Category Archives: Zioła

Bylica boże drzewko

Posted on by admin
Comments off
Bylica boże drzewko – Artemisia abrotanum L




Bylica boże drzewko zaliczane jest do krzewów z rodziny Złożonych, i rośnie w stanie naturalnym w Azji Mniejszej i Europie Południowej. W naszym kraju spotkać ją można zdziczałą na przychaciach. Bywa również sadzona w parkach na grzędach roślin bylinowych i na obwódkach kwietników, a niekiedy hodowana na cele farmaceutyczne na plantacjach. Ziele dorasta do 1.5 metra wysokości. Roślina posiada pędy proste, rozgałęzione, starsze zbrunatniałe, liście sinozielone, od spodu szaro owłosione, dolne podwójnie pierzaste, z równowąskimi odcinkami, górne pojedynczo pierzaste, trójdzielne i nie podzielone, równowąskie.

Kwiaty ma drobne, żółte, zebrane w koszyczki zwisające, niemal kuliste. Całą roślinę cechuje mocny, charakterystyczny zapach. Do leczenia zbieramy w lipcu lub sierpniu zakwitające szczyty pędów i suszymy w suszarniach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych lub suszarniach ogrzewanych w temperaturze do 35°. Surowcem jest ziele bylicy bożego drzewka – Herba Abrotani.

W zielu wyodrębniono pochodne hydroksykumarynowe (np. izofraksydynę, skopoletynę, umbeliferon, herniarynę i eskuletynę), alkaloid abrotynę(około 2%) o działaniu przeciwgorączkowym, flawonoidy (np. rutynęi artemisetynę), do 6% garbników pirokatechinowych, do 2,25% olejku eterycznego, kwasy organiczne, kwasy wielofenolowe (np. kwas kawowy i kwas chlorogenowy), związek goryczowy i około 8,5% soli mineralnych.

Przetwory ziela bylicy bożego drzewka pobudzają zauważalnie czynność żółciotwórczą wątroby dzięki izofraksydynie. Zaś znajdujące się w zielu flawonoidy działają żółciopędnie, ponieważ rozkurczają mięśnie gładkie dróg żółciowych i jednocześnie ułatwiają przepływ żółci do dwunastnicy. Z kolei gorycze, znajdujące się w zielu bożego drzewka, poprawiają na drodze odruchowej wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, przez co ułatwiają trawienie i przyswajanie pokarmów, jak również wzmagają uczucie łaknienia. Ponadto po zastosowaniu doustnym działają przeciwzapalnie i słabo ściągająco w obrębie przewodu pokarmowego. Stosowane w odpowiednich dawkach likwidują glisty jelitowe i owsiki u dzieci. Przetwory z ziela bylicy bożego drzewka, używane w zalecanych dawkach, nie powodują odczynów szkodliwych dla zdrowia.

Napary z ziela bylicy bożego drzewka stosuje się zwykle w schorzeniach wątroby, połączonych z małym wydzielaniem żółci, jak również w zastoju żółci w pęcherzyku i drogach żółciowych, ponadto w stanach skurczowych dróg żółciowych. Napary służą również jako lek gorzki, pobudzający wydzielanie soków trawiennych w niedokwaśności, bólach brzucha, braku łaknienia i odbijaniu. Pomocniczo zaleca się je w stanach zapalnych błon śluzowych żołądka i jelit, mało nasilonej biegunce, drobnych krwawieniach z naczyń włosowatych przewodu pokarmowego oraz owrzodzeniu jelita grubego. Napar używa się również przeciw glistom i owsikom u dzieci.

Ziele bylicy bywa składnikiem wielu przetworów homeopatycznych, używanych w stanach zapalnych gruczołów chłonnych i błon śluzowych, stanach zapalnych jelita grubego, odmrożeniach I i II stopnia oraz w pierwszym okresie trądzika różowatego. Ziele bożego drzewka jest niezwykle cennym surowcem leczniczym, bardzo rzadko u nas stosowanym, który w pełni zasługuje na rozpowszechnienie.

Napar z bożego drzewka – Zalewamy jedną łyżkę rozdrobnionego ziela jedną szklanką wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 – 20 minut. Odstawiamy na10 minut i przecedzamy. Pijemy po ¼ – 1/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie na pół godziny przed posiłkiem jako środek żółciotwórczy, żółciopędny, ułatwiający trawienie i przywracający apetyt. Napar ten można także używać zewnętrznie do płukania gardła i do okładów.

Nalewka z ziela bożego drzewka – 50 g ziela zalewamy 250 ml alkoholu 70°, otrzymanego po zmieszaniu równych ilości spirytusu 95° i wódki czystej 45°. Pozostawiamy w ciemnym miejscu na 2 tygodnie, co jakiś czas potrząsając słojem. Następnie przecedzamy. Ziele wyciskamy i łączymy oba płyny, następnie przesączamy. Nalewkę przechowujemy w butelce ze szkła ciemnego, ponieważ światło niszczy składniki lecznicze we wszystkich przetworach. Pijemy 15 – 30 kropli w kieliszku wody na pół godziny przed jedzeniem 3 razy dziennie jako lek żołądkowy, usprawniający trawienie lub po 40 kropli do 1/2 łyżeczki w kieliszku wody jako lek żółciotwórczy i przeciwskurczowy.

Zioła żółciopędne – Mieszamy po 50 g ziela bożego drzewka i kwiatów kocanki oraz po 25 g ziela drapacza lekarskiego, kwiatów lub ziela krwawnika, owoców kminku i rozdrobnionego kłącza tataraku. Zalewamy 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami gorącej wody i gotujemy pod przykryciem 2 – 3 min. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy po pół szklanki 3 razy dziennie przed posiłkiem jako łagodny środek przeciwskurczowy, żółciopędny i przeciwzapalny na drogi żółciowe, pobudzający również wydzielanie soków trawiennych i usprawniający przyswajanie pokarmów.

Kąpiel wzmacniająca – Mieszamy po 25 g ziela bożego drzewka, ziela nostrzyka, kwiatów lipy i kwiatów lub ziela krwawnika. Wszystkie zioła zalewamy trzema litrami wrzącej wody i zostawiamy na 15 minut. Następnie przecedzamy do wanny. Odcedzone zioła umieszczamy w woreczku płóciennym, zawiązujemy i zanurzamy w wannie wypełnionej do 1/3 objętości wodą o temp. 38°C. Czas kąpieli 10 do 20 min. Stosujemy 1 – 2 razy w tygodniu. Kąpiel jest polecana rekonwalescentom po wirusowym zapaleniu wątroby i innych ciężkich chorobach, przede wszystkim ludziom w starszym wieku. Jest to kąpiel wzmacniająca i uspokajająca.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • boże drzewko cola
  • nalewka z bożego drzewka
  • boże drzewko właściwości lecznicze
  • Nalewka z drzewa bożego coli
Categories: Rośliny lecznicze, Zioła | Tags: , , , ,

Chmiel zwyczajny

Posted on by admin
Comments off
Chmiel zwyczajny – Humulus lupulus L




Chmiel zwyczajny jest byliną dwupienną z rodziny Konopiowatych, spotykany w Europie, na Syberii i w Ameryce Północnej. W Polsce występuje dziko na terenie całego kraju w wilgotnych zaroślach. Nierzadko chmiel hodowany jest na plantacjach dla potrzeb przemysłu fermentacyjnego i zielarskiego. Chmiel tworzy podziemne kłącza z rozłogami, z których wyrastają nowe pędy oraz silny system korzeniowy. Jego łodyga dorasta do 6 m długości, wije się w prawo, cienką, kanciastą, opatrzoną zadzierzystymi włoskami czepnymi. Liście parami naprzeciwległe, na brzegu grubo ząbkowane, dolne pięcioklapowe, górne trzyklapowe, w nasadzie sercowato wcięte, z wierzchu bardzo szorstkie. Przylistki często zrosłe. Kwiaty rozdzielnopłciowe, wiatropylne. Praktyczne znaczenie mają jedynie egzemplarze żeńskie, wytwarzające podobne do szyszek owocostany.

Owocostany chmielu pozyskujemy w pogodne dni sierpniowe na początku dojrzewania, kiedy dostają zielonożółtego odcienia. Suszy się cienkimi warstwami w miejscu zacienionym i przewiewnym. Po wysuszeniu otrzymuje się owocostany chmielu nazywane również szyszkami chmielowymi – Strobili Lupuli. Na powierzchni szyszek znajdują się włoski gruczołowe, wypełnione żółtą substancją, które przy suszeniu owocostanów okruszają się częściowo. Jest to osobny surowiec leczniczy, w postaci zielonkawożółtego, a później pomarańczowego, lepkiego proszku, zwanego lupuliną – Lupulinum lub gruczołami chmielowymi – Glandulae Lupuli.

W szyszkach chmielowych znajduje się do 1,6% olejku eterycznego, w którym odkryto co najmniej 26 składników, m.in. humulen, mircen, farnezen i β-kariofilen. Oprócz tego zawierają około 10% związków żywicowych – goryczy o charakterze fenoloketonów, jak humulon i lupulon oraz 0,1% 2-metylo–3-butenolu jako głównego związku uspokajającego. Mamy tu także flawonoidy (np. pochodne kemferolu, kwercetyny i apigeniny), związki purynowe (np. adenina), trój-terpeny (np. hydroksyhopanon), do 5% garbników, cholina, trójmetyloamina i woski.

Lupulina, czyli gruczoły wydzielnicze chmielu, ma do 3% olejku eterycznego o dość zmiennym składzie, w zależności od pochodzenia surowca. W olejku jest m.in. mircen, farnezen, humulen, β-kariofilen, izomaślan 2-metylobutylu i 2-propylobutylu, metylononyloketon, 2- tridekarion, estry metylowe kwasu decenowego i dekadienowego oraz inne terpeny z grupami tlenowymi, jak również związki siarkowe.

W sumie wyodrębniono w olejku ponad 100 składników. Prócz olejku występują żywice, stanowiące główne związki czynne lupuliny, wśród nich humulon i lupulon oraz 2-metylo-3-butenol, ponadto flawonoidy, jak ksantohumnol, pochodne kwercetyny i kemferolu, a także trójterpeny, hopanon i hydroksyhopanon, substancje woskowe i inne.

Zarazem szyszki chmielowe, jak i lupulina utrudniają przenoszenie bodźców do ośrodkowego układu nerwowego, spowalniają nieco czynność kory mózgowej i działają uspokajająco, szczególnie na sferę płciową. Działają także rozkurczowo. Zmniejszają napięcie mięśni gładkich naczyń krwionośnych, jelit i dróg moczowych. Obniżają nieznacznie ciśnienie krwi i zwiększają nieco wydalanie moczu. Gorycze chmielowe pobudzają wydzielanie śliny i soku żołądkowego, jak również śluzu bogatego w mukopolisacharydy. Poprawiają dzięki temu trawienie i przyswajanie pokarmów oraz zwiększają łaknienie.

Gorycze wykazują także silne działanie przeciwbakteryjne wobec licznych gatunków drobnoustrojów jelitowych, w tym także opornych na antybiotyki. Zauważono również w niektórych przypadkach ich aktywność przeciwnowotworową. U kobiet następuje po lupulinie bardziej obfite miesiączkowanie, a czasami przyśpieszenie menstruacji. Bywają przypadki nadwrażliwości na chmiel, zarówno po podaniu wewnętrznym jak i zewnętrznym. Kontakt przez dotyk ze świeżą rośliną wywołuje odczyn alergiczny.

Wyciągi z szyszek chmielu lub tylko lupulinę używa się jako lek uspokajający w stanach zmęczenia i wyczerpania nerwowego, nadmiernej drażliwości, problemach w zasypianiu, zaburzeniach nerwowych okresu przekwitania, nadpobudliwości u kobiet i mężczyzn, również w zmazach nocnych i skłonności do onanizmu. Poza tym można używać doustnie w osłabieniu procesów trawiennych, niedokwaśności, nadmiernej fermentacji jelitowej, wzdęciach, odbijaniu i innych objawach wskazujących na przewlekły nieżyt przewodu pokarmowego. Wspomagająco można także przyjmować przetwory z szyszek chmielu do picia przy kontynuowaniu zaleconych przez lekarza metod leczenia w raku żołądka, wątroby, woreczka żółciowego i płuc oraz w stanach po usunięciu tkanki nowotworowej w zabiegu operacyjnym.

Zewnętrznie używa się wyciągi z szyszek chmielowych jako okłady w zapaleniu korzonków nerwowych, bólach reumatycznych, stanach zapalnych skóry, czyraczności i ranach trudnych do gojenia. Także przy wypadaniu włosów. Wyciąg z szyszek chmielowych wchodzi w skład preparatów uspokajających Nervosol – krople i Passispasmin – syrop, a olejek eteryczny w skład kropli Milocardin.

Przetwory z chmielu

Napar chmielowy – Jedną łyżkę szyszek zalewamy jedną szklanką wrzącej wody i zostawiamy pod przykryciem na parze na 15 minut. Odstawiamy na 15 minut i przecedzamy. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po ¼ – 1/3 szklanki na pół godziny do 1 godziny przed jedzeniem jako środek poprawiający trawienie, rozkurczowy i wzmacniający, jak również łagodnie uspokajający.

Napój w nadpobudliwości płciowej – Do butelki jasnego piwa wsypujemy po 1 łyżeczce szyszek chmielowych, liści melisy i liści mięty, Zostawiamy to na 12 godzin po czym przecedzamy. Pijemy od pół szklanki do całej butelki, w zależności od wieku i stopnia nasilenia nadpobudliwości seksualnej u mężczyzn i kobiet, także w zmazach nocnych, skłonności do onanizmu i bezsenności na tle erotycznym.

Zioła w bezsenności – Mieszamy po 30 g szyszek chmielowych, ziela dziurawca i korzeni kozika oraz po 20 g liści mięty pieprzowej i ziela serdecznika lub liści melisy. Zalewamy dwie łyżki ziół 2.5 szklanki wrzącej wody i zostawiamy na parze na pół godziny pod przy kryciem. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy 2/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie po posiłku przy bezsenności spowodowanej przez nerwice narządowe oraz w ogólnym pobudzeniu nerwowym i uczuciu niepokoju.

Zioła do obmywania głowy – Mieszamy po 30 g szyszek chmielowych, rozdrobnionych korzeni łopianu i ziela skrzypu polnego oraz 80 g rozdrobnionych korzeni mydlnicy i 20 g kwiatów rumianku. Wsypujemy 1 do 2 łyżek stołowych mieszanki do 2 szklanek zimnej wody i gotujemy powoli pod przykryciem 15 – 30 minut. Odstawiamy na 15 minut i przecedzamy. Pozostałe po przecedzeniu zioła zalewamy ponownie dwoma szklankami wody, zagotowujemy, a po lekkim ostudzeniu przecedzamy i dodajemy 2 szklanki ciepłej wody.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • gruczoły chmielowe
  • przetwory z chmielu
  • chmiel przetwory
  • graviola a czyracznosć
  • korzen kozika lekarskiego
  • pięcioklapowe liście chmielu
Categories: Rośliny lecznicze, Zioła | Tags: , , , ,

Bylica piołun

Posted on by admin
Comments off
Bylica piołun – Artemisia absinthium L




Bylica piołun jest silnie aromatyczną byliną z rodziny Złożonych, występująca prawie w całej Europie, północnej Afryce, zachodniej części Azji oraz w Ameryce Pomocnej. U nas spotykana na obszarze całego kraju na przydrożach, miedzach, nieużytkach, miejscach kamienistych, zrębach i polanach leśnych. Czasami hodowana jest na plantacjach. Pędy bylicy są wzniesione, rozgałęzione, do 80 cm wysokie, srebrzyste owłosione. Liście jedwabistofilcowate, od strony górnej szarozielone, od spodu białawe. Kwiaty ma drobne, żółtawe, zebrane w małe, niepozorne koszyczki na wierzchołkach rozgałęzień łodygi.

Do leczenia ścina się przyziemne liście w pierwszym roku wegetacji rośliny w czasie lata, a z roślin starszych górne części pędów w czasie zakwitania od lipca do września. Suszymy w suszarniach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych. Po ususzeniu mamy surowiec liście piołunu – Folium Absinthii lub ziele piołunu – Herba Absinhii.

W zielu piołunu znajdują się gorycze gwajenolidowe, które w żywej roślinie mogą być przetwarzane w chamazulen. Polskie normy apteczne wymagają, aby ziele piołunu posiadało wskaźnik goryczy nie niższy od 500. Ponadto w zielu jest około 0,5% olejku eterycznego, którego składnikami są tujon, ujol, felandren, pinen, chamazulen i inne. Są także w zielu flawonoidy, związki pelanolidowe, kwasy organiczne, garbniki i sole mineralne. Liście piołunu posiadają zbliżony skład chemiczny, zawierają jednak trochę mniej olejku eterycznego.

Najbardziej wartościowe w lecznictwie jest znane od wieków działanie pobudzające wydzielanie soków trawiennych. Będące w zielu piołunu związki goryczowe drażnią zakończenia nerwów w kubkach smakowych języka i na drodze odruchowej zwiększają wydzielanie soku żołądkowego. Równocześnie działanie pobudzające ziela na gałązki nerwów wydzielniczych przenosi się na wątrobę, powodując silne wydzielanie żółci oraz zawartych w niej kwasów żółciowych, jak również na trzustkę, zwiększając wytwarzanie soku jelitowego i znajdujących się w nim enzymów trawiennych.

Związki goryczowe ziela piołunu działają również bezpośrednio na żołądek, skutkując rozszerzeniem drobnych naczyń błony śluzowej oraz zwiększenie jego ruchliwości, co polepsza trawienie i przyswajanie pokarmów. Składniki olejku, szczególnie tujon i felandren, przyjęte z goryczami w dawkach leczniczych pobudzają wydzielanie soków trawiennych oraz ułatwiają przepływ żółci do dwunastnicy. Olejek ma ponadto lekkie działanie odkażające.

Ziele działa także rozkurczowo na przewód pokarmowy, przewody żółciowe, trzustkowy oraz moczowe, jak również na macicę. Wyciągi z ziela piołunu zwiększają u niektórych osób ilość wydalanego moczu, szczególnie u chorych z upośledzonym przesączaniem kłębkowym. Działają także zabójczo na owsiki po użyciu w lewatywie, jak również na niektóre pasożyty skórne, jak świerzbowce i wszy.

Komponenty olejku eterycznego piołunu, szczególnie tujon i tujol są trujące, szkodliwe, zwłaszcza dla kobiet ciężarnych. Przetwory z piołunu trzeba stosować ostrożnie przez krótki okres, robić przerwy i nie przekraczać zaleconych dawek oraz zalecanej częstotliwości przyjmowania. Nie można podawać kobietom w ciąży oraz karmiącym. Niestosowanie się do tego skutkuje wystąpieniem zawrotów głowy, ataków epileptycznych, przekrwieniem narządów wewnętrznych, a nawet poronienie.

Napar lub nalewkę z ziela piołunu stosuje się doustnie w niedokwaśności treści żołądkowej, braku apetytu, niestrawności oraz przewlekłych nieżytach żołądka i jelit, połączonych ze zmniejszonym wydzielaniem soków trawiennych i żółci z objawami zgagi, odbijania, wzdęcia, bólu brzucha, a nawet w kolce jelitowej i zaparciach atonicznych. Ponadto podaje się je w niewydolności trzustki i zmniejszonym wytwarzaniu enzymów trawiennych. Przetwory te mogą używać osoby w wieku podeszłym oraz rekonwalescenci po ciężkich chorobach i operacjach przełyku, żołądka i dwunastnicy.

Napar z ziela piołunu można używać w postaci lewatywy przeciw owsikom i glistom jelitowym u dzieci, a w formie wcierań i obmywań przeciw świerzbowcom i wszom. Napar ten, chociaż nie zawiera saponin, zmywa szybko tłuszcz i smar z ciała i odzieży.

Przetwory z bylicy piołun

Napar piołunowy – Jedną łyżeczkę ziela piołunu zalewamy jedną szklanką wrzącej wody i trzymamy pod przykryciem nad parą przez pół godziny. Odstawiamy na 10 min i przecedzamy. Pijemy po pół do 1 łyżki na godzinę przed jedzeniem przez kilka dni, jako środek pobudzający trawienie, poprawiający apetyt i ogólnie wzmacniający. Napar służy również w postaci wlewek doodbytniczych przeciw owsikom u dzieci oraz do wcierań i obmywań przeciw świerzbowcom. Można go również stosować do czyszczenia rąk ze smarów i olejów.

Zioła w kolce jelitowej – Mieszamy po 10 g ziela piołunu i korzeni arcydzięgla oraz po 25 g kwiatów rumianku, ziela pięciornika gęsiego i kłączy tataraku. Zalewamy dwie łyżki ziół 1.5 szklanki wrzącej wody i zostawiamy pod przykryciem na parze przez 15 min. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy ¼ – 1/2 szklanki 2 – 3 razy dziennie gorący napar małymi łykami.

Wino piołunowe – 3 do 5 łyżek rozdrobnionego ziela piołunu zalewamy połową szklanki alkoholu 40 % i zostawiamy na dobę. Dodajemy 1 litr białego wina, odstawiamy do następnego dnia, po czym przesączamy. Pijemy po jednej łyżeczce do herbaty trzy razy dziennie pół godziny przed jedzeniem w celu pobudzenia apetytu.

Nalewka piołunowa – Tinctura Absinthii – 10 – 20 kropli nalewki w kieliszku wody pijemy na godzinę przed jedzeniem trzy razy dziennie jako lek gorzki, pobudzający wydzielanie soków trawiennych. Jako lek żółciopędny, żółciotwórczy, rozkurczowy i ogólnie wzmacniający pijemy 20 – 60 kropli nalewki w 1/4 szklanki wody 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem przez kilka dni.

Zioła gorzkie – Mieszamy po 20 g ziela piołunu, ziela tysiącznika, liści bobrka, liści mięty pieprzowej i kwiatów rumianku oraz 10 g owoców kminku. Zalewamy jedną łyżkę ziół jedną szklanką wrzącej wody i zostawiamy na parze pod przykryciem kwadrans. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy. Wypijamy porcjami w ciągu dnia na pół godziny przed posiłkiem jako środek pobudzający wydzielanie soku żołądkowego, poprawiający trawienie i przywracający apetyt.

Artemisol – Płyn zawierający wyciąg alkoholowy z ziela piołunu i kwiatów wrotyczu. Przy wszawicy głowy i wszawicy łonowej zwilżamy obficie włosy zwitkiem waty, namoczonym powyższym specyfikiem, zawiązujemy głowę chustką lub ręcznikiem i zostawiamy co najmniej na dwie godziny. Następnie wymyć się i wyczesać włosy gęstym grzebieniem. Po 24 godzinach włosy zmyć ciepłym octem i wyczesać gęstym grzebieniem namoczonym w occie, w celu usunięcia gnid. Oba zabiegi trzeba powtórzyć po 6 -7 dniach.

Należy pamiętać, że ziele różnych odmian piołunu używana jest jako dodatek do wina wermut, ponieważ nadaje mu przyjemnej goryczy i swoistego aromatu. Używa się w tym celu specjalne mieszanki ziołowe, zawierające różne surowce aromatyczne, których skład i proporcje nie są ujawniane przez producentów wina.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • piolun a okres kobiety
  • jak stosowac piolun na owsiki
  • ziele piolunu trujace
  • pioun doustnie
  • piolun na wszy jak stosowac
  • piolun na potencje
  • liście piołunu
  • liść piołunu
  • jak stosowac piolun na wszy
  • ziola dzialajace zabojczo na owsiki
Categories: Rośliny lecznicze, Zioła | Tags: , , , ,

Chrzan pospolity

Posted on by admin
Comments off
Chrzan pospolity – Armoracia lapathifolia Gilib.




Chrzan należy do bylin z rodziny Krzyżowych i spotykany jest w Europie oraz Azji. W Polsce występuje dziko na polach i w ogrodach. Bywa również hodowany do celów spożywczych. Chrzan wykorzystywany jest jako przyprawa dietetyczna. Roślina ta tworzy pod ziemią grube, białe, rozgałęzione, mięsiste korzenie. Jego łodygi sięgają 50 cm wysokości. Liście dolne ma duże, jajowate, długoogonkowe, całobrzegie lub nierówno grubo ząbkowane, liście łodygowe mniejsze, siedzące. Kwiaty promieniste, białe, zebrane w gęste grona. Chrzan najczęściej nie wydaje kiełkujących nasion i rozmnaża się wegetatywnie.

Do sadzenia przeznacza się cienkie korzenie grubości ołówka, możliwie najdłuższe ok. 20-30 cm. Kładzie się je wiosną płytko w uprawionej glebie, prawie poziomo, grubszym końcem do góry. Pędy liściowe pozostawia się 1-2 tylko w grubszym końcu korzenia, pozostałe – usuwa. Pod koniec czerwca likwiduje się korzenie rosnące pod pędem, a pozostawia je tylko w cieńszym końcu sadzonki i przysypuje ponownie ziemią. Wtedy posadzony korzeń grubieje na całej długości, mając na jesień średnicę 3 cm lub większą. Jesienią trzeba chrzan wykopać i zadołować, przeznaczając grube korzenie do celów spożywczych, a cienkie możliwie najdłuższe – wiosną na nowe sadzonki. Jeśli nie usuwa się latem dodatkowych korzeni pod łodygą i wzdłuż sadzonki, ta ostatnia grubieje niewystarczająco. Mamy wtedy dużo korzeni cienkich, bezużytecznych do tarcia. Surowcem są świeże korzenie chrzanu – Radix Armoraciae.

W świeżym korzeniu chrzanu wyodrębniono glikozyd siarkocyjanowy sinigrynę, który pod wpływem enzymów rozpada się na glukozę oraz izosiarkocyjanian allilu – olejek gorczycowy. Prócz tego w korzeniu znajdują się do 0,3% witaminy C oraz związki bakteriobójcze. Świeży korzeń chrzanu wykazuje działanie drażniące skórę, przeciwreumatyczne i bakteriobójcze. Użyty doustnie pobudza wydzielanie soków trawiennych. Nie wolno zbyt długo pozostawiać okładów z chrzanu na skórze, ponieważ może dojść do jej uszkodzenia, zapalenia, pęcherzy i stanów ropnych.

Świeży roztarty chrzan stosowany jest najczęściej jako ostra przyprawa dietetyczna do mięs i ciężko strawnych potraw oraz niektórych sosów. Pobudza wydzielanie soków trawiennych, ułatwia przyswajanie pokarmów i poprawia przemianę materii. Syrop z chrzanu ma działanie wykrztuśne i odkażające górne drogi oddechowe. Jest również używany w uporczywym kaszlu oraz zapaleniu oskrzeli. Ze względu na dużą zawartość witaminy C chrzan ma znaczenie ogólnoustrojowe, ponieważ przeciwdziała wystąpieniu szkorbutu i przyczynia się do utrzymania odporności organizmu.

Okład z chrzanu to dobry pomocniczy zabieg w gośćcu stawowym i mięśniowym oraz chorobach pokrewnych. Przez działanie drażniące, przekrwienie i efekt cieplny ustępuje ból, następuje rozluźnienie przykurczów mięśni i zmniejszenie obrzęku. Zwiększa się zdolność ruchowa stawów w kończynach oraz kręgosłupie. Także skuteczny jest w zapaleniu nerwu kulszowego i korzonków nerwowych, bólach w skazie moczanowej i innych. W medycynie ludowej używa się zewnętrznie sok ze świeżo utartego chrzanu z dodatkiem 10 % amoniaku w stosunku 4:1. Wciera się go w stawy z obrzękiem artretycznym oraz w zapaleniu ścięgien. Miazgę z chrzanu używa się do okładów na skórę w chorobie reumatycznej, bólach stawowych i mięśniowych oraz nadwerężeniu ścięgien.

Przetwory z chrzanu

Syrop chrzanowy – Do 100 g utartego świeżego chrzanu dodajemy pół szklanki przegotowanej, ostudzonej wody i pozostawiamy pod przykryciem na 30 minut. Następnie wyciskamy sok przez płótno i dodajemy 100 g miodu, syropu lub słodzonego soku owocowego. Pijemy trzy razy dziennie po łyżce stołowej w kaszlu i nieżytach górnych dróg oddechowych. Dzieciom podajemy po 1 łyżeczce do herbaty.

Okład z chrzanem – Drobno ucieramy świeży korzeń chrzanu. Miazgę kładziemy na chore miejsce i nakrywamy ceratką. W ten sposób czekamy aż do uczucia mocnego pieczenia. Wtedy okład usuwamy, a skórę wycieramy do sucha. Gdyby pieczenie trwało nadal zbyt intensywnie, smarujemy skórę maścią tranową, oliwą lub innym tłuszczem. Dobrze jest dodać do utartego chrzanu po 1 łyżeczce sproszkowanego kłącza tataraku i korzenia żywokostu.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • chszan na gorne drogi oddechowe
  • medycyna ludowa chrzan
Categories: Rośliny lecznicze, Warzywa, Zioła | Tags: , , ,

Babka lancetowata

Posted on by admin
Comments off
Babka lancetowata – Plantago lanceolata L




Babka lancetowata jest byliną z rodziny Babkowatych, rosnąca na półkuli północnej. W kraju bardzo powszechna na całym obszarze. Spotykana na łąkach, pastwiskach, przydrożach i trawnikach oraz na polach jako chwast roślin uprawnych, szczególnie koniczyny. Babka posiada liście wydłużone, lancetowate lub równowąsko lancetowate, zebrane w przyziemną różyczkę. Kwiaty promieniste, niepozorne, drobne, obupłciowe, zebrane w kłos kulisty, jajowaty lub krótko walcowaty. Wysokość szypułki kwiatostanu to 5 -60 cm, korona brunatna, nitki pręcików białawe, pylniki żółtawe.

Do leczenia pozyskuje się liście w pełni wykształcone w czasie kwitnienia od maja do września, najlepiej bez ogonka, ponieważ ten trudno wysycha. Suszyć powinno się w suszarni ogrzewanej w temperaturze do 40°C, bo w warunkach naturalnych łatwo ciemnieją i tracą wartość. Surowcem jest liść babki lancetowatej – Folium Plantaginis lanceolatae. Takiego samego surowca dostarcza babka zwyczajna – Plantago maior L., powszechna w Europie bylina, rzadko występująca jako roślina jednoroczna. Rośnie w Polsce na trawnikach, łąkach, pastwiskach i przydrożach. Liść babki zwyczajnej – Folium Plantaginis maioris ma analogiczny skład chemiczny i podobne zastosowanie w lecznictwie do liścia babki lancetowatej. Babka zwyczajna, w przeciwieństwie do lancetowatej, często bywa zalecana w homeopatii.

W liściach babki wyodrębniono glikozyd aukubine, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, związki śluzowe, pektyny i sole mineralne, a wśród nich krzemionka i sole cynku. Przetwory z liści babki lancetowatej i zwyczajnej wykazują działanie przeciwzapalne na błony śluzowe jamy ustnej i gardła oraz przewodu pokarmowego. Zmniejszają przekrwienie błon śluzowych oraz nadmierną przepuszczalność włosowatych naczyń krwionośnych. Oprócz tego działają bakteriostatycznie. Zaobserwowano też nieznaczne działanie wykrztuśne i rozkurczowe na mięśnie gładkie górnych dróg oddechowych. Odwary działają również nieco ściągające i słabo moczopędnie.

Z ostatnich badań wynika, że wyciągi wodne z liści babki lancetowatej, podawane doustnie, pobudzają wytwarzanie interferonu i antygenów wirusowych, a więc substancji chroniących organizm ludzki przed atakiem wirusów, a pośrednio – przed tymi rodzajami nowotworów, które są następstwem wtargnięcia do komórek odpowiednich wirusów onkogennych. Związkami czynnymi są m.in. wielocukry roślinne glukany lub aminoglukany o masie cząsteczkowej od 10 tysięcy do 100 tysięcy. Sok ze świeżych liści babki lancetowatej lub zwyczajnej lub odwar z wysuszonych liści powodują szybsze gojenie ran i odnowienie naskórka. W dawkach leczniczych nie stwierdzono szkodliwych objawów po przetworach z liści babki lancetowatej, jak też z babki zwyczajnej.

Liście babki lancetowatej używa się wewnętrznie najczęściej w mieszankach ziołowych. Odwary stosuje się doustnie w podostrych i przewlekłych nieżytach przewodu pokarmowego, bezkwaśności oraz uszkodzeniu błon śluzowych żołądka i jelit przez związki chemiczne lub endogenne toksyny bakteryjne, jak również w mało nasilonej biegunce. Wspomagająco we wrzodzie żołądka i dwunastnicy. Rzadziej w nieżytach górnych dróg oddechowych. Zewnętrznie odwary z liści babki stosuje się w postaci okładów na uszkodzenia skóry różnego pochodzenia, np. zakażenie bakteryjne. Także do obmywań w stanach zapalnych i świądzie sromu, a także do przemywań oczu w zapaleniu spojówek i powiek.

Przetwory z babki lancetowatej

Odwar z liści babki – Jedną łyżkę liści babki zalewamy 1.5 szklanki ciepłej wody i ogrzewamy do wrzenia. Gotujemy łagodnie pod przykryciem 5 minut. Odstawiamy na 10 – 15 minut i przecedzamy. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po pół szklanki w nieżycie jelit i biegunce. Ten sam odwar można używać zewnętrznie do płukań, okładów i przemywań. Do oczu rozcieńczamy przegotowaną letnią wodą w proporcji 1:1.

Zioła przeciwbiegunkowe – Mieszamy po 15 g liści babki, kwiatów rumianku, kory dębowej, owoców borówki czarnej i ziela rdestu ptasiego oraz po 10 g kłącza pięciornika i porostu islandzkiego. Zalewamy jedną łyżkę ziół szklanką ciepłej wody i ogrzewamy do wrzenia. Gotujemy łagodnie pod przykryciem 3 – 5 minut. Odstawiamy na 15 min i przecedzamy. Pijemy 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem jedną szklankę jako środek przeciwzapalny, przeciwbólowy, osłaniający oraz przeciwbiegunkowy.

Zioła do okładów ocznych – Mieszamy po 20 g liści babki zwyczajnej albo lancetowatej i kwiatów malwy czarnej oraz po 10 g kwiatów jasnoty białej i kwiatów rumianku. Zalewamy pół łyżki mieszanki 2/3 szklanki wrzącej wody i naparzamy 15-20 min. Odstawiamy na 10 min i przecedzamy. Używamy do okładów na oczy jako środek przeciwzapalny, bakteriobójczy i osłaniający.

Syrop wykrztuśny – 100 g świeżych liści babki tniemy na małe kawałki, dodajemy 100 ml przegotowanej i ostudzonej wody. Miksujemy lub mielimy przez maszynkę, wyciskamy sok z miazgi, przesączamy i rozpuszczamy w nim 100 g cukru, po czym ogrzewamy do wrzenia. Rozlewamy do małych butelek i przechowujemy w lodówce. Przyjmujemy po 1 łyżeczce do ½ łyżki kilka razy dziennie jako środek wykrztuśny i przeciwkaszlowy dla dzieci i młodzieży.

Zioła przeciw żylakom odbytu – Mieszamy po 25 g liści babki lancetowatej i liści maliny oraz 100 g mieszanki ziołowej Vagosan. Do 2 litrów ciepłej wody dodajemy 5 – 6 łyżek ziół, ogrzewamy powoli do wrzenia, odstawiamy na 10 minut, przecedzamy wywar do miski i używamy do nasiadówki przez 10 – 15 minut w temp. 37-38°. Następnie odbyt osuszamy i smarujemy maścią nagietkową lub maścią Tormentiol albo Dermosan. Częstotliwość nasiadówek zależy od stanu zaawansowania choroby.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • dr różański dermosan
  • babka lancetowata tinctura
  • wyciag z babki lancetowatej
  • wyciąg wodny z babki lancetwatej
  • wodne wyciągi z liści
  • plantaginis maioris folium różański
  • lisc porostu islandzkiego
  • lancetowate liście masc
  • jak ztobić ekstrat z babki
  • garbnik z kory dębowej
Categories: Rośliny lecznicze, Zioła | Tags: , , ,

Wrzos zwyczajny

Posted on by admin
1 Comment
Wrzos zwyczajny Calluna vulgaris (L.) Salisb.




Wrzos zwyczajny Jest półkrzewem z rodziny Wrzosowatych, spotykany pospolicie na półkuli północnej. W Polsce występuje powszechnie na terenach nizinnych oraz w górach na wrzosowiskach i w suchych lasach sosnowych lub brzozowych, w miejscach słonecznych i piaszczystych. Wrzos posiada łodygi rozgałęzione, gałązki gęsto ulistnione. Liście równowąskie, drobne, z dwoma ostrymi uszkami w nasadzie. Kwiaty promieniste, różowe, długości 3 do 4 mm w jednostronnych wielokwiatowych gronach na szczytach gałązek.

Do cele lecznicze pozyskuje się od sierpnia do września górne części rozkwitających gałązek wrzosu i suszy w naturalnych zacienionych i przewiewnych suszarniach, rozłożone cienką warstwą. Po wysuszeniu osmykuje się kwiaty ręcznie, później odsiewa zanieczyszczenia i gałązki na sitach. Otrzymany surowiec to kwiat wrzosu – Flos Callunae, syn. – Flos Ericae.

Kwiat wrzosu posiada około 7% garbników, flawonoidy (m.in. kwercetynę i mirycetynę oraz ich aglikony), glikozyd fenolowy arbutynę, olejek eteryczny, alkaloid erykodynę, kwasy organiczne, jak fumarowy, związki polifenolowe, związek goryczowy i sole mineralne bogate w krzemionkę.

Przetwory z kwiatów wrzosu zwiększają ilość wydalanego moczu, co jest zasługą flawonoidów. Działają także lekko rozkurczowo, a prócz tego przeciwbakteryjnie, ale tylko w przypadku alkalicznego odczynu moczu, bowiem glikozyd arbutyna ulega wtedy hydrolizie, uwalniając pochodną fenolową, hydrochinon. Słabe własności przeciwbakteryjne posiadają również związki polifenolowe, zbliżone do garbników.

Garbniki znajdujące się w surowcu uniemożliwiają rozwój flory bakteryjnej w przewodzie pokarmowym i w niedużym stopniu zmniejszają jego stan zapalny. Związek goryczowy zaś zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, poprawia procesy trawienia i wzmaga łaknienie. Dobre efekty uzyskuje się w połączeniu z innymi, podobnie działającymi surowcami. Przetwory z kwiatów wrzosu używane w zalecanych dawkach nie wywierają działania szkodliwego.

Wyciągi z wrzosu stosuje się najczęściej w stanach zapalnych dróg moczowych, jak również pomocniczo w kamicy moczowej. Pożądane jest jednak doprowadzenie odczynu moczu do alkalicznego (pH 7,2-8,0). Napar z kwiatów wrzosu stosuje się także w nieżycie żołądka i jelit, łagodnych biegunkach, bezsoczności i braku łaknienia.

Przetwory z kwiatów wrzosu

Napar z kwiatów wrzosu – 1 – 1.5 łyżki kwiatów zalewamy w termosie dwoma szklankami wrzącej wody, zamykamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy 1/3-1/2 szklanki 2 – 4 razy dziennie po jedzeniu jako środek moczopędny i odkażający drogi moczowe lub na 30 min przed posiłkiem jako środek żołądkowy, regulujący trawienie.

Zioła w kamicy moczowej – Mieszamy po 50 g kwiatów wrzosu, kwiatów wiązówki i ziela rdestu ptasiego oraz po 25 g ziela uczepu trójlistkowego i liści mięty pieprzowej. Zalewamy trzy łyżki ziół trzema szklankami wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 – 20 minut. Odstawiamy na 15 min i przecedzamy. Pijemy 2/3 – 1 szklankę trzy razy dziennie po posiłkach w kamicy szczawianowej.

Zioła w zakażeniu dróg moczowych – Mieszamy po 50 g kwiatów wrzosu i kwiatów nagietka oraz po 25 g kwiatów kasztanowca, korzenia omanu, ziela tymianku i kwiatów bzu czarnego. Wsypujemy 2.5 łyżki ziół do termosu i zalewamy trzema szklankami wrzącej wody. Po 1 godzinie pijemy 2/3 szklanki 3 do 4 razy dziennie jako środek bakteriobójczy, przeciwzapalny, przeciwkrwotoczny i wzmacniający naczynia włosowate w ostrym i w przewlekłym infekcyjnym zapaleniu dróg moczowych oraz w nieżycie żołądka i jelit. Można do każdej porcji naparu dodać 3 – 5 kropli Propolanu. Najpierw sprawdzamy, czy nie ma uczulenia na propolis.

Zioła o działaniu moczopędnym – mieszamy równe ilości kwiatów wrzosu, kwiatów chabru bławatka, kwiatów wiązówki, liści brzozy i ziela połonicznika. Zalewamy 2 – 3 łyżki mieszanki trzema szklankami ciepłej wody i pod przykryciem ogrzewamy do wrzenia, ale nie gotujemy. Odstawiamy na 15 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy 3 – 4 razy dziennie 2/3 – 1 szklankę pomiędzy posiłkami jako środek moczopędny i odkażający drogi moczowe, w szczególności pęcherz. Także w kamicy moczowej.

Zioła w zapaleniu miedniczek nerkowych – Mieszamy 100 g liści borówki brusznicy, po 50 g kwiatów wrzosu i ziela skrzypu oraz 20 g liści brzozy i liści orzecha włoskiego. Zalewamy dwie łyżki ziół 2.5 szklanki ciepłej wody i odstawiamy na 1 godzinę do napęcznienia. Następnie gotujemy powoli pod przykryciem 3 min. Odstawiamy na 10 min i przecedzamy. Pijemy 3 – 4 razy dziennie ½ – 2/3 szklanki pomiędzy posiłkami.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • kwiat wrzosu
  • wrzos leczenie
  • kwiat wrzosu przeciwwskazania
  • wrzos zwyczajny kwiat właściwości
  • wrzos właściwości
  • kwiat wrzosu działanie
  • kwiat wrzosu działanie lecznicze
  • wrzos wlasciwosci lecznicze
  • kwiat wrzosu wlasciwosci
  • kwiat wrzosu zastosowanie
Categories: Rośliny lecznicze, Zioła | Tags: , , ,

Ostrożeń warzywny

Posted on by admin
Comments off
Ostrożeń warzywny – Cirsium oleraceum Scop.




Jest wieloletnią rośliną, podobną do ostu, przynależną do rodziny Złożonych. Powszechna prawie na terenie całej Europy z wyjątkiem obszaru śródziemnomorskiego, także wokół Morza Czarnego i na Syberii. W Polsce spotykana na rejonach nizinnych i w okolicach podgórskich na łąkach, brzegach rowów, w wilgotnych zaroślach i na torfowiskach. Ostrożeń wykształca prawie poziome, walcowate kłącze, z którego wydaje łodygę wysoką do 30 cm, rozgałęzioną i nagą. Liście odziomkowe ogonkowe, duże, lirowato pierzastodzielne o odcinkach podłużnie jajowatych, kolczasto ząbkowanych. Liście łodygowe mniejsze, siedzące, jajowato lancetowate, także kolczasto ząbkowane. Kwiatostany koszyczki o długości do 3 cm, skupione na szczycie po kilka i otoczone małymi bladożółtymi liśćmi. Kwiaty tylko rurkowe, jasnożółte. Owocem jest niełupka z białym puchem kielichowym. Czas kwitnienia przypada od lipca do września.

Do leczenia ścina się całe pędy na początku kwitnienia, odrywa od łodyg liście razem z koszyczkami i otaczającymi je małymi liśćmi, później suszy w miejscu przewiewnym i zacienionym albo w suszarni ogrzewanej w temp. do 30°. Otrzymuje się ziele ostrożenia warzywnego – Herba Cirsii oleracei. Podobnego surowca dostarcza ostrożeń polny – Cirsium arvense Scop., który ma kwiaty jasnopurpurowe, spotykany jako pospolity chwast na polach uprawnych, nazywany ostem polnym, występujący także na pastwiskach i przydrożach. Przypuszczalnie surowiec w sprzedaży jest mieszaniną obu przedstawionych gatunków. Czasami zbiera się także korzeń ostrożenia warzywnego – Radix Cirsii oleracei.

W składzie ziela ostrożenia znajduje się mieszanina co najmniej 7 flawonoidów, m.in. linaryna (0,7%), czyli akacetyno-7-rutynozyd, oraz pektolinaryna (0,31%), czyli pektolinarygenino-7 rutynozyd. Prócz tego wykryto obecność trójterpenów (m.in. taraksasterolu i β-amyryny), fitosteroli, jak stygmasterol, garbników pochodnych pirokatechiny, pektyn, karotenoidów, węglowodorów, żywicy i soli mineralnych. Bardzo podobny skład ma ziele ostrożenia polnego.

Ostrożeń był bardzo długo używany w medycynie ludowej. Wierzono, że ma fenomenalną, prawie magiczną moc i nazwano go czarcim żebrem, a na obszarze Wielkopolski i Pomorza był sprzedawana na targowiskach i dostępny w aptekach. Dzisiaj już wiadomo, że wykazuje działanie moczopędne oraz ogólnie odtruwające, ułatwiające usuwanie szkodliwych produktów przemiany materii, zwane dawniej czyszczącym krew, które przypisuje się obecności flawonoidów.

Z badań wynika, że ostrożeń posiada także właściwości ogólnie wzmacniające i być może, zwiększające odporność organizmu, tym bardziej że posiada związki trójterpenowe, podobne do tych, które posiada korzeń mniszka lekarskiego. Oprócz tego ostrożeń działa przeciwkrwotocznie. Podany bezpośrednio na skórę jako okład czy kąpiel, wykazuje działanie przeciwzapalne. Istnieje pogląd, naukowo nie udowodniony, że wartość leczniczą posiada tylko wysuszone ziele lub korzeń ostrożenia, a świeże jest bez wartości. Przetwory z ostrożenia używane w zalecanych dawkach leczniczych nie powodują działania szkodliwego dla zdrowia.

Ziele i korzeń ostrożenia mają zastosowanie jako środki moczopędne i przeciwzapalne, ale tylko w odpowiednich mieszankach ziołowych, a nie oddzielnie. Wyciągi z tych surowców mają zastosowanie pomocniczo w reumatoidalnym zapaleniu stawów i mięśni, w dnie, w dolegliwościach nerek powodujących zmniejszenie wydalania moczu oraz w niektórych schorzeniach skórnych. Wyciągi te można także zalecić zewnętrznie w zapaleniu spojówek, świądzie skóry, wysypce alergicznej, trądziku, uszkodzeniu naskórka, oparzeniach termicznych i słonecznych I stopnia, żylakach podudzi, łupieżu i wypadaniu włosów oraz w postaci kąpieli dla pielęgnacji skóry.

Odwar z ziela ostrożenia – 1.5 łyżki rozdrobnionego ziela zalewamy dwoma szklankami ciepłej wody. Ogrzewamy pod przykryciem do wrzenia i gotujemy powoli 5 – 10 minut. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy 2-3 razy dziennie ½ – 2/3 szklanki na 1 godzinę przed jedzeniem jako środek moczopędny i ogólnie wzmacniający. Zewnętrznie używa się do okładów, obmywań, kompresów, nasiadówek i kąpieli oraz do zmywania owłosionej skóry głowy.

Nalewka ostrożeniowa – 25 g dokładnie rozdrobnionego ziela zalewamy 250 ml alkoholu 70% i macerujemy 2 tygodnie, co jakiś czas wstrząsając. Następnie przecedzamy, ziele wyciskamy, płyny łączymy i przesączamy przez watę. Pijemy 30 kropli do 1/2 łyżeczki w 1/4 szklanki wody 2 – 4 razy dziennie pomiędzy posiłkami, w zależności od nasilenia objawów chorobowych, jako środek moczopędny, przeciwzapalny i wzmacniający. Nalewka działa silniej od odwaru, ponieważ związki czynne ostrożenia są trudno rozpuszczalne w wodzie, a łatwo w alkoholu.

Zioła „czyszczące krew” – mieszamy po 50 g ziela ostrożenia i liści brzozy oraz po 25 g kwiatów wrzosu, kwiatów bzu czarnego, kwiatów jasnoty białej i kwiatów chabru. Do 1.5 – 2 łyżek ziół dodajemy w termosie 2 – 2.5 szklanki gotującej wody i zamykamy na godzinę. Pijemy po 2/3 szklanki naparu trzy razy dziennie pomiędzy posiłkami w zaburzeniach objawiającymi się odczynami skóry. Pomocniczo w reumatyzmie i artretyzmie.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • oset polny właściwości lecznicze
  • ostrożeń polny
  • korzeń ostrożenia
  • ostrożeń polny właściwości lecznicze
  • ostrożen polny zastosowanie
  • ostrożeń warzywny
  • oset polny zastosowanie
  • oset polny
  • Ziele Ostrożenia Zastosowanie
  • oklady z ostrozenia
Categories: Rośliny lecznicze, Zioła | Tags: , , , , , ,