Rośliny lecznicze « Page 9 « Medycyna Naturalna

Category Archives: Rośliny lecznicze

Skrzyp polny

Posted on 13 lutego 2013 by admin

Skrzyp polny – Equisetum arvense

Skrzyp polny jest byliną z rodziny Skrzypowatych, gromady Paprotników i występuje pospolicie na terenie całej Europy. W naszym kraju wyrasta powszechnie jako chwast, na nizinach i w górach po regiel górny, na polach, ugorach, rowach i przydrożach, na glebach wilgotnych. Skrzyp ma podziemne kłącze, które są podzielone na międzywęźla, zakorzeniające się obficie w węzłach. W marcu lub kwietniu rodzi pędy zarodnikowe, koloru piaskowego lub żółtawoczerwonego, zakończone kłosem zarodnikowym i usychające po rozsianiu zarodników. Nie mają one znaczenia w lecznictwie. W maju pojawiają się płonne, zielone pędy asymilacyjne, do 40 cm wysokie, gęsto okółkowe, pojedynczo rozgałęzione, wykorzystywane w medycynie. Łodygi skrzypu są szorstkie, które zgniatane chrzęszczą. W Polsce występuje pod różnymi nazwami: jedlinka polna, chwoszcz, chwoszczka, koński ogon, strzępka, przęstka, krzemionka.

Surowiec

Do celów leczniczych uzyskuje się w ciągu lata zielone, odpowiednio rozwinięte pędy asymilacyjne skrzypu i szybko suszy w warunkach naturalnych, w miejscach zacienionych i przewiewnych. Uzyskuje się jako surowiec ziele skrzypu – Herba Equiseti.

Podstawowe związki czynne

W zielu skrzypu znajdują flawonoidy, jak ekwizetryna, izokwercytryna, galuteolina i apigenina. Są również saponiny (m.in. ekwizetonina o dość słabych własnościach hemolizujących), kwasy organiczne, jak askorbowy i akonitowy, fenolokwasy, jak kwas kawowy, antywitamina B1, fitosterol oraz niewielkie ilości zasad organicznych (jak 3-metoksypirydyna), a także alkaloidy nikotyna i palustryna, ponadto około 10% soli mineralnych, w tym znaczna ilość krzemionki, której część jest rozpuszczalna w wodzie.

Działanie

Produkty z ziela skrzypu dzięki obecności flawonoidów zwiększają objętość wydalanego moczu i likwidują nadmiar moczanów. Przebiega to jednak dość nieregularnie ze względu na hamujący wpływ saponiny ekwizetoniny, a w mniejszym stopniu związków krzemu. Flawonoidy działają także lekko rozkurczowo na drogi żółciowe i moczowe, a także uszczelniają ściany naczyń krwionośnych. Zapobiegają obrzękom i poprawiają pracę serca. Oprócz tego działają odtruwająco i poprawiają pracę wątroby. Wyciągi ze skrzypu wykazują działanie ściągające i przeciwbakteryjne. Stosowane zewnętrznie mają działanie ściągające i przeciwzapalne.

Zawarta w skrzypie polnym krzemionka rozpuszczalna w wodzie wpływa na różne procesy metabol liczne organizmu ludzkiego. Krzemionki utrzymują odpowiednią elastyczność i odporność naskórka, błon śluzowych, tkanki łącznej i kości, regulują przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych, hamują odkładanie się w nich tłuszczów oraz wywierają pozytywny wpływ na aktywność hormonalną starszych osób. Znajdująca się w odwarach rozpuszczalna w wodzie krzemionka wchłania się dobrze w układzie pokarmowym i wydala głównie z kałem. Część krzemionki przedostaje się do moczu, gdzie pełni funkcję jednego z koloidów ochronnych, przeciwdziałających krystalizacji niektórych składników mineralnych w drogach moczowych.

Ziele skrzypu uzupełnia także braki innych pierwiastków jak potas i magnez, oraz niektórych mikroelementów. Skrzyp wpływa korzystnie na krzepliwość krwi i działa przeciwkrwotocznie. Pobudza także w małym stopniu wzrost liczby krwinek czerwonych oraz podnosi poziom hemoglobiny.

Działania niepożądane

Ze względu na to, że skrzyp zawiera antywitaminę B1 – po długotrwałym stosowaniu produktów ze skrzypu polnego może nastąpić brak witaminy B1 z charakterystycznymi objawami.

Zastosowanie

Odwary z ziela skrzypu można stosować się jako słaby środek moczopędny w mało nasilonych chorobach dróg moczowych oraz obniżonym przesączaniu w kłębkach nerkowych. Pomocniczo w obrzękach spowodowanych zatrzymaniem wody i elektrolitów w organizmie w wyniku chorych nerek lub serca. Również w początkach kamicy moczowej, w gośćcu i skazie moczanowej, w niektórych schorzeniach skóry wywołanych nagromadzeniem we krwi szkodliwych produktów przemiany materii, m.in. w łuszczycy. Odwary ze skrzypu stosuje się też dla polepszenia gojenia i odnowy tkanki łącznej w niektórych zaburzeniach metabolicznych w okresie pooperacyjnym. Pomocniczo w poważniejszych uszkodzeniach skóry, np. po oparzeniach oraz w zwiększonej przepuszczalności i zmniejszonej elastyczności naczyń włosowatych, w miażdżycy, a także w terapii gruźlicy płuc. Zalecane są również ludziom starszym z brakiem krzemu, utrudnioną resorpcją soli wapnia z żywności oraz zespołem złego wchłaniania wskutek zmian zanikowych w błonie śluzowej układu pokarmowego.

Wskazane są dla kobiet ciężarnych i karmiących w celu utrzymania odpowiedniego poziomu krzemu w osoczu krwi. Jako środek wspomagający odwary ze skrzypu stosuje się niekiedy w nadmiernych krwawieniach miesiączkowych, rzadziej w macicznych, także w krwawieniach z żylaków odbytu, z owrzodzeń okrężnicy oraz ze wrzodów żołądka i dwunastnicy, a także w krwawieniach z nosa i płuc. Zewnętrznie odwary służą do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej i do okładów w schorzeniach skóry. W przypadku podawania wyciągów ze skrzypu przez dłuższy czas należy 1-2 razy dziennie przyjmować po 1 tabletce witaminy B1.
Skrzyp polny jest jednym ze składników granulatów Reumogran, Betagran i Urogran oraz mieszanek ziołowych Pulmosan, Cardiosan, Reumosan i Urosan, a wyciągi z ziela skrzypu wchodzą w skład płynów Betasol i Cholesol oraz pasty Fitolizyna.

Przetwory ze skrzypu polnego

Odwar z ziela skrzypu: 2 łyżki skrzypu zalać 1.5 szklanki wody ciepłej i gotować delikatnie pod przykryciem 10 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-4 razy dziennie pomiędzy posiłkami jako lekki środek moczopędny i regulujący przemianę materii. Pomocniczo w chorobie gośćcowej i skazie moczanowej. W krwawieniach kobiety powinny pić 4 razy dziennie po 2/3-1 szklankę odwaru. W gruźlicy i krwawieniach płucnych należy sporządzić odwar z 4 łyżek ziela w 3 szklankach wody i wypić porcjami w ciągu dnia. Powtarzać przez kilka tygodni jako środek pomocniczy.

Zioła ogólnie odtruwające: zmieszać po 50 g ziela skrzypu, ziela lub liści mięty pieprzowej i korzeni łopianu oraz po 25 g ziela rdestu ptasiego, liści orzecha włoskiego, kwiatów bzu czarnego i kwiatów chabru. Zalać 2 łyżki ziół 2.5 szklanki wody ciepłej i pozostawić na 30 minut do napęcznienia. Ogrzać do zagotowania, odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2/3 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami jako środek odtruwający, moczopędny, przeciwzapalny i przeciwkrwotoczny w marskości wątroby, niewydolności nerek, dolegliwościach skórnych, otyłości, gośćcu i dnie.

Mieszanka ziołowa przeciw wypadaniu włosów: zmieszać równe ilości ziela skrzypu, korzenia łopianu, ziela nawłoci, ziela fiołka trójbarwnego i ziela uczepu trójdzielnego lub liści brzozy. Zalać 2 łyżki ziół 2.5 szklanki wody ciepłej i pozostawić na 1 godz. do spęcznienia. Ogrzać powoli do wrzenia, odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2/3 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami. Jednocześnie przyjmować 3 razy dziennie po kapsułce witaminy A+ E.

Zioła w łysieniu: zmieszać po 50 g ziela skrzypu i korzenia pokrzywy oraz po 25 g korzenia łopianu i kwiatów nagietka. Zalać 3-4 łyżki ziół litrem wody ciepłej i gotować powoli 5-10 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Zmywać odwarem owłosioną skórę głowy, lekko masując. Nie wycierać, lecz zawinąć ręcznikiem na 30 min. Przed zabiegiem umyć głowę mydłem siarkowym lub dziegciowym. Stosować co 2-3 dni, a w miarę poprawy raz na tydzień. Jednocześnie przyjmować 3 razy dziennie po 2-3 tabletki pantotenianu wapnia po 25 mg przez kilka tygodni. Poleca się picie naparu z ziół przeciw wypadaniu włosów.

Reumogran – granulat zawierający ziele skrzypu, ziele rdestu ptasiego, liść brzozy, liść pokrzywy, kwiat wiązówki i korę wierzby. Stosowanie: dorosłym zaleca się 1-1.5 łyżeczki granulatu 3 razy dziennie po jedzeniu jako lek pomocniczy w chorobie gośćcowej. Popijać 1/2 szklanki płynu.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

skrzyp polny tabletki skutki uboczne
skrzyp polny skutki uboczne
przedawkowanie skrzypu
skrzyp skutki uboczne
przedawkowanie skrzypu polnego
czy można przedawkować skrzyp polny
skutki uboczne skrzypu
picie skrzypu skutki uboczne
krzem skrzyp polny przedawkowanie
skrzyp działanie uboczne

Arcydzięgiel litwor, Arcydzięgiel lekarski

Posted on 12 lutego 2013 by admin

8 komentarzy

Archangelica officinalis Hoffm

Arcydzięgiel litwor jest to roślina dwuletnia z rodziny baldaszkowatych, występująca w stanie naturalnym w Europie Północnej i Środkowej oraz na Syberii. W naszym kraju w rosnącą dziko spotyka się w Sudetach i Karpatach nad brzegami potoków, a także w miejscach na niżach. Roślina jest pod całkowitą ochroną. Uprawiana jest do celów leczniczych, kosmetycznych, przyprawowych i spożywczych.

Arcydzięgiel wydaje w pierwszym roku rozetę przyziemnych długoogonkowych liści, podwójnie lub potrójnie pierzastych. W drugim roku wytwarza łodygę do 2.5 m wysokości, która jest okrągła na przekroju, wewnątrz pusta, górą rozgałęziona. Liście posiada łodygowe górne mniejsze od dolnych, pojedynczo pierzaste, posiadające duże pochwy obejmujące łodygę. Kwiaty koloru żółtego lub zielonego, zebrane w pokaźne baldachy. Cała roślina odznacza się specyficznym i przyjemnym zapachem. Po pierwszym roku wegetacji rośliny mają dość krótkie korzenie palowe i w normalnych warunkach nie rozrastają się one bardziej również w drugim roku, ponieważ wtedy arcydzięgiel zakwita, rodzi owoce i obumiera. Aby korzenie bardziej rosły, obcina się pędy kwiatowe, co jednocześnie przedłuża okres życia arcydzięgla na kolejny, trzeci rok.

Surowiec

Do celów leczniczych uzyskuje się we wrześniu korzenie i kłącza w drugim lub trzecim roku wegetacji, myje i całe lub pokrojone suszy szybko w suszarni, w której mamy temperaturę do 40°C. Korzeń arcydzięgla jako surowiec – przechowujemy w miejscu suchym, zaciemnionym i chłodnym.

Podstawowe związki czynne

We wszystkich częściach rośliny występuje się olejek eteryczny: w korzeniu do 1,5%, w owocach do 2%, a w zielu około 0,15%. Podstawowym składnikiem olejku z korzeni jest β-felandren, a z owoców α-felandren. Występują również inne terpeny, jak cymen, kamfen, limonen. Składnikiem, który nadaje roślinie specyficzny i charakterystyczny zapach jest pentadekanolid o charakterze laktonu. Bywają duże różnice w składzie olejku w zależności od pochodzenia surowca. Drugą ważną grupę stanowią występujące w całej roślinie związki kumarynowe (np. umbeliferon, umbeliprenina, pragolaryna, ostenol i ostoi) oraz związki furanokumarynowe (np. ksantotoksyna, ksantotoksol, angelicyna, imperatoryna, bergapten, oksypeucedanina, archangelikaina i apteryna). Są też liczne kwasy organiczne (np. kwas angelikowy, cytrynowy, malonowy, fumarowy i kawowy), następnie fitosterole i ich estry (np. β-sytostero), flawonoidy (np. archangelenon), trójterpeny (np. lupeol i α-amyryna z owoców), ponadto cukry proste i trójcukier umbeliferoza, tłuszcze (przede wszystkim w owocach). Mamy tutaj także czynnik pobudzający wytwarzanie interferonu zwalczającego infekcje, zwłaszcza wirusowe u ludzi i zwierząt.

Działanie

Przetwory z korzenia arcydzięgla stosowane doustnie zwiększają produkcję soku żołądkowego i śliny wskutek odruchu wywołanego cierpkim smakiem wyciągów. Pomagają również w wytwarzaniu enzymów trawiennych – pepsyny i pentagastryny w żołądku. Zauważono również działanie moczopędne i napotne co przyczynia się do przyspieszenia wydalania z organizmu niepotrzebnych i szkodliwych produktów przemiany materii. Pochodne furanokumaryny i niektóre składniki olejku eterycznego arcydzięgla działają rozkurczowo na mięśnie gładkie układu pokarmowego i dróg żółciowych. Dlatego specyfiki z arcydzięgla są stosowane jako leki wiatropędne. Angelicyna, która znajduje się w przetworach z arcydzięgla, wykazuje działanie uspokajające, co wykazano również na zwierzętach doświadczalnych. Oprócz tego arcydzięgiel wzmacnia odporność układu nerwowego i w pewnym stopniu działa podobnie jak korzeń żeń-szenia, Ksantotoksyna, ksantotoksol, angelicyna i inne pochodne furanokumaryny wykazują działanie fotodynamiczne i pobudzają wytwarzanie pigmentu melaniny w skórze po wystawieniu jej na działanie światła słonecznego.

Olejek eteryczny z arcydzięgla wykazuje ponadto własności bakterio- i grzybobójcze, chociaż niektóre gatunki mikroorganizmów, jak pałeczka okrężnicy i paciorkowiec złocisty, są na nie go odporne. Na skórę olejek działa znieczulająco, które utrzymuje się przez kilka godzin.

Działania niepożądane

Przetwory z arcydzięgla, przyjmowane i stosowane w zalecanych dawkach, nie mają działania niepożądanego na organizm. Jednakże zawarte w surowcu pochodne furanokumaryny zwiększają wrażliwość skóry na promienie słoneczne i mogą powodować miejscowy obrzęk, przekrwienie lub powstanie pęcherzy już po krótkim naświetlaniu.

Zastosowanie

Przetwory z korzenia arcydzięgla mają zastosowanie w zaburzeniach trawiennych spowodowanych niedoborem soku żołądkowego, pepsyny, mukopolisacharydów, żółci i soku trzustkowego, wyrażających się bólami brzucha, wzdęciami, odbijaniem, brakiem łaknienia i nieregularnymi wypróżnieniami. Można je również stosować w stanach skurczowych żołądka, dróg żółciowych, osłabieniu ruchów perystaltycznych jelit, zastoju żółci w pęcherzyku żółciowym i kłopotliwym jej dopływie do dwunastnicy. Ponadto skuteczne wyniki osiąga się, stosując przetwory z arcydzięgla w umiarkowanym pobudzeniu nerwowym. Wyciąg płynny z korzenia arcydzięgla wchodzi w skład płynu Nervosol (Herbapol), stosowanego w stanach zwiększonego napięcia nerwowego, uczuciu niepokoju i bezsenności. Zewnętrznie stosuje się olejek arcydzięglowy do nacierań przeciwbólowych, przeciwzapalnych i przeciwświądowych.

Przetwory

Napar z korzenia arcydzięgla: 1/2 – 1 łyżki rozdrobnionych korzeni zalać1-11/2 szklanki wody wrzącej i naparzać pod przykryciem przez 15 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić po 1/4 – 1/3 szklanki 2-3 razy dziennie na godzinę przed posiłkiem, jako środek stymulujący wydzielanie soków trawiennych, albo po jedzeniu – jako środek wiatropędny i oczyszczący krew.

Zioła żołądkowe: zmieszać po 20 g rozdrobnionych korzeni arcydzięgla, ziela drapacza lekarskiego, liści mięty pieprzowej i liści melisy oraz po 10 g rozdrobnionych korzeni omanu, ziela glistnika i ziela szanty. Zalać1/2 łyżki mieszanki w termosie 21/2 szklanki wody wrzącej. Pić po 2/3 szklanki 2-3 razy dziennie przed jedzeniem jako środek pobudzający trawienie, przeciwskurczowy, przeciwzapalny i ogólnie wzmacniający.

Spirytus arcydzięglowy złożony (Spiritus Angelicae compositus) stosować do wcierań zmniejszających bóle w zapaleniu korzonków nerwowych, nerwobólach i bólach gośćcowych.

Olejek arcydzięglowy oprócz zastosowań wybitnie medycznych, jest używany w przemyśle mydlarskim, kosmetycznym i chemii gospodarczej. Rzadziej w tych celach wykorzystuje się olejek arcydzięglowy z owoców.

Wyciągów z owoców i korzeni używa się, w połączeniu z innymi surowcami roślinnymi, do produkcji likierów ziołowych lub aromatycznych wódek. Kandyzowane ogonki liściowe arcydzięgla służą do ozdabiania tortów i ciastek. W krajach anglosaskich i nordyckich korzeń arcydzięgla stosuje się w połączeniu z innymi surowcami ziołowymi do aromatyzowania piwa.

Zobacz też:

Bez czarny

Chaber bławatek

Dzika róża

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Arcydzigiel
arcydziegiel litwor
arcydzięgiel
arcydzięgiel litwor związki biologicznie czynne
korzeñ arcydziêgla
litwor roslina przetwory
litwor arcydzięgiel
jak zrobić olejek z arcydziegla do nacierania
jak zrobić olejek z arcydziegla
ziolo arcydziegiel

Brzoza – naturalna apteka

Posted on 6 lutego 2013 by admin

11 komentarzy

Brzoza zwraca na siebie uwagę swoją białą korą niepodobną do innych drzew. U dawnych słowian obdarzona była dużym szacunkiem jako drzewo wyjątkowo przyjazne ludziom. Od bardzo dawna wykorzystywano w medycynie ludowej lecznicze właściwości liści, pączków, kory, soku, huby. Drzewo to jonizuje powietrze ujemnie, co w efekcie daje dobre samopoczucie oraz lecznicze działanie na organizm ludzki. Radiesteci uważają, że brzoza szczególnie wiosną emanuje dla nas bardzo dobrą energią. Od niepamiętnych czasów z największym szacunkiem wykorzystuje się ją także w medycynie i kosmetyce.

Wiosenny pożytek z brzozy

Właściwości lecznicze wykazują zarówno pąki, liście, jak i świeży sok brzozowy uzyskiwany wczesną wiosną. Dużym zainteresowaniem medycyny cieszy się też biała kora z tego drzewa. Pąki zrywa się z gałązek z drzew przeznaczonych do wycięcia bardzo wczesną wiosną. Liście zrywamy w maju i w czerwcu. Wczesną wiosną wykonuje się również zbieranie kory. Drzewa muszą jednak rosnąć w miejscach czystych ekologicznie. Liście suszymy w miejscach zadaszonych i przewiewnych. Powinny być ułożone w cienką warstwę, inaczej łatwo zaparzają się i ciemnieją. Dobrze wysuszony surowiec rozpoznać łatwo po miłym zapachu i czysto zielonej barwie.

Suszone liście i pączki trzeba zawsze przechowywać z daleka od surowców zapachowych ponieważ łatwo wchłaniają inne zapachy. W rosnących drzewach (które są przeznaczone do wycinki) wierci się otwory, by uzyskać sok brzozowy, który zawiera cukry i dużo minerałów. Sok ściąga się także przez odpowiednie nacinanie gałęzi brzozowych. Na pniach brzozy rozwija się poza tym guzowata narośl grzyba, tzw. czyr brzozowy (po łacinie Inonotus obliquus), który medycyna ludowa (a ostatnio i oficjalna) wykorzystuje w leczeniu nowotworów.

Betulina i kwas betulinowy

Co można uzyskać z brzozy? W jej składzie wykryto sporo saponin, flawonoidy, garbniki, witaminę C (najwięcej mają ich młode liście), a także trochę olejku lotnego, żywice oraz sole mineralne, np. magnez, cynk, żelazo, wapń. W białej korze brzozowej znajduje się betulina i kwas betulinowy – związki dotychczas mało poznane. Wzbudziły one spore zainteresowanie autorytetów świata medycznego i są przedmiotem szczegółowych badań klinicznych.

W Polsce badaniom betuliny i kwasu betulinowego oraz pozyskiwania tych związków poświęcił się inż. Stanisław Piela. Ostatnio podjął się nawet produkcji preparatu z białej kory brzozowej, który nazywa się Cortex Betulae i który zainteresował również niemieckich lekarzy. Specyfik ten działa przeciwrakowo (np. skuteczny okazał się w leczeniu raka macicy, piersi, szpiczaka kostnego, czerniaka złośliwego, raka płuc, prostaty itd.). Wpływa pozytywnie na system odpornościowy organizmu, odnawia ustrój, reguluje pracę przewodu pokarmowego i jest pomocny w owrzodzeniu żołądka. Ma działanie żółciopędne, odtruwa i stabilizuje wątrobę. Pomaga w odrastaniu włosów, np. po chemioterapii. .

Brzoza i reumatyzm

O brzozie jako efektywnym lekarstwie na reumatyzm i artretyzm mówiono już bardzo dawno. Słynny zielarz, ks. Andrzej Klimuszko zawsze polecał swym pacjentom, którym dokuczały te schorzenia, sypianie na świeżo ściętych, młodych, ulistnionych witkach brzozy co najmniej przez kilka tygodni. Doskonałe rezultaty terapeutyczne w reumatyzmie i w nawracających bólach mięśniowych daje także sypianie na poduszkach lub materacach ze świeżymi liśćmi brzozowymi. W takiej kuracji można też używać ususzonych i rozkruszonych liści. Po dłuższej kuracji wiele osób zauważyło u siebie ustąpienie większych problemów z zasypianiem, a sen był bardziej krzepiący.

W dręczących bólach stóp można zastosować jeszcze inny sposób: do wełnianych lub bawełnianych (ciepłych) skarpetek nasypać nieco świeżych, młodych liści brzozy i zakładać je do spania. Po kilku tygodniach stopy będą wypoczęte i mniej obolałe. Ostatnio mówi się dużo o dobrym działaniu brzozy w usuwaniu łuszczycy. Leki brzozowe (np. sok ściągany z pni lub gałęzi czy sok z młodych liści) mają nadzwyczaj skuteczne działanie odtruwające organizm. Odtruwają też wątrobę. Specyfiki brzozowe działają moczopędnie, zabezpieczają też przed tworzeniem się kamieni nerkowych oraz doskonale dezynfekują drogi moczowe. W aptekach i sklepach zielarskich można kupić sok brzozowy z liści (succus betulae), który wpływa żółciopędnie, usprawnia pracę wątroby i nerek. Liście brzozy doskonale poprawiają proces przemiany materii, usuwają złogi toksyn i są dobre w kuracjach wyszczuplających.

Kąpiel z dodatkiem odwaru lub naparu z liści brzozy skutecznie likwiduje bóle reumatyczne, nerwobóle, bóle mięśniowe, gośćcowe, odkaża skórę i oczyszcza ją z wyprysków. Kąpiel leczy poza tym świetnie egzemy i wspomnianą łuszczycę. Starzy zielarze rosyjscy radzą, by przy obolałych kolanach i stłuczeniach zastosować kompres ze świeżej kory grubszych gałązek brzozowych. Korą okłada się bolące miejsca niczym kawałkiem rynny, zmieniając ją co 2 dni.

Mikstura na odtruwanie organizmu

Do przygotowania mikstury będziemy potrzebowali po jednej buteleczce (35 g) gotowych soków: z brzozy, pokrzywy, po pół buteleczki soków z mniszka lekarskiego oraz 1/4 buteleczki nalewki z karczocha. Wszystkie składniki zlać do ciemnej butelki i wymieszać. Przez pierwsze 3 dni kuracji bierzemy po 15 kropli tej mikstury na kieliszek wody 2 razy dziennie (pierwsza dawka na czczo, druga po obiedzie). Z kolei dawkę zwiększamy do 25 – 30 kropli też na kieliszek wody i zażywamy 3 razy dziennie po jedzeniu (pierwsza dawka na czczo). Kuracja powinna trwać miesiąc, następnie robimy 5 – dniową przerwę i całość powtarzamy.

Otrzymana mikstura doskonale pomaga nam w pozbyciu się złogów wody z organizmu. Odtruwa skutecznie cały organizm z toksyn, np. ze skażonej, nieświeżej, konserwowanej chemicznie żywności, wody, a także z metabolitów po lekach syntetycznych (wskazana po antybiotykach) i jadów bakteryjnych (nagromadzonych w organizmie przy wszelkich stanach zapalnych i infekcjach). Mikstura skutecznie odtruwa miąższ wątroby i nerek. Likwiduje opuchliznę nóg wywołaną chorobami nerek lub (częściej) poważną niedomogą serca. Mikstura zwiększa wydalanie moczu, uskutecznia proces przemiany materii (stąd jest polecana ludziom cierpiącym z powodu nadwagi). Poprawia także pracę wątroby: wpływa żółciopędnie i żółciotwórczo oraz obniża poziom cholesterolu we krwi (i usuwa jego złogi) – zasługa nalewki z karczocha. Leczenie tą miksturą jest wskazane przy większości schorzeń o podłożu zaburzeń przemiany materii (np. cukrzyca, otyłość itd.) oraz w niewydolności krążenia i nerek. Jest zalecana dla palaczy.

Przeciw lambliozie

Brzoza w lecznictwie rosyjskim, które ceni ją niesłychanie wysoko, traktowana jest jako środek antyseptyczny, przeciwgrzybiczny, przeciwrobaczy i pierwotniakobójczy, m.in. działający na gatunki z rodzaju rzęsistek Trichomonas i ogoniastek Giardia. Giardia to pierwotniak wywołujący jedną z najczęściej występujących chorób pasożytniczych u ludzi, psów i kotów – giardiozę (zwaną popularnie, choć niepoprawnie lambliozą). Choroba ta objawia się dokuczliwymi dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego, bólami głowy, stanem podgorączkowym.

Rosjanie stosują napary lub odwary z liści lub pączków brzozy jako skuteczny lek przeciw temu pasożytowi. Trzeba zalać szklanką wrzącej wody 30 g młodych liści (świeżych lub suszonych), odstawić na parę godzin do naciągnięcia. Pić 200 ml naparu dziennie w kilku porcjach przez 10 dni. Przerywamy kurację na 10 dni i cykl powtarzamy 3 razy. Z pączków brzozy robi się w tym samym celu odwar: 7 g pączków brzozy zalać szklanką wody, gotować 15 min. na słabym ogniu, odstawić na godzinę do naciągnięcia. Przyjmować podobnie jak napar z liści.

Napar z liści

1 łyżkę rozdrobnionych, suszonych młodych liści brzozy albo dwie łyżki świeżych zalać filiżanką wrzącej wody, odstawić pod przykryciem do naciągnięcia na co najmniej 1 godz., następnie odcedzić. Ostudzony napar można dosłodzić miodem. Pić 2 – 3 filiżanki w ciągu dnia, dzieciom podawać odpowiednio mniej, stosownie do wagi dziecka. Podobnie przyrządza się napar z rozdrobnionych pączków brzozy. Napar działa moczopędnie i żółciopędnie, pomaga w przeziębieniu, rozstroju żołądka u dzieci i dorosłych. Jako środek napotny najlepiej podawać w połączeniu z kwiatem lipy lub dzikiego bzu czarnego i pić na gorąco. Jako środek moczopędny przyjmować chłodny napar niewielkimi porcjami w ciągu dnia.

Wyciąg z młodych liści brzozy

Dwie łyżki świeżych młodych liści brzozy zmiksować ze szklanką przegotowanej i przestudzonej wody lub zmielić w maszynce do mięsa i zalać wodą. Można zakwasić świeżo wyciśniętym sokiem z cytryny. Odstawić na kilka godzin, następnie odcedzić i wypić. Wyciąg jest gorzki w smaku, zawiera bardzo dużo witaminy C, odtruwa i oczyszcza organizm.

Napar z gałązek brzozowych

Świeże cienkie gałązki brzozy – z liśćmi lub bezlistne, zerwane w dowolnej porze roku drobno posiekać i umieścić w słoiku do połowy jego wysokości. Zalać wrzącą wodą, zamknąć słoik. Odstawić do naciągnięcia na co najmniej 30 min. albo lepiej na noc, następnie odcedzić. Wypić w kilku porcjach 1 – 2 filiżanki naparu w ciągu dnia.

Nalewka z pączków brzozy

Umieścić w słoju do połowy jego wysokości rozdrobnione pączki, dopełnić słój czystą wódką, zamknąć, odstawić co najmniej na 1 miesiąc, często wstrząsać. Po miesiącu odcedzić i przefiltrować. Stosować 15 – 25 kropli nalewki rozcieńczonej wodą 2 – 3 razy dziennie przy przeziębieniach, dolegliwościach trawiennych, bólach stawów, bólu głowy, przemęczeniu, bezsenności. Można stosować zewnętrznie do wcierania w obolałe mięśnie i stawy, zmęczone stopy, żylaki, bolące ucho, bolący ząb, na nerwobóle, odleżyny, egzemy, jako środek gojący poranioną skórę. W podobny sposób przyrządza się nalewkę ze świeżych liści.

Sok z liści

Wycisnąć sok z młodych majowych liści brzozy. Można zmielić liście w maszynce do mięsa lub zmiksować z małą ilością wody, a następnie wycisnąć sok przez gazę. Wymieszać sok z taką samą ilością czystej wódki, przelać do butelki, szczelnie zamknąć. Przechowywać w ciemnym miejscu. Pić 2 – 3 razy dziennie po 2 łyżeczki jako środek oczy szczający organizm, usuwający białkowe i mineralne złogi z krwi, mięśni i stawów.

Płukanka na porost włosów

Niewielką ilość świeżych liści brzozy (najlepiej majowych lub czerwcowych) drobno pokroić i gotować pod przykryciem w emaliowanym garnku. Po 2 – 3 minutach garnek odstawiamy na bok do ostygnięcia, następnie odcedzamy i używamy do ostatniego płukania włosów (po spłukaniu obfitej piany wodą). Płukanka brzozowa sprawia, że już po pierwszym razie włosy nabiorą jedwabistego połysku, staną się miłe w dotyku i będą podatniejsze na fryzurę. Częsta kuracja usuwa także łupież (łącznie z uporczywym i groźnym łojotokiem) i zapobiega nadmiernemu przetłuszczaniu się włosów. Płukanka podkreśla też ciemny kolor włosów i chroni przed łysieniem. Płukankę można równie dobrze zrobić z ususzonych liści brzozy.

Poradnik Uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak
Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

maść z brzozy
betulina tabletki
napar z kory brzozy
kora brzozowa
huba do picia gdzie kupić
maść z liści brzozy
betulina do picia
betuliną na gronkowca gdzie kupić
kora brzozy napar
kwas betulinowy otrzymywanie

Jemioła pomocna w leczeniu wielu chorób

Posted on 2 grudnia 2012 by admin

5 komentarzy

Jemioła Pospolita – Viscum album L

Jemioła jest półpasożytniczym krzewem wiecznie zielonym należącym do rodziny Gązewnikowatych, rosnącym na gałęziach rozmaitych drzew na terenie Europy i Azji w strefie klimatu umiarkowanego. W Polsce spotykana na obszarze całego kraju, najczęściej na topolach, lipach, brzozach i sosnach, nie wszędzie jednak w dużej ilości. Istnieje ponad 100 gatunków jemioły. O rodowodzie jemioły pisze tak oto Maria Treben: Już w bardzo dawnych czasach jemioła była uważana za roślinę leczniczą i magiczną. Jest otoczona aurą tajemnicy. Druidzi czyli kapłani celtyccy uważali ją za dar niebios, środek na wszystkie choroby, przy pomocy którego można uleczyć wszelkie dolegliwości. W czasie uroczystych ceremonii kapłani ścinali ją złotymi mieczami i sierpami. Dawni lekarze zalecali ją jako doskonały i niezawodnie działający lek w epilepsji. Takie właściwości lecznicze dostrzegał również dr Bohn, lekarz stosujący metody Kneippa. W swojej praktyce zalecał jemiołę przy przewlekłych skurczach i dolegliwościach histerycznych.

Jemioła posiada specyficzne, równomiernie widlasto rozgałęzione łodygi kolory zielonego lub oliwkowozielonego oraz grube, skórzaste, bezogonkowe, całobrzegie liście kształtu lancetowatego lub eliptycznego, osadzone naprzeciwległe. Kwiaty rozdzielnopłciowe, niepozorne, rozwijają się już w lutym lub marcu. Owoc biały, kulisty, bardzo lepki, podobny do jagody, wielkości ziarna grochu, zawiera 1 do 3 nasion. Na cele lecznicze zbiera się od grudnia do marca szczyty pędów jemioły o niezdrewniałej łodydze i suszy w suszarniach w temp. do 25°C. Otrzymuje się ziele jemioły – Herba Visci. Ziele zawiera flawonoidy, jak m.in. pochodne kwercytryny, aminy, jak cholina, acetylocholina i histamina, fenolokwasy, jak kwas kawowy, trójterpeny, jak ?-amyryna i kwas oleanolowy, glikoproteidy typu lektyny o własnościach cytostatycznych i kancerostatycznych, wiskotoksynę (0,05-0,1%), alkohole cukrowe, jak inozyt oraz inne związki, jak kwas ?-aminomasłowy. Zawartość poszczególnych składników jest bardzo zmienna, a wyniki badań różnych autorów są dość rozbieżne.

Zarówno wodne, jak i alkoholowe wyciągi z ziela jemioły po zastosowaniu doustnym obniżają ciśnienie krwi. Pod wpływem składników ziela, hamujących czynność serca, następuje osłabienie napięcia ścian naczyń krwionośnych i w wyniku tego obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Nie stwierdzono jeszcze, czy to działanie powinno się przypisywać związkom chemicznym rozpuszczalnym w wodzie i alkoholu, to jest flawonoidom i aminom, czy też nieznanemu do tej składnikowi ziela jemioły, gdyż znajdujące się w surowcu glikoproteidy oraz wiskotoksyna nie rozpuszczają się w wodzie i brak ich w naparze lub odwarze. Nie ulegają także resorpcji w przewodzie pokarmowym. Wywierają natomiast silne działanie cytotoksyczne i nekrotyczne tylko po bezpośrednim wstrzyknięciu do guza nowotworowego. Obserwuje się także działanie moczopędne ziela jemioły. Ziele jemioły wykazuje synergizm ze związkami czynnymi, np. kwiatów głogu i ziela konwalii. Jemioła jest rośliną o stosunkowo silnym działaniu. Przedawkowana może wywołać wymioty, kolki, a nawet majaczenia i drgawki. Przetwory z jemioły trzeba stosować w porozumieniu z lekarzem.

Wyciągi z ziela jemioły stosuje się od dawna doustnie jako środek pomocniczy osobom z nadciśnieniem I lub II stopnia, lub też wahaniami ciśnienia pod wpływem bodźców emocjonalnych, przyśpieszonym rytmie serca, również w okresie przekwitania. Czasami zaleca się w nadmiernych krwawieniach miesięcznych, nieznacznych krwawieniach płucnych, także często powtarzających się krwawieniach z nosa. Ziele jemioły jest składnikiem mieszanki przeciwmiażdżycowej Sklerosan oraz nasercowej Cardiosan, a wyciąg alkoholowy wchodzi w skład kropli nasercowych Neocardina.

Istniejący zwyczaj całowania się pod gałązką jemioły w czasie świąt Bożego Narodzenia pochodzi z Anglii. Prawdopodobnie ma związek z obrzędami Celtów, znany jest co najmniej od XVII wieku. Zwyczaj ten od jakiegoś czasu mocno ugruntował się w naszym kraju. Jemioła w domu w czasie świąt Bożego Narodzenia i całowanie się pod nią ma przynieś szczęście.

Jemioła w chorobach serca, nadciśnienia i krążenia

Mieszanka obniżająca ciśnienie krwi

1. Ziele jemioły – 50 g
2. Kwiat głogu – 50 g
3. Owoc głogu – 50 g
4. Owoc jarzębiny – 50 g

Zioła mieszamy i bierzemy 1 łyżkę i zalewamy 0.5 litra zimnej wody. Robimy odwar, gotujemy 10 minut na małym ogniu. Odstawiamy pod przykryciem na pół godziny, po czym odcedzamy i przelewamy do termosu. Pijemy trzy razy dziennie po 1 filiżance.

Macerat w nadciśnieniu

0.5 – 1 łyżkę rozdrobnionego ziela jemioły zalać 1 – 1.5 szklanki ciepłej wody i macerować 15 min. Przecedzić. Pić 2 – 3 razy dziennie – 1/3 szklanki pomiędzy posiłkami w nadciśnieniu.

Wino z jemiołą

40 g świeżych liści lub rozdrobnionego ziela jemioły zalać 1 lit. białego, słodkiego wina i pozostawić na 10 dni, mieszając co pewien czas. Przecedzić. Pić 2 razy dziennie 1/4 szklanki przed jedzeniem w nadciśnieniu. Kurację stosować przez 14 dni.

Istnieje także gotowa nalewka z jemioły, regulująca ciśnienie – Intractum Visci albi. Dawkowanie – 20-40 kropli w kieliszku wody 2-3 razy dziennie między posiłkami. Działa silniej od maceratu w nadciśnieniu i miażdżycy.

Jemioła w leczeniu serca

Według znanej zielarki Marii Treben powinniśmy co najmniej raz w roku zastosować kurację sześciotygodniową herbatką z jemioły, którą przygotowujemy w postaci zimnego wyciągu. Jedną pełną łyżeczkę jemioły zalewamy na noc 1 szklanką zimnej wody. Rano lekko podgrzewamy i przecedzamy. Pijemy 3 szklanki dziennie przez 3 tygodnie, następnie 2 szklanki przez 2 tygodnie i po 1 szklance przez tydzień.

Mieszanka Marii Treben na wzmocnienie serca

1. Kwiat i owoc głogu – po 30 g
2. Owoc kopru ogrodowego – 30 g
3. Ziele dziurawca – 20 g
4. Ziele jemioły – 20 g
5. Ziele marzanki – 20 g

Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką gotującej wody i gotujemy 3 minuty. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy. Pijemy ciepły napar rano i wieczorem 15 minut po posiłku przez 1 miesiąc. W kolejnym miesiącu pijemy napar z kwiatu głogu. W trzecim miesiącu powtarzamy kurację mieszanką.

Ziele jemioły na poprawienie pamięci

1. Ziele jemioły – 25 g
2. Kwiat głogu – 25 g
3. Liść melisy – 15 g
4. Korzeń kozłka lekarskiego – 15g
5. Owoc kminku – 10 g
6. Liść ruty – 10 g

Jedną łyżkę ziół zalewamy szklanką wody i gotujemy 3 minuty. Przecedzamy i pijemy trzy razy dziennie szklankę przed jedzeniem.

Jemioła przy obfitym krwawieniu

Zioło jemioły reguluje krążenie krwi, przez co normalizuje zbyt obfite krwawienie. W tym celu należy wziąć dużą łyżkę ziela i zalewamy szklanką zimnej wody. Odstawiamy na 12 godzin, po czym podgrzewamy i przecedzamy. Pijemy do 3 szklanek dziennie uzyskanego napoju. Dzienną dawkę można sobie przygotować w termosie.

Zioła na przekwitanie

Niektóre pojedyncze zioła działają korzystnie na narządy kobiece jak i na układ nerwowy, które to w okresie przekwitania przechodzą dość duże zmiany. Do tych ziół należą: przywrotnik, krwawnik, tasznik i jemioła. Bierzemy łyżeczkę ziela jemioły i zalewamy 1 szklanką zimnej wody. Po 12 godz. podgrzewamy i przecedzamy. Pijemy po filiżance 3 razy dziennie.

Stwardnienie tętnic i mieszanka z jemiołą

Stwardnienie tętnic lub miażdżyca tętnic spowodowane jest złogami wapnia, cholesterolu i tłuszczu. Wapń, cholesterol odkłada się wewnątrz tętnic, przez co utrudniony jest prawidłowy przepływ krwi, co z kolei może doprowadzić do zawałów i udarów. Konieczna jest w czasie leczenia dieta, a dodatkowo można zastosować mieszankę ziołową z jemiołą.

1. Ziele jemioły – 50 g
2. Kwiat głogu – 20 g
3. Ziele rdestu ptasiego – 20 g
4. Ziele dziurawca – 20 g
5. Ziele nawłoci – 20 g
6. Ziele krwawnika – 20 g
7. Koszyczek rumianku – 20 g

Jedną łyżkę ziół zalać szklanką wrzącej wody, gotować pod przykryciem 3 minuty. Odstawiamy na 15 minut i przecedzamy. Pijemy ciepły napój 3 razy dziennie na 10 minut przed posiłkiem. Koniecznie za każdym razem przygotowujemy świeżą porcję.

Jemioła przy bólach głowy

Przedstawiona poniżej mieszanka ziołowa z jemiołą zalecana jest przede wszystkim przy przewlekłych bólach głowy.

1. Ziele jemioły – 50 g
2. Liść melisy – 50 g
3. Owoc głogu – 50 g
4. Kwiat lipy – 20 g
5. Szyszki chmielu – 20 g
6. Koszyczek rumianku – 20 g

Zioła mieszamy ze sobą, bierzemy 1 łyżkę stołową mieszanki, zalewamy wrzątkiem i parzymy pod przykryciem 20 minut. Pijemy dwa razy dziennie po posiłkach.

Jemioła w chorobach nowotworowych

Ziele jemioły jest dziś cenną rośliną leczniczą. Używa się jej w chorobach najcięższych. Posłużę się tu poradami sędziwej zielarki Agnieszki Barłóg, która polecała stosowanie jemioły w chorobach nowotworowych i w przypadku przebytego udaru mózgu. Pisze ona w swej znakomitej książce ?Zielarskie praktyki”: Ludzie chorujący na nadciśnienie, a także na raka, powinni codziennie pić herbatę z jemioły przez pół roku. Przygotowuje się ją wieczorem. Należy wziąć 3 łyżki ziół i zalać gotowaną wodą i zostawić na noc pod przykryciem. Rano herbatę się podgrzewa i wypija szklankę na pół godziny przed śniadaniem. Następnie przed obiadem i kolacją, pamiętając, aby zachować pół godzinną przerwę między wypiciem ziół a jedzeniem. Po pół roku przerywa się kurację na 6 miesięcy. Picie ziół należy po tej przerwie kontynuować, jeżeli chory zaatakowany jest przez nowotwór złośliwy. Oczywiście nie należy zrywać kontaktu z lekarzem i odstawiać leków.

Ludzie, którzy mieli atak apopleksji, powinni pić jemiołę przez sześć tygodni. Pierwsze trzy tygodnie po 3 szklanki dziennie, następne 2 tygodnie po 2 szklanki rano przed jedzeniem, a wieczorem po jedzeniu. Ostatni tydzień po 1 szklance rano przed jedzeniem. Agnieszka Barłóg propagowała jemiołę jako środek przede wszystkim obniżający ciśnienie krwi i jako ziele przeciw krwotoczne hamujące wylewy.

Źródło: Poradnik Uzdrawiacza – Cezary Kruk

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Źródło: Ziołowe recepty dla Ciebie – Stanisław Leśny

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

ziele jemioły
jemioła właściwości
herbata z jemioły
jemioła właściwości lecznicze
ziele jemioly
nalewka z jemioły
krople z jemioly
wyciąg jemioly
herbata z jemioly
jemiola wlasciwosci lecznicze

Cebula jadalna

Posted on 28 listopada 2012 by admin

Comments off

Cebula jadalna – Allium cepa L

Cebula jadalna jest bliską krewną czosnku, szczypiorku i pora. Wszystkie zaliczane są do liliowatych (ok. 500 gatunków roślin). Cebula należy do najbardziej popularnych u nas warzyw. Bez niej ogromna ilość potraw nie miała by tego wspaniałego niepowtarzalnego smaku i aromatu. Pochodzi z Azji Mniejszej. Uprawiana jest na całym świecie. Znana była już w starożytności. Uważano wtedy, że cebula dodaje siły i potęguje męstwo. Jedzono ją przed walkami i bitwami. W późniejszych czasach w okresach wielkich epidemii stosowana była jako środek odkażający. W dzisiejszych czasach używana jest do leczenia licznych schorzeń.

Jest byliną i dorasta do 50 cm wysokości. Ma słabo rozwinięty system korzenny. Jadalnej cebuli nie spotyka się dzikiej. Jest powszechnie uprawiana, dojrzałą zbiera się jesienią. Nadaje się do dłuższego przechowywania. Jest roślina dwuletnią i istnieje wiele jej odmian pod względem barwy i smaku. Do najsmaczniejszych należą stare odmiany: wolska i żytowska, które maja ostry smak. W naszym kraju występuje pod wieloma regionalnymi nazwami: cebula zwyczajna, dymka, skulibaba, cybula.

Co znajduje się w cebuli?

Skład cebuli to ogrom najcenniejszych składników, które potrzebujemy do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu: związki siarkowe, olejki eteryczne, dwupeptydy, glikozydy flawonowe, cukry, pektyny, śluzy, sole mineralne, witaminy A, C, B, E, K, PP. Przy tym jest bardzo nisko kaloryczna; w 100 gramach mamy tylko 28 kalorii. Nie zawiera wcale tłuszczu.

Lecznicze właściwości cebuli

Na przestrzeni wielu lat badań zaobserwowano dużo właściwości leczniczych i zapobiegawczych cebuli. Większość ludzi nie ma nawet pojęcia, jakie cenne właściwości spotykamy w naszej popularnej cebuli. Jako lek może być stosowana zewnętrznie i wewnętrznie. Jedyne zastrzeżenie: osoby mające chory żołądek, wątrobę i nerki nie powinny stosować cebuli.

Cebula przyjmowana doustnie wykazuje działanie:

1. Przeciwzapalne
2. Odkażające
3. Przeciwreumatyczne
4. Przeciwgruźlicze
5. Przeciwzakrzepowe
6. Obniża poziom cukru we krwi
7. Poprawia czynność nerek, wątroby i jelit
8. Reguluje układ nerwowy
9. Osłabia napięcie jelit
10. Poprawia trawienie
11. Zapobiega gniciu jelitowemu
12. Moczopędne
13. Zapobiega kamicy
14. Pobudza popęd płciowy
15. Leczy anginę i grypę
16. Eliminuje katar i kaszel
17. Przeciwnowotworowe
18. Uzupełnia witaminy i minerały
19. Przeciwpasożytnicze
20. Wspomaga odchudzanie
21. Poprawia przemianę materii
22. Obniża cholesterol we krwi
23. Likwiduje obrzęki

Jako środek do stosowania zewnętrznie cebula działa:

1. Leczy choroby skóry
2. Wzmacnia włosy
3. Łagodzi ukąszenia owadów
4. Leczy oparzenia i odmrożenia
5. Usuwa szum w uszach
6. Pomaga w bólach migrenowych i w bólach zębów
7. Leczy czyraki, brodawki, rany i wrzody

Kuracje cebulą – przepisy

Surowa cebula – antybiotyk na drogi oddechowe

Obieramy cebulę z łusek i odkrawamy plaster żując go następnie. Przeżuty wypluwamy i bierzemy następny świeżo ukrojony. Na koniec by zlikwidować nieprzyjemny zapach z ust żujemy natkę pietruszki lub dokładnie gryziemy ziarnko prawdziwej kawy.

Syrop cebulowy – przeciw grypie i przeciw kaszlowi

Trzy duże cebule drobno kroimy i warstwowo układamy w słoiku, sypiąc na każdą warstwę cukier puder. Po ugnieceniu zawartości słoik odstawiamy na kilka godzin w ciepłe miejsce. Uzyskany w ten sposób syrop pijemy 3 razy dziennie po łyżce, a dzieci od lat 3 po łyżeczce.

Wino i nalewka z cebuli

Wino cebulowe

Potrzebujemy: 350 g obranej z łusek cebuli, 150 g miodu pszczelego, litr białego wytrawnego wina i 100 ml winiaku. Cebulę miksujemy i dodajemy miód. Dokładnie mieszamy i odstawiamy na godzinę. Następnie dodajemy wino zmieszane z winiakiem. Słój szczelnie zamykamy i odstawiamy w ciepłe miejsce na tydzień. Po siedmiu dniach zlewamy wino, przecedzamy i filtrujemy. Pijemy po 25 g jeden raz dziennie.

Nalewka cebulowa

Składniki: 0.5 litra spirytusu 96 %, 0.5 litra przegotowanej wody, 0.5 kg obranej cebuli, 50 g owoców czarnego bzu, 5 ząbków czosnku. Cebulę, czosnek i czarny bez miksujemy i zostawiamy na 8 dni. Po tym czasie przecedzamy i kilka razy filtrujemy do uzyskania przejrzystego płynu. Mieszamy ze spirytusem i wodą. Pijemy codziennie po jednym kieliszku przed pójściem spać.

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

winko cebulowe
nalewka cebulowa
cebula i wartosci
wartosci zdrowotne kawy naturalnej
leczenie cebula
kuracja cebulą
jak przechowywac wino cebulowe
dzialanie nalewki cebulowej
cebula na drogi oddechowe
wino cebulowe na schudnięcie

Bodziszek

Posted on 26 listopada 2012 by admin

Comments off

Bodziszek – Geranium robertianum

Należy do gatunku bodziszkowatych. Rośnie do wysokości 45 cm. Czas kwitnienia bodziszka to koniec kwietnia, a przekwitania początek lipca. Posiada pięciopłatkowe drobne kwiatki koloru różowego lub różowo-czerwonego. Porasta łąki najczęściej w pobliżu dużych zbiorników wodnych, na zboczach, w zaroślach i w innych zacienionych miejscach.

W Polsce występują najczęściej trzy gatunki bodziszka: bodziszek cuchnący, bodziszek drobny, iglica pospolita. Często są ze sobą mylone. Wszystkie mają właściwości lecznicze lecz różnią się działaniem.

Najbardziej znanym i cenionym jest bodziszek cuchnący (Geranium robertianum Linne). W naszym kraju istnieje pod innymi nazwami regionalnymi i ludowymi: owłosiony bodłek, robertowe ziele, żurawi nosek, bodły śmierdziel, puchawiec.

Owocem bodziszka cuchnącego są nasienniki z dziobkiem o długich kolcach, które robią wrażenie , ze będą bodły, co prawdopodobnie dało początek jednej z nazw tej rośliny.

Jako ziele lecznicze powinien być zbierany tylko w okresie kwitnienia. Wykorzystywany jest w postaci naparu, świeżego soku lub nalewki do leczenia następujących schorzeń:

Krwawień z nosa i gardła

Krwiomoczu i w nadmiernej i przedłużającej się miesiączce

Stłuczeń i uszkodzeń naskórka

Chorób skóry

Biegunek

Nieżytów górnych dróg oddechowych

Rakowatych wrzodów ropiejących

Skurczów jelitowych

Zaburzeń przemiany materii i dróg moczowych

Kamicy moczowej, czerwonki, żółtaczki

Najbardziej przydatny w leczeniu jest napar i nalewka ponieważ sok z bodziszka musi być zawsze świeży. Ziele bodziszka cuchnącego przydatne jest do użycia tylko do jednego roku (liczy się data zbioru). Nasiona i korzenie można wykorzystywać dłużej ? nawet do 5 lat.

Roślina ta jest niezastąpiona w leczeniu krwawień i chorób skóry. W leczeniu bielactwa nie ma chyba lepszego i skuteczniejszego leku niż ziele bodziszka cuchnącego. Medycyna akademicka w eliminowaniu tego schorzenia nie daje sobie jak dotąd rady. Stosując ziele bodziszka przy zachowaniu samodyscypliny, odpowiedniej higienie i diecie choroba powoli, ale ustępuje.

Źródło: Na podstawie opracowań Mariana Kofmana

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

bodziszek cuchnacy
bodziszek zastosowanie
yhs-default
geranium właściwości lecznicze
bodziszek właściwości lecznicze
bodziszek wlasciwosci
bodziszek cuchnący na bielactwo opinie
bodziszek cuchnący właściwości lecznicze
bodziszek cuchnacy na bielactwo
bodziszek łąkowy właściwości lecznicze

Skuteczne kuracje lekarstwem z czosnku

Posted on 17 października 2012 by admin

5 komentarzy

Lekarstwo długowieczności

Przepis na poniższą kurację odkryto w czasie przeszukiwań ruin klasztoru w Tybecie. Bierzemy 250 gram czosnku i ścieramy na jednolitą miazgę. Razem z 300 ml czystego spirytusu umieszczamy w szczelnie zamkniętym słoju. Pod nakrętkę kładziemy bawełnianą tkaninę, aby oddzielić zawartość od metalu. Odstawiamy na 10 dni w chłodne i ciemne miejsce potrząsając często słojem. Po tym czasie odcedzamy czosnek i uzyskane lekarstwo zlewamy do butelki z ciemnego szkła, którą też należy przetrzymywać w chłodnym miejscu. Kurację można rozpocząć dopiero po 3 dniach. Lek zażywamy po wymieszaniu z 50 g letniego mleka ściśle wg przedstawionej poniższego schematu.

Dzień 1 – po śniadaniu – 1 kropla, po obiedzie – 2 krople, po kolacji – 3 krople
Dzień 2 – po śniadaniu – 4 krople, po obiedzie – 5 kropli, po kolacji – 6 kropli
Dzień 3 – po śniadaniu – 7 kropli, po obiedzie – 8 kropli, po kolacji – 9 kropli
Dzień 4 – po śniadaniu – 10 kropli, po obiedzie – 11 kropli, po kolacji – 12 kropli
Dzień 5 – po śniadaniu – 13 kropli, po obiedzie – 14 kropli, po kolacji – 15 kropli
Dzień 6 – po śniadaniu – 15 kropli, po obiedzie – 14 kropli, po kolacji – 13 kropli
Dzień 7 – po śniadaniu – 12 kropli, po obiedzie – 11 kropli, po kolacji – 10 kropli
Dzień 8 – po śniadaniu – 9 kropli, po obiedzie – 8 kropli, po kolacji – 7 kropli
Dzień 9 – po śniadaniu – 6 kropli, po obiedzie – 5 kropli, po kolacji – 4 krople
Dzień 10 – po śniadaniu – 3 krople, po obiedzie – 2 krople, po kolacji – 1 kropla.

W jedenastym dniu kuracji dawkę mikstury zwiększamy do 25 kropli. Przyjmujemy również trzy razy dziennie po jedzeniu i tak aż do wyczerpania zapasu. Mnisi z Tybetu twierdzą, aby taką kurację przeprowadzać co 5 lat. Podobno wystarczy.

Mikstura ta jest bardzo dobrym lekiem przeciwmiażdżycowym. Likwiduje wszystkie przykre skutki postępującej miażdżycy: zawroty głowy, zawały serca, otępienie starcze, nadciśnienie, mrowienie nóg itd. Reguluje poza tym poziom cholesterolu we krwi. Wzmacnia odporność organizmu na infekcje. Usuwa toksyny i poprawia samopoczucie. Mnisi są przekonani, że przedłuża życie, i odmładza.

Choroba wieńcowa

W starych księgach zielarskich znaleźć można taką oto recepturę na lekarstwo dla osób z chorobą wieńcową serca: 10 średnich cytryn i tyle samo główek czosnku obrać ze skórki i przepuścić przez maszynkę do mięsa. Dodać 1 kg dobrego miodu pszczelego. Najlepszy jest podobno gryczany lub lipowy. Wszystko razem starannie wymieszać i pozostawić w zamkniętym słoju na 7 dni. Dziennie używać 3 – 4 łyżeczki leku po jedzeniu. Ta ilość powinna wystarczyć na 60 dni kuracji. Lek czosnkowy na miodzie powoduje, że serce pracuje wydajniej. Dostaje więcej tlenu i substancji odżywczych, stąd też znikają zadyszki zdarzające się nawet przy małym wysiłku i dusznica – efekt postępującej miażdżycy naczyń wieńcowych. Dodatkowo wzmacnia organizm i przywraca energie.

Mikstura udrażniająca żyły

Połowę szklanki drobno posiekanych ząbków czosnku zalewamy na 2 tygodnie w szczelnym słoiku 250 ml spirytusu. Po odcedzeniu i wyciśnięciu resztek czosnku przez gazę dodajemy: 50 g nalewki z miłorzębu japońskiego Tinctura Ginkgo Bilobae, 50 g nalewki z karczocha Tinctura Cynarae, 15 łyżek wyciągu z kwiatostanów głogu Intractum Crataegi i 10 łyżek wyciągu z melisy Intractum Melissae. Nalewki wyciągi dostępne są do nabycia bez recepty w aptekach i zielarniach. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy.

Nalewkę najlepiej używać dopiero po upływie 3 dni po 1/2 łyżeczki na niewielką ilość soku lub mleka 3 razy dziennie po jedzeniu. Kuracja powinna trwać około trzech miesięcy, następnie robimy 14 dniową przerwę i kurację przeprowadzamy jeszcze raz. Taka mikstura zdecydowanie poprawia krążenie zarówno obwodowe, jak i mózgowe. Uelastycznia naczynia krwionośne, wzmacnia ich ściany oraz udrażnia je, gdy utworzyły się w nich blaszki miażdżycowe. Efektywnie obniża poziom cholesterolu we krwi – zasługa czosnku i nalewki z karczocha. Poprawia sprawność intelektualną, a u niektórych osób nawet ostrość widzenia. Obniża ciśnienie krwi. Przeciwdziała zawałom serca, udarom mózgu, zakrzepom, zatorom i tzw. zastoinom żylnym. Działa pozytywnie na pracę serca. Narząd ten dostaje wraz z krwią więcej energii. Lek jest zalecany osobom starszym z klasycznymi objawami postępującej miażdżycy.

Lek z czosnku i żurawiny

Bardzo drobno siekamy 50 g czosnku, miażdżymy na jednolitą miazgę 1/2 kg żurawin i dodajemy 1/2 kg dobrego miodu pszczelego. Całość dokładnie miksujemy i pozostawiamy w lodówce do następnego dnia. Lek czosnkowo żurawinowy stosuje się najczęściej 2 – 3 razy dziennie po l łyżeczce po jedzeniu. Skutecznie działa w nadciśnieniu tętniczym krwi. Zaleca się go osobom, którym grozi zawał serca lub, które go przechodzili. Oddala fatalne w skutkach konsekwencje sklerozy np. uczucie zimna i mrowienie nóg, szumy w uszach, zawroty głowy itd. Usprawnia koncentrację myśli i pamięć. Wpływa tonizująco na naczynia krwionośne i poprawia krążenie. Zapobiega infekcjom i odtruwa organizm z toksyn. Odkaża drogi moczowe i działa pomocniczo w odmiedniczkowym zapaleniu nerek.

Wino czosnkowe

Ucieramy na jednolitą miazgę 24 duże ząbki czosnku, miksujemy po obraniu ze skórki 3 średnie cytryny i zalewamy jednym litrem przegotowanej, chłodnej wody w szczelnym słoiku. Przechowujemy w chłodzie przez 2 dni, następnie winko odcedzamy przez gazę, wyciskamy resztki składników i zlewamy do szczelnej butelki z ciemnego szkła, którą przechowujemy w lodówce. Lek popijamy po wymieszaniu w celu polepszenia smaku ze słodkim sokiem aroniowym – 2 kieliszki dziennie po posiłkach. Winko czosnkowe przeciwdziała przeziębieniu, grypie i innym infekcjom zimowym. Działa wzmacniająco i tonizująco na mięsień sercowy. Chroni przed postępami miażdżycy. Osoby, które często popadają w przeziębienie, powinny popijać winko i przyjmować drażetki Echinapur z koncentratem z jeżówki purpurowej – Echinacei.

Mikstura uodparniająca

1/2 szklanki drobno posiekanych ząbków czosnku zalewamy na 2 tygodnie w szczelnym słoiku 250 ml spirytusu. Po przecedzeniu i odciśnięciu resztek czosnku dodajemy: trzy łyżki nalewki propolisowej 3%, 8 łyżek soku z babki lancetowatej Succus Plantaginis, 8 łyżek wyciągu z tymianku Extractum Thymi fluidum i 5 łyżek soku z jeżówki purpurowej Echinacei – Succus Echinaceae. Wyciągi i soki są do kupienia w aptekach i zielarniach bez recepty. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy, zlewamy do szczelnej butelki.

Specyfik używamy po 3 dniach od przyrządzenia, 1/2 łyżeczki mikstury na połowę szklanki mleka przyjmować 2 razy dziennie przez 6 tygodni po posiłkach. W przeziębieniu i grypie dawkę można zwiększyć do l łyżeczki – 3 razy dziennie. Nalewka ta skutecznie uodparnia organizm na wszelkie infekcje. Przeciwdziała i leczy przeziębienie, grypę, katar, anginę, nieżyt górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok i powiększenie gruczołów chłonnych spowodowane stanami zapalnymi w organizmie. Nalewkę tę należy przyjmować wraz z dużymi porcjami witaminy C – 500 g dziennie.

Mikstura dla seniorów

1/2 szklanki drobno posiekanych ząbków czosnku zalewamy na 2 tygodnie w szczelnym słoiku 250 ml spirytusu. Odcedzoną i odciśniętą nalewkę mieszamy dodatkowo z 10 łyżkami nalewki z żeńszenia Panaxan, 20 łyżkami wyciągu z kwiatostanów głogu Intrac. Crataegil. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy. Dla ludzi starszych proponuje się kurację dwumiesięczną. 1/2 łyżeczki mikstury na pół szklanki mleka lub soku owocowego przyjmować 3 razy w ciągu dnia po jedzeniu. Po 30 dniach przerwy kurację powtarzamy. Dla osób w wieku dojrzałym proponuje się kurację 30 dniową. 1/2 łyżeczki mikstury na pół szklanki mleka lub soku owocowego pijemy raz dziennie przed pójściem spać. Po 30 dniowej przerwie – kurację stosujemy ponownie.

Przyrządzona w ten sposób mikstura to lek polecany zwłaszcza osobom starszym, wyniszczonym długimi chorobami i o zmniejszonej odporności na infekcje. Usprawnia pamięć, odnawia organizm, a dzięki zawartości wyciągu z kwiatostanów głogu – sprawia, że serce ekonomicznej pracuje i lepiej odpoczywa. Jest również wskazana dla osób prowadzących aktywny, wyczerpujący tryb życia. Pomaga w zmęczeniu umysłowym i fizycznym.

Mikstura dla każdego

1/2 szklanki drobno posiekanych ząbków czosnku i trzy duże łyżki sproszkowanych owoców anyżu zalewamy na 2 tygodnie w szczelnym słoiku 250 ml spirytusu. Po odcedzeniu i odciśnięciu przez gazę resztek, należy dodać: 10 łyżek nalewki miętowej – krople miętowe, 10 łyżek soku z pokrzyw Succus Urticae i 10 łyżek soku z babki lancetowatej Succus Plantaginis. Wszystkie składniki do nabycia w aptekach i sklepach zielarskich. Składniki dokładnie mieszamy, zlewamy do szczelnej butelki z ciemnego szkła.

Stosujemy najlepiej po upływie 3 dni od przygotowania. Zażywamy po 1/2 łyżeczki na 1/2 szklanki mleka lub soku owocowego po jedzeniu. Czas trwania kuracji: około 6 tygodni. Walorem tej nalewki jest to, że prawie w ogóle nie czuć nas czosnkiem po jej wypiciu, zasługa nalewki miętowej, anyżu i soku z pokrzywy. Nalewka pomaga w nawracających infekcjach górnych dróg oddechowych i w zapaleniu oskrzeli. Leczy przeziębienie, grypę, działa przeciwkaszlowo i wykrztuśnie.

Zobacz też: Czosnek pospolity – przetwory i stosowanie

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Naturalne preparaty ziołowe zawartością czosnku

ALITOL

Sklad: 1 kapsułka zawiera: 270 mg olejowy wyciąg z czosnku w stosunku 1:1. Preparat Alitol jest lekiem naturalnym i może być stosowany przez długi czas. Może stanowić lek uzupełniający stosowany razem z innymi lekami. Dawka dobowa wynosi 1-2 perełki. Lek należy stosować przed posiłkami najlepiej z mlekiem.
Alitol, perełki zawierają olejowy wyciąg czosnku, co zapewnia trwałość i stałą zawartość substancji czynnej – alicyny.

ALLIOGAL

ALLIOGAL stanowi unikalne połączenie dobroczynnych właściwości tłoczonego na zimno oleju z nasion wiesiołka i czosnku. Uzupełnianie diety w Niezbędne Nienasycone Kwasy Tłuszczowe. Składniki zawarte w preparacie w połączeniu z właściwą dietą wywierają korzystny wpływ na system immunologiczny i układ krążenia. Dawkowanie: 3 razy dziennie po 2 kapsułki podczas posiłków. Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Produkt nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.

CZOSNEK ACTIV NATURCAPS

Czosnek jest rośliną, której cenne właściwości są znane od dawna. Zawiera wiele biologicznie aktywnych substancji. Macerat z czosnku wpływa korzystnie na serce, układ krążenia i gospodarkę lipidową. Zawarte w czosnku związki aktywne sprzyjają normalizacji poziomu cholesterolu i trójglicerydów we krwi. Związki aktywne czosnku mają także istotny wpływ na utrzymanie odporności. Kapsułki nie wydzielają nieprzyjemnego zapachu świeżego czosnku. Osoby przyjmujące środki przeciwzakrzepowe oraz osoby po zabiegach operacyjnych przed zastosowaniem produktu powinny skonsultować się z lekarzem.

Medycyna ziołowa w literaturze

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

czosnek spirytus
nalewka czosnkowa ojca grzegorza
kuracja czosnkowa lekarstwo tybetańskich mnichów
czosnek na spirytusie
spirytus z czosnkiem
lek mnichów tybetańskich
mikstura udrrażniająca żyły
winko czosnkowe na oczyszczenie ył
nalewka tybetańska właściwości benedykta nowaka
opinie czosnek z spirytusem