Zioła « Page 7 « Medycyna Naturalna

Category Archives: Zioła

Jeżyna fałdowana

Posted on 7 czerwca 2013 by admin

Comments off

Jeżyna fałdowana – Rubus plicatus W. et N

Jeżyna fałdowana jest kolczastym krzewem z rodziny Różowatych (Rosaceae). Rośnie w Europie, Azji oraz Ameryce Pomocnej. W Polsce występuje na nizinach i w niższych partiach górskich, w lasach, zaroślach, na miedzach i przydrożach. Na terenie naszego kraju można spotkać około 50 gatunków jeżyn, z których wiele nadaje się do wykorzystania w lecznictwie.

Jeżyna fałdowana posiada pędy do 1,5 m wysokie, jesienią dość silnie łukowato wygięte. Kolce średnio duże, zaostrzone, nieco zakrzywione. Liście nieparzysto pierzastozłożone. Listki, najczęściej pięć, spodem miękko owłosione, ostro nierówno piłkowane, najczęściej za młodu wzdłuż nerwów sfałdowane. Listek szczytowy przeważnie sercowaty. Kwiaty promieniste o płatkach białych lub jasnoróżowych. Owoce posiada czarne, jadalne, bardzo smaczne.

Do potrzeb zielarskich pozyskuje się wiosną i na początku lata wyrośnięte liście i suszy w przewiewnym i zacienionym miejscu. Surowcem leczniczym jest liść jeżyny – Folium Rubi fruticosi. Jest to termin tradycyjny, utrzymujący się od wielu dziesiątków lat w lecznictwie. Owoce jeżyny są masowo pozyskiwane do celów spożywczych. Niekiedy bywają suszone po zerwaniu w stanie dojrzałym, gdy są jeszcze jędrne i nieprzejrzałe. Po wysuszeniu w suszarniach ogrzewanych, początkowo w temp. około 30°, a następnie do 40°C uzyskuje się owoc jeżyny – Fructus Rubi fruticosi. Oba surowce trzeba przechowywać w opakowaniu w miejscach suchych i ciemnych, a owoce chronić od owadów.

Liście jeżyny posiadają garbniki, flawonoidy, kwasy organiczne, inozyt, witaminę C i sole mineralne. W owocach występują cukry, kwasy organiczne, barwniki antocyjanowe, witamina C, pektyny i sole mineralne. Liście jeżyny wykazują działanie przeciwbiegunkowe, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne na układ pokarmowy, także u małych dzieci. Zwiększają poza tym nieznacznie ilość wydalanego moczu i działają nieco napotnie. Delikatnie regulują przemianę materii i zwiększają wydalanie z moczem toksycznych metabolitów. Sok ze świeżych owoców jeżyny, podobnie jak z malin, jest powszechnie stosowany jako środek dietetyczny. Wykazuje działanie przeciwgorączkowe i napotne. Przetwory z jeżyn, używane w zalecanych dawkach, nie wywołują odczynów szkodliwych.

Odwary z liści jeżyny stosuje się głównie w podostrych i przewlekłych dolegliwościach żołądka i jelit różnego pochodzenia, objawiających się stanem zapalnym błon śluzowych przewodu pokarmowego, zawyżonym rozwojem flory bakteryjnej, skłonnością do biegunek, bólami brzucha i wzdęciami. Są czasami stosowane jako lek łagodnie moczopędny, napotny, poprawiający przemianę materii i ogólnie odtruwający, w chorobach z przeziębienia, a nawet pomocniczo w grypie. Stosowane również jako namiastka herbaty. Zewnętrznie odwary z liści jeżyny używa się do przemywań oraz do płukań jamy ustnej i gardła. Także do kąpieli w świądzie skóry, wyprysku i trądziku.

Przetwory z jeżyn

Odwar z liści jeżyny – 1.5 łyżki liści jeżyny zalać dwoma szklankami letniej wody. Ogrzewać do wrzenia i gotować na małym ogniu pod przykryciem 3 min. Odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2 – 3 razy dziennie po 1/3 – 1/2 szklanki między posiłkami w niedomaganiach przewodu pokarmowego. Zewnętrznie zaleca się do płukania i okładów.

Napój z owoców jeżyny – wlać dwie łyżki soku z owoców jeżyny do 1 szklanki przegotowanej, ciepłej wody. Stosować do picia w chorobach gorączkowych w zastępstwie soku malinowego.

Zioła powstrzymujące biegunkę ? zmieszać 40 g liści jeżyny i po 20 g owoców borówki czernicy i kłączy pięciornika. Zalać 1 – 2 łyżki ziół 1 – 1.5 szklanki wody. Ogrzewać do wrzenia i gotować powoli pod przykryciem 3 – 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1-3 razy dziennie po ? – 1 szklance w zależności od stopnia nasilenia biegunki oraz wieku chorego. Zalecane dla dorosłych i dzieci.

Zioła wzmacniające – zmieszać po 30 g liści jeżyny i ziela krwawnika oraz po 20 g kwiatów lipy i ziela pięciornika gęsiego. Zalać jedną łyżkę ziół jedną szklanką ciepłej wody. Ogrzewać powoli pod przykryciem do wrzenia i gotować 3 – 4 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Można osłodzić miodem i podawać dzieciom po 2 łyżki 2 – 3 razy dziennie, małym dzieciom połowę dawki. Działa jako środek wspomagający w odrze, zwiększający odporność organizmu.

Zioła jako namiastka herbaty – zmieszać 20 g liści jeżyny i po 10 g liści maliny, liści pokrzywy i wysuszonej skórki z jabłka oraz 5 g liści poziomki. Zaparzać tak jak chińską herbatę. Działa korzystnie na układ pokarmowy, zapobiega wzdęciom, zgadze i odbijaniu.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Rubi fruticosi antiseptic

Glistnik jaskółcze ziele

Posted on 21 maja 2013 by admin

2 komentarze

Glistnik jaskółcze ziele – Chelidonium maius L

Glistnik jaskółcze ziele występuje powszechnie w całej Europie i północnej Azji. Jest byliną z rodziny Hakowatych. W Polsce rośnie jako chwast na nizinach i w niższych partiach górskich. Lubi miejsca nieco zacienione w zaroślach i ogrodach, przy zabudowaniach, przydrożach i rumowiskach. Glistnik wytwarza pod ziemią walcowate kłącze, a nad ziemią łodygę do 50 cm wysoką, widlasto rozgałęzioną. Liście ma spodem sine, pierzastosieczne o odcinkach pierwszego rzędu w zarysie jajowatych lub podłużnie jajowatych, nierówno głęboko wcinanych, bądź karbowanych, ułożonych na łodydze skrętolegle. Kwiaty promieniste, żółte, czteropłatkowe. Owocem glistnika jest równowąska, podłużna torebka, pękająca dwoma klapami, przypominająca łuszczynę. W całej roślinie występuje bardzo charakterystyczny sok mleczny koloru pomarańczowego, który wycieka po uszkodzeniu rośliny.

Surowiec

Do wykorzystania w celach leczniczych pozyskuje się w maju lub czerwcu z roślin dziko rosnących górne części pędów w czasie zakwitania wraz z zielonymi przyziemnymi liśćmi i suszy najlepiej w pomieszczeniach ogrzewanych w temp. do 60°C, gdyż w suszarniach naturalnych schną bardzo trudno i często czernieją. Otrzymuje się surowiec – ziele glistnika – Herba Chelidonii. W niektórych krajach, np. na Węgrzech, zbiera się również korzenie glistnika – Radix Chelidonii, znacznie bogatsze w alkaloidy niż ziele. Zarówno ziele jak i korzeń trzeba przechowywać w miejscach suchych i zaciemnionych, szczelnie zapakowane by nie zwilgotniały.

Podstawowe związki czynne

Glistnik zawiera mieszankę około 20 alkaloidów, wśród nich chelidoninę, allokryptopinę, chelerytrynęi i sangwinarynę. Najistotniejsze znaczenie ma chelidonina. Ogólna zawartość alkaloidów w zielu powinna wynosić co najmniej 0,25%, ale niekiedy sięga 0,6%, zaś w korzeniu bywa ich do 3%. Poza tym ziele zawiera flawonoidy, kwasy organiczne (np. swoisty kwas chelidonowy), aminy biogenne (np. histami na i tyramina), saponiny, ślady olejku eterycznego oraz sole mineralne.

Działanie

Właściwości lecznicze ziela glistnika to wypadkowa działań poszczególnych alkaloidów w nim zawartych. Najmocniejsze i najistotniejsze w lecznictwie jest działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie układu pokarmowego, dróg żółciowych i moczowych, narządów rodnych, a nawet oskrzeli. Jest ono trochę zbliżone do działania papaweryny, ale słabsze. Właściwościom rozkurczowym przypisuje się obserwowane działanie moczopędne, żółciopędne, przyspieszające wypróżnienia i znoszące bóle menstruacyjne. Zaś działanie żółciotwórcze jest efektem bezpośredniego wpływu ziela glistnika na wątrobę. Krótko po podaniu wyciągu z glistnika, zawierającego chelidoninę, ustępują lekkie stany skurczowe jelit i dróg żółciowych i związany z nimi ból, a także zostaje przywrócona prawidłowa perystaltyka. Obserwuje się wyraźną poprawę czynności jelit i dróg żółciowych oraz wzmożenie wytwarzania żółci i łatwiejszy jej przepływ do dwunastnicy.

Glistnik jaskólcze ziele wykazuje też niewielkie własności uspokajające, które są efektem działania przeciwskurczowego i przeciwbólowego, działa też przeciw alergicznie, również – jak wykazały badania – zmniejsza lub znosi wstrząs anafilaktyczny i histaminowy. Poza tym hamuje wzrost bakterii Gram – dodatnich i Gram – ujemnych oraz grzybów chorobotwórczych, a także pierwotniaków pasożytniczych, co zawdzięcza chelerytrynie i sangwinarynie. Powszechne opinie o działaniu przeciwnowotworowym, po zastosowaniu wewnętrznym i zewnętrznym na skórę i błony śluzowe, wiążą się z odosobnionymi przypadkami i nie kwalifikują ziela glistnika jako leku przeciwrakowego.

Działania niepożądane

Trzeba pamiętać, że ziele glistnika nie zalicza się do surowców delikatnie działających i z tego względu, głównie w preparatach doustnych, nie może być używany bez porady lekarskiej. Nie należy go stosować przy jaskrze. Za duże dawki mogą wywołać podrażnienie układu pokarmowego, palenie w jamie ustnej i przełyku, ból żołądka, nudności i wymioty. Mogą wystąpić dolegliwości oczne z objawami podobnymi do jaskry.

Zastosowanie glistnika

Przetwory z ziela glistnika, przede wszystkim nalewkę, stosuje się doustnie w bólach brzucha, wywołanych kolką jelitową, wątrobową lub w obrębie dróg żółciowych i moczowych oraz kobiecych narządów rodnych, a także w dychawicy oskrzelowej i migrenie. Ziele glistnika znajduje się w mieszance ziołowej Cholagoga II, stosowanej w schorzeniach wątroby, osłabieniu jej mechanizmów odtruwających i niedostatecznym wytwarzaniu żółci. Zaś wyciąg suchy z ziela glistnika jest składnikiem preparatu Gastrochol, stosowanego w zaburzeniach wydzielania i przepływu żółci oraz w stanach skurczowych i atonicznych przewodu pokarmowego i braku łaknienia wywołanego niedoborem soku żołądkowego. Poza tym wyciąg suchy z ziela glistnika wchodzi w skład tabletek Azarina, a wyciąg płynny jest składnikiem syropu sosnowego – Sirupus Pini compositus. Obydwa te preparaty stosuje się w stanach nieżytowych gardła i oskrzeli oraz tzw. suchym kaszlu. Pomarańczowo zabarwiony sok mleczny, wyciekający ze świeżego ziela glistnika, bywa używany w lecznictwie ludowym do likwidowania brodawek i kurzajek.

Przetwory z glistnika

Glistnik jaskółcze ziele 100 ml

Glistnik ziele 50 g

Mydło z ekstraktem z glistnika 90 g

Ziola do kapieli, ziele glistnika 50 g

Odwar z ziela glistnika: Pół łyżki stołowej ziela zalać jedną szklanką wody letniej i podgrzewać na parze pod przykryciem 30 minut. Odstawić na 10 minut i przecedzić. Pić trzy razy dziennie 1 – 2 łyżki stołowe jako lek znieczulający bóle jelitowe i wątrobowe na tle kamicy żółciowej oraz w bolesnym miesiączkowaniu.

Nalewka glistnikowa, Tinctura Chelidonii – zawiera wszystkie związki czynne ziela i ma pełne jego działanie, zwłaszcza przeciwskurczowe. Stosuje się w bólach brzucha, kolce jelitowej i żółciowej, zaburzeniach i bolesnym miesiączkowaniu, pomocniczo w kamicy żółciowej i moczowej, także w dolegliwościach wątroby z upośledzeniem wytwarzania żółci. Dawki: 10 – 30 kropli 2 – 4 razy dziennie w kieliszku wody po posiłkach. Lek na receptę.

Chelidonina, tabletki – Chelidoninum hydrochloricum – preparat działa głównie jako środek rozkurczowy, uśmierzający ból spowodowany kolką. Wydaje się z przepisu lekarza. Dawki: 1 – 2 tabletki po jedzeniu 1 – 3 razy dziennie.

Gastrochol, proszek: Jedną płaską łyżeczkę proszku (dołączoną do opakowania) rozpuścić w ? – 2/3 szklanki ciepłej wody. Pić 1 – 4 razy dziennie na 60 min przed posiłkiem jako środek pobudzający wydzielanie soku żołądkowego i żółciopędny. Jeśli działa zbyt energicznie przeczyszczająco należy zmniejszyć dawkę proszku.

Cholagogum, kapsułki – zawierają wyciągi roślinne, fosfolipidy i olejki eteryczne. Stosuje się w przewlekłych schorzeniach dróg żółciowych, wątroby, kamicy żółciowej, zespole objawów po usunięciu pęcherzyka żółciowego i przewlekłych zaburzeniach czynności trzustki.

Gotowe preparaty w skład których wchodzi glistnik jaskółcze ziele

CHOLITOL płyn 35 ml

Skład: Nalewka z pokrzyku, nalewka z glistnika, nalewka z mięty pieprzowej, nalewka kozłkowa, nalewka z kurkumy, sok z mniszka. Preparat zawiera ok. 60% obj. etanolu.

Wskazania: Cholitol wskazany jest w przypadku przewlekłych stanach zapalnych dróg żółciowych, dyskinezy dróg żółciowych, kolki żółciowej, pooperacyjnego zastoju żółci, zaburzeniach trawiennych wywołanych niedoborem żółci, pomocniczo w kamicy żółciowej.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

jaskółcze ziele apteka
glistnik jaskółcze ziele apteka
glistnik
wyciąg z jaskółczego ziela apteka
glistnik apteka
wyciąg z glistnika
jaskółcze ziele maść
jaskócze ziele maść
nalewka z jaskółczego ziela
glistnik jaskółcze ziele w płynie preparat

Schorzenia pasożytnicze – nużeniec

Posted on 18 maja 2013 by admin

Comments off

Z pośród wielu pasożytów wyodrębniono około 300 pasożytów ludzkich, wiele z nich to pasożyty zwierzęce, które wybierają sobie za żywiciela także człowieka. Bywają bardzo groźne i niebezpieczne. Ogólnie można podzielić pasożyty na te mniej mądre, które poprzez swoją inwazję doprowadzają do śmierci swego żywiciela i wspólnie z nim giną, oraz te które żyją w symbiozie ze swoim żywicielem przez długi czas, wywołując u niego wiele przewlekłych i dokuczliwych chorób, ale z natury rzeczy takich, które nie doprowadzają do zgonów. Do takich pasożytów zaliczamy nużeńca.

Nużeniec należy do roztoczy, jest mały, jego długość wynosi od 0,3 – 0,4 mm, samce bywają mniejsze niż samice. Swym wyglądem podobne są do małego wydłużonego robaczka o obłym kształcie ciała, kolorze lekko żółtawym lub białawym. Miejscem jego egzystencji są przeważnie gruczoły łojowe skóry i torebki włosowe człowieka. Zapłodniona samica znosi 20 – 24 jaja, ich cykl rozwojowy trwa 18 – 24 dni. Z jaj wykluwają się larwy, z których później tworzą się tzw. nimfy, kształtem podobne do dorosłych nużeńców. Pasożyt żeruje nocą, a w ciągu dnia wgryza się głębiej w skórę, przednia jego część tkwi w tkance skórnej, a tylna specyficznie wystaje poza nią.

Obecności nużeńca, ze względu na niewielkie rozmiary, nie wykryjemy gołym okiem. Do tego celu należy ze skóry pobrać niewielką część materiału i obejrzeć pod mikroskopem. Zwykle bywa tak, że osoba zarażona pasożytem o tym nie wie, niewielkie swędzenia i zaczerwienienia skóry tłumaczy przemęczeniem, przez co staje się nieświadomym źródłem zakażenia innych osób, które za jego sprawą, mogą mieć już poważniejsze dolegliwości.

Drogi zakażenia nużeńcem

Do zakażenia nużeńcem może dojść praktycznie wszędzie, najczęściej poprzez: zakażone poduszki, koce, pościel, czapki, chusty, szale, ręczniki, używanie sprzętu kosmetycznego innych osób, lub użycie naszego sprzętu przez osoby zakażone, np. grzebieni, szczotek do włosów, spirali do rzęs, pędzli do makijażu, szminki pudru, gąbek do kąpieli, szczotek do rąk, mydeł itp. Bardzo często źródłem zakażenia bywają wszelkiego rodzaju zagłówki fotelowe, z których korzysta duża ilość osób, w pociągach, autobusach, poczekalniach itp.

Objawy

Objawy zakażenia nużeńcem są dość charakterystyczne: świąd, wypryski, czerwone plamki, lekkie swędzenie brwi i powiek, miejscowe stany zapalne, wysięki, plackowate zaczerwienienie skóry, wypadanie rzęs i brwi, stany zapalne spojówek i powiek, szorstka, chropowata skóra pod oczami. W wielu przypadkach dolegliwości są tak nieznaczne, że zainfekowana osoba nie zwraca na nie uwagi, i żyje w nieświadomości zakażenia przez nużeńca. W wielu przypadkach jest on mylony z trądzikiem, lub wypryskiem alergicznym, i leczenie prowadzone w tym kierunku nie przynosi skutku.

Zwalczanie nużeńca metodami naturalnymi

Znaczna ilość osób poszukuje pomocy w leczeniu środkami naturalnymi, ponieważ kuracja lekami tradycyjnymi, prowadzona przez dłuższy czas, nie tylko że nie dała pożądanych efektów, lecz także doprowadziła do znacznego osłabienia organizmu. Trzeba najpierw zastosować zestaw odtruwający organizm po lekach, a później zestaw wzmacniający, i dopiero wtedy zastosować przedstawioną poniżej metodę naturalną w likwidowaniu nużeńca.

Zestaw odtruwający – korzeń mniszka, korzeń lubczyka, korzeń arcydzięgla, kłącze perzu, kłącze pięciornika, kłącze tataraku, owoc jarzębiny, owoc róży, owoc głogu, liść jagody czarnej, kwiat wiązówki błotnej, ziele fiołka trójbarwnego.

Zestaw wzmacniający – owoc jarzębiny, suszony owoc jeżyny, owoc głogu, owoc dzikiej róży, owoc bzu czarnego, porost islandzki, korzeń mniszka, liść porzeczki czarnej, ziele drapacza lekarskiego, liść szałwii, korzeń pięciornika.

Z wymienionych składów przyrządzamy mieszanki. Wsypujemy do dwóch osobnych opisanych toreb i pijemy po 2 tygodnie każdy zestaw zaczynając od zestawu odtruwającego. Na jednorazowe użycie wsypujemy łyżkę ziół do szklanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 20 – 25 min. do naciągnięcia i pijemy 3 razy dziennie na 30 minut przed posiłkami. Po 30 dniach przystępujemy do kuracji zasadniczej. Osoby zakażone, które nie leczyły się metodą konwencjonalną zaczynają od razu kurację.

Nalewka bursztynowa – do słoika wsypujemy drobny bursztyn (nie nadaje się do tego bursztyn szlifowany, mogą to być kupowane najczęściej nad morzem, lub zbierane nad jego brzegiem drobne okruszki surowca, takie są najlepsze). Następnie zalewamy go 95 % spirytusem, tak aby poziom spirytusu był 2 – 3 centymetry nad bursztynem, i odstawiamy co najmniej na 2 tygodnie. Zalany bursztyn może stać bezterminowo, bez obawy że się popsuje. Im dłużej nalewka stoi tym jej właściwości jest lepsze. Można jednak po trzech tygodniach nalewkę przelać do innego naczynia, bursztyn osuszyć, wsypać do płóciennego woreczka i drewnianym tłuczkiem go troszeczkę pokruszyć, wysypać na papier, wydmuchać mączkę, a kawałeczki ponownie zalać spirytusem.

Po trzech tygodniach przecedzić i połączyć z nalewką z pierwszego zalania. Jeśli mamy okruchy bursztynu nieco większe, możemy tak postępować nawet trzy lub cztery razy , później pozostałość wsypać do butelki, np. 80 – 120 g bursztynu zalać 1 litr. spirytusu 95% i odstawić na 4 tygodnie. Będziemy mieli dobrą nalewkę do użytku zewnętrznego czyli do nacierania piersi i pleców przy przeziębieniach lub bolących stawów, zmian skórnych itp.

Nalewka propolisowa – w słoiku umieszczamy rozdrobniony propolis i zalewamy 70 proc. spirytusem, tak aby jego poziom był o 5 cm wyższy od zawartości słoika. Najlepiej zalewać 100 – 300 gramowe porcje (przy większych porcjach ilość spirytusu również musi ulec zwiększeniu), odstawić na 3 tygodnie, co parę dni należy słoikiem wstrząsnąć. Po tym czasie nalewkę przecedzamy i przelewamy do butelki.

Zioła, które będziemy potrzebowali w kuracji to: wrotycz pospolity, glistnik jaskółcze ziele, bylica piołun, czosnek, nasiona dyni, cebula, owoc i kora berberysu, boldoa aromatyczna, ziele szałwii, kwiat lawendy, kłącze tataraku, ziele tymianku, ziele krwawnika, ziele tysiącznika, korzeń mniszka, liść orzecha włoskiego, liść borówki czernicy, ziele hyzopu, koszyczki rumianku, liść mięty pieprzowej, liść babki lancetowatej, ziele bobrka trójlistnego, liść poziomki, ziele tysiącznika, ziele szałwii, ziele krwawnika. Zioła wymieszać, wsypać do torebki i opisać. Pijemy 3 razy dziennie 30 minut przed jedzeniem, na jednorazowe użycie wsypać jedną łyżkę ziół do szklanki i zalać wrzątkiem, odstawić do naciągnięcia. Stosujemy przez siedem dni.

Na spodeczek nalewamy dwie łyżki przygotowanego naparu, w letnim zamaczamy np. płatek kosmetyczny i robimy kilkuminutowy okład na powieki, małym kompresem lub wacikiem należy przemywać chore miejsca. Razem z ziołami pijemy nalewkę bursztynową: 20 kropli na niewielką ilość wody, 3 razy dziennie, przez 7 dni. Po piętnastu minutach, po przemyciu naparem ziołowym chore miejsca przemywamy mleczkiem bursztynowym (do słoiczka wlewamy dwie łyżki wody i dodajemy do niej 60 kropli przygotowanej uprzednio nalewki bursztynowej)

Uwaga: W przypadku propolisu bywają osoby na niego uczulone. Przed zastosowaniem propolisu możemy zrobić test. Smarujemy nalewką propolisowi skórę w okolicy łokcia w miejscu zgięcia przedramienia i czekamy jeden dzień. Jeśli nie nastąpi reakcja alergiczna to spokojnie możemy propolis używać, jednak w przypadku wystąpienia takiej reakcji, propolisu pod żadną postacią stosować nie możemy. Można go zastąpić nalewką bursztynową i kontynuować kurację przez następny tydzień.

Silniejsza mieszanka do przemywania – zamiast naparu z mieszanki przeznaczonej do picia, miejsca zainfekowane przez pasożyta możemy przemywać zestawem silniejszym o następującym składzie: ziele wrotyczu, ziele glistnika, kłącze tataraku, kora berberysu, kwiat lawendy, kora dębu, ziele bylicy piołunu, liść szałwii, ziele tymianku. W zależności od potrzeby przygotowujemy potrzebną ilość naparu, np. zagotować 0,5 litra wody, do wrzątku wsypujemy dwie łyżki mieszanki, podgrzewamy na małym ogniu przez 20 minut nie dopuszczając do wrzenia. Po przestudzeniu, letnie przecedzamy i przemywamy zaatakowane miejsca. Niestety ziela wrotyczu, ze względu na jego właściwości trujące, nie ma w sprzedaży. Możemy go sami pozyskać i wysuszyć, jest chwastem często występującym. W dużych ilościach rośnie na nasypach kolejowych i nieużytkach.

Maść do smarowania

Z mieszanki tej można również przygotować maść do smarowania. Do słoiczka wsypujemy 4 łyżki mieszanki i zalewamy 200 ml wódki zbożowej. Odstawiamy na 30 dni, od czasu do czasu wstrząsamy zawartością. Po miesiącu przefiltrowujemy. W półlitrowym garnuszku rozpuszczamy 150 g lanoliny lub euceryny, ewentualnie wazeliny kosmetycznej i dolewamy otrzymany extrakt. Gotujemy na małym ogniu, cały czas mieszając, do czasu aż alkohol nie odparuje, letnie przelewamy do zakręcanego pojemniczka. Smarujemy kilka minut po przemyciu mleczkiem propolisowym lub bursztynowym. Maść będzie doskonałym uzupełnieniem, bo oprócz właściwości przeciw pasożytniczych, natłuści miejsca wysuszone przez nalewki i okłady stosowane w kuracji.

Zestaw do przemywania miejsc wrażliwych i intymnych

Potrzebne nam będzie: liść babki lancetowatej, kwiat jasnoty białej, korzeń prawoślazu, ziele glistnika, kwiat nagietka, liść szałwii, ziele krwawnika. Do 1 litra wrzącej wody wsypujemy cztery łyżki mieszanki, podgrzewamy na małym ogniu 15 minut nie dopuszczając do zagotowania. Po tym czasie odstawić na 20 min., przecedzić przez gęste sito. Po przemyciu możemy za 10 minut miejsca chore cieniutko posmarować przygotowaną maścią. Powyższy zestaw można wykorzystać także do irygacji. W tym przypadku cztery łyżki mieszanki wsypiemy na dwa litry wrzątku i podgrzewamy na małym ogniu 20 minut. Letni napar przesączamy przez gęste sito, a następnie jeszcze przez bibułę. Stosując przedstawioną kurację prawie zawsze uzyskuje się pozytywne rezultaty w walce z nużeńcem. Niekiedy gdy mleczko bursztynowe i propolisowe jest za słabe, zaleca się przecieranie zaatakowanych miejsc nalewkami nie rozcieńczonymi. Trzeba jednak wtedy uważać, żeby zbyt mocno nie wysuszyć miejscowo skóry. Można wtedy zastosować przygotowaną maść.

Źródło: Wojciech Biernat – Poradnik uzdrawiacza

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

swędzenie brwi
swedzace brwi
nużyca u ludzi
zioła na nużeńca
nuzeniec leczenie naturalne
nużeniec ludzki objawy zarażenia
nużeniec ludzki objawy zakażenia
nużeniec leczenie domowe
spirytus salicylowy na nużeńca
demodex leczenie naturalne

Kasztanowiec zwyczajny

Posted on 13 maja 2013 by admin

1 Comment

Kasztanowiec zwyczajny – Aesculus hippocastanum L

Kasztanowiec zwyczajny jest drzewem należącym do rodziny Kasztanowcowatych. Pochodzi z Grecji, południowej części Azji Mniejszej oraz Iranu. W naszym kraju kasztanowiec jest przede wszystkim znany jako dekoracyjna roślina parkowa, sadzona zwykle wzdłuż dróg i alei. Kasztanowiec jest dużym drzewem o gęstej, szerokiej koronie, siedmiopalczastych liściach i białych, różowo nakrapianych, grzbiecistych kwiatach, zebranych w okazałe, wzniesione kwiatostany. Owocem są kuliste, kolczaste torebki, zawierające najczęściej 1 – 2 duże, okrągławe i nieco spłaszczone, połyskujące nasiona intensywnie brązowego koloru, z dużą szarą plamą. W uprawie wyróżnia się odmiany hodowlane o kwiatach od barwy białej poprzez żółtą i różową do czerwonej. Wykorzystywana w lecznictwie jest tylko odmiana biało kwitnąca.

Surowiec

Kasztanowiec dostarcza kilku surowców. Na wiosnę uzyskuje się korę z młodych, gładkich oraz zdrowych gałązek i suszy w miejscu przewiewnym. Surowcem jest kora kasztanowca – Cortex Hippocastani. W maju ścina się całe kwiatostany kasztanowca, a następnie obrywa pojedyncze kwiaty z szypułkami i suszy rozkładając cienką warstwą w miejscach zacienionych i przewiewnych. Uzyskuje się kwiat kasztanowca ? Flos Hippocastani. W końcu lipca zrywa się niedojrzałe jeszcze owoce kasztanowca – Fructus Hippocastani immaturus, wyłącznie na zlecenie zakładów zielarskich i w stanie świeżym przerabia w przetwórniach na intrakt. Jesienią porą zbiera się dojrzałe owoce kasztanowca – Semen Hippocastani, z których wyrabia się klej dekstrynowy oraz saponiny. Rzadziej pozyskiwane są liście kasztanowca – Folium Hippocastani.

Podstawowe związki czynne

W nasionach i owocach znaleziono mieszaninę saponin trójterpenowych w ilości 3-13%, zwaną escyną, w której wyróżnia się osiem połączeń glikozydowych protoescygeniny baryngtogenolu C z kwasami angelikowym, tiglinowym i octowym, ponadto około 0,15% flawonoidów, a wśród nich pochodne kwercetyny, następnie związki kumarynowe, garbniki i karotenoidy. Kora zawiera hydroksykumarynę – eskulinę oraz fraksynę, zawiera też escynę, flawonoidy, garbniki i trójterpeny. W kwiatach mamy escyną, flawonoidy, obejmujące 5 pochodnych kemferolu i izokwercetyny, związki kumarynowe, jak eskulina i fraksyna, cukry, kwasy polifenolowe, jak kwas chlorogenowy, a ponadto garbniki. W liściach są flawonoidy pochodne kemferolu i kwercetyny oraz escyną i związki kumarynowe.

Działanie

Występujące w przetworach z kasztanowca flawonoidy, pochodne kumaryny oraz escyną uszczelniają ściany naczyń włosowatych i doprowadzają ich przepuszczalność do stanu normalnego. Regulują kruchość naczyń, przywracają im elastyczność i poprawiają odporność. Usprawniają zarazem krążenie obwodowe, ukrwienie skóry oraz narządów o umięśnieniu gładkim. Regulują również przepływ krwi w naczyniach żylnych i zapobiegają zastojom żylnym. Prawdopodobnie nieznacznie hamują krzepliwość krwi i przeciwdziałają powstawaniu zakrzepów wewnątrznaczyniowych. Wyciągi z kasztanowca, zawierające escynę, wykazują działanie nie tylko zapobiegawczo, lecz również znacznie przyśpieszają wchłanianie płynu surowiczego w miejscu obrzęku. Stosowane zewnętrznie na skórę działają przeciwbakteryjnie, łagodnie ściągające i przeciwzapalnie.

Dzięki zawartości garbników zespół ciał czynnych kasztanowca wywiera na układ pokarmowy działanie rozkurczowe, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz delikatnie zapierające. Zakłada się, że kora kasztanowca przewyższa nasiona i kwiaty w działaniu uszczelniającym drobne naczynia krwionośne, a także przeciwzapalnym i przeciw-bakteryjnym na układ pokarmowy, jednak zdecydowanie ustępuje obu wymienionym surowcom w działaniu przeciw obrzękowym.

Działania niepożądane

Nie powinno się przekraczać zalecanych dawek, ponieważ może to spowodować nudności i wymioty.

Zastosowanie

Mając na uwadze działanie przeciw obrzękowe wyciągów z nasion, kwiatów i liści kasztanowca stosuje się je doustnie w obrzękach wywołanych urazami mechanicznymi i zwichnięciami oraz w stanach zapalnych skóry i tkanki podskórnej, obrzęku głośni, płuc, a nawet mózgu. Także w przypadku wysięków, krwiaków, nacieków krwawych. Izolowaną escynę podaje się dożylnie w iniekcjach (ale nie domięśniowo). Wprawdzie jest mieszanką saponin, to nie hemolizuje czerwonych krwinek.

Skuteczne są przetwory z kasztanowca podawane doustnie w zakrzepach i zastojach żylnych, szczególnie w zakrzepowym zapaleniu żył, owrzodzeniach żylakowych, żylakach odbytu oraz zapaleniu ścięgna. Zewnętrznie stosuje się przetwory z kasztanowca jako okłady w leczeniu oparzeń i odmrożeń I stopnia, ubytków naskórka oraz ograniczonym, ogniskowym zapaleniu naczyń włosowatych skóry. Kwiaty kasztanowca są jednym ze składników mieszanki ziołowej Rektosan, stosowanej w leczeniu żylaków odbytu. Świeże, niedojrzałe owoce kasztanowca stosuje się do wyrobu antraktu – Intractum Hippocastani, używanego w zakrzepach i zastojach żylnych, nadmiernej przepuszczalności naczyń oraz stanach zapalnych i nieżytowych żołądka i jelit.

Wyciąg gęsty z nasion kasztanowca jest jednym ze składników czopków Hemorol i drażetek Venescin, używanych w żylakach odbytu. Wchodzi ponadto do pasty Fitoven. Z kory kasztanowca otrzymuje się eskulinę, wchodzącą w skład wspomnianych już preparatów Hemorol i Venescin oraz drażetek Venacorn. Specyfiki z kasztanowca mają także szerokie zastosowanie w homeopatii.

Przetwory z kasztanowca

Farmona Perfect Beauty Cera Naczynkowa Wzmacniający Krem na noc 50 ml

HERBAMEDICUS końska maść chłodząca 250 ml + 50 ml

Rilastil Intensive DeliSkin Krem do skóry delikatnej

Phenome Sustainable Science krem wzmacniająco-ochronny spf 10 na dzień 50 ml

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY – Wyciszenie mentalne

Odwar z kwiatów kasztanowca: Jedną łyżkę stołową ususzonych kwiatów zalać1 ? 1.5 szklanki wody letniej. Gotować na małym ogniu pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić1/4 – 1/2 szklanki 2 – 4 razy dziennie pół godziny po jedzeniu w obrzękach pourazowych, żylakach i miejscowym zapaleniu żył. Zewnętrznie zaleca się do okładów na kontuzje.

Odwar z kory kasztanowca: Jedną łyżkę rozdrobnionej kory zalać 1.5 – 2 szklankami wody letniej i pozostawić na 1-2 godz. podgrzewać do wrzenia i gotować powoli pod przykryciem 5 – 10min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić1/3 – 1/2 szklanki 2 – 3 razy dziennie przed posiłkami w nieżytach przewodu pokarmowego, mało nasilonej biegunce, owrzodzeniu jelita grubego i obecności krwi w kale.

Intrakt z kasztanowca, Intractum Hippocastani zrobiony jest ze świeżych, niedojrzałych owoców. Dawki 20 – 40 kropli do 1/2 łyżeczki w 1/4 szklanki wody lub soku owocowego 2 – 4 razy dziennie po posiłkach. Używać w tych samych dolegliwościach, co odwar z kwiatów kasztanowca.

Zioła przeciwobrzękowe – zmieszać50 g kwiatów lub liści kasztanowca, 30 g ziela krwawnika i 20 g ziela nostrzyka. Zalać 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami ciepłej wody i ogrzewać powoli do wrzenia pod przykryciem lub postawić nad parą na 30 min. Przecedzić i wypić w 2 porcjach między posiłkami. Podawać w kontuzjach, obrzękach urazowych i podskórnych.

Okład przeciw obrzękowy – zmieszać50 g rozdrobnionych kwiatów lub liści kasztanowca, 30 g ziela hyzopu i 20 g liści babki. Zarobić z wodą na papkę 3 – 6 łyżek ziół i 1 łyżkę płatków owsianych, ogrzewać w naczyniu, przenieść na płótno, przyłożyć na chore miejsce i owinąć. Zmieniać kilka razy dziennie. Używać w kontuzjach, siniakach, obrzękach pourazowych, bólach po zwichnięciach stawów rąk i nóg.

Venacorn drażetki. Skład: metanosulfonian dihydroergokrystyny, eskulinę i rutynę. Dawkowanie: 3 razy dziennie po 1 drażetce we wstępnym okresie nadciśnienia tętniczego, zaburzeniach krążenia mózgowego i w leczeniu migreny między napadami. Podawać tylko na zlecenie lekarza.

Venescin drażetki, których skład to eskulina, rutyna i wyciąg z kasztanowca suchy. Dawkowanie 1 – 2 drażetki przed posiłkiem 3 razy dziennie w żylakach odbytu i stanach zapalnych odbytnicy.

Aescusan ampułki, drażetki, kapsułki, czopki i maść, zawierające wyciąg z nasion kasztanowca, standaryzowany na zawartość escyny. Podaje się jako wzmacniający układ żylny, działający przeciw żylakom.

Essaven kapsułki zawierające wyciąg z kasztanowca, glistnika i owoców głogu. Polepszają ukrwienie, uszczelniają ściany naczyń włosowatych, zmniejszają ich przepuszczalność, łagodzą bóle i stany zapalne. Stosowane w leczeniu żylaków i obrzęków, wynikających z zastoin żylnych.

Reparil ampułki, drażetki i żel, zawierające escynę, używa się w zapaleniu żył, pourazowych i pooperacyjnych obrzękach, żylakach, wspomagająco w zapaleniu mózgu i udarze mózgowym.

Dojrzałe kasztany neutralizują szkodliwe promieniowanie podziemnych żył wodnych i są pomocne w poprawieniu snu oraz zmniejszeniu dolegliwości reumatycznych w ciągu nocy w miejscu snu. W tym celu umieszcza się pod łóżkiem trzy woreczki zawierające 15 – 20 kasztanów, które należy po roku zmienić.

Źródło:
Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Kasztanowiec zwyczajny
wyciąg z kasztanowca do picia
kora kasztanowca do picia
jak zrobic ekstrakt z owocow kasztanowca
jak domowym sposobem zrobic masc z kasztanowca
ziołolecznictwo kasztanowiec
intrakt z kasztanowca
hippocastani przetwory
herbata z kwiatu kasztanowca
czy intractum hippocastani do okładów

Mniszek lekarski

Posted on 5 maja 2013 by admin

4 komentarze

Mniszek lekarski – Taraxacum officinale

Potocznie nazywany przez wszystkich mleczem. Jego prawdziwa nazwa to mniszek lekarski, a po łacinie Taraxacum officinale. Wiosną kiedy tylko zrobi się trochę cieplej i mocniej przygrzeje słońce, przeuroczo pokrywa łąki, pastwiska, trawniki, miedze słowem jest wszędzie.

Roślina o nadzwyczajnej mocy

Znawcy ziołolecznictwa uważają mniszka lekarskiego jako roślinę o wyjątkowej mocy leczniczej. W medycynie wykorzystuje się jego liście, koszyczki kwiatowe lub same kwiatki oraz korzenie. Wszystkie surowce bardzo dobrze służą zdrowiu (i urodzie) pod warunkiem, że będą uzyskiwane z obszarów zupełnie czystych ekologicznie, z dala od ruchliwych ulic, zakładów przemysłowych oraz pól, gdzie stosuje się opryski chemiczne i nawozy sztuczne. Mając trochę czasu oraz chęci warto podjąć się produkcji domowych leków i kosmetyków z mniszka lekarskiego.

Uzdrawiające wino z mniszka

W suchy dzień zbieramy około 240 koszyczków kwiatowych mniszka lekarskiego bez ogonków. Ponieważ w kwiatach lubią zagnieżdżać się różne owady, należy ułożyć koszyczki na białym papierze na godzinę (biel papieru je zwabi). Jeśli koszyczki kwiatowe zbierane są po deszczu, nie musimy już ich myć. Wsypiemy je do dużego słoja i zalewamy przegotowaną wodą, w której wcześniej rozpuściliśmy 1 kg cukru. Do słoja trzeba także wrzucić trochę drożdży winnych. Słój umieszczamy w ciepłym miejscu na dwa tygodnie. Ze względu na fermentację słój koniecznie należy zaopatrzyć w rurkę. Gdy już kwiaty opadną na dno, oznacza to, że winko trzeba już przelać znad utworzonego osadu do czystych i szczelnych butelek, najlepiej z ciemnego szkła.

Uzyskane winko pije się po małym kieliszku raz dziennie po jedzeniu. Pomaga przede wszystkim w niestrawnościach, kwaśnym odbijaniu, uczuciu przejedzenia, dolegliwościach wątroby i woreczka żółciowego. Winko z mniszka lekarskiego jest bardzo pomocne w kuracji leczącej anemię (zasługa kwasu foliowego i żelaza, odznaczających się świetnymi właściwościami krwiotwórczymi). Jest stosowane jako skuteczny środek na odtrucie organizmu z toksyn. Ma działanie ogólnie wzmacniająco, bowiem autorytatywne badania kliniczne potwierdzają, że mniszek ma pewien związek, który pobudza własności interferonu (substancja broniąca organizm człowieka przed wirusami). Winko z mniszka jest też bardzo cenne dla ludzi cierpiących z powodu otyłości, z zaburzeniami na tle przemiany materii.

Smakuje jak miód

Aby przygotować domowy syrop z mniszka potrzebujemy ok. 400 koszyczków kwiatowych (w pełni rozkwitu i w słoneczny dzień). Koszyczki płuczemy i zalewamy 1 litrem zimnej, przegotowanej wody w emaliowanym garnku. Po upływie 1 godziny garnek umieszczamy na małym ogniu i gotujemy 15 minut, dodając na końcu pokrojoną w plastry cytrynę. Garnek odstawiamy na dobę. Po odcedzeniu i wyciśnięciu resztek kwiatów, do płynu dodajemy się 1 kg cukru i gotujemy powoli przez dwie godziny. Z podanych ilości składników uzyskuje się mniej więcej 2 szklanki syropu, który w smaku podobny jest do miódu. Dla dobrego przechowywania poleca się go krótko pasteryzować w słoiczkach. Gęstym syropem z mniszka można smarować chleb. Można też dodawać go do herbatek ziołowych i owocowych. Na przykład w przeziębieniu, grypie i katarze pomaga herbatka lipowa z łyżeczką syropu z mniszka. Syrop ten działa wykrztuśnie, leczy kaszel i ma działa wzmacniająco. Działa lekko rozgrzewająco w przeziębieniach.

Sok z mniszka lekarskiego

Trzeba wykopać z całymi korzeniami dosyć dużo roślin mniszka. Dokładnie je płuczemy pod bieżącą wodą i przepuszczamy przez maszynkę do mięsa lub sokowirówkę i wyciskamy sok. Do 5 szklanek soku dodaje się jedną szklankę spirytusu. Całość zlewamy do czystych i szczelnych butelek z ciemnego szkła i przechowujemy w chłodnym miejscu. Przez pierwsze 5 dni sok popijamy po l – 2 łyżeczki – rano przed śniadaniem i po kolacji. Następnie dawkę zwiększamy do 2 – 3 łyżeczek przez 11 dni. Później sok zażywa się po l łyżeczce 3 razy dziennie po posiłkach. Taka kuracja znakomicie leczy niestrawności, przykre odbijania, pomaga w przyswajaniu składników pokarmowych i w schorzeniach wątroby oraz woreczka żółciowego. Sok działa żółciopędnie i żółciotwórczo. Warto go przyjmować w uczuciu przejedzenia i w bolesnym skurczu jelit. Skutecznie leczy anemię, oczyszcza organizm z toksyn i usuwa wiosenne wyczerpanie. Poprawia również przemianę materii i jest skuteczny w leczeniu trądziku. Dla lepszego smaku zaleca się stosować sok z mniszka z sokiem cytrynowym lub marchwiowym.

Maseczka oczyszczająca z mniszka

Dobrze jest przygotować także aktywną maseczkę mniszkową: garść świeżych, posiekanych na drobno liści zalewa się w niewielkim garnuszku odrobiną wrzątku i gotuje nie dłużej niż 4 minuty na małym ogniu. Całość odstawiamy na około 10 minut. Następnie rozcieramy rozgotowane liście na jednolitą miazgę. Tę poleca się zagęścić sproszkowanymi w młynku do kawy płatkami owsianymi bądź odrobiną drożdży (szczególnie wskazane!). Papkę nakłada się na twarz i miejsca objęte trądzikiem na 30 mninut. Maskę zmywamy odtlenioną lub niegazowaną wodą mineralną. Maseczka z mniszka posiada witaminy, sole mineralne (cynk) oraz enzymy. Działa jak łagodny piling złuszczający szpecące, zrogowaciałe komórki naskórka. Zmniejsza łojotok i wpływa ściągająco. Aby efekt był najlepszy, kosmetolodzy proponują stosowanie takiej maseczki raz w tygodniu przez 5 – 6 tygodni. Wraz ze stosowaniem maseczki zaleca się pić sok z mniszka.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Gotowe przetwory z mniszka lekarskiego

Korzeń mniszka lekarskiego

Balsam do dłoni i ciała – gruszka i mniszek

Now Foods Mniszek lekarski Dandelion Root 100 kaps.

Ziaja Intima Mniszek lekarski Płyn do higieny intymnej

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

mniszek lekarski maseczki
maseczka z mniszka lekarskiego
wino uzdrawiajace
wino z 240 kwiatów mniszka
zbigniew nowak przepis na mniszek
zielarstwo zbigniew t nowak co mozna zrobic z mniszka lekarskiego
mniszek lekarski naturalne leczenie
maseczka z mleczy
maseczka z mlecza
korzen mniszka zbigniew nowak

Borówka czernica

Posted on 22 kwietnia 2013 by admin

2 komentarze

borówka czernica vaccinium myrtillus L, jagody borówki czernicy, liście borówki czernicy, odwar z liści borówki czernicy, owoce borówki czernicy

Czarne jagody czyli borówka czernica

Występowanie borówki czernicy

Borówka czernica – Vaccinium myrtillus należy do rodziny Wrzosowatych (Ericaceae), które są spotykane w umiarkowanej strefie półkuli północnej. W Polsce występuje w lasach sosnowych i mieszanych na terenach nizinnych i w Karpatach. Jest rośliną o pędach gładkich, nagich, wyraziście kanciastych, wysokości do 60 cm. Liście wiotkie, krótkoogonkowe, drobno piłkowane, jasnozielone, spodem bledsze, nagie, opadające na zimę. Kwiaty krótko szypułkowe, wyrastają pojedynczo z kątów liści. Korona czerwonawo-zielona, kubeczkowata, długości około 5 mm, na obwodzie wycięta w pięć krótkich, trójkątnych ząbków. Borówka czernica jest w Polsce dość znana, ponieważ dostarcza smacznych, jadalnych owoców spożywanych na surowo lub przeznaczonych na przetwory. Owocem jest czarna kulista jagoda z niebieskawym nalotem wielkości do 1 cm.

Zastosowanie czarnych jagód

Do przyrządzania specyfików leczniczych zbiera się liście wczesną wiosną lub pod koniec lata, które należy ususzyć w ciemnym i przewiewnym miejscu. Uzyskuje się liść borówki czernicy – Folium Myrtilli. Pod koniec czerwca lub w lipcu zbiera się dojrzałe jagody borówki czernicy i suszy najodpowiedniej w pomieszczeniu ogrzewanym w temperaturze nie więcej niż 60°C. Otrzymujemy owoc borówki czernicy, zwany też czarną jagodą- Fructus Myrtilli.

Podstawowe związki czynne borówki czernicy

Liście borówki czernicy posiadają około 6,5% garbników katechinowych, flawonoidy, trójterpeny, antocyjany, małe ilości arbutyny i wolnego hydrochinonu, liczne kwasy organiczne i wielofenolowe, cukry i sole mineralne bogate w związki manganu. Ususzone owoce borówki czernicy zawierają około 7% garbników katechinowych, dużo barwników antocyjanowych współdziałających prawdopodobnie z garbnikami, nazywany mirtyliną. Posiadają ponadto do 7% kwasów organicznych np. cytrynowy, jabłkowy i bursztynowy, około 8% pektyn, 20-30% cukrów, przede wszystkim sacharozy, witaminy C i B1, karotenoidy oraz sole mineralne.

Borówka czernica – zastosowanie w lecznictwie

W lecznictwie najbardziej uznawana jest łatwość zmniejszania zawartości cukru we krwi przez zespół antocyjanów zawartych w liściach borówki czernicy. Właściwości te, znane od dawna w medycynie ludowej, zostały niedawno potwierdzone przez badania naukowe. Znajdujące się w surowcu flawonoidy zwiększają lekko dobową ilość wydalanego moczu oraz znajdujących się w nim jonów sodu, potasu i innych składników. Liście czernicy wykazują również własności nieznacznie zapierające, bakteriobójcze i ściągające, co przypisuje się znajdującym się w surowcu garbnikom, działają także przeciwzapalnie na błony śluzowe układu pokarmowego.

Owoce borówki czernicy są pospolicie znanym w Polsce surowcem przeciwbiegunkowym. Znajdujące się w nich garbniki po zastosowaniu doustnym odwaru niszczą lub zmniejszają rozwój drobnoustrojów chorobotwórczych układu pokarmowego, w tym także szczepów uodpornionych na antybiotyki, zmniejszają przepuszczalność błon śluzowych jelit i hamują stopniowo wydalanie płynnych stolców. Dzięki temu chronią przed nadmiernym odwodnieniem organizmu. Ponadto garbniki łączą się z toksynami bakteryjnymi przy biegunkach, a także z solami metali ciężkich w przypadku zatruć nimi. Tworzą z obu rodzajami trucizn nierozpuszczalne kompleksy i powstrzymują ich wchłanianie.

Owoce borówki czernicy przyczyniają się wyraźnie do zmniejszenia stanu zapalnego błon śluzowych jelit, zahamowania niewielkich krwawień z uszkodzonych włosowatych naczyń krwionośnych, spadku ciepłoty ciała, zmniejszenia bólów brzucha oraz zniesienia uczucia nudności. Owoce borówki czernicy są jednym ze składników znanej przeciwbiegunkowej mieszanki ziołowej Tannosan. Znajdujące się w owocach antocyjany posiadają właściwości podobne do flawonoidów i witaminy P. Wpływają pozytywnie na naczynia włosowate oczu i przyspieszają odnowienie purpury wzrokowej, przez co poprawiają zdolność widzenia wieczorem i nocą.

Antocyjany, dzięki działaniu moczopędnemu oraz zdolności łagodnego rozszerzania naczyń wieńcowych, wywierają korzystny wpływ na regulację czynności układu krążenia. Świeże i suszone owoce borówki czernicy działają także zabójczo na pasożyty jelitowe, zwłaszcza owsiki, a nieco słabiej na glisty ludzkie. Zewnętrzne okłady z miazgi owoców borówki czernicy stosuje się z pozytywnymi wynikami przeciw liszajom i zapaleniu skóry.

Działania niepożądane

Liści borówki czernicy można używać tylko przez niezbyt długi okres, gdyż stosowane przez wiele tygodni powodują utratę wagi ciała, anemię i żółtaczkę.

Zastosowanie

Liście borówki czernicy stosuje się zwykle jako lek wspomagający, jednocześnie z odpowiednią dietą, we wstępnych stadiach cukrzycy, najczęściej razem z innymi roślinnymi surowcami leczniczymi o zbliżonym działaniu, np. w mieszance przeciwcukrzycowej Diabetosan. Liście borówki czernicy są także podawane w lekkich przypadkach zaburzeń trawiennych, słabo nasilonych biegunkach oraz nieżytach jelit, głównie u dzieci i osób starszych.

Owoce borówki czernicy mają zastosowanie przede wszystkim w biegunce spowodowanej zakażeniem jelitowym lub zatruciem pokarmowym, najlepiej w połączeniu z innymi surowcami o zbliżonym działaniu, jak w mieszance ziołowej Tannosan. W lecznictwie ludowym owoce borówki czernicy są cenionym środkiem przeciw glistom ludzkim i owsikom. Podawane są w tym celu owoce świeże w większej ilości (1-2-3 szklanki dziennie), a także owoce suszone.

Przetwory z borówki czernicy

Odwar z liści borówki czernicy: 1 łyżkę liści zalać 1.5 szklanki wody gorącej, ogrzewać do wrzenia i gotować na małym ogniu pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/4-1/3 szklanki kilka razy dziennie miedzy posiłkami jako łagodny środek przeciwbiegunkowy, przeciwzapalny i moczopędny. Małym dzieciom podawać po 1 łyżeczce do herbaty kilka razy dziennie w początkach biegunki i nieżycie jelit.

Odwar z owoców borówki czernicy: 1-3 łyżki owoców suszonych zalać 1.5 szklanki wody gorącej i gotować 5-7 min. pod przykryciem. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/2 szklanki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako środek przeciwbiegunkowy lub wieczorem i rano po 2/3szklanki. Dzieciom podawać odpowiednio mniej.

Proszek przeciw glistom jelitowym: zmieszać po 5 g sproszkowanych owoców borówki czernicy, kwiatów wrotycza i korzeni omanu z miodem lub dżemem i przyjąć na czczo, popijając 1 szklanką wody lub napoju.

Diabetosan: 2-3 łyżki ziół zalać 2-3 szklankami gorącej wody i gotować pod przykryciem 2 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 2/3 szklanki 2-3 razy dziennie między posiłkami. Picie tych ziół i ich dawkowanie uzgodnić z lekarzem.

Difrarel 100 (Chibret F) – drażetki zawierające 100 mg antocyjanozydów z borówki czernicy i 5 mg ?-karotenu. Stosować doustnie 1-2 drażetki 3 razy dziennie w ciągu 15-20 dni miesiąca jako środek uszczelniający ściany naczyń włosowatych oraz w leczeniu chorób siatkówki i miażdżycy naczyń mózgowych, po uzgodnieniu z lekarzem.

Źródło:
Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

borowka czernica
borówka czernica właściwości
liscie borowki czernicy
lisc borówki czernicy
wacław czernic
borowka czernica wlasciwosci
borowka czernicy zastosowanie
borowka czernicy lisc właściwości
borówka czernica suszona
borówka Czernica na przewlekłe zapalenie trzustki

Apteczka znerwicowanych

Posted on 10 marca 2013 by admin

1 Comment

Dobre ziółka na dobranoc

Nieustanne napięcie nerwowe, ciągłe życie w stresie, źle przespana noc, niepokój i lęk coraz częściej wymuszają od nas do sięgania po leki uspokajające. Aby nie popaść w uzależnienie od sztucznych lekarstw psychotropowych ? w zaistniałej potrzebie powinniśmy spróbować leków z ziół, które można zrobić samemu w domu.

Mieszanka na zdrowy sen

1/2 szklanki sproszkowanych szyszek chmielu, siedem łyżek ziela lub liści melisy lekarskiej, pięć łyżek ziela wierzbownicy drobnolistnej, cztery łyżki koszyczku rumianku, cztery łyżki liści mięty pieprzowej oraz trzy łyżki sproszkowanych korzeni arcydzięgla. Wszystkie składniki dobrze wymieszać. Jedną łyżkę mieszanki zalać jedną szklanką wrzątku, parzyć pod przykryciem około 20 minut i pić po odcedzeniu uzyskany napar co najmniej na l – 2 godziny przed pójściem spać. Mikstura według tej receptury przyspiesza zasypianie, dając krzepiący i zdrowy sen. Polecana jest dla ludzi prowadzących nerwowy, wyczerpujący tryb życia, ponieważ pomaga w zmęczeniu psychicznym. Likwiduje też zmienny nastrój i niepokój wewnętrzny. Polepsza samopoczucie, kiedy powodem jest rozdrażnienie.

Mikstura na depresję

Do przygotowania tej mieszanki będziemy potrzebowali: butelkę (100 g) nalewki z dziurawca (Tinctura Hyperici), 1/2 butelki (100 g) wyciągu z melisy (Intractum Melissae) i 15 łyżek wyciągu z kozłka lekarskiego (Intractum Valerianae). Przygotowane płyny zlać do szczelnej butelki i wymieszać. Otrzymaną nalewkę można używać po upływie 2 dni. Zażywa się ją po 1/2 łyżeczki na niewielką ilość wody (w poważniejszych przypadkach po l łyżeczce) 3 – 4 razy dziennie. Specyfik ten działa skutecznie przeciwdepresyjnie. Usuwa napady lęku, przygnębienia, apatii, złego samopoczucia wywołanego zmęczeniem psychicznym. Polepsza nastrój. Jest polecany także dla osób, które maja problemy z zaśnięciem. Aby uzyskać optymalny efekt leczniczy, należy przeprowadzać regularne leczenie tym preparatem co najmniej przez kilka tygodni.

Lek na nerwicę serca

Należy przygotować: butelkę (100 g) wyciągu z melisy, 1/2 butelki (100 g) wyciągu z kwiatostanów głogu. Dziesięć łyżek wyciągu z kozłka lekarskiego i siedem łyżek nalewki z miłorzębu japońskiego. Komponenty zlać do szczelnej butelki i wymieszać. Otrzymaną nalewkę poleca się zażywać po 2 dniach, 1/2 łyżeczki na niewielką ilość wody 2 – 3 razy dziennie. Nalewka ta reguluje pracę serca objętego nerwicą, z objawami kołatania i uczuciem duszności, ucisku w klatce piersiowej (szczególnie w momentach zdenerwowania). Poprawia nastrój, daje sercu większą porcję tlenu (zasługa miłorzębu i głogu). Usprawnia także dotlenienie mózgu. Nalewka usuwa uczucie lęku, niepokoju i irytacji.

Źródło: Poradnik Uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

mikstura na sen
nalewka na nerwicę
Mixtura na nerwice
mikstura uspakajajonca serce
mikstura sloneckiego depresja
ziele wierzbownicy drobnolistnej
mikstura na nerwice
mikstura na lepsze samopoczucie
mikstura na depresję
mikstura na depresie