).

Poskramiacz nałogów

Jednakże najdziwniejszą cechą kuzu – będącą dziś obiektem badań w wielu ośrodkach naukowych – jest jego efektywność w walce z nałogami – nadużywaniem alkoholu czy palenia tytoniu. W Chinach od wieków stosuje się kuzu w leczeniu alkoholizmu. Ta nieszczególna, biała skrobia nie tylko umniejsza żądze alkoholu, lecz także usuwa skutki zatrucia alkoholowego, czyli najzwyczajniej leczy kaca. Nic więc dziwnego, że budzi spore zainteresowanie współczesnej medycyny. Także w Polsce osoby, które chcą rzucić picie, coraz częściej stosują kudzu jako środek wspierający terapię i dodają go do jedzenia.

Kuzu ma niezwykłe właściwości pomocne w szybkim przezwyciężeniu nałogu palenia papierosów oraz w zwalczaniu nadużywania alkoholu. Ponadto, jeśli często dodajemy je do spożywanych potraw, chroni przed uzależnieniem od alkoholu. Potwierdzają to badania przeprowadzone w ośrodkach badawczych kilku uniwersytetów w Stanach Zjednoczonych. Korzystne dla kuzu rezultaty badań są nadzieją dla alkoholików i cierpiących z ich powodu rodzin.

Pragniesz uzupełnić niedobór żelaza? Szukasz naturalnego energizera? Zastosuj korzeń kuzu. Sposób ten uchodzi za bardzo skuteczny i co najistotniejsze nie daje żadnych skutków ubocznych, a ponadto nie uszkadza wątroby, nie uzależnia i nie powoduje nudności.

Sposób na przemęczenie i odkwaszenie organizmu

Napój z kuzu i śliwki umeboshi: Jedną łyżeczkę kuzu rozpuścić w l filiżance zimnej wody. Dodać śliwkę umeboshi. Gotować jak kisiel. Do smaku można dodać sosu sojowego shoyu lub kilka kropli soku wyciśniętego ze świeżego imbiru. Napój nie bardzo jest smaczny, ale stosowany systematycznie zapobiega zmęczeniu i doskonale odkwasza organizm.

Skuteczne i wypróbowane zastosowanie kuzu

Zakażenie salmonellą, inne zatrucia pokarmowe, biegunka – Jedną łyżeczkę sproszkowanego kuzu rozpuścić w 1/2 szklanki zimnej wody. Gotować na niewielkim ogniu stale mieszając do zgęstnienia (2 – 3 minuty). Jest to porcja jednorazowa. Co godzinę należy gotować lekarstwo i jeść ciepłe. Z doświadczenia wynika, że zmaganie się z chorobą trwa ok. 24 godziny nie stosując żadnych innych lekarstw. Należy zastosować dietę oraz pić dużo ciepłych płynów.

Zaziębienie, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc – Jedną łyżeczkę kuzu rozpuścić w 1/2 szklanki zimnej wody. Gotować na małym ogniu, stale mieszając do zgęstnienia. Przygotowywać „kisielek” z kuzu co 2 godziny i pić ciepły. Kuzu nie ma smaku i koloru. Można dodać nieco dowolnego naturalnego soku, np. malinowego. Zgodnie z zasadą, każde zachorowanie oznacza zakwaszenie. Mając tak doskonały środek odkwaszający nie musimy obawiać się infekcji.

Wyjeżdżając na wycieczkę w czasie której możemy zjeść coś nieświeżego powinniśmy mieć w przy sobie paczuszkę kuzu. Uratuje nas to od nieprzewidzianych przypadków. Kuzu od dawna dostępne jest w naszym kraju w punktach ze zdrową żywnością, sklepach zielarskich, sklepach internetowych i w aptekach.

Źródło: Poradnik Uzdrawiacza – Krystyna Nosal

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

kuzu
kudzu zastosowanie
kisiel z kuzu
kisiel kuzu
kuzu kisiel
kuzu co to jest
kisiel owocowy z kuzu
kisiel z kudzu
skrobia kuzu zastosowanie
kisiel odczyn

Nagietek lekarski

Posted on 25 lutego 2013 by admin

2 komentarze

Nagietek lekarski – Calendula officinalis L

Nagietek lekarski jest rośliną jednoroczną z rodziny Złożonych (Compositae). W stanie naturalnym występuje w rejonie śródziemnomorskim oraz na Bliskim Wschodzie. Aktualnie uprawiany jest w wielu krajach, w tym również u nas, jako roślina przeznaczona do leczenia i ozdoby. Nagietek dorasta do wysokości 50 cm, wydaje łodygi wzniesione, rozgałęzione. Liście dolne odwrotnie jajowate, ogonkowe, a liście górne prawie lancetowate, siedzące. Na końcach rozgałęzień łodyg umieszczone są pojedyncze kwiatostany w postaci koszyczków z brzeżnymi kwiatami języczkowymi i w środku rurkowymi.

Całą roślinę pokrywają delikatne włoski i gruczoły wydzielnicze, w dotyku nieco lepkie i wydzielające charakterystyczny zapach. Owocem są nieco kolczaste niełupki nieregularnego kształtu. Zakwita w czerwcu i kwitnie do września. Istnieje sporo odmian hodowlanych nagietka, mających koszyczki różnej wielkości i kolor kwiatów od jasnożółtego do ciemnopomarańczowego, oraz zmienną ilość kwiatów rurkowych i języczkowych. Do celów terapeutycznych stosuje się odmiany mające w koszyczkach jedynie kwiaty języczkowe, tzw. pełne, o zabarwieniu intensywnie pomarańczowym.

Surowiec

Na surowiec leczniczy uzyskuje się stopniowo, w miarę zakwitania, koszyczki kwiatowe z odmian o barwie pomarańczowej, wyskubuje z nich kwiaty języczkowe, zwane potocznie płatkami, rozkłada cienką warstwą i suszy w miejscu suchym i przewiewnym. Uzyskuje się kwiat nagietka – Flos Calendulae. Czasami zbiera się całe koszyczki nagietka – Anthodium Calendulae, które suszy się w suszarniach z temperaturą do 40°C.

Podstawowe związki czynne

W kwiatach nagietka wyodrębniamy mieszaninę saponin trójterpenowych, pochodnych kwasu oleanolowego oraz alkoholi trójterpenowych. Następną grupę stanowi mieszanina karotenoidów (do 3%), a wśród nich są karoteny, ksantofile i likopen. W trzeciej grupie mamy flawonoidy – pochodne izoramnetyny. Oprócz tego nagietek posiada wiele innych związków, jak śluz, gorycze, około 0,1% olejku eterycznego, fitosterole, kwasy organiczne, żywice (około 3,4%), poliacetyleny, seskwiterpeny, pochodne fenolowe i sole mineralne.

Działanie

Przetwory z nagietka użyte do zastosowań zewnętrznych wykazują działanie przeciwzapalne, bakteriobójcze i grzybobójcze, za sprawą obecności karotenoidów i trójterpenów. Karotenoidy jako prowitamina A mają korzystny wpływ na prawidłowy wzrost nabłonka, hamują nadmierne łuszczenie się naskórka, przyspieszają ziarninowanie i bliznowacenie różnego rodzaju uszkodzeń skóry, nawet w początkowym okresie skórnych zmian nowotworowych.

Produkty z nagietka wykazują działanie nie tylko lecznicze, ale i kosmetyczne, bowiem regulują i nasilają resorpcyjne własności skóry i chronią ją przed niepożądanym działaniem czynników zewnętrznych. Korzystne ochronne i odnawiające właściwości nagietka obejmują także błony śluzowe jamy ustnej, gardła, nosa, oczu, pochwy i odbytu. Po zastosowaniu doustnym nagietek wywiera korzystne działanie na błony śluzowe przełyku, żołądka i jelit. Ponad wszystko jednak uchwytne są jego właściwości wywoływania miesiączki. Pomaga on w pojawieniu się miesiączki i czyni ją mniej bolesną z powodu działania rozkurczowego, zwłaszcza gdy towarzyszy jej anemia lub depresja nerwowa. Na błony śluzowe układu po-karmowego nagietek działa także ochronnie i przeciwzapalnie oraz przeciw wrzodowo, a nawet jak wykazały to często powtarzane badania, w pewnym stopniu zapobiegawczo przeciwnowotworowo. Chodzi tu głównie o profilaktykę rakowaceniu czynnych wrzodów żołądka i jelit oraz blizn pooperacyjnych.

Aktualne badania dały dowody na istnienie działania immunopobudzającego, zwiększającego ogólną odporność i możliwość obrony przed inwazją mikroorganizmów chorobotwórczych oraz wzmagającego aktywność układu siateczkowo śródbłonkowego i tym samym umożliwiającego skuteczną obronę przed infekcją. Trzeba dodać, że nagietek pobudza pracę wątroby i zwiększa ilość produkowanej przez nią żółci. Podnosi lekko ilość wydalanego moczu i potu, przez co ułatwia wydalanie z organizmu niepotrzebnych produktów przemiany materii. Nagietek jest więc uniwersalnym i wartościowym lekiem ziołowym, co zresztą wynika z bogatego i różnorodnego składu chemicznego. Trzeba również pamiętać, że wykryte w nagietku saponiny trójterpenowe posiadają budowę zbliżoną do saponin korzenia żeń-szenia, aralii mandżurskiej i eleuterokoka, słynnych roślin leczniczych Dalekiego Wschodu.

Działanie niepożądane

W obowiązujących dawkach leczniczych nagietek nie doprowadza do wystąpienia szkodliwych objawów.

Zastosowanie

Do leczenia zewnętrznego używa się najczęściej alkoholowe i olejowe specyfiki z kwiatów nagietka, gdyż podstawowe związki czynne nie rozpuszczają się w wodzie. Stosuje się je w różnych uszkodzeniach skóry, jak kontuzje, rany, wrzody, stłuczenia i obtarcia naskórka, również w owrzodzeniach żylakowych, zapaleniu skóry, żylakach odbytu, oparzeniach, ranach pooperacyjnych, odmrożeniach, wysypkach skórnych i innych.

Przetwory z nagietka wykorzystuje się do celów kosmetycznych w postaci maseczek, mleczka, kremu, pasty, szamponu i olejku na cerę suchą, łuszczącą się i skłonną do zakażeń, zaczerwienienia i pękania. Używane są również na błony śluzowe jako środek przeciwzapalny i bakteriobójczy, przeciw rzęsistkom (irygacje i tampony), a nawet w początkowych stanach nowotworowych po konsultacji z onkologiem. Doustnie zaleca się przetwory z nagietka w nieżycie żołądka i jelit, a przede wszystkim w przewlekłym i opornym na inne leki wrzodzie żołądka i dwunastnicy oraz we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Także w stanach zapalnych dróg żółciowych spowodowanych zakażeniem, w niedomodze wątroby i upośledzeniu jej czynności po przebytym wirusowym zapaleniu lub uszkodzeniu przez toksyczne związki. Wspomagająco i w połączeniu z innymi lekami podaje się je w nieoperacyjnych postaciach raka żołądka, stanach przed nowotworowych w układzie pokarmowym.

Doskonałe rezultaty osiąga się w zaburzeniach miesiączkowania połączonych z bólem, ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, a także w niedomaganiach okresu przekwitania. Musimy jednak pamiętać, że w niektórych z przytoczonych chorób konieczna jest stała opieka lekarska i okresowe kontrole postępów leczenia. Ostatnie badania naukowe upoważniają, by zalecać nagietek, w połączeniu z innymi ziołami, do używania w ogólnym ubytku sił i odporności na infekcje bakteryjne i wirusowe oraz przewlekłych i nie poddających się innym lekom schorzeniach różnych narządów wewnętrznych, w tym także serca.

Przetwory z nagietka

Napar z kwiatów nagietka: 1 łyżkę kwiatów lub wysuszonego rozdrobnionego ziela z kwiatami nagietka zalać 1.5 szklanki wody wrzącej i postawić pod przykryciem na parze na 30 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 3 razy dziennie po 1/2 szklanki na 1 godz. przed jedzeniem. Dobrze jest dodać szczyptę liści szałwii i ziela dziurawca. Stosuje się w nieżytach układu pokarmowego, bolesnym miesiączkowaniu, zaburzeniach wydzielania żółci i zewnętrznie do okładów i przymoczek w różnych dolegliwościach skórnych, również na żylaki i blizny oraz do irygacji, płukanek i lewatyw.

Nalewka nagietkowa: 50 g kwiatów lub ziela z kwiatami macerować 2 tygodnie w 500 ml wódki 40-procentowej, często wstrząsając. Później przecedzić, wycisnąć ziele, a płyn rozlać do małych, ciemnych butelek. Zaleca się doustnie 30-50 kropli, niekiedy do 1-2 łyżeczki w kieliszku wody 2-3 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem. Zewnętrznie używać 1 łyżeczkę na 1/2 szklanki wody do okładów. Nalewka ma pełny zakres działania nagietka.

Ocet nagietkowy: świeże kwitnące ziele drobno posiekać. Na 100 g ziela dodać 25 ml spirytusu i 135 ml octu 10-procentowego. Porządnie wymieszać i odstawić na 10 dni, często wstrząsając. Przecedzić i użyć do smarowania przeciw brodawkom, zgrubieniom skóry, trądzikowi, świądowi i zapaleniu skóry oraz kontuzjom.

Wino nagietkowe: świeże kwiaty języczkowe (20-40 g) zalać butelką wina gronowego (700 ml), ewentualnie domowym winem gronowym lub owocowym. Macerować14 dni, przecedzić i dodać 30 g soku dziurawcowego – Succus Hyperici. Pić po kieliszku 2-4 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem jako środek ogólnie wzmacniający i posiadający wszystkie właściwości nagietka.

Zioła zwiększające odporność: zmieszać po 50 g kwiatów nagietka i korzeni mniszka oraz po 25 g ziela jemioły, ziela drapacza, ziela skrzypu, ziela pięciornika gę-siego, kwiatów jasnoty białej i korzeni pokrzywy. Zalać 1-2 łyżki ziół w termosie 2 szklankami gotującej wody. Zamknąć i odstawić na 1 godz. Pić 3 razy dziennie po 1/2 szklanki między posiłkami jako środek wzmacniający, zwiększający odporność organizmu i regulujący czynność organów wewnętrznych.

Vagosan – mieszanka ziołowa składająca się z 6 składników, w tym kwiat nagietka: 3 łyżki ziół zalać 5-6 szklankami wrzącej wody. Ogrzewać do wrzenia i gotować pod przykry-ciem 3 min. Odstawić na 10-15 min i przecedzić. Stosować do irygacji, przemywań, tamponów i okładów w stanach zapalnych i zakażeniach pochwy oraz w infekcji rzęsistkiem pochwowym.

Azucalen – płynny wyciąg z kwiatów nagietka i rumianku: wziąć 1 łyżkę płynu na 1 l przegotowanej, ciepłej wody. Używać do irygacji oraz tamponowania w tych samych dolegliwościach co zioła Vagosan.

Arcalen – maść zawierająca wyciągi z kwiatów nagietka i arniki oraz eskulinęi olejek tatarakowy. Działa przeciwzapalnie i przeciw obrzękowo. Używa się na kontuzje, obrzęki, siniaki i oparzenia słoneczne.

Calendulin – tabletki dopochwowe, zawierające suchy wyciąg z kwiatów nagietka. Stosuje się w zapaleniach pochwy i nadżerce szyjki macicy, a wspomagająco przeciw rzęsistkowi i zakażeniu bakteryjnemu.

Mucosit – maść zawierająca wyciągi z 6 ziół oraz alantoinę, olejek miętowy i rumiankowy. Stosuje się do wcierań w zapaleniu dziąseł, paradontopatii i po zabiegach stomatologicznych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

nagietek lekarski
wyciąg z nagietka do stosowania wewnętrznego
wino z nagietka
napar z kwitow nagetek
calendulae anthodium do picia
nagietek na zapalenie pochwy
wino nagietkowe właściwości
lisc nagietka zastosiwanue
lisc nagietka
działania niepożądane koszyczek nagietka

Pokrzywa

Posted on 20 lutego 2013 by admin

6 komentarzy

Pokrzywa zwyczajna – Urtica dioica L

Bylina ta należy do rodziny Pokrzywowatych (Urticaceae), rośnie prawie na całym globie oprócz strefy tropikalnej. W Polsce można ją spotkać wszędzie: w ogrodach, zaroślach, na polanach, przydrożach i pastwiskach. Dobrze czuje się w ziemiach bogatych w sole mineralne. Jest to roślina przeważnie dwupienna, wytwarzająca rozłogi. Łodyga czworokanciasta, wzniesiona, do 1,5 m wysoka, częściowo rozgałęziona, ulistniona naprzeciwległe. Liście ogonkowe dorastające do 15 cm długości, z wolnymi równo wąsko lancetowatymi przylistkami. Blaszka liściowa o sercowatej nasadzie, na końcu zaostrzona, z brzegu grubo ząbkowana. Kwiaty niepozorne, jednopłciowe, zebrane w zwisające grona. Powierzchnia pokrzywy pokryta jest włoskami parzącymi i mniejszymi włoskami szczeciniastymi.

Surowiec

Do celów terapeutycznych pozyskuje się od czerwca do września dobrze rozwinięte liście i suszy w warunkach naturalnych w miejscu przewiewnym i zacienionym. Surowcem jest liść pokrzywy – Folium Urticae. Niekiedy ścina się lub kosi całe pędy nadziemne i po lekkim przewiędnięciu obrywa liście i suszy. Trochę zwiędnięte rośliny są nieco mniej parzące. Równorzędnego surowca dostarcza pokrzywa żegawka – Urtica urens L., roślina jednoroczna, rosnąca w Polsce pospolicie koło domostw i w ogrodach. Jesienią lub wczesną wiosną wykopuje się korzenie i rozłogi pokrzywy zwyczajnej, myje i suszy w suszarni ogrzewanej w temp. do 40°C. Uzyskuje się jako surowiec korzeń pokrzywy – Radix Urticae. Liście i korzenie przechowuje się w szczelnym opakowaniu w miejscach suchych, chłodnych i ciemnych.

W pokrzywie wykryto kwasy organiczne (m.in. glikolowy i glicerowy), witaminy (m.in. C, K, B2 i kwas pantotenowy), flawonoidy, garbniki, karotenoidy, ksantofil, chlorofile A i B (do 0,75%), protoporfiryny, fitosterole (jak β-sytosterol), niewielkie ilości olejku eterycznego, związki aminowe (m.in. histaminę, acetylocholinęi serotoninę), kwasy organiczne, jak mrówkowy, ponadto nie ustalone bliżej związki zwiększające odporność organizmu na infekcje. Są też sole mineralne, a w nich różne pierwiastki śladowe. We włoskach parzących wykryto składniki lotne, jak 2-metyloheptenon i antofen. Korzenie pokrzywy mają w składzie kwasy organiczne, fitosterol, lecytynę, substancje woskowe i śluzowe jak i sole mineralne.

Wyciągi z pokrzywy tylko lekko podnoszą dobową ilość wydalanego moczu, ale dzięki hamowaniu resorpcji zwrotnej wyraźnie zwiększają likwidowanie chlorków, mocznika i toksycznych produktów przemiany materii. Z tego względu pokrzywa uważana jest za zioło które „czyszczące krew”. Zauważono także wyraźne działanie na procesy przemiany materii, na co ma wpływ, z jednej strony, ogromny pakiet witamin, które mogą uzupełniać niewielkie niedobory, występujące przede wszystkim na wiosnę u dzieci, młodzieży i osób w wieku podeszłym, z drugiej strony – duża zawartość soli mineralnych, a wśród nich różnych pierwiastków śladowych, które są koniecznymi składnikami enzymów i hormonów ustrojowych uczestniczących w procesach przemiany materii.

Zarówno liście, jak i korzenie pokrzywy mają wpływ na obniżenie ciśnienia krwi, co wynika częściowo z ich działania moczopędnego, a także z rozkurczowego wpływu na mięśnie naczyń krwionośnych. Sprzyja to lepszemu ukrwieniu, obfitszemu doprowadzeniu tlenu i szybszemu odprowadzeniu metabolitów. Odwary z pokrzywy mają także działanie przeciwkrwotoczne, zapobiegające drobnym krwawieniom z naczyń włosowatych w układzie pokarmowym, za sprawą nie tylko witaminy K, która występuje w surowcu w dość pokaźnej ilości, ale również flawonoidom i garbnikom. Pokrzywa wpływa na zwiększenie ilości hemoglobiny i liczbę czerwonych krwinek, podobnie jak to się dzieje po specyfikach zawierających związki żelaza.

Przetwory z liści pokrzywy zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, mają także lekkie działanie żółciopędne. Sprzyjają trawieniu, przyswajaniu pokarmów i wpływają na prawidłowy przebieg procesów przemiany materii. Zmniejszają stany zapalne układu pokarmowego i zapobiegają mało nasilonym biegunkom. Duże znaczenie ma pobudzający wpływ pokrzywy na czynność wydzielniczą trzustki, fakt tym bardziej godny podkreślenia, iż niewiele jest ziół o takich właściwościach. Pokrzywa obniża lekko poziom cukru we krwi i wykazuje synergizm z innymi surowcami zielarskimi o działaniu przeciwcukrzycowym.

W liściach i korzeniu pokrzywy wykryto niedawno istnienie czynników pobudzających wytwarzanie interferonu i antygenów wirusowych, substancji, które chronią nasz organizm przed działaniem wirusów, a pośrednio przed tymi rodzajami nowotworów, które są wywołane wtargnięciem do komórek odpowiednich wirusów onkogennych. Wodne wyciągi stosowane zewnętrznie działają lekko drażniąco na owłosioną skórę głowy i, jak się przyjmuje, sprzyjają większemu wzrostowi włosów. Korzeń pokrzywy działa bardziej moczopędnie niż liście i lepiej usuwa chlorki, mocznik oraz trujące produkty przemiany materii. Ma również korzystny wpływ na mieszki włosowe oraz gruczoły potowe i łojowe.

Działania niepożądane

Warto nadmienić, że przetwory z pokrzywy są pozytywnie tolerowane przez większość ludzi, niekiedy jednak u nielicznych osób większe dawki wyciągu z pokrzywy mogą wywołać reakcje uczuleniowe, podrażnienie żołądka, obrzęk i skąpomocz. Po zastosowaniu zewnętrznym (np. woda pokrzywowa) bardzo rzadko występują odczyny alergiczne.

Zastosowanie pokrzywy

Wyciągi z liści pokrzywy używa się w lekkich stanach zapalnych dróg moczowych oraz układu pokarmowego, zbyt małym wydalaniu moczu, a wspomagająco w kamicy moczowej i skazie moczanowej, chorobie reumatycznej oraz niektórych chorobach skóry, zwłaszcza wieku młodzieńczego. Liście wchodzą w skład granulatu Reumogran i mieszanki ziołowej Reumosan. Stosuje się je w chorobie reumatycznej i skazie moczanowej. Pokrzywę podaje się również w łagodnie przebiegających biegunkach różnego pochodzenia, nieżycie żołądka i jelit, a przede wszystkim w nieżycie śluzowo-błoniastym jelit, oprócz tego pomocniczo w nieznacznych krwawieniach w układzie pokarmowym.

Odwary z pokrzywy podaje się w niektórych przypadkach złej przemiany materii, wynikających z braku niektórych mikroelementów. Można je podawać dawcom krwi, wykazującym okresowo zwiększone zapotrzebowanie na jony żelaza. Razem z innymi surowcami zielarskimi o podobnym działaniu pokrzywę można stosować we wstępnym okresie cukrzycy. Liść pokrzywy jest składnikiem mieszanki ziołowej Diabetosan o działaniu przeciwcukrzycowym. Odwary z pokrzywy podaje się zewnętrznie do obmywań owłosionej skóry głowy w łupieżu i łojotoku, a także do irygacji w zapaleniu pochwy i upławach. Liść pokrzywy wchodzi w skład mieszanki ziołowej Vagosan, używanej do irygacji i przemywań w niektórych dolegliwościach kobiecych. Korzystniejsze wyniki w usuwaniu łupieżu i łojotoku daje korzeń pokrzywy. Wyciąg płynny z tego surowca jest składnikiem preparatu Seboren.

Przetwory

Odwar z liści pokrzywy: 2-2 1/2 łyżki liści zalać 2 szklankami wody gorącej i gotować łagodnie pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako środek wspomagający przemianę materii. Także w niedokrwistości w okresie 2-3 tygodni, przyjmując zarazem drażetkę witaminy B1, ponadto jako środek moczopędny, ogólnie odtruwający i zwiększający wydzielanie soku trzustkowego. Stosować u dzieci w braku odporności na infekcje, zależnie od wieku 1-2 łyżeczki 3 razy dziennie, dzieciom starszym 1-2 łyżki odwaru.

Urtica-fix: 1 torebkę na szklankę wody wrzącej. Szklankę przykryć i naparzać5-10 min. Stosować jak odwar.

Miód pokrzywowy: sproszkować równe ilości liści pokrzywy i liści orzecha włoskiego w młynku elektrycznym. Do 500 g miodu płynnego i ogrzanego dodać 3-4 łyżki sproszkowanych ziół i dokładnie wymieszać. Stosować doustnie po 1 łyżeczce do 1 1/2 łyżeczki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako lek wzmacniający mechanizmy obronne organizmu. Zalecany przede wszystkim dla kobiet jako profilaktyczny w zagrożeniu rakiem sutka.

Zioła wątrobowe dla rekonwalescentów: zmieszać po 50 g liści pokrzywy, korzenia łopianu i liści babki lancetowatej oraz po 25 g ziela krwawnika, liści mięty pieprzowej i kory kruszyny. Zalać 1 1/2 łyżki ziół 2 szklankami wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 20 min. Odstawić na 5 min i przecedzić. Pić 3-4 razy dziennie po 1/2 szklanki między posiłkami po przebytym wirusowym zapaleniu wątroby w końcowym okresie 5-8 miesięcy zdrowienia. Również w nieżycie żołądka i jelit oraz dróg żółciowych.

Zioła w chorobie jelit: zmieszać po 50 g liści pokrzywy i ziela krwawnika oraz po 25 g kłącza wężownika (lub kłącza pięciornika kurzego ziela), ziela poziewnika, ziela rdestu ptasiego i korzenia lukrecji. Zalać 2-3 łyżki ziół 3 szklankami wody letniej i pozostawić do spęcznienia na 1 godzinę. Ogrzać powoli do wrzenia i po 5 min przecedzić. Pić 3-4 razy dziennie po 2/3 szklanki jako środek przeciwkrwotoczny, przeciwzapalny, przeciwbiegunkowy oraz w stanach zapalnych jelit, zwłaszcza we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego wraz z codziennymi wlewami doodbytniczymi wyciągu ziołowego. Równocześnie przyjmować po drażetce witaminy B1 i po drażetce Vitaralu.

Zioła w osłabieniu potencji: zmieszać po 50 g liści pokrzywy, kwiatów nagietka i ziela krwawnika oraz po 25 g owoców głogu, ziela dziurawca i korzenia lukrecji. Zalać 2 łyżki ziół 2 szklankami wody gorącej i postawić na parze na 20 min pod przykryciem. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/2-2/3 szklanki 3-4 razy dziennie między posiłkami. Działają ogólnie wzmacniająco. Równocześnie stosować po kapsułce witaminy E trzy razy dziennie.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Pokrzywa zwyczajna
miód pokrzywowy działanie
miód pokrzywowy właściwości
kwas mrówkowy w pokrzywie
sok z pokrzywy na zapalenie jelit
miod pokrzywowy wlasciwosci
Miód Z Pokrzywy
zioła w osłabieniu płciowym
miód pokrzywowy
miod pokrzywowy na co

Skrzyp polny

Posted on 13 lutego 2013 by admin

2 komentarze

Skrzyp polny – Equisetum arvense

Skrzyp polny jest byliną z rodziny Skrzypowatych, gromady Paprotników i występuje pospolicie na terenie całej Europy. W naszym kraju wyrasta powszechnie jako chwast, na nizinach i w górach po regiel górny, na polach, ugorach, rowach i przydrożach, na glebach wilgotnych. Skrzyp ma podziemne kłącze, które są podzielone na międzywęźla, zakorzeniające się obficie w węzłach. W marcu lub kwietniu rodzi pędy zarodnikowe, koloru piaskowego lub żółtawoczerwonego, zakończone kłosem zarodnikowym i usychające po rozsianiu zarodników. Nie mają one znaczenia w lecznictwie. W maju pojawiają się płonne, zielone pędy asymilacyjne, do 40 cm wysokie, gęsto okółkowe, pojedynczo rozgałęzione, wykorzystywane w medycynie. Łodygi skrzypu są szorstkie, które zgniatane chrzęszczą. W Polsce występuje pod różnymi nazwami: jedlinka polna, chwoszcz, chwoszczka, koński ogon, strzępka, przęstka, krzemionka.

Surowiec

Do celów leczniczych uzyskuje się w ciągu lata zielone, odpowiednio rozwinięte pędy asymilacyjne skrzypu i szybko suszy w warunkach naturalnych, w miejscach zacienionych i przewiewnych. Uzyskuje się jako surowiec ziele skrzypu – Herba Equiseti.

Podstawowe związki czynne

W zielu skrzypu znajdują flawonoidy, jak ekwizetryna, izokwercytryna, galuteolina i apigenina. Są również saponiny (m.in. ekwizetonina o dość słabych własnościach hemolizujących), kwasy organiczne, jak askorbowy i akonitowy, fenolokwasy, jak kwas kawowy, antywitamina B1, fitosterol oraz niewielkie ilości zasad organicznych (jak 3-metoksypirydyna), a także alkaloidy nikotyna i palustryna, ponadto około 10% soli mineralnych, w tym znaczna ilość krzemionki, której część jest rozpuszczalna w wodzie.

Działanie

Produkty z ziela skrzypu dzięki obecności flawonoidów zwiększają objętość wydalanego moczu i likwidują nadmiar moczanów. Przebiega to jednak dość nieregularnie ze względu na hamujący wpływ saponiny ekwizetoniny, a w mniejszym stopniu związków krzemu. Flawonoidy działają także lekko rozkurczowo na drogi żółciowe i moczowe, a także uszczelniają ściany naczyń krwionośnych. Zapobiegają obrzękom i poprawiają pracę serca. Oprócz tego działają odtruwająco i poprawiają pracę wątroby. Wyciągi ze skrzypu wykazują działanie ściągające i przeciwbakteryjne. Stosowane zewnętrznie mają działanie ściągające i przeciwzapalne.

Zawarta w skrzypie polnym krzemionka rozpuszczalna w wodzie wpływa na różne procesy metabol liczne organizmu ludzkiego. Krzemionki utrzymują odpowiednią elastyczność i odporność naskórka, błon śluzowych, tkanki łącznej i kości, regulują przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych, hamują odkładanie się w nich tłuszczów oraz wywierają pozytywny wpływ na aktywność hormonalną starszych osób. Znajdująca się w odwarach rozpuszczalna w wodzie krzemionka wchłania się dobrze w układzie pokarmowym i wydala głównie z kałem. Część krzemionki przedostaje się do moczu, gdzie pełni funkcję jednego z koloidów ochronnych, przeciwdziałających krystalizacji niektórych składników mineralnych w drogach moczowych.

Ziele skrzypu uzupełnia także braki innych pierwiastków jak potas i magnez, oraz niektórych mikroelementów. Skrzyp wpływa korzystnie na krzepliwość krwi i działa przeciwkrwotocznie. Pobudza także w małym stopniu wzrost liczby krwinek czerwonych oraz podnosi poziom hemoglobiny.

Działania niepożądane

Ze względu na to, że skrzyp zawiera antywitaminę B1 – po długotrwałym stosowaniu produktów ze skrzypu polnego może nastąpić brak witaminy B1 z charakterystycznymi objawami.

Zastosowanie

Odwary z ziela skrzypu można stosować się jako słaby środek moczopędny w mało nasilonych chorobach dróg moczowych oraz obniżonym przesączaniu w kłębkach nerkowych. Pomocniczo w obrzękach spowodowanych zatrzymaniem wody i elektrolitów w organizmie w wyniku chorych nerek lub serca. Również w początkach kamicy moczowej, w gośćcu i skazie moczanowej, w niektórych schorzeniach skóry wywołanych nagromadzeniem we krwi szkodliwych produktów przemiany materii, m.in. w łuszczycy. Odwary ze skrzypu stosuje się też dla polepszenia gojenia i odnowy tkanki łącznej w niektórych zaburzeniach metabolicznych w okresie pooperacyjnym. Pomocniczo w poważniejszych uszkodzeniach skóry, np. po oparzeniach oraz w zwiększonej przepuszczalności i zmniejszonej elastyczności naczyń włosowatych, w miażdżycy, a także w terapii gruźlicy płuc. Zalecane są również ludziom starszym z brakiem krzemu, utrudnioną resorpcją soli wapnia z żywności oraz zespołem złego wchłaniania wskutek zmian zanikowych w błonie śluzowej układu pokarmowego.

Wskazane są dla kobiet ciężarnych i karmiących w celu utrzymania odpowiedniego poziomu krzemu w osoczu krwi. Jako środek wspomagający odwary ze skrzypu stosuje się niekiedy w nadmiernych krwawieniach miesiączkowych, rzadziej w macicznych, także w krwawieniach z żylaków odbytu, z owrzodzeń okrężnicy oraz ze wrzodów żołądka i dwunastnicy, a także w krwawieniach z nosa i płuc. Zewnętrznie odwary służą do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej i do okładów w schorzeniach skóry. W przypadku podawania wyciągów ze skrzypu przez dłuższy czas należy 1-2 razy dziennie przyjmować po 1 tabletce witaminy B1.
Skrzyp polny jest jednym ze składników granulatów Reumogran, Betagran i Urogran oraz mieszanek ziołowych Pulmosan, Cardiosan, Reumosan i Urosan, a wyciągi z ziela skrzypu wchodzą w skład płynów Betasol i Cholesol oraz pasty Fitolizyna.

Przetwory ze skrzypu polnego

Odwar z ziela skrzypu: 2 łyżki skrzypu zalać 1.5 szklanki wody ciepłej i gotować delikatnie pod przykryciem 10 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-4 razy dziennie pomiędzy posiłkami jako lekki środek moczopędny i regulujący przemianę materii. Pomocniczo w chorobie gośćcowej i skazie moczanowej. W krwawieniach kobiety powinny pić 4 razy dziennie po 2/3-1 szklankę odwaru. W gruźlicy i krwawieniach płucnych należy sporządzić odwar z 4 łyżek ziela w 3 szklankach wody i wypić porcjami w ciągu dnia. Powtarzać przez kilka tygodni jako środek pomocniczy.

Zioła ogólnie odtruwające: zmieszać po 50 g ziela skrzypu, ziela lub liści mięty pieprzowej i korzeni łopianu oraz po 25 g ziela rdestu ptasiego, liści orzecha włoskiego, kwiatów bzu czarnego i kwiatów chabru. Zalać 2 łyżki ziół 2.5 szklanki wody ciepłej i pozostawić na 30 minut do napęcznienia. Ogrzać do zagotowania, odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2/3 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami jako środek odtruwający, moczopędny, przeciwzapalny i przeciwkrwotoczny w marskości wątroby, niewydolności nerek, dolegliwościach skórnych, otyłości, gośćcu i dnie.

Mieszanka ziołowa przeciw wypadaniu włosów: zmieszać równe ilości ziela skrzypu, korzenia łopianu, ziela nawłoci, ziela fiołka trójbarwnego i ziela uczepu trójdzielnego lub liści brzozy. Zalać 2 łyżki ziół 2.5 szklanki wody ciepłej i pozostawić na 1 godz. do spęcznienia. Ogrzać powoli do wrzenia, odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2/3 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami. Jednocześnie przyjmować 3 razy dziennie po kapsułce witaminy A+ E.

Zioła w łysieniu: zmieszać po 50 g ziela skrzypu i korzenia pokrzywy oraz po 25 g korzenia łopianu i kwiatów nagietka. Zalać 3-4 łyżki ziół litrem wody ciepłej i gotować powoli 5-10 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Zmywać odwarem owłosioną skórę głowy, lekko masując. Nie wycierać, lecz zawinąć ręcznikiem na 30 min. Przed zabiegiem umyć głowę mydłem siarkowym lub dziegciowym. Stosować co 2-3 dni, a w miarę poprawy raz na tydzień. Jednocześnie przyjmować 3 razy dziennie po 2-3 tabletki pantotenianu wapnia po 25 mg przez kilka tygodni. Poleca się picie naparu z ziół przeciw wypadaniu włosów.

Reumogran – granulat zawierający ziele skrzypu, ziele rdestu ptasiego, liść brzozy, liść pokrzywy, kwiat wiązówki i korę wierzby. Stosowanie: dorosłym zaleca się 1-1.5 łyżeczki granulatu 3 razy dziennie po jedzeniu jako lek pomocniczy w chorobie gośćcowej. Popijać 1/2 szklanki płynu.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

skrzyp polny tabletki skutki uboczne
skrzyp polny skutki uboczne
przedawkowanie skrzypu
skrzyp skutki uboczne
przedawkowanie skrzypu polnego
czy można przedawkować skrzyp polny
skutki uboczne skrzypu
picie skrzypu skutki uboczne
krzem skrzyp polny przedawkowanie
skrzyp działanie uboczne

Arcydzięgiel litwor, Arcydzięgiel lekarski

Posted on 12 lutego 2013 by admin

8 komentarzy

Archangelica officinalis Hoffm

Arcydzięgiel litwor jest to roślina dwuletnia z rodziny baldaszkowatych, występująca w stanie naturalnym w Europie Północnej i Środkowej oraz na Syberii. W naszym kraju w rosnącą dziko spotyka się w Sudetach i Karpatach nad brzegami potoków, a także w miejscach na niżach. Roślina jest pod całkowitą ochroną. Uprawiana jest do celów leczniczych, kosmetycznych, przyprawowych i spożywczych.

Arcydzięgiel wydaje w pierwszym roku rozetę przyziemnych długoogonkowych liści, podwójnie lub potrójnie pierzastych. W drugim roku wytwarza łodygę do 2.5 m wysokości, która jest okrągła na przekroju, wewnątrz pusta, górą rozgałęziona. Liście posiada łodygowe górne mniejsze od dolnych, pojedynczo pierzaste, posiadające duże pochwy obejmujące łodygę. Kwiaty koloru żółtego lub zielonego, zebrane w pokaźne baldachy. Cała roślina odznacza się specyficznym i przyjemnym zapachem. Po pierwszym roku wegetacji rośliny mają dość krótkie korzenie palowe i w normalnych warunkach nie rozrastają się one bardziej również w drugim roku, ponieważ wtedy arcydzięgiel zakwita, rodzi owoce i obumiera. Aby korzenie bardziej rosły, obcina się pędy kwiatowe, co jednocześnie przedłuża okres życia arcydzięgla na kolejny, trzeci rok.

Surowiec

Do celów leczniczych uzyskuje się we wrześniu korzenie i kłącza w drugim lub trzecim roku wegetacji, myje i całe lub pokrojone suszy szybko w suszarni, w której mamy temperaturę do 40°C. Korzeń arcydzięgla jako surowiec – przechowujemy w miejscu suchym, zaciemnionym i chłodnym.

Podstawowe związki czynne

We wszystkich częściach rośliny występuje się olejek eteryczny: w korzeniu do 1,5%, w owocach do 2%, a w zielu około 0,15%. Podstawowym składnikiem olejku z korzeni jest β-felandren, a z owoców α-felandren. Występują również inne terpeny, jak cymen, kamfen, limonen. Składnikiem, który nadaje roślinie specyficzny i charakterystyczny zapach jest pentadekanolid o charakterze laktonu. Bywają duże różnice w składzie olejku w zależności od pochodzenia surowca. Drugą ważną grupę stanowią występujące w całej roślinie związki kumarynowe (np. umbeliferon, umbeliprenina, pragolaryna, ostenol i ostoi) oraz związki furanokumarynowe (np. ksantotoksyna, ksantotoksol, angelicyna, imperatoryna, bergapten, oksypeucedanina, archangelikaina i apteryna). Są też liczne kwasy organiczne (np. kwas angelikowy, cytrynowy, malonowy, fumarowy i kawowy), następnie fitosterole i ich estry (np. β-sytostero), flawonoidy (np. archangelenon), trójterpeny (np. lupeol i α-amyryna z owoców), ponadto cukry proste i trójcukier umbeliferoza, tłuszcze (przede wszystkim w owocach). Mamy tutaj także czynnik pobudzający wytwarzanie interferonu zwalczającego infekcje, zwłaszcza wirusowe u ludzi i zwierząt.

Działanie

Przetwory z korzenia arcydzięgla stosowane doustnie zwiększają produkcję soku żołądkowego i śliny wskutek odruchu wywołanego cierpkim smakiem wyciągów. Pomagają również w wytwarzaniu enzymów trawiennych – pepsyny i pentagastryny w żołądku. Zauważono również działanie moczopędne i napotne co przyczynia się do przyspieszenia wydalania z organizmu niepotrzebnych i szkodliwych produktów przemiany materii. Pochodne furanokumaryny i niektóre składniki olejku eterycznego arcydzięgla działają rozkurczowo na mięśnie gładkie układu pokarmowego i dróg żółciowych. Dlatego specyfiki z arcydzięgla są stosowane jako leki wiatropędne. Angelicyna, która znajduje się w przetworach z arcydzięgla, wykazuje działanie uspokajające, co wykazano również na zwierzętach doświadczalnych. Oprócz tego arcydzięgiel wzmacnia odporność układu nerwowego i w pewnym stopniu działa podobnie jak korzeń żeń-szenia, Ksantotoksyna, ksantotoksol, angelicyna i inne pochodne furanokumaryny wykazują działanie fotodynamiczne i pobudzają wytwarzanie pigmentu melaniny w skórze po wystawieniu jej na działanie światła słonecznego.

Olejek eteryczny z arcydzięgla wykazuje ponadto własności bakterio- i grzybobójcze, chociaż niektóre gatunki mikroorganizmów, jak pałeczka okrężnicy i paciorkowiec złocisty, są na nie go odporne. Na skórę olejek działa znieczulająco, które utrzymuje się przez kilka godzin.

Działania niepożądane

Przetwory z arcydzięgla, przyjmowane i stosowane w zalecanych dawkach, nie mają działania niepożądanego na organizm. Jednakże zawarte w surowcu pochodne furanokumaryny zwiększają wrażliwość skóry na promienie słoneczne i mogą powodować miejscowy obrzęk, przekrwienie lub powstanie pęcherzy już po krótkim naświetlaniu.

Zastosowanie

Przetwory z korzenia arcydzięgla mają zastosowanie w zaburzeniach trawiennych spowodowanych niedoborem soku żołądkowego, pepsyny, mukopolisacharydów, żółci i soku trzustkowego, wyrażających się bólami brzucha, wzdęciami, odbijaniem, brakiem łaknienia i nieregularnymi wypróżnieniami. Można je również stosować w stanach skurczowych żołądka, dróg żółciowych, osłabieniu ruchów perystaltycznych jelit, zastoju żółci w pęcherzyku żółciowym i kłopotliwym jej dopływie do dwunastnicy. Ponadto skuteczne wyniki osiąga się, stosując przetwory z arcydzięgla w umiarkowanym pobudzeniu nerwowym. Wyciąg płynny z korzenia arcydzięgla wchodzi w skład płynu Nervosol (Herbapol), stosowanego w stanach zwiększonego napięcia nerwowego, uczuciu niepokoju i bezsenności. Zewnętrznie stosuje się olejek arcydzięglowy do nacierań przeciwbólowych, przeciwzapalnych i przeciwświądowych.

Przetwory

Napar z korzenia arcydzięgla: 1/2 – 1 łyżki rozdrobnionych korzeni zalać1-11/2 szklanki wody wrzącej i naparzać pod przykryciem przez 15 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić po 1/4 – 1/3 szklanki 2-3 razy dziennie na godzinę przed posiłkiem, jako środek stymulujący wydzielanie soków trawiennych, albo po jedzeniu – jako środek wiatropędny i oczyszczący krew.

Zioła żołądkowe: zmieszać po 20 g rozdrobnionych korzeni arcydzięgla, ziela drapacza lekarskiego, liści mięty pieprzowej i liści melisy oraz po 10 g rozdrobnionych korzeni omanu, ziela glistnika i ziela szanty. Zalać1/2 łyżki mieszanki w termosie 21/2 szklanki wody wrzącej. Pić po 2/3 szklanki 2-3 razy dziennie przed jedzeniem jako środek pobudzający trawienie, przeciwskurczowy, przeciwzapalny i ogólnie wzmacniający.

Spirytus arcydzięglowy złożony (Spiritus Angelicae compositus) stosować do wcierań zmniejszających bóle w zapaleniu korzonków nerwowych, nerwobólach i bólach gośćcowych.

Olejek arcydzięglowy oprócz zastosowań wybitnie medycznych, jest używany w przemyśle mydlarskim, kosmetycznym i chemii gospodarczej. Rzadziej w tych celach wykorzystuje się olejek arcydzięglowy z owoców.

Wyciągów z owoców i korzeni używa się, w połączeniu z innymi surowcami roślinnymi, do produkcji likierów ziołowych lub aromatycznych wódek. Kandyzowane ogonki liściowe arcydzięgla służą do ozdabiania tortów i ciastek. W krajach anglosaskich i nordyckich korzeń arcydzięgla stosuje się w połączeniu z innymi surowcami ziołowymi do aromatyzowania piwa.

Zobacz też:

Bez czarny

Chaber bławatek

Dzika róża

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Arcydzigiel
arcydziegiel litwor
arcydzięgiel
arcydzięgiel litwor związki biologicznie czynne
korzeñ arcydziêgla
litwor roslina przetwory
litwor arcydzięgiel
jak zrobić olejek z arcydziegla do nacierania
jak zrobić olejek z arcydziegla
ziolo arcydziegiel

Brzoza – naturalna apteka

Posted on 6 lutego 2013 by admin

11 komentarzy

Brzoza zwraca na siebie uwagę swoją białą korą niepodobną do innych drzew. U dawnych słowian obdarzona była dużym szacunkiem jako drzewo wyjątkowo przyjazne ludziom. Od bardzo dawna wykorzystywano w medycynie ludowej lecznicze właściwości liści, pączków, kory, soku, huby. Drzewo to jonizuje powietrze ujemnie, co w efekcie daje dobre samopoczucie oraz lecznicze działanie na organizm ludzki. Radiesteci uważają, że brzoza szczególnie wiosną emanuje dla nas bardzo dobrą energią. Od niepamiętnych czasów z największym szacunkiem wykorzystuje się ją także w medycynie i kosmetyce.

Wiosenny pożytek z brzozy

Właściwości lecznicze wykazują zarówno pąki, liście, jak i świeży sok brzozowy uzyskiwany wczesną wiosną. Dużym zainteresowaniem medycyny cieszy się też biała kora z tego drzewa. Pąki zrywa się z gałązek z drzew przeznaczonych do wycięcia bardzo wczesną wiosną. Liście zrywamy w maju i w czerwcu. Wczesną wiosną wykonuje się również zbieranie kory. Drzewa muszą jednak rosnąć w miejscach czystych ekologicznie. Liście suszymy w miejscach zadaszonych i przewiewnych. Powinny być ułożone w cienką warstwę, inaczej łatwo zaparzają się i ciemnieją. Dobrze wysuszony surowiec rozpoznać łatwo po miłym zapachu i czysto zielonej barwie.

Suszone liście i pączki trzeba zawsze przechowywać z daleka od surowców zapachowych ponieważ łatwo wchłaniają inne zapachy. W rosnących drzewach (które są przeznaczone do wycinki) wierci się otwory, by uzyskać sok brzozowy, który zawiera cukry i dużo minerałów. Sok ściąga się także przez odpowiednie nacinanie gałęzi brzozowych. Na pniach brzozy rozwija się poza tym guzowata narośl grzyba, tzw. czyr brzozowy (po łacinie Inonotus obliquus), który medycyna ludowa (a ostatnio i oficjalna) wykorzystuje w leczeniu nowotworów.

Betulina i kwas betulinowy

Co można uzyskać z brzozy? W jej składzie wykryto sporo saponin, flawonoidy, garbniki, witaminę C (najwięcej mają ich młode liście), a także trochę olejku lotnego, żywice oraz sole mineralne, np. magnez, cynk, żelazo, wapń. W białej korze brzozowej znajduje się betulina i kwas betulinowy – związki dotychczas mało poznane. Wzbudziły one spore zainteresowanie autorytetów świata medycznego i są przedmiotem szczegółowych badań klinicznych.

W Polsce badaniom betuliny i kwasu betulinowego oraz pozyskiwania tych związków poświęcił się inż. Stanisław Piela. Ostatnio podjął się nawet produkcji preparatu z białej kory brzozowej, który nazywa się Cortex Betulae i który zainteresował również niemieckich lekarzy. Specyfik ten działa przeciwrakowo (np. skuteczny okazał się w leczeniu raka macicy, piersi, szpiczaka kostnego, czerniaka złośliwego, raka płuc, prostaty itd.). Wpływa pozytywnie na system odpornościowy organizmu, odnawia ustrój, reguluje pracę przewodu pokarmowego i jest pomocny w owrzodzeniu żołądka. Ma działanie żółciopędne, odtruwa i stabilizuje wątrobę. Pomaga w odrastaniu włosów, np. po chemioterapii. .

Brzoza i reumatyzm

O brzozie jako efektywnym lekarstwie na reumatyzm i artretyzm mówiono już bardzo dawno. Słynny zielarz, ks. Andrzej Klimuszko zawsze polecał swym pacjentom, którym dokuczały te schorzenia, sypianie na świeżo ściętych, młodych, ulistnionych witkach brzozy co najmniej przez kilka tygodni. Doskonałe rezultaty terapeutyczne w reumatyzmie i w nawracających bólach mięśniowych daje także sypianie na poduszkach lub materacach ze świeżymi liśćmi brzozowymi. W takiej kuracji można też używać ususzonych i rozkruszonych liści. Po dłuższej kuracji wiele osób zauważyło u siebie ustąpienie większych problemów z zasypianiem, a sen był bardziej krzepiący.

W dręczących bólach stóp można zastosować jeszcze inny sposób: do wełnianych lub bawełnianych (ciepłych) skarpetek nasypać nieco świeżych, młodych liści brzozy i zakładać je do spania. Po kilku tygodniach stopy będą wypoczęte i mniej obolałe. Ostatnio mówi się dużo o dobrym działaniu brzozy w usuwaniu łuszczycy. Leki brzozowe (np. sok ściągany z pni lub gałęzi czy sok z młodych liści) mają nadzwyczaj skuteczne działanie odtruwające organizm. Odtruwają też wątrobę. Specyfiki brzozowe działają moczopędnie, zabezpieczają też przed tworzeniem się kamieni nerkowych oraz doskonale dezynfekują drogi moczowe. W aptekach i sklepach zielarskich można kupić sok brzozowy z liści (succus betulae), który wpływa żółciopędnie, usprawnia pracę wątroby i nerek. Liście brzozy doskonale poprawiają proces przemiany materii, usuwają złogi toksyn i są dobre w kuracjach wyszczuplających.

Kąpiel z dodatkiem odwaru lub naparu z liści brzozy skutecznie likwiduje bóle reumatyczne, nerwobóle, bóle mięśniowe, gośćcowe, odkaża skórę i oczyszcza ją z wyprysków. Kąpiel leczy poza tym świetnie egzemy i wspomnianą łuszczycę. Starzy zielarze rosyjscy radzą, by przy obolałych kolanach i stłuczeniach zastosować kompres ze świeżej kory grubszych gałązek brzozowych. Korą okłada się bolące miejsca niczym kawałkiem rynny, zmieniając ją co 2 dni.

Mikstura na odtruwanie organizmu

Do przygotowania mikstury będziemy potrzebowali po jednej buteleczce (35 g) gotowych soków: z brzozy, pokrzywy, po pół buteleczki soków z mniszka lekarskiego oraz 1/4 buteleczki nalewki z karczocha. Wszystkie składniki zlać do ciemnej butelki i wymieszać. Przez pierwsze 3 dni kuracji bierzemy po 15 kropli tej mikstury na kieliszek wody 2 razy dziennie (pierwsza dawka na czczo, druga po obiedzie). Z kolei dawkę zwiększamy do 25 – 30 kropli też na kieliszek wody i zażywamy 3 razy dziennie po jedzeniu (pierwsza dawka na czczo). Kuracja powinna trwać miesiąc, następnie robimy 5 – dniową przerwę i całość powtarzamy.

Otrzymana mikstura doskonale pomaga nam w pozbyciu się złogów wody z organizmu. Odtruwa skutecznie cały organizm z toksyn, np. ze skażonej, nieświeżej, konserwowanej chemicznie żywności, wody, a także z metabolitów po lekach syntetycznych (wskazana po antybiotykach) i jadów bakteryjnych (nagromadzonych w organizmie przy wszelkich stanach zapalnych i infekcjach). Mikstura skutecznie odtruwa miąższ wątroby i nerek. Likwiduje opuchliznę nóg wywołaną chorobami nerek lub (częściej) poważną niedomogą serca. Mikstura zwiększa wydalanie moczu, uskutecznia proces przemiany materii (stąd jest polecana ludziom cierpiącym z powodu nadwagi). Poprawia także pracę wątroby: wpływa żółciopędnie i żółciotwórczo oraz obniża poziom cholesterolu we krwi (i usuwa jego złogi) – zasługa nalewki z karczocha. Leczenie tą miksturą jest wskazane przy większości schorzeń o podłożu zaburzeń przemiany materii (np. cukrzyca, otyłość itd.) oraz w niewydolności krążenia i nerek. Jest zalecana dla palaczy.

Przeciw lambliozie

Brzoza w lecznictwie rosyjskim, które ceni ją niesłychanie wysoko, traktowana jest jako środek antyseptyczny, przeciwgrzybiczny, przeciwrobaczy i pierwotniakobójczy, m.in. działający na gatunki z rodzaju rzęsistek Trichomonas i ogoniastek Giardia. Giardia to pierwotniak wywołujący jedną z najczęściej występujących chorób pasożytniczych u ludzi, psów i kotów – giardiozę (zwaną popularnie, choć niepoprawnie lambliozą). Choroba ta objawia się dokuczliwymi dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego, bólami głowy, stanem podgorączkowym.

Rosjanie stosują napary lub odwary z liści lub pączków brzozy jako skuteczny lek przeciw temu pasożytowi. Trzeba zalać szklanką wrzącej wody 30 g młodych liści (świeżych lub suszonych), odstawić na parę godzin do naciągnięcia. Pić 200 ml naparu dziennie w kilku porcjach przez 10 dni. Przerywamy kurację na 10 dni i cykl powtarzamy 3 razy. Z pączków brzozy robi się w tym samym celu odwar: 7 g pączków brzozy zalać szklanką wody, gotować 15 min. na słabym ogniu, odstawić na godzinę do naciągnięcia. Przyjmować podobnie jak napar z liści.

Napar z liści

1 łyżkę rozdrobnionych, suszonych młodych liści brzozy albo dwie łyżki świeżych zalać filiżanką wrzącej wody, odstawić pod przykryciem do naciągnięcia na co najmniej 1 godz., następnie odcedzić. Ostudzony napar można dosłodzić miodem. Pić 2 – 3 filiżanki w ciągu dnia, dzieciom podawać odpowiednio mniej, stosownie do wagi dziecka. Podobnie przyrządza się napar z rozdrobnionych pączków brzozy. Napar działa moczopędnie i żółciopędnie, pomaga w przeziębieniu, rozstroju żołądka u dzieci i dorosłych. Jako środek napotny najlepiej podawać w połączeniu z kwiatem lipy lub dzikiego bzu czarnego i pić na gorąco. Jako środek moczopędny przyjmować chłodny napar niewielkimi porcjami w ciągu dnia.

Wyciąg z młodych liści brzozy

Dwie łyżki świeżych młodych liści brzozy zmiksować ze szklanką przegotowanej i przestudzonej wody lub zmielić w maszynce do mięsa i zalać wodą. Można zakwasić świeżo wyciśniętym sokiem z cytryny. Odstawić na kilka godzin, następnie odcedzić i wypić. Wyciąg jest gorzki w smaku, zawiera bardzo dużo witaminy C, odtruwa i oczyszcza organizm.

Napar z gałązek brzozowych

Świeże cienkie gałązki brzozy – z liśćmi lub bezlistne, zerwane w dowolnej porze roku drobno posiekać i umieścić w słoiku do połowy jego wysokości. Zalać wrzącą wodą, zamknąć słoik. Odstawić do naciągnięcia na co najmniej 30 min. albo lepiej na noc, następnie odcedzić. Wypić w kilku porcjach 1 – 2 filiżanki naparu w ciągu dnia.

Nalewka z pączków brzozy

Umieścić w słoju do połowy jego wysokości rozdrobnione pączki, dopełnić słój czystą wódką, zamknąć, odstawić co najmniej na 1 miesiąc, często wstrząsać. Po miesiącu odcedzić i przefiltrować. Stosować 15 – 25 kropli nalewki rozcieńczonej wodą 2 – 3 razy dziennie przy przeziębieniach, dolegliwościach trawiennych, bólach stawów, bólu głowy, przemęczeniu, bezsenności. Można stosować zewnętrznie do wcierania w obolałe mięśnie i stawy, zmęczone stopy, żylaki, bolące ucho, bolący ząb, na nerwobóle, odleżyny, egzemy, jako środek gojący poranioną skórę. W podobny sposób przyrządza się nalewkę ze świeżych liści.

Sok z liści

Wycisnąć sok z młodych majowych liści brzozy. Można zmielić liście w maszynce do mięsa lub zmiksować z małą ilością wody, a następnie wycisnąć sok przez gazę. Wymieszać sok z taką samą ilością czystej wódki, przelać do butelki, szczelnie zamknąć. Przechowywać w ciemnym miejscu. Pić 2 – 3 razy dziennie po 2 łyżeczki jako środek oczy szczający organizm, usuwający białkowe i mineralne złogi z krwi, mięśni i stawów.

Płukanka na porost włosów

Niewielką ilość świeżych liści brzozy (najlepiej majowych lub czerwcowych) drobno pokroić i gotować pod przykryciem w emaliowanym garnku. Po 2 – 3 minutach garnek odstawiamy na bok do ostygnięcia, następnie odcedzamy i używamy do ostatniego płukania włosów (po spłukaniu obfitej piany wodą). Płukanka brzozowa sprawia, że już po pierwszym razie włosy nabiorą jedwabistego połysku, staną się miłe w dotyku i będą podatniejsze na fryzurę. Częsta kuracja usuwa także łupież (łącznie z uporczywym i groźnym łojotokiem) i zapobiega nadmiernemu przetłuszczaniu się włosów. Płukanka podkreśla też ciemny kolor włosów i chroni przed łysieniem. Płukankę można równie dobrze zrobić z ususzonych liści brzozy.

Poradnik Uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak
Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

maść z brzozy
betulina tabletki
napar z kory brzozy
kora brzozowa
huba do picia gdzie kupić
maść z liści brzozy
betulina do picia
betuliną na gronkowca gdzie kupić
kora brzozy napar
kwas betulinowy otrzymywanie