Zioła « Page 4 « Medycyna Naturalna

Category Archives: Zioła

Bluszczyk kurdybanek

Posted on 10 czerwca 2014 by admin

Comments off

Bluszczyk kurdybanek Glechoma hederacea L

Bluszczyk kurdybanek należy do roślin wieloletnich z rodziny Wargowych, rośnie na terenie całej Europy, powszechny w Polsce w wilgotnych zaroślach, przydrożach i na łąkach. Bluszczyk posiada łodygi rozesłane lub wspinające się z długimi, ulistnionymi rozłogami, rozgałęzione, o długości do 40 cm, gęsto naprzeciwległe ulistnione. Jego kwiaty są drobne o koronie dwuwargowej, barwy niebiesko fioletowej.

Na cele lecznicze pozyskuje się nadziemne, górne części pędów w czasie zakwitania od kwietnia do czerwca i suszy rozłożone cienką warstwą w miejscach zacienionych i przewiewnych. Surowcem leczniczym jest ziele bluszczyka – Herba Glechoma. W zielu bluszczyka wyodrębniamy substancję goryczkową glechominę, około 7% garbników, saponinę w małej ilości, małe ilości olejku eterycznego, kwasy organiczne, cholinę i sole mineralne.

Napary i odwary z ziela bluszczyka powodują wydzielanie soków trawiennych i zwiększają dzięki temu łaknienie. Poprawiają procesy trawienia i przyswajanie pokarmów. W wyniku tego działają ogólnie wzmacniająco. Przetwory z ziela bluszczyka poprawiają wydzielanie żółci i ułatwiają jej przepływ do dwunastnicy, przeciwdziałają zastojom w pęcherzyku i zmniejszają możliwość tworzenia się kamieni żółciowych. Żółć wytwarzana w okresie leczenia przetworami z bluszczyka posiada więcej kwasu chenodezoksycholowego, który jest uważany za jeden z najskuteczniejszych związków zapobiegających tworzenie się kamieni cholesterolowych i ułatwiających ich rozpuszczanie.

Nie od dziś wiadomo, że ziele bluszczyka działa przeciwzapalnie i regeneruje błony śluzowe przewodu pokarmowego, dróg moczowych i dróg oddechowych. Zwiększa również ich odporność i wiąże toksyczne produkty przemiany materii. Z uwagi na zawartość garbników przetwory z ziela bluszczyka przyjmowane wewnętrznie działają łagodnie ściągająco i przeciwbiegunkowo, zaś używane zewnętrznie – ściągająco, przeciwzapalnie, bakteriobójczo i grzybobójczo. W dawkach leczniczych objawów niepożądanych nie stwierdzono.

Wyciągi wodne z ziela bluszczyka używa się wewnętrznie przede wszystkim w kamicy żółciowej i stanach zapalnych dróg żółciowych, w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego i niewystarczającym wydzielaniu soków trawiennych. Celowe jest łączenie ziela bluszczyka z innymi surowcami działającymi odtruwająco, żółciopędnie i poprawiającymi trawienie.

Zewnętrznie używa się przetwory z ziela bluszczyka do okładów i przemywań w trądziku pospolitym, zapaleniu i świądzie skóry, oparzeniach I stopnia, jak również do płukania jamy ustnej i gardła, przemywania przewodów nosowych i do kąpieli w bólach reumatycznych. Dobrze jest łączyć odwar z ziele bluszczyka z rumiankiem, liściem szałwii lub zielem macierzanki.

Odwar z bluszczyka – jedną łyżkę ziela bluszczyka wsypujemy do 1 – 1.5 szklanki ciepłej wody, zagotowujemy i gotujemy na małym ogniu pod przykryciem 5 min. Odstawiamy na 10 min i przecedzamy. Pijemy po pół szklanki 2 – 3 razy dziennie na pół godziny przed jedzeniem jako środek żółciopędny i poprawiający trawienie. Zewnętrznie stosujemy do przemywań, okładów i płukania w chorobach skóry i błon śluzowych.

Zioła przeciwkaszlowe – mieszamy równe ilości ziela bluszczyka, liści szałwii i korzeni arcydzięgla. Zalewamy jedną łyżkę starannie rozdrobnionych ziół w termosie 1.5 szklanki wrzącej wody i pozostawiamy pod zamknięciem 1 godz. Przecedzamy i pijemy 1/3 – 1/2 szklanki trzy razy dziennie jako środek przeciwkaszlowy. Napar ten można stosować do płukania gardła i jamy ustnej oraz przewodów nosowych w mało nasilonym nieżycie.

Zioła w schorzeniach uszu – mieszamy po dwie części ziela bluszczyka i ziela krwawnika oraz po 1 części liści szałwii i zgniecionych owoców anyżu albo kopru włoskiego, zalewamy pół łyżki tych ziół 2/3 szklanki gotującej wody i pod przykryciem pozostawiamy na pół godziny. Przecedzamy i stosujemy do płukania ucha zewnętrznego i błony bębenkowej w stanach zapalnych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

kurdubanek przetwory

Rdest ptasi

Posted on 1 czerwca 2014 by admin

1 Comment

Rdest ptasi Polygonum aviculare L

Rdest ptasi występuje również pod innymi nazwami: bzdziorst, drutowiec, świńska trawa, wróble języczki. Należy do roślin jednorocznych, porasta nieużytki, miedze, nadrzecza, przydroża, podwórka. Przeważnie traktowany jest jako uciążliwy i uporczywy chwast. Surowcem lekarskim jest całe ziele – Herba Polygoni avicularis pozyskiwane w okresie kwitnienia. W całym zielu znajdują się związki żywicowe, woskowe, śluzowe i tłuszczowe, cukry, kwasy organiczne, sole mineralne, garbniki, a także witaminy A i C. Korzenie zawierają barwnik indygotynę. Roślina jest niezwykle chętnie zjadana przez domowe ptaki: kury, gęsi i kaczki i stąd pochodzi jego nazwa gatunkowa.

Przetwory rdestu ptasiego wykazują się szerokim wachlarzem oddziaływania na organizm. Stymulują wydzielanie żółci, działają przeciwzapalnie i antytoksycznie, jak również wywierają znaczący wpływ na zaburzenia przewodu pokarmowego. Oczyszczają skutecznie organizm ze wszelkiego rodzaju złogów. Garbniki i krzemionka znajdujące się w zielu rdestu ptasiego uszczelniają ściany naczyń krwionośnych. Wyciąg z rdestu ptasiego zwiększa wydalanie moczu, stosowany w kamicy nerkowej, jako środek moczopędny, przy dolegliwościach płucnych, zewnętrznie przy krwawiących, źle gojących się ranach.

Inną właściwością ziela rdestu ptasiego jest ograniczanie wydzielania cukru z moczem, co wpływa na usuwanie powikłań cukrzycowych w postaci zapaleń błon śluzowych i skłonności do czyraczności. W medycynie ludowej stosuje napar z ziela rdestu ptasiego. Jedna łyżka surowca na szklankę wrzącej wody wypijany trzy razy dziennie po dwie łyżki przed jedzeniem.

Źródło: Andrzej Szymański – Poradnik ziołowy dla chorych na żołądek i wątrobę.
Źródło: wikipedia.pl

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

rdest ptasi inna nazwa

Czosnek pospolity

Posted on 12 stycznia 2014 by admin

4 komentarze

Czosnek pospolity – Allium sativum L

Jest pospolicie znaną rośliną cebulową. Czosnek pospolity należy do rodziny Liliowatych. Pochodzi ze stepów środkowoazjatyckich. Czosnek znano już od czasów przedhistorycznych. Z czasem rozpowszechnił się by stać się prawie uniwersalną przyprawą. W starożytnym Egipcie był jednym z podstawowych składników pożywienia mieszkańców. W dzisiejszych czasach jest uprawiany w wielu krajach, również w Polsce, jako roślina przyprawowa i lecznicza.

Czosnek pospolity to roślina wieloletnia, wykształcająca organ podziemny – kulistą cebulę złożoną o średnicy około 4 cm, z nielicznymi nitkowatymi korzeniami przybyszowymi. Z cebuli rośnie prosta łodyga z obejmującymi ją pochwiastymi liśćmi, równowąskimi, płaskimi, około 1 cm szerokimi. Na szczycie znajduje się kwiatostan w postaci pozornego baldacha, otulonego przed kwitnieniem błoniastą okrywą. W nim znajdują się drobne, różowo-białe kwiaty oraz małe cebulki do 1 cm długie. Owocem jest torebka. Czosnek nie posiada nasion i rozmnaża się wegetatywnie z cebulek znajdujących się w kwiatostanie lub przez dzielenie cebuli podziemnej. Cała roślina wydziela po uszkodzeniu specyficzny, przeszywający zapach. Kwitnie od lipca do sierpnia.

Surowcem są zebrane jesienią świeże cebule czosnku pospolitego – Bulbus Allii sativi recens, nazywane pospolicie główkami, złożone z 5 – 15 małych cebul nazywanych ząbkami, otoczonych łuskowatymi, białawymi okrywami. Zapach posiada znikomy, dopiero po rozkrojeniu silny, przenikliwy, smak ostro palący. Pojedyncze cebule wiąże się w wianki i przechowuje zawieszone w miejscu chłodnym i suchym. Czosnek wysycha bardzo wolno, jeśli ma wystarczająco dużo łusek zewnętrznych, nie jest uszkodzony i odpowiednio się go przechowuje. Wiosną jego wartość lecznicza jest znacznie niższa niż jesienią. Dlatego najlepiej przygotowywać wyciągi z czosnku świeżego krótko po zbiorze.

W czosnku znajduje się mieszanina pochodnych siarkowych, wśród nich tioglikozydowe skordyniny i alliina, która pod wpływem enzymu allinazy, uwalniającego się z uszkodzonych komórek, rozpada się m.in. na silnie zapachowy i bakteriobójczy związek zwany allicyną, czyli na sulfotlenek dwusiarczku dwuallilowego. Ze zmiażdżonego czosnku wytwarza się, przez destylację z parą wodną, do 0,36% mieszaniny kilkunastu lotnych związków siarkowych o przenikliwym i nieprzyjemnym zapachu. Nadto w czosnku wyodrębniono cukry, fitosterole, flawonoidy, śluzy i pektyny, szereg witamin, sole mineralne, kwas nikotynowy i jego amid. Rosyjski prof. B. Tokin nazwał mieszaninę lotnych bakteriobójczych związków fitoncydami. Wykazują one wielokrotnie silniejsze działanie niż fenol, sublimat i penicylina.

Badania naukowe potwierdziły wszechstronność i skuteczne działanie czosnku i jego przetworów. Głównie działają bakteriobójczo, likwidują liczne drobnoustroje, drożdże, grzyby i wirusy. Przed czasami antybiotyków czosnek był pospolicie używany jako chroniący przed chorobami zakaźnymi, mającymi charakter epidemii – cholerą, dżumą, durem brzusznym, durem plamistym, grypą i innymi. W dzisiejszych czasach używane są surowice, szczepionki oraz antybiotyki, które oprócz objawów niepożądanych skutkują uodpornieniem wielu szczepów bakterii, czego nigdy nie stwierdzono po użyciu czosnku. Istotne znaczenie w nowoczesnej medycynie ma współdziałanie nowych chemioterapeutyków ze środkami zawierającymi związki czynne czosnku.

Czosnek wywiera także znaczące działanie na układ pokarmowy, ponieważ poprawia wydzielanie soków trawiennych, stymuluje wytwarzanie żółci i poprawia jej przepływ, aktywuje przyswajanie składników pokarmowych, likwiduje nadmierną fermentację, ułatwia swobodne odchodzenie gazów. Czosnek niszczy także pasożyty jelitowe, przede wszystkim owsiki, glisty a nawet obezwładnia tasiemce, co ma ważne znaczenie dla ludów Bliskiego i Dalekiego Wschodu.

Należy dodać, że czosnek jest środkiem bezpiecznym, ponieważ dopiero zjedzenie w ciągu dnia 600 g świeżych główek może wywołać wystąpienie objawów toksycznych. Dla zlikwidowania pasożytów jelitowych wystarcza ilość dużo mniejsza. Działa także efektywnie na drogi oddechowe, ponieważ zmniejsza skurcze i stan zapalny, usuwa bakterie, aktywuje wydzielanie śluzu, pomaga w odkrztuszaniu, jak również łagodzi uczucie duszności. Najskuteczniejsze pod tym względem są świeżo utarte lub pokrojone kawałki ząbków lub świeżo wyciśnięty sok. Natomiast różne specyfiki gotowe im są bardziej bezwonne, tym z reguły mają słabsze i mniej skuteczne działanie. Dzieje się tak dlatego, że lotne bakteriobójcze związki czosnku muszą najpierw zostać wchłonięte w jelitach, później przeniknąć do płuc, aby wraz z wydychanym powietrzem mogły działać na oskrzela, gardło i jamę ustną przez odpowiednio długi czas.

Czosnek działa korzystne także na układ krążenia poprzez zmniejszenie ciśnienia krwi i w pewnym zakresie na stabilizację czynności dynamicznych serca, nieznaczne zwiększenie siły skurczu i zwolnienie pulsu do stanu fizjologicznie uzasadnionego. Ogromne znaczenie ma działanie przeciwmiażdżycowe czosnku, poprzez obniżanie poziomu cholesterolu i kwasów tłuszczowych we krwi.

Trzeba również mieć na uwadze działanie przeciwcukrzycowe czosnku, obserwowane u osób z niewielką ilością cukru w moczu, przeciwreumatyczne – poprzez złagodzenie bólu, stanu zapalnego i obrzęku stawów i mięśni, a nawet w pewnym sensie przeciwnowotworowe wskutek właściwości wirusobójczych, zwiększających ogólną odporność organizmu.

Jak już nadmieniono, czosnek jest bardzo mało toksyczny dla człowieka. Nie jest zalecany jednak dla osób z niskim ciśnieniem krwi, w ostrym nieżycie żołądka i jelit oraz dla matek karmiących. Minusem czosnku jest nieprzyjemny zapach, jaki występuje przez jakiś czas po jego zjedzeniu, uciążliwy dla otoczenia. Można go w niewielkim stopniu zmienić, ale nie zlikwidować, jedząc jednocześnie świeże liście pietruszki, selera lub estragonu.

Nie sposób wymienić wszystkich dolegliwości, w których czosnek i jego przetwory mogą być pomocne, dlatego wymieniono istotniejsze. Doustnie zaleca się go w nieżycie jelit podostrym i przewlekłym, biegunce, przede wszystkim u dzieci, wywołanej zakażeniem na tle pokarmowym, kurczach jelit, atonii jelit, robaczycy, wzdęciach, bezsoczności oraz w stanach po leczeniu czerwonki bakteryjnej i czerwonki pełzakowej. Także w nadciśnieniu, reumatoidalnym zapaleniu stawów, miażdżycy, nieżycie oskrzeli, rozszerzeniu oskrzeli, rozedmie płuc i w stanach ropnych, pomocniczo w gruźlicy płuc. Zewnętrznie w ropnych zapaleniach gardła, dziąseł i migdałków, anginie, różnych uszkodzeniach skóry, odleżynach, ropnych i zapalnych stanach skóry, głównie spowodowanych przez gronkowiec złocisty, także w żylakach odbytu, rzęsistkowicy, drożdżycy i grzybicy pochwy oraz innych.

Przetwory z czosnku

Czosnek w plasterkach

Kroimy 1 – 2 ząbki czosnku na plasterki i nie rozgryzając w ustach połykamy, popijamy 1/4 szklanki wody i wkrótce zjadamy posiłek. Zapewnia to bezzapachowy oddech, zaś nie pomniejsza skuteczności wymienionych działań. Jeżeli jednak czosnek ma działać w jamie ustnej, wtedy najlepiej jest plasterki lub miazgę położyć na cienki chleb posmarowany masłem i powoli żuć. Nie uniknie się nieprzyjemnego zapachu, ale zwiększa to skuteczność, głównie w stanach ropnych.

Nalewka czosnkowa

125 g oczyszczonych ząbków czosnku ścieramy na tarce, zalewamy 500 ml alkoholu 40% i pozostawiamy w zamkniętym naczyniu w temperaturze pokojowej na 5 dni, często wstrząsając. Odcedzamy na gęstym sitku i przesączony przechowujemy w lodówce. Przyjmujemy dawki 5 – 20 kropli w 1/4 szklanki mleka lub kefiru 2 – 3 razy dziennie. Osoby wrażliwe na zapach czosnku muszą się stopniowo do niego przyzwyczajać i zaczynać od dawki 1- 2 krople, powoli ją zwiększając i w 10 dniu przyjmować po 20 kropli. Stosować tak w ciągu miesiąca, po czym zmniejszać dawkę i wreszcie przerwać na 2-3 tygodnie. Metoda ta jest szczególnie zalecana w reumatyzmie stawowym i mięśniowym, choć nalewka jest skuteczna i w innych dolegliwościach.

Bezwonny wyciąg z czosnku

Obieramy z łusek 30 ząbków czosnku, siekamy bardzo drobno lub ucieramy na miazgę, ewentualnie miksujemy w 1 l przegotowanej chłodnej wody, dodajemy sok z ½ kg cytryn, mieszamy, rozlewamy do małych słoików z przykrywkami i przechowujemy w lodówce. Pijemy po 1 łyżeczce do herbaty lub 1 łyżce stołowej 1-3 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem. Przy dłuższym przyjmowaniu sprawdzamy ciśnienie krwi – dotyczy to przede wszystkim osób o niskim ciśnieniu. Wyciąg posiada wszystkie działania czosnku.

Wyciąg olejowy z czosnku

Do 50 g obranych z łusek i startych na miazgę ząbków dodajemy 200 ml oliwy lub innego oleju roślinnego i pozostawiamy w zamkniętym słoiku na 14 dni w temperaturze pokojowej, często wstrząsając. Chronimy od światła. Następnie dodajemy zawartość 5 kapsułek witaminy E i mieszamy. Używamy zewnętrznie do smarowania i okładów w różnych uszkodzeniach i zakażeniach skóry. W przypadku żylaków odbytu przykładamy na noc wacik namoczony wyciągiem – systematycznie przez 7 dni. Przed zabiegiem myjemy odbyt w wodzie lub stosujemy ziołową nasiadówkę.

Wyciąg glicerynowy z czosnku

Do 100 ml gliceryny dodajemy miazgę z 50 g czosnku lub oba składniki miksujemy. Pozostawiamy na tydzień w zamkniętym słoiku. Następnie odcedzamy miazgę i płyn używamy do nasycania tamponów z waty, umieszczanych w pochwie 1-2 razy dziennie w zakażeniu rzęsistkiem, drożdżami lub grzybami patogennymi.

Lewatywa przeciw owsikom

2-3 ząbki czosnku ucieramy lub miksujemy z jedną szklanką letniej wody, wprowadzamy powoli do odbytnicy i utrzymujemy przez kilka minut. Powtarzamy zabieg 2 – 4 razy. Metoda jest bardzo skuteczna, zupełnie nietoksyczna i może być stosowana również u małych dzieci. Dorośli mogą stosować w zapaleniu odbytnicy.

Mieszanka o działaniu bakteriobójczym z czosnkiem

Mieszamy równe ilości ziela dziurawca, liści mięty pieprzowej, liści szałwii i kłączy tataraku. Zalewamy pół łyżki ziół jedną szklanką gorącej wody i pozostawiamy pod przykryciem na parze na 20 min. Odstawiamy do ostygnięcia, przecedzamy i dodajemy utarty ząbek czosnku oraz 5 kropli Propolanu. Pijemy pół szklanki rano i wieczorem przed snem. Używamy przez 2 -3 tygodnie, po czym kurację przerywamy na tydzień. Działa w wielu przypadłościach żołądkowo – jelitowych i dróg oddechowych, zarówno bakteryjnych, jak i wirusowych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski
Foto – freepik.com

Gotowe preparaty z czosnkiem

ALITOL 48 kapsułek

Sklad: 1 kapsułka zawiera: 270 mg olejowy wyciąg z czosnku w stosunku 1:1. Preparat Alitol jest lekiem naturalnym i może być stosowany przez długi czas. Może stanowić lek uzupełniający stosowany razem z innymi lekami. Dawka dobowa wynosi 1-2 perełki. Lek należy stosować przed posiłkami najlepiej z mlekiem.
Alitol, perełki zawierają olejowy wyciąg czosnku, co zapewnia trwałość i stałą zawartość substancji czynnej – alicyny.

ALLIOGAL 60 kapsułek

ALLIOGAL stanowi unikalne połączenie dobroczynnych właściwości tłoczonego na zimno oleju z nasion wiesiołka i czosnku. Uzupełnianie diety w Niezbędne Nienasycone Kwasy Tłuszczowe. Składniki zawarte w preparacie w połączeniu z właściwą dietą wywierają korzystny wpływ na system immunologiczny i układ krążenia. Dawkowanie: 3 razy dziennie po 2 kapsułki podczas posiłków. Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Produkt nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.

CZOSNEK ACTIV NATURCAPS 30 kapsułek

Czosnek jest rośliną, której cenne właściwości są znane od dawna. Zawiera wiele biologicznie aktywnych substancji. Macerat z czosnku wpływa korzystnie na serce, układ krążenia i gospodarkę lipidową. Zawarte w czosnku związki aktywne sprzyjają normalizacji poziomu cholesterolu i trójglicerydów we krwi. Związki aktywne czosnku mają także istotny wpływ na utrzymanie odporności. Kapsułki nie wydzielają nieprzyjemnego zapachu świeżego czosnku. Osoby przyjmujące środki przeciwzakrzepowe oraz osoby po zabiegach operacyjnych przed zastosowaniem produktu powinny skonsultować się z lekarzem.

CZOSNEK ACTIV NATURCAPS 30 kapsułek

Stosowanie:2 -3 kapsułki 3 razy dziennie przed posiłkiem. Nie należy przekraczać zalecanej dziennej porcji produktu. Produkt nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety. Osoby przyjmujące środki przeciwzakrzepowe oraz osoby po zabiegach operacyjnych przed zastosowaniem produktu powinny skonsultować się z lekarzem. Ważne jest prowadzenie zdrowego trybu życia i zrównoważonego sposobu żywienia.

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

czosnek
lepszy czosnek bezzapachowy czy wyciąg olejowy
czosnek na owsik
wodne wyciągi z czosnku
smarowanie odbytu owsica
czosnek do odbytu
Czosnek w pupę
nalewka czosnkowa na źylaki
cxosnek w odbyt na pasożyty
zapalenie odbyt czosnek

Kminek zwyczajny

Posted on 7 stycznia 2014 by admin

3 komentarze

Kminek zwyczajny jest dwuletnią rośliną z rodziny Baldaszkowatych, rosnącą w Europie od Francji przez Niemcy poza wschodnie granice naszego kraju aż po Ural i w Azji na Syberii po Himalaje. W kraju spotykany najczęściej na łąkach, miedzach, przydrożach i pastwiskach. Kminek zaliczamy do najstarszych roślin znanych ludzkości, a jego owoce znaleziono w nawodnych budowlach neolitycznych w Niemczech. W dzisiejszych czasach hodowany jest w wielu krajach, czasami na wielką skalę.

W pierwszym roku wegetacji roślina ta wytwarza przyziemną rozetę liści oraz tworzy gruby korzeń spichrzowy, zaś w drugim roku wydaje łodygę do 80 cm wysoką, nagą, dętą, kanciastą, dwudzielnie rozgałęzioną. Liście trzykrotnie pierzasto-sieczne, długoogonkowe o odcinkach równowąskich, przy czym ogonki są pochwiasto rozszerzone. Kwiaty małe, najczęściej białe, tylko czasami różowe, posiadają płatki zaostrzone, na szczycie zagięte do środka, zebrane w kwiatostan baldach złożony z 5-10 baldaszków osadzonych na nierównych szypułkach. Kwitnie w maju lub czerwcu. Owocem jest specyficzna wydłużona rozłupka podłużnie bruzdowana i rozpadająca się na dwie niełupki.

Na cele lecznicze pozyskujemy dojrzałe owocostany kminku, suszymy w miejscach przewiewnych i omłacamy owoce. W hodowli plantacyjnej kosi się dojrzewające rośliny, suszy, młóci i odwiewa owoce. Surowcem jest owoc kminku – Fructus Carvi. Owoce czasem są błędnie nazywane nasionami. Z surowca przez destylację z parą wodną wytwarza się olejek kminkowy – Oleum Carvi, a z niego główny związek karwon.

W owocach kminku znajduje się olejek eteryczny w ilości do 8,2%, a w nim jest do 75% karwonu, ponadto limonen oraz bardzo niewielkie ilości innych składników. Poza tym w owocach wyodrębniamy do 22% oleju tłustego, do 25% związków białkowych oraz cukry, flawonoidy, kwasy organiczne, związki kumarynowe, sole mineralne i inne.

Owoce kminku działają korzystnie na przewód pokarmowy, drogi żółciowe, wątrobę, nerki i skórę. Wykazują właściwości rozkurczowe na mięśnie gładkie jelit, przewodów żółciowych i zwieracza Oddiego, regulującego dopływ żółci i soku trzustkowego do dwunastnicy. Po zastosowaniu doustnym zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, poprawiają apetyt i trawienie. Skojarzenie obu wymienionych działań powoduje, że kminek jest środkiem wiatropędnym, który ułatwia odejście gazów, co ma wyjątkowe znaczenie dla małych dzieci i młodzieży, jak również dla osób w starszym wieku, cierpiących na atonię jelit. Ważne jest także działanie żółciopędne i żółciotwórcze, które nie jest zbyt energiczne, lecz wyraźnie uchwytne.

Prócz tego kminek działa nieznaczne i nie zawsze uwidoczniająco moczopędnie oraz bakteriobójczo, gdyż aktywne związki zawarte w olejku eterycznym i flawonoidy są trudno rozpuszczalne w wodnych naparach. Dużo lepiej działa olejek kminkowy przyjmowany doustnie w odpowiedniej dawce, a najwyższą skuteczność osiąga, gdy jest stosowany na skórę. Należy jeszcze wspomnieć o działaniu mlekopędnym powodowanym nieznanym składnikiem, występującym we wszystkich częściach rośliny, nawet w korzeniach, dobrze rozpuszczalnym w wodzie. Czasami obserwowano również działanie wykrztuśne.

Przetwory z kminku, używane w zalecanych dawkach leczniczych, nie wykazują działania szkodliwego.

Owoce kminku to surowiec leczniczy i znana pospolita przyprawa dietetyczna. Kminek to także roślina przemysłowa. Lecznicze własności są wykorzystywane zwykle w połączeniu z innymi roślinami w postaci mieszanek i wyciągów. Małym dzieciom podaje się także przetwory z samego owocu kminku. Zakres używania kminku obejmuje duży wachlarz dolegliwości trawiennych, jak wzdęcia, odbijanie, bóle brzucha i lekkie zaparcia. Osobom starszym zaleca się zwykle w zaburzeniach wydzielania i przepływu żółci, atonii jelit oraz nerwicy wegetatywnej. Czasami stosuje się kminek i otrzymaną po wymłóceniu słomę kminkową do zwiększenia laktacji u karmiących matek oraz zwierząt domowych.

Olejek kminkowy używa się doustnie tylko jako składnik niektórych specyfików, natomiast zewnętrznie używany jest w przypadkach powierzchniowych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych np.: świerzb. Efektywniej jednak działa czysty karwon. Owoce kminku wchodzą w skład różnych preparatów ziołowych, wytwarzanych przez przemysł zielarski i farmaceutyczny jak mieszanki ziołowe Normosan i Neonormosan, używane w zaparciach, Digestosan przyjmowany w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego i mieszanka Rektosan skuteczna w żylakach odbytu. Wyciąg płynny z owoców kminku jest składnikiem preparatu Rhelax w płynie stosowany głównie w zaparciach i skąpym wydzielaniu żółci. Suchy wyciąg jest składnikiem proszku Gastrochol, zalecanego w zaburzeniach związanych z wydzielaniem i przepływem żółci.

Istota kminku jako przyprawy jest powszechnie znana, nieodłącznie związana z jego właściwościami leczniczymi. Ogół bardziej znanych przypraw to rośliny aromatyczne, ponieważ zawierają specyficzne olejki eteryczne, jednocześnie są znanymi lekami. Istotny sens używania przypraw ziołowych opiera się na wywieranym przez nie działaniu fizjologicznym na organizm. Spore ilości kminku stosuje się jako przyprawę do chleba i innego pieczywa, potraw mięsnych, wędlin, warzyw, sałatek, zup, niektórych gatunków sera i likierów. Zmielony wchodzi w skład mieszanek przyprawowych. Zaś olejek kminkowy wykorzystuje się jako dodatek do mydeł, płynów odkażających, kremów kosmetycznych, past do zębów i perfum.

Zioła wiatropędne z kminkiem

Mieszamy równe ilości owoców kminku i owoców anyżu lub kopru włoskiego oraz liści mięty pieprzowej, kwiatów rumianku i ziela tymianku. Zalewamy jedną łyżkę ziół jedną szklanką wrzącej wody i ogrzewamy pod przykryciem na parze przez kwadrans. Odstawiamy także na 15 min i przecedzamy. Pijemy pól szklanki dwa razy dziennie po jedzeniu.

Wino kminkowe

Trzy łyżki sporządzonych wyżej ziół zalewamy butelką białego wytrawnego wina i macerujemy 14 dni, często wstrząsając. Przecedzamy i pijemy po małym kieliszku 2-3 razy dziennie po posiłkach. Zaleca się dorosłym w przypadku wzdęć i zaburzeń trawiennych.

Zioła trawienne z kminkiem

Mieszamy 50 g owoców kminku i po 25 g owoców kopru włoskiego, ziela krwawnika, ziela drapacza lekarskiego i korzenia lukrecji. Zalewamy 1.5 łyżki ziół w termosie dwoma szklankami wrzącej wody. Przykrywamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy ½ – 2/3 szklanki na pół godziny przed posiłkiem.

Zioła z kminkiem w nerwicy wegetatywnej

Mieszamy po 50 g owoców kminku, korzeni waleriany i ziela dziurawca oraz po 25 g kwiatów krwawnika, liści bobrka trójlistkowego i liści melisy. Zalewamy dwie łyżki ziół w termosie 2.5 szklanki wrzącej wody. Zakręcamy i odstawiamy na 60 minut. Pijemy 2/3 szklanki trzy razy dziennie pomiędzy posiłkami.

Syrop kminkowy dla dzieci

Miksujemy dokładnie jedną łyżkę stołową owoców kminku w szklance gorącej wody, pozostawiamy pod przykryciem 20 – 30 min i przecedzamy. Dodajemy do smaku cukier lub miód. Stosujemy po jednej łyżeczce kilkakrotnie w ciągu dnia po posiłku jako środek wiatropędny.

Mazidło przeciw świerzbowcom

Rozpuszczamy 10 g olejku kminkowego i 5 g olejku tymiankowego w 15 ml spirytusu 95 %. Mieszamy ze 150 g oleju rycynowego lub innego oleju roślinnego. Używamy do smarowania skóry przeciw świerzbowcom u ludzi i zwierząt domowych. Przechowujemy w lodówce.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

wiatropędne co to znaczy
co to znaczy wiatropędny
syrop kminkowy
kminek medycyna ludowa
środek wiatropędny
Rośliny Wiatropędne
kminek zwyczajny zaparzont ile w lodowce
kminek wiatropędny
czarnuszka w nerwicy
co to znaczy wiatropedne

Kuracje ziołowe dla otyłych

Posted on 27 grudnia 2013 by admin

Comments off

Paracelsus już w Starożytności zauważył, że choroba ma swoje podłoże w przyrodzie i w tam właśnie powinniśmy poszukiwać antidotum na nasze schorzenia. Cała sztuka leczenia ziołami polega na dokładnym ich poznaniu i umiejętności komponowania z nich lekarstw. Najczęściej po zimie przybywa zbędnych kilogramów. Dobrym i skutecznym sposobem na pozbycie się nadmiaru wagi jest leczenie z wykorzystaniem ziół, metoda wypróbowana i bezpieczna. Zalecane leki ziołowe działają nie tylko na pozbycie się niepotrzebnej tkanki tłuszczowej ale również poprawiają przyswajanie składników pokarmowych, pomagają w trawieniu, przeciwdziałają w odkładaniu się nadmiaru tkanki tłuszczowej oraz w bardzo skuteczny sposób odtruwają organizm.

Mieszanka odchudzająca

Składniki:

Morszczyn – 100g
Korzeń mniszka lekarskiego – 100 g
Kłącze perzu – 50 g
Liść melisy – 20 g
Ziele skrzypu polnego – 20 g
Dziurawiec – 50 g
Krwawnik – 50 g
Owoc kminku – 50 g

Zioła dokładnie wymieszać. Bierzemy 1 łyżeczkę mieszanki i zalewamy 1 szklanką wrzątku. Pozostawiamy pod przykryciem na 20 minut. Ciepły napar należy pić 2 razy dziennie po posiłkach. Drugi raz powinien być po kolacji. Picie tej mieszanki bardzo dobrze pobudza proces przemiany materii, usprawnia spalanie tłuszczów, usuwa z organizmu złogi wody i toksyny. Leczy niestrawność, wspomaga pracę wątroby, zapobiega wzdęciom i zaparciom.

Mieszanka na otyłość i cukrzycę

Niekiedy bywa, że osoby z nadwagą, cierpią także z powodu cukrzycy. Aby więc skutecznie walczyć z otyłością powinno się stosować zioła zmniejszające poziom cukru we krwi.

Składniki:

Ususzone, sproszkowane kłącze perzu – ½ szklanki
Ziele mniszka lekarskiego – ½ szklanki
Liść brzozy – 3 łyżki
Borówka czernica – 3 łyżki
Jeżyna – 3 łyżki
Strąki fasoli – 3 łyżki
Rozkruszony owoc kminku – 2 łyżki
Liść pokrzywy – 5 łyżek

Dokładnie mieszamy składniki. Napar z 2 łyżeczek ziół zalewamy jedną szklanką wrzątku i pozostawiamy 20 minut pod przykryciem. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po posiłkach. Mikstura usuwa z organizmu szkodliwe produkty przemiany materii, zmnejsza poziom cukru we krwi, uaktywnia przemianę materii i pobudza trawienie.

Mieszanka usuwająca nadmiar wody

Zdarza się, że z otyłością występuje gromadzenie się w tkankach złogów wody, o podłożu zaburzeń pracy nerek i układu krążenia.

Składniki:

Suchy sproszkowany kwiatostan głogu – ½ szklanki
Liść brzozy – ½ szklanki
Kłącze perzu – 3 łyżki
Ziele nawłoci – 3 łyżki
Skrzyp polny – 3 łyżki
Mniszek lekarski – 3 łyżki
Liść pokrzywy – 5 łyżek
Melisa – 5 łyżek

Zioła dokładnie mieszamy. Dwie łyżeczki mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 20 minut. Przecedzamy i pijemy ciepły napar 2 razy dziennie po posiłkach. Nie poleca się picie naparu na krótko przed położeniem się spać, ponieważ działa moczopędnie. Mieszanka wg tej receptury uwalnia organizm od złogów wody, a wraz z nią szkodliwych produktów przemiany materii. Usprawnia funkcjonowanie nerek, poprawia krążenie i obniża ciśnienie krwi o podłożu nerkowym. Usuwa obrzęki nóg.

Zioła na otyłość i zaparcia

Kiedy otyłości towarzyszą zaparcia – warto wówczas zastosować mieszankę z dodatkiem kory kruszyny:

Składniki:

Suszone owoce bzu czarnego – ½ szklanki
Morszczyn – ½ szklanki
Kora kruszyny – 3 łyżki
Korzeń mniszka lekarskiego – 3 łyżki
Liść mięty pieprzowej – 4 łyżki
Owoc kminku – 4 łyżki
Kłącze perzu – 2 łyżki
Korzeń prawoślazu – 2 łyżki

Zioła dokładnie mieszamy. Bierzemy 1-2 łyżki mieszanki i zalewamy 1 szklanką wrzątku. Parzymy pod przykryciem 30 minut. Pijemy ciepły napar rano i przed snem. Dodatkiem do tej mieszanki są Krople klasztorne o. Grzegorza, które przyjmujemy 1/2 łyżeczki na kieliszek wody 2 – 3 razy dziennie. Krople te można kupić w specjalnych punktach przy kościołach i w Rychwałdzie u o. Grzegorza. Krople te likwidują niestrawność, wzdęcia i odtruwają wątrobę. Mieszanka poprawia trawienie, reguluje pracę jelit i likwiduje wzdęcia. Reguluje proces przemiany materii.

Mikstura dla dbających o linię

Składniki:

Gotowa nalewka z karczocha Tinctura Cynarae – 30 g
Soku z mniszka lekarskiego Succus Taraxixi – 30 g
Nalewka z dziurawca Tinctura Hyperici – 15 g
Sok z liści brzozy Succus Betulae – 15 g
Wyciąg z melisy Intractum Melisie – 4 łyżki

Specyfiki można kupić bez recepty w aptekach i sklepach zielarskich. Wszystkie składniki zlewamy do jednego pojemnika z ciemnego szkła i mieszamy. Przyjmujemy po ½ łyżeczki mikstury na kieliszek wody trzy razy dziennie po posiłkach. Mikstura jest skutecznym lekiem domowym na poprawienie trawienia, pobudzenie procesu przemiany materii. Wykazuje działanie żółciotwórcze i żółciopędne, likwiduje wzdęcia. Zmniejsza także poziom cholesterolu we krwi dzięki karczochowi. Usuwa z organizmu metabolity. Po miesiącu stosowania można przygotować podobną miksturę z dodatkową porcją soku z korzenia łopianu Succus Bardanae, także do kupienia w sklepach zielarskich lub w aptece.

Mieszanka odtruwająca organizm

Dla wielu ludzi mających problem z otyłością korzystna okazuje się kuracja odtruwająca organizm. Często bowiem tkanka tłuszczowa jest właśnie miejscem gromadzenia się toksyn pochodzących z zatrutego środowiska, żywności czy też nadużywania leków syntetycznych.

Składniki:

Sproszkowany liść pokrzywy – ½ szklanki
Jeżyna – ½ szklanki
Suszona skórka jabłkowa – ½ szklanki
Liść mięty pieprzowej – 4 łyżki
Ziele bratka trójbarwnego – 4 łyżki
Liść brzozy – 2 łyżki
Ziele mniszka lekarskiego – 1 łyżka

Składniki dokładnie mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 15 minut. Po odcedzeniu napar pijemy 2 razy dziennie pomiędzy posiłkami. Mieszanka ta bardzo skutecznie pobudza proces przemiany materii. Działa moczopędnie, przez co skutecznie usuwa nadmiar wody, a z nią toksyny i metabolity. Uzupełnia w organizmie niedobór wartościowych minerałów jak żelazo, potas, magnez, wapń. Minerały te wspomagają proces przemiany materii i ułatwiają odchudzanie. Mieszanka również obniża poziom cholesterolu oraz ciśnienie krwi, głównie gdy przyczyną nadciśnienia jest niewydolność nerek. Kurację tą mieszanką korzystnie połączyć z przyjmowaniem ziołowych tabletek przeciw niestrawności – Laborfarm, zawierające sylimarynę, mniszek lekarski, kminek, miętę pieprzową i kruszynę. Tabletki ziołowe Laborfarm usprawniają funkcjonowanie całego przewodu pokarmowego, likwidują również zaparcia oraz odtruwają wątrobę.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

zioła candigo
mieszanka nawłoci i mniszka lekarskiego
mieszanka zdziurawca liscia brzozy i skrzypu
zioła dla otyłych
mieszanka ziołowa na odchudzanie pokrzywa
mieszanka ziół nawłoć
Mikstury odchudzające
mniszek pokrzywa rumianek mieszanka na odchudzanie
napar z karczocha
pozbycie się nadmiaru wagi

Czarnuszka siewna – Niella sativa L

Posted on 24 listopada 2013 by admin

Comments off

Czarnuszka siewna

Czarnuszka siewna jest rośliną jednoroczną z rodziny jaskrowatych, pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego. Pierwsze informacje o czarnuszce siewnej pochodzą z Biblii. W Europie hodowana była jeszcze w wiekach średnich oraz w okresie odrodzenia. Jednak pod koniec XVI wieku przyprawy sprowadzane z koloni wyparły ją z dworskich kuchni i straciła wtedy popularność. Zaś u Islamistów nasiona czarnuszki oprócz zwyczajnego zastosowania jako przyprawa – od pradawnych czasów słyną jako wszechmocny lek, prawie panaceum. Arabowie twierdzą, że w czarnych nasionach jest lekarstwo potrafiące uleczyć wszystkie choroby – prócz śmierci.

Uprawiana jest na ogromną skalę na Bliskim Wschodzie, w północnej Afryce i Indiach. Można ją uprawiać i w naszej strefie klimatycznej, jednak aby dojrzały nasiona potrzebuje długiego, ciepłego lata. Drobne trójgraniaste nasiona matowo czarnej barwy charakteryzują się korzennym smakiem i przyjemnym zapachem przypominającym gałkę muszkatołową. Z nasion produkuje się olej barwy od żółtawej do ciemno bursztynowej, który podobnie jak nasiona jest wartościowym surowcem leczniczym. Obecnie czarnuszka budzi zainteresowanie w ośrodkach naukowych na całym świecie jako dobrze się zapowiadający środek przeciwko chorobom alergicznym, cukrzycy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu C, stwardnieniu rozsianemu, nowotworom, nadciśnieniu czy chorobie Alzheimera.

Niezbędne kwasy tłuszczowe

Nasiona czarnuszki siewnej to bardzo cenne źródło niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych – podobnie jak olej z wiesiołka, jednak ich działanie jest dużo silniejsze. Odpowiednia ilość kwasów tłuszczowych w codziennym menu usprawnia przemianę materii, wspomaga pracę wątroby, poprawia krążenie, usuwa z organizmu toksyny, reguluje poziom insuliny i cholesterolu. Niedobór kwasów tłuszczowych może być przyczyną zahamowania wzrostu, obniżenia odporności, zaburzenia koncentracji i pamięci, problemów ze skórą. Poza tłustym olejem nasiona zawierają około 1 proc. olejku lotnego o specyficznym korzennym zapachu, któremu czarnuszka w znacznej mierze zawdzięcza swoje niesłychane właściwości lecznicze, jak również witaminę E, witaminy z grupy B, fitosterole, około 21 proc. białka, garbniki, saponiny, glikozyd melantynę o działaniu przeciwbólowym, niewielkie ilości alkaloidów, związki mineralne, w tym żelazo i pierwiastki śladowe.

Pokarm i lek

Zapachowe nasiona czarnuszki o ostrym korzennym smaku są stosowane jako przyprawa w różnych kulturach niepamiętnych czasów. Nie tylko polepszają smak potraw, jednocześnie poprawiają procesy trawienia i przyswajania pokarmów, zwiększają przepływ żółci, likwidują wzdęcia, goją owrzodzenia, tonizują i wzmacniają tkanki, eliminują pasożyty wewnętrzne. Mogą mieć zastosowanie u osób wrażliwych w zastępstwie pieprzu, ponieważ nie drażnią błony śluzowej żołądka. W lecznictwie ludowym używano napary lub odwary z nasion czarnuszki przy nieżytach żołądka i jelit, schorzeniach pęcherzyka żółciowego oraz wątroby, przeciw żółtaczce. Lekarz perski Awicenna, noszący miano „ojciec nowoczesnej medycyny”, zalecał czarnuszkę jako środek pobudzający przemianę materii oraz leczący przygnębienie i apatię.

Detoksykacja organizmu

Nasiona czarnuszki i olej z nich tłoczony posiadają silne działanie przeciw utleniające, przeciwzapalne, przeciw grzybicze, przeciwbakteryjne oraz pierwotniakobójcze. Wpływają korzystnie na odtruwanie organizmu z toksyn i oczyszczają krew, spowalniają procesy starzenia, poprawiją witalność, działają moczopędnie obniżają ciśnienie, regulują równowagę hormonalną, łagodzą bóle migrenowe i dolegliwości okresu przekwitania. Znany zielarz Witold Poprzęcki podkreślał znaczenie czarnuszki w leczeniu chorób reumatycznych ze względu na zdolność rozpuszczania nagromadzonych złogów, także zalecał ją przy astmie, słabym wydzielaniu i nieprawidłowym składzie mleka u karmiących matek oraz w stanach nerwicowych żołądka i jelit.

Wzmacnia odporność

Nasiona czarnuszki poprawiają funkcjonowanie układu odpornościowego, przez co są użyteczne zarówno w przypadku nadmiernej reakcji obronnej organizmu, jak i przy jej braku. Wzmacniają odporność organizmu w stopniu porównywalnym do znanej jeżówki – jednak mechanizm działania jest inny, co pozwala na używanie czarnuszki w eliminowaniu chorób autoimmunologicznych, w których jeżówka jest przeciwwskazana. Z chorobami autoimmunologicznymi (tzw. chorobami z autoagresji) mamy do czynienia wtedy, kiedy nadreaktywny układ odpornościowy atakuje własny organizm – są to np. alergie, stwardnienie rozsiane, toczeń, reumatyzm, nowotwory, AIDS. Długotrwałe stosowanie preparatów z czarnuszki przywraca układowi odpornościowemu siłę samoleczenia, przeciwdziała infekcjom i reakcjom alergicznym oraz utrzymywania pod kontrolą chorób przewlekłych.

Dla alergików

Preparaty z nasion czarnuszki są uznawane jako środek przeciwzapalny i napotny, skuteczny w dolegliwościach górnych dróg oddechowych, przeziębieniach, kaszlu, zapaleniu oskrzeli, gorączce, grypie, stanach zapalnych zatok, alergii, astmie, rozedmie płuc. Składniki olejku eterycznego mają działanie antyhistaminowe, antybiotyczne, przeciwskurczowe, rozszerzające oskrzela oraz wykrztuśne – co tłumaczy korzystne działanie preparatów czarnuszki w schorzeniach dróg oddechowych i płuc oraz w alergiach. Badania naukowe wykazały wyjątkową skuteczność tej rośliny w leczeniu chorób alergicznych, w tym uczulenia na pyłki, uczulenia na kurz, astmy, atopowego zapalenia skóry – także u dzieci. Nasiona czarnuszki, podobnie jak preparaty z ziela pachnotki (Perilla), mogą stanowić nie mającą skutków ubocznych alternatywę dla terapii opartych na sterydach. Najprzyjemniejszą postacią leku jest pasta przygotowana ze świeżo zmielonych nasion połączonych z płynnym miodem lub roztopionym masłem.

Przeciw nowotworom

W krajach arabskich czarnuszka od wieków jest lekiem przeciw nowotworom. Naukowcy twierdzą, że preparaty z nasion czarnuszki mogą zmniejszać wielkość guzów nowotworowych oraz hamować ich rozrost i przerzuty. Badania dotyczyły między innymi raka piersi, raka prostaty, raka jelita grubego oraz nowotworów trzustki. Nie wyodrębniono składników odpowiedzialnych za działanie antykancerogenne ani nie wyjaśniono mechanizmu ich działania – co wskazuje na synergiczne działanie składników aktywnych nasion przyjmowanych w nieprzetworzonej , naturalnej formie. Wykazano, że czarnuszka stymuluje szpik kostny i komórki układu odpornościowego, wzmaga produkcję interferonu, ochrania normalne komórki przed niszczącym działaniem wirusów, likwiduje komórki nowotworowe, zwiększa ilość wytwarzających przeciwciała limfocytów B.

Olej leczy skórę

Nasiona czarnuszki siewnej

Olej z czarnuszki używany do codziennej pielęgnacji skóry wygładza ją, uelastycznia i nadaje zdrowy wygląd. Wcierany w skórę głowy przyspiesza porost włosów i zapobiega przedwczesnemu siwieniu. Jest skuteczny w leczeniu trądziku i łuszczycy. Do okładów i przemywań przy trądziku, atopowym zapaleniu skóry lub grzybicy skóry mogą być stosowane także napary z nasion czarnuszki. Olej używany do masażu pomaga w likwidowaniu bólu oraz sztywności mięśni i stawów, przy różnego rodzaju kontuzjach, nerwobólach, chorobach zwyrodnieniowych stawów. W przypadku kaszlu i astmy trzeba wcierać przed snem lekko podgrzany olej w klatkę piersiową. Sproszkowane nasiona wymieszane z niewielką ilością mąki i wody przykłada się na wrzody i czyraki lub na czoło przy bólu głowy. W przypadku osłabionego wzroku lub w chorobach oczu nacierać delikatnie powieki przed snem małą ilością oleju i pić codziennie łyżkę oleju z czarnuszki z filiżanką świeżo wyciśniętego soku z marchwi.

Preparaty z czarnuszki siewnej

W aptekach, sklepach zielarskich, sklepach internetowych dostępne są zarówno mielone i całe nasiona, jak i olej z czarnuszki, sprzedawany częściej jako „olej z czarnego kminku” w płynie lub w kapsułkach. Warto używać wewnętrznie nasiona czarnuszki jako produkt całościowy, zawierający pełną gamę składników o kompleksowym działaniu, pomimo że olej w kapsułkach jest wygodniejszy w użyciu. Nasiona powinno się mielić tuż przed użyciem.

Napar z czarnuszki – Jedną łyżeczkę świeżo zmielonych nasion czarnuszki zalać jedną szklanką wrzącej wody lub mleka i pozostawić pod przykryciem do naciągnięcia. Stosować 2 – 3 razy dziennie po pół szklanki naparu lub używać do przemywań.

Zmielone nasiana – Rozdrobnione nasiona czarnuszki stosować 2 – 3 razy dziennie po 1/2 łyżeczki, popijając chłodną wodą. Nie wolno przekraczać dziennej dawki. Nasiona czarnuszki całe lub zmielone można dodawać do ciasta przy domowym wypieku chleba, do sosów, sera, przy kwaszeniu kapusty i ogórków, itd .

Miód z czarnuszką – Płynny miód wymieszać z taką samą ilością świeżo zmielonych nasion czarnuszki skropionych czystą wódką. Stosować systematycznie l łyżkę preparatu dziennie, najlepiej na czczo, ssać powoli w ustach. Stosuje się przez kilka miesięcy w roku (z przerwami) jako środek poprawiający odporność na infekcje, zapobiegający powstawaniu nowotworów, likwidujący kamienie żółciowe i nerkowe, zwiększający laktację. Zmielone nasiona z dodatkiem miodu i czarnego pieprzu uchodzą za lek przeciw impotencji.

Olej z czarnuszki – Stosować według wskazań na opakowaniu lub zapobiegawczo na czczo l – 2 razy dziennie po łyżeczce oleju przez kilka miesięcy – z krótkimi przerwami jako suplement diety, środek wzmacniający, poprawiający samopoczucie, polepszający pamięć, leczący miażdżycę, zwiększający odporność, likwidujący kaszel. Można łączyć z miodem lub jogurtem. Po kilkunastu dniach używania zalecane jest zmniejszenie dawki. Wypita rano
szklanka świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego z dodatkiem łyżeczki oleju dostarczy energii na cały dzień. Po kolacji filiżanka gorącej wody lub mleka z łyżeczką oleju i łyżeczką miodu zapewni spokojny sen przez całą noc.

Przeciwwskazania

Nasiona czarnuszki w zalecanych dawkach są bezpiecznym pokarmem i lekiem. Nie powinno się używać ich w celach leczniczych w czasie ciąży, można jako przyprawę. Brak informacji na temat bezpieczeństwa używania czarnuszki w czasie karmienia piersią, dlatego lepiej unikać stosowania jej w tym okresie. Nie podawać dzieciom w wieku poniżej 1.5 roku.

Zobacz też:

Dobroczynne działanie kminku na przewód pokarmowy

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska
Foto: Wikipedia

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

jak dlugo mozna pic olej z czarnuszki
czarnuszka przeciwwskazania
ile pic dziennie oleju z czarnuszki
czarnuszka a potencja
jak dlugo mozna stosowac olej z czarnuszki
czarnuszka siewna dawkowanie
czarnuszka oczyszcza organizm z toksyn
Czarnuszka
czarnuszka poradnik uzdrawiacza
zywanie oleju z czarnuszki

Nawłoć pospolita

Posted on 5 września 2013 by admin

2 komentarze

Nawłoć pospolita – Solidago virga aurea L

Nawłoć pospolita jest byliną należącą do rodziny Złożonych, spotykana prawie w całej Europie oraz strefie umiarkowanej Azji. W Polsce występuje czasami masowo na terenach nizinnych i w górach w zaroślach oraz na suchych wzgórzach. Nawłoć posiada łodygę wzniesioną, do 1 m wysoką, sztywną, wewnątrz pustą, mało rozgałęzioną. Liście odziomkowe jajowate lub eliptyczne, tępe, na brzegu piłkowane. Liście łodygowe siedzące, ostre. Kwiaty drobne, żółte, zebrane w koszyczki, ustawione w grona na wierzchołkach rozgałęzień łodygi.

Do leczenia pozyskuje się od lipca do września, w okresie zakwitania, wyłącznie górne, ulistnione części łodyg, długości około 25 cm i suszy w warunkach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych lub w pomieszczeniach ogrzewanych w temp. do 40°C. Surowcem jest ziele nawłoci – Herba Solidaginis.

Ziele nawłoci posiada flawonoidy np. rutynę, kwercetynę i kwercytrynę, około 8% garbników pirokatechinowych, kwasy wielofenolowe np. kawowy i chlorogenowy, około 1% saponin, w których jako aglikon występuje kwas oleanolowy i kwas poligalowy, do 0,7% olejku eterycznego i sole mineralne.

Flawonoidy i olejek eteryczny, znajdujące się w przetworach z ziela nawłoci, wykazują silne działanie moczopędne. Aktywniejsze są wyciągi alkoholowe niż wodne. Flawonoidy, jak rutyna i kwercetyna z ziela nawłoci, wchłaniają się w jelicie cienkim i uszczelniają ściany włosowatych naczyń krwionośnych. Poprzez obecność garbników przetwory z ziela nawłoci działają w przewodzie pokarmowym ściągająco, przeciwbakteryjnie, a przede wszystkim przeciwzapalnie, ponieważ współdziałają z nimi związki saponinowe. Garbniki oraz kwasy polifenolowe wykazują także własności odtruwające po zastosowaniu doustnym, gdyż łączą w przewodzie pokarmowym toksyny i inne związki szkodliwe dla organizmu lub tworzą z nimi połączenia mniej trujące, wydalane później z moczem.

Przetwory z ziela nawłoci używane w zalecanych dawkach nie działają szkodliwie. Zwykle stosuje się przetwory z ziela nawłoci w stanach zapalnych dróg moczowych, szczególnie w zapaleniu kłębków nerkowych, miedniczek nerkowych, moczowodów i pęcherza moczowego, również jako środek pomocniczy w kamicy moczowej, skazie moczanowej i nadciśnieniu. Ziele nawłoci jest jednym ze składników granulatu Urogran i pasty Fitolizyna. Czasami podaje się napary lub odwary z ziela nawłoci jako pomocniczy środek usprawniający przemianę materii, odtruwający i przeciwzapalny w chorobie gośćcowej, dnie i schorzeniach skórnych.

Można także używać przetworów z nawłoci w nieżycie żołądka i jelit oraz niewłaściwej fermentacji w przewodzie pokarmowym. Również w drobnych krwawieniach po nieznacznych uszkodzeniach błon śluzowych przewodu pokarmowego i osłabieniu oraz nadmiernej przepuszczalności ścian letniczek i naczyń włosowatych w jelitach. Z uwagi na garbniki i saponiny trójterpenowe podaje się napary z nawłoci zewnętrznie do płukań w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła, do okładów na trudno gojące się rany, owrzodzenia skóry i czyraki, również do okładów i tamponów oraz do irygacji pochwy.

Przetwory z nawłoci pospolitej

Napar z ziela nawłoci – Jedną łyżkę ziela zalać 1-1.5 szklanki wrzącej wody i postawić na parze pod przykryciem na 20 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić po ? – ? szklanki dwa, trzy razy dziennie między posiłkami jako środek moczopędny, odtruwający oraz regulujący czynność przewodu pokarmowego. Ten sam napar można używać zewnętrznie do irygacji oraz okładów. Można dodać ? łyżeczki Azulanu.

Odwar z ziela nawłoci – 1.5 łyżki ziela zalać jedną szklanką letniej wody, ogrzewać do wrzenia i gotować łagodnie 3 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Używać zewnętrznie do okładów, obmywań i tamponów, również do płukania jamy ustnej i do kąpieli. Można dodać 1/2 łyżeczki Azulanu.

Powidełka moczopędne dla dzieci – Zmieszać po 10 g ziela nawłoci, liści brzozy, pączków topoli, kwiatów wiązówki i kwiatów rumianku. Zioła rozdrobnić na proszek i zmieszać dokładnie z 50 g powideł lub dżemu na jednolitą masę. Podawać doustnie dzieciom 1 – 2 łyżeczki dwa razy dziennie po jedzeniu. Popić wodą lub wodą z sokiem. Powidełka wykazują działanie moczopędne i rozkurczowe.

Zioła do okładów – Zmieszać równe ilości ziela nawłoci, ziela przywrotnika i kwiatów nagietka. Zalać 1.5 łyżki ziół jedną szklanką letniej wody, ogrzać do wrzenia i gotować łagodnie pod przykryciem 3 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Używać zewnętrznie do okładów, obmywań i tamponów, również do płukania jamy ustnej i gardła.

Zioła moczopędne – Zmieszać po 50 g ziela nawłoci, ziela połonicznika i znamion kukurydzy oraz po 25 g ziela rdestu ptasiego i ziela skrzypu. Zalać trzy łyżki mieszanki trzema szklankami ciepłej wody. Ogrzać do wrzenia i gotować powoli pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić trzy razy dziennie 1 szklankę po posiłku w kamicy szczawianowej.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

nawłoć dawkowanie
jak przyfotowac odwar z nawloci pospolitej
lodygi nawłoci napar
nawloc napar
nawloc przetwory
nawłoć a nerwica