Category Archives: Rośliny lecznicze

Seler




Ogół warzyw służy zdrowiu ludzi. Ale seler poprzez swoje szczególne walory dietetyczne i uzdrawiające osiągnął tytuł warzywa o nadzwyczajnej mocy. W rodzinie warzyw wyróżniamy dwa różne selery. Pierwszy to znany seler korzeniowy, często wrzucany do zup, rosołów i wykorzystywany do przyrządzania sałatek warzywnych. Składniki odżywcze skumulowane są w dobrze rozbudowanym korzeniu spichrzowym. Seler należy do roślin dwuletnich.

Nadal jeszcze za mało popularny jest u nas seler naciowy lub liściowy, który nie wytwarza w ogóle korzeni spichrzowych i wszystkie składniki odżywcze gromadzi w silnej rozecie liści. Naturalnie największą wartość witaminową i odżywczą posiada seler liściowy. Seler należy do ulubionych warzyw gwiazd Hollywoodu. Seler znamy głównie jako cenne warzywo i przyprawę, a prawie wcale jako wspaniały lek.

Cechy lecznicze posiadają zarówno korzenie, jak i liście selerowe. Latem i jesienią powinniśmy pamiętać, aby na naszym stole nie zabrakło świeżych liści selera. Możemy je dodawać z dużym pożytkiem dla zdrowia do wymyślnych dietetycznych sałatek, surówek, pamiętajmy także o dodawaniu ich do zup. Z liści można wyciskać sok. Najwięcej witamin i minerałów zawierają liście selera naciowego.

Niektóre gospodynie domowe liście selera suszą na zimę. Należy wiedzieć, że przed suszeniem dobrze jest usunąć twarde i grube ogonki liściowe. Suszenie liści selera jak również innych ziół powinno zawsze odbywać się w miejscach zacienionych i przewiewnych. Aby uzyskać wysoce wydajny susz selerowy, trzeba ususzone już liście przetrzeć przez gęste sitko i umieścić w szklanych pojemniczkach ze szlifowanym korkiem lub w pudełkach do przypraw. Nie może dostać się do nich wilgoć.

Proszek z liści selera warto dodawać do zup, rosołów, sosów, pieczeni, można z nich przyrządzać także leczniczy napar. Niektórzy łączą go w równych porcjach z solą (najlepiej warzoną) i wykorzystują jako aromatyczną sól selerową. Warto suszyć również i korzenie selera, i wykorzystać wiosną, gdy wartość odżywcza i witaminowa świeżych korzeni jest sporo mniejsza.

Witaminy selera

Fachowcy od żywienia dopatrzyli się w korzeniach selera aż 86 wartościowych dla zdrowia składników, w tym 10 aminokwasów (np. arginina, lizyna, seryna, tyrozyna). Witaminy C seler posiada w 100 g od 100 do 140 mg, a więc 1,5 – 2 razy więcej aniżeli cytryna czy pomarańcze. Obfituje też w witaminy Bl, B2, PP, kwas foliowy, witaminę E i karoten.

Zarówno w liściach, jak i w korzeniach seler posiada dużo różnych soli mineralnych: potas, cynk, fosfor, żelazo, jod itd. Korzenny smak seler zawdzięcza olejkowi lotnemu. W składzie selera znajdujemy też białka oraz hormony roślinne. Oczywiście największe ilości tych substancji mają liście bezkonkurencyjne są tu liście selera naciowego.

Seler, zdrowie i smukła figura

Seler jest doskonałym strażnikiem młodości, idealnej figury i dobrego samopoczucia. Tak od dawna twierdzą dietetycy słynnych hollywoodzkich gwiazd. Zawsze na czczo radzą swym podopiecznym popijanie soku z liści lub korzeni selera połączonego pół na pół z sokiem z jabłek. To gwarantuje odpowiednie nawilżenie skóry, szczupłą figurę, długo młodą cerę i ładne włosy.

O tym, że seler wpływa korzystnie na cały układ nerwowy i działa uspokajająco twierdził już starożytny lekarz – Hipokrates. Częsta dieta selerowa, ograniczanie tłuszczów zwierzęcych, ruch na świeżym powietrzu i słońcu leczą reumatyzm, artretyzm i początkujący gościec. W Japonii modne stały się ostatnio miesięczne kuracje selerowe, by zapobiec bólom reumatycznym i mięśniowym. W Azerbejdżanie natomiast korzeń selera przykłada się na ropiejące i jątrzące się rany oraz na odmrożenia.

Specjaliści od medycyny naturalnej radzą często smarować owrzodzenia i długo gojące się zranienia maścią selerową, którą przyrządza się z nie solonego masła i z liści selera. Seler to wyjątkowo wartościowe warzywo oczyszczające organizm. Eliminuje złogi szkodliwych produktów przemiany materii oraz toksyn po zjedzeniu skażonego pożywienia. Pobudza proces przemiany materii, doskonale poprawia trawienie, działa żółciopędnie, żółciotwórczo i wiatropędnie. Zapobiega zastojowi żółci w woreczku żółciowym i przyspiesza trawienie tłuszczów.

Seler jest warzywem chętnie wykorzystywanym w kuracjach odchudzających (100 g korzenia to tylko 6 – 8 kalorii). Działa także korzystnie na pracę jelit i usuwa także nawykowe zaparcia. Warto go stosować jako składnik menu dla ludzi chorych na cukrzycę. Słynie również z pozytywnego wpływu na pracę nerek, które przepłukuje, dezynfekuje (działa moczopędnie). Seler połączony z czosnkiem doskonale zapobiega miażdżycy, zawałom serca i sprzyja zmęczonemu sercu.

Odwar z liści selerowych z mlekiem Hipokrates radził stosować w nieżytach górnych dróg oddechowych. Wreszcie seler należy do najbardziej znanych afrodyzjaków. Podobno już Tristan i Izolda spożywali spore porcje selera i pili z niego sok.

Wino selerowe na oczyszczenie organizmu

Potrzebujemy 3 średnie korzenie selera, które należy utrzeć na nierdzewnej tarce, dodać 3 kopiaste łyżki ususzonych liści pokrzywy i jedną łyżkę kłączy perzu i zalać w szczelnym słoiku jednym litrem czerwonego, wytrawnego wina gronowego. Całość trzymamy w ciepłym miejscu przez 10 dni. Słoikiem należy co jakiś czas wstrząsnąć. Po odcedzeniu i odciśnięciu przez gazę resztek uzyskujemy lecznicze, wzmacniające i oczyszczające organizm wino. Przechowujemy je w lodówce. Pijemy po l łyżce 3 razy dziennie przed jedzeniem. Wino selerowe usprawnia proces przemiany materii i sprzyja odchudzaniu. Leczy także nerki.

Surówka wyszczuplająca z selerem

Ucieramy na nierdzewnej tarce dwa średnie korzenie selera, dwa jabłka ze skórką i dwa korzenie czarnej rzepy. Wszystko mieszamy i skrapiamy sokiem z cytryny. Surówka spożywana na kolację doskonale pobudza trawienie, wpływa żółciopędnie, żółciotwórczo i oczyszczająco na organizm. Usprawnia pracę jelit i usuwa zaparcia. Sprzyja ładnej figurze. Podawana jako przystawka do obiadu – zdecydowanie ułatwia trawienie tłuszczów.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • seler liściowy
  • co jest przyczyna brazowienia lisci selery
  • wino z selera
  • winko selerowe
  • suszone liście selera
  • co w selerze korzeniowym działa na potencje
  • Seler liściowy czerwonołodygowy
  • liście selera suszone
  • jak suszyć liście selera
  • czy z lisci selera mozna zrobic sok

Glistnik jaskółcze ziele

Glistnik jaskółcze ziele – Chelidonium maius L




Glistnik jaskółcze ziele występuje powszechnie w całej Europie i północnej Azji. Jest byliną z rodziny Hakowatych. W Polsce rośnie jako chwast na nizinach i w niższych partiach górskich. Lubi miejsca nieco zacienione w zaroślach i ogrodach, przy zabudowaniach, przydrożach i rumowiskach. Glistnik wytwarza pod ziemią walcowate kłącze, a nad ziemią łodygę do 50 cm wysoką, widlasto rozgałęzioną. Liście ma spodem sine, pierzastosieczne o odcinkach pierwszego rzędu w zarysie jajowatych lub podłużnie jajowatych, nierówno głęboko wcinanych, bądź karbowanych, ułożonych na łodydze skrętolegle. Kwiaty promieniste, żółte, czteropłatkowe. Owocem glistnika jest równowąska, podłużna torebka, pękająca dwoma klapami, przypominająca łuszczynę. W całej roślinie występuje bardzo charakterystyczny sok mleczny koloru pomarańczowego, który wycieka po uszkodzeniu rośliny.

Surowiec

Do wykorzystania w celach leczniczych pozyskuje się w maju lub czerwcu z roślin dziko rosnących górne części pędów w czasie zakwitania wraz z zielonymi przyziemnymi liśćmi i suszy najlepiej w pomieszczeniach ogrzewanych w temp. do 60°C, gdyż w suszarniach naturalnych schną bardzo trudno i często czernieją. Otrzymuje się surowiec – ziele glistnika – Herba Chelidonii. W niektórych krajach, np. na Węgrzech, zbiera się również korzenie glistnika – Radix Chelidonii, znacznie bogatsze w alkaloidy niż ziele. Zarówno ziele jak i korzeń trzeba przechowywać w miejscach suchych i zaciemnionych, szczelnie zapakowane by nie zwilgotniały.

Podstawowe związki czynne

Glistnik zawiera mieszankę około 20 alkaloidów, wśród nich chelidoninę, allokryptopinę, chelerytrynęi i sangwinarynę. Najistotniejsze znaczenie ma chelidonina. Ogólna zawartość alkaloidów w zielu powinna wynosić co najmniej 0,25%, ale niekiedy sięga 0,6%, zaś w korzeniu bywa ich do 3%. Poza tym ziele zawiera flawonoidy, kwasy organiczne (np. swoisty kwas chelidonowy), aminy biogenne (np. histami na i tyramina), saponiny, ślady olejku eterycznego oraz sole mineralne.

Działanie

Właściwości lecznicze ziela glistnika to wypadkowa działań poszczególnych alkaloidów w nim zawartych. Najmocniejsze i najistotniejsze w lecznictwie jest działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie układu pokarmowego, dróg żółciowych i moczowych, narządów rodnych, a nawet oskrzeli. Jest ono trochę zbliżone do działania papaweryny, ale słabsze. Właściwościom rozkurczowym przypisuje się obserwowane działanie moczopędne, żółciopędne, przyspieszające wypróżnienia i znoszące bóle menstruacyjne. Zaś działanie żółciotwórcze jest efektem bezpośredniego wpływu ziela glistnika na wątrobę. Krótko po podaniu wyciągu z glistnika, zawierającego chelidoninę, ustępują lekkie stany skurczowe jelit i dróg żółciowych i związany z nimi ból, a także zostaje przywrócona prawidłowa perystaltyka. Obserwuje się wyraźną poprawę czynności jelit i dróg żółciowych oraz wzmożenie wytwarzania żółci i łatwiejszy jej przepływ do dwunastnicy.

Glistnik jaskólcze ziele wykazuje też niewielkie własności uspokajające, które są efektem działania przeciwskurczowego i przeciwbólowego, działa też przeciw alergicznie, również – jak wykazały badania – zmniejsza lub znosi wstrząs anafilaktyczny i histaminowy. Poza tym hamuje wzrost bakterii Gram – dodatnich i Gram – ujemnych oraz grzybów chorobotwórczych, a także pierwotniaków pasożytniczych, co zawdzięcza chelerytrynie i sangwinarynie. Powszechne opinie o działaniu przeciwnowotworowym, po zastosowaniu wewnętrznym i zewnętrznym na skórę i błony śluzowe, wiążą się z odosobnionymi przypadkami i nie kwalifikują ziela glistnika jako leku przeciwrakowego.

Działania niepożądane

Trzeba pamiętać, że ziele glistnika nie zalicza się do surowców delikatnie działających i z tego względu, głównie w preparatach doustnych, nie może być używany bez porady lekarskiej. Nie należy go stosować przy jaskrze. Za duże dawki mogą wywołać podrażnienie układu pokarmowego, palenie w jamie ustnej i przełyku, ból żołądka, nudności i wymioty. Mogą wystąpić dolegliwości oczne z objawami podobnymi do jaskry.

Zastosowanie glistnika

Przetwory z ziela glistnika, przede wszystkim nalewkę, stosuje się doustnie w bólach brzucha, wywołanych kolką jelitową, wątrobową lub w obrębie dróg żółciowych i moczowych oraz kobiecych narządów rodnych, a także w dychawicy oskrzelowej i migrenie. Ziele glistnika znajduje się w mieszance ziołowej Cholagoga II, stosowanej w schorzeniach wątroby, osłabieniu jej mechanizmów odtruwających i niedostatecznym wytwarzaniu żółci. Zaś wyciąg suchy z ziela glistnika jest składnikiem preparatu Gastrochol, stosowanego w zaburzeniach wydzielania i przepływu żółci oraz w stanach skurczowych i atonicznych przewodu pokarmowego i braku łaknienia wywołanego niedoborem soku żołądkowego. Poza tym wyciąg suchy z ziela glistnika wchodzi w skład tabletek Azarina, a wyciąg płynny jest składnikiem syropu sosnowego – Sirupus Pini compositus. Obydwa te preparaty stosuje się w stanach nieżytowych gardła i oskrzeli oraz tzw. suchym kaszlu. Pomarańczowo zabarwiony sok mleczny, wyciekający ze świeżego ziela glistnika, bywa używany w lecznictwie ludowym do likwidowania brodawek i kurzajek.

Przetwory z glistnika

Glistnik jaskółcze ziele 100 ml

Glistnik ziele 50 g

Mydło z ekstraktem z glistnika 90 g

Ziola do kapieli, ziele glistnika 50 g

Odwar z ziela glistnika: Pół łyżki stołowej ziela zalać jedną szklanką wody letniej i podgrzewać na parze pod przykryciem 30 minut. Odstawić na 10 minut i przecedzić. Pić trzy razy dziennie 1 – 2 łyżki stołowe jako lek znieczulający bóle jelitowe i wątrobowe na tle kamicy żółciowej oraz w bolesnym miesiączkowaniu.

Nalewka glistnikowa, Tinctura Chelidonii – zawiera wszystkie związki czynne ziela i ma pełne jego działanie, zwłaszcza przeciwskurczowe. Stosuje się w bólach brzucha, kolce jelitowej i żółciowej, zaburzeniach i bolesnym miesiączkowaniu, pomocniczo w kamicy żółciowej i moczowej, także w dolegliwościach wątroby z upośledzeniem wytwarzania żółci. Dawki: 10 – 30 kropli 2 – 4 razy dziennie w kieliszku wody po posiłkach. Lek na receptę.

Chelidonina, tabletki – Chelidoninum hydrochloricum – preparat działa głównie jako środek rozkurczowy, uśmierzający ból spowodowany kolką. Wydaje się z przepisu lekarza. Dawki: 1 – 2 tabletki po jedzeniu 1 – 3 razy dziennie.

Gastrochol, proszek: Jedną płaską łyżeczkę proszku (dołączoną do opakowania) rozpuścić w ? – 2/3 szklanki ciepłej wody. Pić 1 – 4 razy dziennie na 60 min przed posiłkiem jako środek pobudzający wydzielanie soku żołądkowego i żółciopędny. Jeśli działa zbyt energicznie przeczyszczająco należy zmniejszyć dawkę proszku.

Cholagogum, kapsułki – zawierają wyciągi roślinne, fosfolipidy i olejki eteryczne. Stosuje się w przewlekłych schorzeniach dróg żółciowych, wątroby, kamicy żółciowej, zespole objawów po usunięciu pęcherzyka żółciowego i przewlekłych zaburzeniach czynności trzustki.

Gotowe preparaty w skład których wchodzi glistnik jaskółcze ziele

CHOLITOL płyn 35 ml

Skład: Nalewka z pokrzyku, nalewka z glistnika, nalewka z mięty pieprzowej, nalewka kozłkowa, nalewka z kurkumy, sok z mniszka. Preparat zawiera ok. 60% obj. etanolu.

Wskazania: Cholitol wskazany jest w przypadku przewlekłych stanach zapalnych dróg żółciowych, dyskinezy dróg żółciowych, kolki żółciowej, pooperacyjnego zastoju żółci, zaburzeniach trawiennych wywołanych niedoborem żółci, pomocniczo w kamicy żółciowej.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • jaskółcze ziele apteka
  • glistnik jaskółcze ziele apteka
  • glistnik
  • wyciąg z jaskółczego ziela apteka
  • glistnik apteka
  • wyciąg z glistnika
  • jaskółcze ziele maść
  • jaskócze ziele maść
  • nalewka z jaskółczego ziela
  • glistnik jaskółcze ziele w płynie preparat

Kasztanowiec zwyczajny

Kasztanowiec zwyczajny – Aesculus hippocastanum L




Kasztanowiec zwyczajny jest drzewem należącym do rodziny Kasztanowcowatych. Pochodzi z Grecji, południowej części Azji Mniejszej oraz Iranu. W naszym kraju kasztanowiec jest przede wszystkim znany jako dekoracyjna roślina parkowa, sadzona zwykle wzdłuż dróg i alei. Kasztanowiec jest dużym drzewem o gęstej, szerokiej koronie, siedmiopalczastych liściach i białych, różowo nakrapianych, grzbiecistych kwiatach, zebranych w okazałe, wzniesione kwiatostany. Owocem są kuliste, kolczaste torebki, zawierające najczęściej 1 – 2 duże, okrągławe i nieco spłaszczone, połyskujące nasiona intensywnie brązowego koloru, z dużą szarą plamą. W uprawie wyróżnia się odmiany hodowlane o kwiatach od barwy białej poprzez żółtą i różową do czerwonej. Wykorzystywana w lecznictwie jest tylko odmiana biało kwitnąca.

Surowiec

Kasztanowiec dostarcza kilku surowców. Na wiosnę uzyskuje się korę z młodych, gładkich oraz zdrowych gałązek i suszy w miejscu przewiewnym. Surowcem jest kora kasztanowca – Cortex Hippocastani. W maju ścina się całe kwiatostany kasztanowca, a następnie obrywa pojedyncze kwiaty z szypułkami i suszy rozkładając cienką warstwą w miejscach zacienionych i przewiewnych. Uzyskuje się kwiat kasztanowca ? Flos Hippocastani. W końcu lipca zrywa się niedojrzałe jeszcze owoce kasztanowca – Fructus Hippocastani immaturus, wyłącznie na zlecenie zakładów zielarskich i w stanie świeżym przerabia w przetwórniach na intrakt. Jesienią porą zbiera się dojrzałe owoce kasztanowca – Semen Hippocastani, z których wyrabia się klej dekstrynowy oraz saponiny. Rzadziej pozyskiwane są liście kasztanowca – Folium Hippocastani.

Podstawowe związki czynne

W nasionach i owocach znaleziono mieszaninę saponin trójterpenowych w ilości 3-13%, zwaną escyną, w której wyróżnia się osiem połączeń glikozydowych protoescygeniny baryngtogenolu C z kwasami angelikowym, tiglinowym i octowym, ponadto około 0,15% flawonoidów, a wśród nich pochodne kwercetyny, następnie związki kumarynowe, garbniki i karotenoidy. Kora zawiera hydroksykumarynę – eskulinę oraz fraksynę, zawiera też escynę, flawonoidy, garbniki i trójterpeny. W kwiatach mamy escyną, flawonoidy, obejmujące 5 pochodnych kemferolu i izokwercetyny, związki kumarynowe, jak eskulina i fraksyna, cukry, kwasy polifenolowe, jak kwas chlorogenowy, a ponadto garbniki. W liściach są flawonoidy pochodne kemferolu i kwercetyny oraz escyną i związki kumarynowe.

Działanie

Występujące w przetworach z kasztanowca flawonoidy, pochodne kumaryny oraz escyną uszczelniają ściany naczyń włosowatych i doprowadzają ich przepuszczalność do stanu normalnego. Regulują kruchość naczyń, przywracają im elastyczność i poprawiają odporność. Usprawniają zarazem krążenie obwodowe, ukrwienie skóry oraz narządów o umięśnieniu gładkim. Regulują również przepływ krwi w naczyniach żylnych i zapobiegają zastojom żylnym. Prawdopodobnie nieznacznie hamują krzepliwość krwi i przeciwdziałają powstawaniu zakrzepów wewnątrznaczyniowych. Wyciągi z kasztanowca, zawierające escynę, wykazują działanie nie tylko zapobiegawczo, lecz również znacznie przyśpieszają wchłanianie płynu surowiczego w miejscu obrzęku. Stosowane zewnętrznie na skórę działają przeciwbakteryjnie, łagodnie ściągające i przeciwzapalnie.

Dzięki zawartości garbników zespół ciał czynnych kasztanowca wywiera na układ pokarmowy działanie rozkurczowe, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz delikatnie zapierające. Zakłada się, że kora kasztanowca przewyższa nasiona i kwiaty w działaniu uszczelniającym drobne naczynia krwionośne, a także przeciwzapalnym i przeciw-bakteryjnym na układ pokarmowy, jednak zdecydowanie ustępuje obu wymienionym surowcom w działaniu przeciw obrzękowym.

Działania niepożądane

Nie powinno się przekraczać zalecanych dawek, ponieważ może to spowodować nudności i wymioty.

Zastosowanie

Mając na uwadze działanie przeciw obrzękowe wyciągów z nasion, kwiatów i liści kasztanowca stosuje się je doustnie w obrzękach wywołanych urazami mechanicznymi i zwichnięciami oraz w stanach zapalnych skóry i tkanki podskórnej, obrzęku głośni, płuc, a nawet mózgu. Także w przypadku wysięków, krwiaków, nacieków krwawych. Izolowaną escynę podaje się dożylnie w iniekcjach (ale nie domięśniowo). Wprawdzie jest mieszanką saponin, to nie hemolizuje czerwonych krwinek.

Skuteczne są przetwory z kasztanowca podawane doustnie w zakrzepach i zastojach żylnych, szczególnie w zakrzepowym zapaleniu żył, owrzodzeniach żylakowych, żylakach odbytu oraz zapaleniu ścięgna. Zewnętrznie stosuje się przetwory z kasztanowca jako okłady w leczeniu oparzeń i odmrożeń I stopnia, ubytków naskórka oraz ograniczonym, ogniskowym zapaleniu naczyń włosowatych skóry. Kwiaty kasztanowca są jednym ze składników mieszanki ziołowej Rektosan, stosowanej w leczeniu żylaków odbytu. Świeże, niedojrzałe owoce kasztanowca stosuje się do wyrobu antraktu – Intractum Hippocastani, używanego w zakrzepach i zastojach żylnych, nadmiernej przepuszczalności naczyń oraz stanach zapalnych i nieżytowych żołądka i jelit.

Wyciąg gęsty z nasion kasztanowca jest jednym ze składników czopków Hemorol i drażetek Venescin, używanych w żylakach odbytu. Wchodzi ponadto do pasty Fitoven. Z kory kasztanowca otrzymuje się eskulinę, wchodzącą w skład wspomnianych już preparatów Hemorol i Venescin oraz drażetek Venacorn. Specyfiki z kasztanowca mają także szerokie zastosowanie w homeopatii.

Przetwory z kasztanowca

Farmona Perfect Beauty Cera Naczynkowa Wzmacniający Krem na noc 50 ml

HERBAMEDICUS końska maść chłodząca 250 ml + 50 ml

Rilastil Intensive DeliSkin Krem do skóry delikatnej

Phenome Sustainable Science krem wzmacniająco-ochronny spf 10 na dzień 50 ml

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY – Wyciszenie mentalne

Odwar z kwiatów kasztanowca: Jedną łyżkę stołową ususzonych kwiatów zalać1 ? 1.5 szklanki wody letniej. Gotować na małym ogniu pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić1/4 – 1/2 szklanki 2 – 4 razy dziennie pół godziny po jedzeniu w obrzękach pourazowych, żylakach i miejscowym zapaleniu żył. Zewnętrznie zaleca się do okładów na kontuzje.

Odwar z kory kasztanowca: Jedną łyżkę rozdrobnionej kory zalać 1.5 – 2 szklankami wody letniej i pozostawić na 1-2 godz. podgrzewać do wrzenia i gotować powoli pod przykryciem 5 – 10min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić1/3 – 1/2 szklanki 2 – 3 razy dziennie przed posiłkami w nieżytach przewodu pokarmowego, mało nasilonej biegunce, owrzodzeniu jelita grubego i obecności krwi w kale.

Intrakt z kasztanowca, Intractum Hippocastani zrobiony jest ze świeżych, niedojrzałych owoców. Dawki 20 – 40 kropli do 1/2 łyżeczki w 1/4 szklanki wody lub soku owocowego 2 – 4 razy dziennie po posiłkach. Używać w tych samych dolegliwościach, co odwar z kwiatów kasztanowca.

Zioła przeciwobrzękowe – zmieszać50 g kwiatów lub liści kasztanowca, 30 g ziela krwawnika i 20 g ziela nostrzyka. Zalać 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami ciepłej wody i ogrzewać powoli do wrzenia pod przykryciem lub postawić nad parą na 30 min. Przecedzić i wypić w 2 porcjach między posiłkami. Podawać w kontuzjach, obrzękach urazowych i podskórnych.

Okład przeciw obrzękowy – zmieszać50 g rozdrobnionych kwiatów lub liści kasztanowca, 30 g ziela hyzopu i 20 g liści babki. Zarobić z wodą na papkę 3 – 6 łyżek ziół i 1 łyżkę płatków owsianych, ogrzewać w naczyniu, przenieść na płótno, przyłożyć na chore miejsce i owinąć. Zmieniać kilka razy dziennie. Używać w kontuzjach, siniakach, obrzękach pourazowych, bólach po zwichnięciach stawów rąk i nóg.

Venacorn drażetki. Skład: metanosulfonian dihydroergokrystyny, eskulinę i rutynę. Dawkowanie: 3 razy dziennie po 1 drażetce we wstępnym okresie nadciśnienia tętniczego, zaburzeniach krążenia mózgowego i w leczeniu migreny między napadami. Podawać tylko na zlecenie lekarza.

Venescin drażetki, których skład to eskulina, rutyna i wyciąg z kasztanowca suchy. Dawkowanie 1 – 2 drażetki przed posiłkiem 3 razy dziennie w żylakach odbytu i stanach zapalnych odbytnicy.

Aescusan ampułki, drażetki, kapsułki, czopki i maść, zawierające wyciąg z nasion kasztanowca, standaryzowany na zawartość escyny. Podaje się jako wzmacniający układ żylny, działający przeciw żylakom.

Essaven kapsułki zawierające wyciąg z kasztanowca, glistnika i owoców głogu. Polepszają ukrwienie, uszczelniają ściany naczyń włosowatych, zmniejszają ich przepuszczalność, łagodzą bóle i stany zapalne. Stosowane w leczeniu żylaków i obrzęków, wynikających z zastoin żylnych.

Reparil ampułki, drażetki i żel, zawierające escynę, używa się w zapaleniu żył, pourazowych i pooperacyjnych obrzękach, żylakach, wspomagająco w zapaleniu mózgu i udarze mózgowym.

Dojrzałe kasztany neutralizują szkodliwe promieniowanie podziemnych żył wodnych i są pomocne w poprawieniu snu oraz zmniejszeniu dolegliwości reumatycznych w ciągu nocy w miejscu snu. W tym celu umieszcza się pod łóżkiem trzy woreczki zawierające 15 – 20 kasztanów, które należy po roku zmienić.







Źródło:
Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • Kasztanowiec zwyczajny
  • wyciąg z kasztanowca do picia
  • kora kasztanowca do picia
  • jak zrobic ekstrakt z owocow kasztanowca
  • jak domowym sposobem zrobic masc z kasztanowca
  • ziołolecznictwo kasztanowiec
  • intrakt z kasztanowca
  • hippocastani przetwory
  • herbata z kwiatu kasztanowca
  • czy intractum hippocastani do okładów

Mniszek lekarski

Mniszek lekarski – Taraxacum officinale




Potocznie nazywany przez wszystkich mleczem. Jego prawdziwa nazwa to mniszek lekarski, a po łacinie Taraxacum officinale. Wiosną kiedy tylko zrobi się trochę cieplej i mocniej przygrzeje słońce, przeuroczo pokrywa łąki, pastwiska, trawniki, miedze słowem jest wszędzie.

Roślina o nadzwyczajnej mocy

Znawcy ziołolecznictwa uważają mniszka lekarskiego jako roślinę o wyjątkowej mocy leczniczej. W medycynie wykorzystuje się jego liście, koszyczki kwiatowe lub same kwiatki oraz korzenie. Wszystkie surowce bardzo dobrze służą zdrowiu (i urodzie) pod warunkiem, że będą uzyskiwane z obszarów zupełnie czystych ekologicznie, z dala od ruchliwych ulic, zakładów przemysłowych oraz pól, gdzie stosuje się opryski chemiczne i nawozy sztuczne. Mając trochę czasu oraz chęci warto podjąć się produkcji domowych leków i kosmetyków z mniszka lekarskiego.

Uzdrawiające wino z mniszka

W suchy dzień zbieramy około 240 koszyczków kwiatowych mniszka lekarskiego bez ogonków. Ponieważ w kwiatach lubią zagnieżdżać się różne owady, należy ułożyć koszyczki na białym papierze na godzinę (biel papieru je zwabi). Jeśli koszyczki kwiatowe zbierane są po deszczu, nie musimy już ich myć. Wsypiemy je do dużego słoja i zalewamy przegotowaną wodą, w której wcześniej rozpuściliśmy 1 kg cukru. Do słoja trzeba także wrzucić trochę drożdży winnych. Słój umieszczamy w ciepłym miejscu na dwa tygodnie. Ze względu na fermentację słój koniecznie należy zaopatrzyć w rurkę. Gdy już kwiaty opadną na dno, oznacza to, że winko trzeba już przelać znad utworzonego osadu do czystych i szczelnych butelek, najlepiej z ciemnego szkła.

Uzyskane winko pije się po małym kieliszku raz dziennie po jedzeniu. Pomaga przede wszystkim w niestrawnościach, kwaśnym odbijaniu, uczuciu przejedzenia, dolegliwościach wątroby i woreczka żółciowego. Winko z mniszka lekarskiego jest bardzo pomocne w kuracji leczącej anemię (zasługa kwasu foliowego i żelaza, odznaczających się świetnymi właściwościami krwiotwórczymi). Jest stosowane jako skuteczny środek na odtrucie organizmu z toksyn. Ma działanie ogólnie wzmacniająco, bowiem autorytatywne badania kliniczne potwierdzają, że mniszek ma pewien związek, który pobudza własności interferonu (substancja broniąca organizm człowieka przed wirusami). Winko z mniszka jest też bardzo cenne dla ludzi cierpiących z powodu otyłości, z zaburzeniami na tle przemiany materii.

Smakuje jak miód

Aby przygotować domowy syrop z mniszka potrzebujemy ok. 400 koszyczków kwiatowych (w pełni rozkwitu i w słoneczny dzień). Koszyczki płuczemy i zalewamy 1 litrem zimnej, przegotowanej wody w emaliowanym garnku. Po upływie 1 godziny garnek umieszczamy na małym ogniu i gotujemy 15 minut, dodając na końcu pokrojoną w plastry cytrynę. Garnek odstawiamy na dobę. Po odcedzeniu i wyciśnięciu resztek kwiatów, do płynu dodajemy się 1 kg cukru i gotujemy powoli przez dwie godziny. Z podanych ilości składników uzyskuje się mniej więcej 2 szklanki syropu, który w smaku podobny jest do miódu. Dla dobrego przechowywania poleca się go krótko pasteryzować w słoiczkach. Gęstym syropem z mniszka można smarować chleb. Można też dodawać go do herbatek ziołowych i owocowych. Na przykład w przeziębieniu, grypie i katarze pomaga herbatka lipowa z łyżeczką syropu z mniszka. Syrop ten działa wykrztuśnie, leczy kaszel i ma działa wzmacniająco. Działa lekko rozgrzewająco w przeziębieniach.

Sok z mniszka lekarskiego

Trzeba wykopać z całymi korzeniami dosyć dużo roślin mniszka. Dokładnie je płuczemy pod bieżącą wodą i przepuszczamy przez maszynkę do mięsa lub sokowirówkę i wyciskamy sok. Do 5 szklanek soku dodaje się jedną szklankę spirytusu. Całość zlewamy do czystych i szczelnych butelek z ciemnego szkła i przechowujemy w chłodnym miejscu. Przez pierwsze 5 dni sok popijamy po l – 2 łyżeczki – rano przed śniadaniem i po kolacji. Następnie dawkę zwiększamy do 2 – 3 łyżeczek przez 11 dni. Później sok zażywa się po l łyżeczce 3 razy dziennie po posiłkach. Taka kuracja znakomicie leczy niestrawności, przykre odbijania, pomaga w przyswajaniu składników pokarmowych i w schorzeniach wątroby oraz woreczka żółciowego. Sok działa żółciopędnie i żółciotwórczo. Warto go przyjmować w uczuciu przejedzenia i w bolesnym skurczu jelit. Skutecznie leczy anemię, oczyszcza organizm z toksyn i usuwa wiosenne wyczerpanie. Poprawia również przemianę materii i jest skuteczny w leczeniu trądziku. Dla lepszego smaku zaleca się stosować sok z mniszka z sokiem cytrynowym lub marchwiowym.

Maseczka oczyszczająca z mniszka

Dobrze jest przygotować także aktywną maseczkę mniszkową: garść świeżych, posiekanych na drobno liści zalewa się w niewielkim garnuszku odrobiną wrzątku i gotuje nie dłużej niż 4 minuty na małym ogniu. Całość odstawiamy na około 10 minut. Następnie rozcieramy rozgotowane liście na jednolitą miazgę. Tę poleca się zagęścić sproszkowanymi w młynku do kawy płatkami owsianymi bądź odrobiną drożdży (szczególnie wskazane!). Papkę nakłada się na twarz i miejsca objęte trądzikiem na 30 mninut. Maskę zmywamy odtlenioną lub niegazowaną wodą mineralną. Maseczka z mniszka posiada witaminy, sole mineralne (cynk) oraz enzymy. Działa jak łagodny piling złuszczający szpecące, zrogowaciałe komórki naskórka. Zmniejsza łojotok i wpływa ściągająco. Aby efekt był najlepszy, kosmetolodzy proponują stosowanie takiej maseczki raz w tygodniu przez 5 – 6 tygodni. Wraz ze stosowaniem maseczki zaleca się pić sok z mniszka.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Gotowe przetwory z mniszka lekarskiego

Korzeń mniszka lekarskiego

Balsam do dłoni i ciała – gruszka i mniszek

Now Foods Mniszek lekarski Dandelion Root 100 kaps.

Ziaja Intima Mniszek lekarski Płyn do higieny intymnej

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • mniszek lekarski maseczki
  • maseczka z mniszka lekarskiego
  • wino uzdrawiajace
  • wino z 240 kwiatów mniszka
  • zbigniew nowak przepis na mniszek
  • zielarstwo zbigniew t nowak co mozna zrobic z mniszka lekarskiego
  • mniszek lekarski naturalne leczenie
  • maseczka z mleczy
  • maseczka z mlecza
  • korzen mniszka zbigniew nowak

Tymianek pospolity

Tymianek pospolity – Thymus vulgaris L




Tymianek pospolity jest drobnym półkrzewem z rodziny Wargowych i pochodzi z krajów śródziemnomorskich. Obecnie uprawiany jest w wielu krajach, w tym również w Polsce. Tymianek ma rozgałęzioną wzniesioną łodygę, dorastającą do 40 cm wysokości, zdrewniałą u dołu. Posiada drobne liście, wyrastające parami, krótkoogonkowe lub siedzące, eliptyczne lub równowąsko lancetowate, od strony dolnej szarawo owłosione. Kwiaty ma drobne, grzbieciste, dwuwargowe, o koronie różowoliliowej lub jasno-fioletowej, zebrane w pozorne okółki, tworzą szczytowe, skupione, graniaste kwiatostany. Cała roślina ma swoisty, bardzo aromatyczny i przyjemny zapach tymolowy.

Surowiec

Do celów terapeutycznych uzyskuje się od czerwca do września zakwitające, szczytowe, miękkie części pędów tymianku i szybko suszy w suszarniach naturalnych, w miejscach zacienionych i przewiewnych. W pomieszczeniach ogrzewanych nie należy przekraczać temp. 35°C. Po wysuszeniu przeciera się przez sita i eliminuje grubsze części łodyg. Uzyskuje się ziele tymianku – Herba Thymi.

Podstawowe związki czynne

Ziele tymianku zawiera olejek eteryczny w ilości do 3,5%, czasami nawet do 5,4%. W olejku znajduje się od 20 do 50% pochodnych fenolowych – tymolu i karwakrolu, także cyneol, cymen, α-pinen, linalol, octan linalolu, borneol i octan bornylu. Ponadto wykryto w zielu do 10% garbników, kwasy polifenolowe, jak kawowy i chlorogenowy, związki trójterpenowe (m.in. kwas ursolowy i oleanolowy), flawonoidy (m.in. luteolinęi apigeninę oraz ich glikozydy), gorycze, saponiny i sole mineralne ze sporą ilością litu.

Działanie

Bardzo często wykorzystuje się działanie wykrztuśne przetworów z ziela tymianku, które stymulują samoistne ruchy rzęsek nabłonka górnych dróg oddechowych. Pobudzają jednocześnie wydzielanie płynnego śluzu, rozrzedzającego zgęstniałą wydzielinę. Znajdującą się w gardle, i ułatwiają jej odkrztuszanie. Flawonoidy ziela tymianku wykazują działanie rozkurczowe, korzystne w mechanizmie wykrztuśnym. Fenolowe składniki olejku, jak tymol i karwakrol, oraz garbniki i niektóre inne związki znajdujące się w zielu zapobiegają rozwojowi grzybów chorobotwórczych i flory bakteryjnej, przede wszystkim paciorkowców jamy ustnej i gardła, układu pokarmowego i skóry, albo je niszczą. Olejek tymiankowy drażni skórę i powoduje jej przekrwienie. Związki gorzkie ziela tymianku pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i ułatwiają trawienie oraz przyswajanie pokarmów. Inne składniki ziela znoszą stany skurczowe w obrębie przewodu pokarmowego.

Działania niepożądane

Większe dawki i zbyt często powtarzane dawki lecznicze wyciągów z ziela tymianku pobudzają nudności, wymioty, zapalenie żołądka, a nawet białkomocz. Cięższe objawy zauważono po nieuważnym, doustnym przyjmowaniu olejku tymiankowego. Tymol działa jeszcze silniej i może nawet doprowadzić do zatrucia śmiertelnego.

Zastosowanie

Wyciągi oraz inne przetwory z ziela tymianku są bardzo często używane jako środki wykrztuśne, zwłaszcza u dzieci, młodzieży oraz osób w wieku starszym. Do preparatów wykrztuśnych, powszechnie produkowanych przez przemysł zielarski, zalicza się syrop tymiankowy złożony – Sirupus Thymi compositus, oraz syrop i drażetki Tussipect. Ziele tymianku wchodzi także w skład mieszanki ziołowej Neopektosan. Często wykorzystuje się odkażające własności ziela tymianku. Napar z ziela używa się do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła spowodowanych przez bakterie ropotwórcze lub grzyby. Także w nieżytach gardła i krtani z małą wydzieliną, połączonych z kaszlem i chrypką. Optymalne rezultaty osiąga się używając w tych przypadkach mieszanki ziołowe np. Septosan.

Odwar z ziela tymianku używa się do kąpieli wzmacniających i dezynfekujących skórę, również do okładów i przymoczek oraz przemywań w łojotokowym zapaleniu skóry, wyprysku bakteryjnym itp. Niekiedy podaje się napary i odwary z ziela tymianku doustnie w nieżytach żołądka i układu pokarmowego.

Olejek tymiankowy używa się zewnętrznie jako składnik niektórych specyfików przeciwreumatycznych, jak złożone mazidło pieprzowcowe – Linimentum Capsici compositum i spirytus mydlano-kamforowy – Spiritus saponato-camphoratus. Tymol izolowany z olejku tymiankowego używa się w stomatologii do odkażania ubytków zębowych. Wchodzi też w skład płukanki profilaktycznej – Gargarisma prophylacticum. W innych krajach tymianek używany jest w różnych kompozycjach jako przyprawa do wyrobów wędliniarskich i mięsnych, krokietów i sałatek oraz do zaprawiania ogórków. Jest też składnikiem przypraw do drobiu i octu ziołowego, jak również likierów ziołowych.

Przetwory z ziela tymianku

Napar z ziela tymianku – jedną łyżkę ziela zalać 1.5 szklanki wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 15 minut. Odstawić na 15 min, po czym przecedzić. Pić po 1/3 szklanki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako środek regulujący trawienie i zapobiegający wzdęciom bądź przed jedzeniem jako środek poprawiający apetyt, zaś pomiędzy posiłkami jako środek wykrztuśny. Ten sam napar można używać do płukania jamy ustnej i gardła w czasie anginy.

Kąpiel tymiankowa – 100 g ziela zalać pięcioma litrami wody ciepłej i gotować pod przykryciem 3 min. Odstawić na 15 min i przecedzić. Wytrawione zioła włożyć do w woreczka płóciennego, zawiązać i wraz z odwarem umieścić w wannie wypełnionej do 1/3 wodą o temp. około 37°C. Czas kąpieli 10-15 min. Używa się w dolegliwościach skórnych.

Zioła przeciw lambliom – zmieszać po 50 g ziela tymianku, kłącza tataraku i korzenia omanu, po 25 g liści mięty pieprzowej i liści orzecha włoskiego oraz 10 g ziela piołunu. Wsypać dwie łyżki ziół do termosu i zalać dwoma szklankami wody wrzącej. Zamknąć i odstawić na 1 godz. Pić po 1/2 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami w ciągu tygodnia. Następnie zmniejszyć dawkę ziół do 1-1.5 łyżki i pić w ciągu kilku tygodni. Jeśli ktoś chce może dosłodzić miodem lub cukrem. Sprawdzać kał na obecność cyst lamblii przed kuracją i po niej. Stwierdzono skuteczność także przeciw glistom jelitowym i owsikom.

Septosan – zioła, które zawierają: ziele tymianku, liść mięty i liść szałwii. Zalać jedną łyżkę ziół jedną szklanką wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 20 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Używać do płukania jamy ustnej i gardła 2-4 razy dziennie w stanach zapalnych i ropnych, zwłaszcza w anginie u dzieci i młodzieży.

Syrop tymiankowy złożony – Sirupus Thymi compositus. Dzieciom podaje się po 1 łyżeczce 3-5 razy dziennie po posiłkach jako środek wykrztuśny.

Tussipect – syrop i drażetki. Dorosłym zaleca się po jednej łyżce, dzieciom po jednej łyżeczce 3-4 razy dziennie po posiłku jako lek wykrztuśny i przeciwkaszlowy.

Apertuss – krople zawierające m.in. olejek tymiankowy. Używa się jako lek wykrztuśny w ostrych i przewlekłych nieżytach górnych dróg oddechowych.

Bronchicum – płyn zawierający wyciągi z 7 ziół, stosowany w zapaleniu górnych dróg oddechowych z uciążliwym kaszlem, także w chorobie z przeziębienia.

Pleumolysin – krople i drażetki posiadające wyciągi roślinne z dodatkiem kodeiny, używane jako środek wykrztuśny i przeciwkaszlowy w suchych nieżytach gardła, krtani i oskrzeli.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • olejek tymiankowy na lamblie
  • tymianek medycyna naturalna
  • tymol na lamblie

Nagietek lekarski

Nagietek lekarski – Calendula officinalis L




Nagietek lekarski jest rośliną jednoroczną z rodziny Złożonych (Compositae). W stanie naturalnym występuje w rejonie śródziemnomorskim oraz na Bliskim Wschodzie. Aktualnie uprawiany jest w wielu krajach, w tym również u nas, jako roślina przeznaczona do leczenia i ozdoby. Nagietek dorasta do wysokości 50 cm, wydaje łodygi wzniesione, rozgałęzione. Liście dolne odwrotnie jajowate, ogonkowe, a liście górne prawie lancetowate, siedzące. Na końcach rozgałęzień łodyg umieszczone są pojedyncze kwiatostany w postaci koszyczków z brzeżnymi kwiatami języczkowymi i w środku rurkowymi.

Całą roślinę pokrywają delikatne włoski i gruczoły wydzielnicze, w dotyku nieco lepkie i wydzielające charakterystyczny zapach. Owocem są nieco kolczaste niełupki nieregularnego kształtu. Zakwita w czerwcu i kwitnie do września. Istnieje sporo odmian hodowlanych nagietka, mających koszyczki różnej wielkości i kolor kwiatów od jasnożółtego do ciemnopomarańczowego, oraz zmienną ilość kwiatów rurkowych i języczkowych. Do celów terapeutycznych stosuje się odmiany mające w koszyczkach jedynie kwiaty języczkowe, tzw. pełne, o zabarwieniu intensywnie pomarańczowym.

Surowiec

Na surowiec leczniczy uzyskuje się stopniowo, w miarę zakwitania, koszyczki kwiatowe z odmian o barwie pomarańczowej, wyskubuje z nich kwiaty języczkowe, zwane potocznie płatkami, rozkłada cienką warstwą i suszy w miejscu suchym i przewiewnym. Uzyskuje się kwiat nagietka – Flos Calendulae. Czasami zbiera się całe koszyczki nagietka – Anthodium Calendulae, które suszy się w suszarniach z temperaturą do 40°C.

Podstawowe związki czynne

W kwiatach nagietka wyodrębniamy mieszaninę saponin trójterpenowych, pochodnych kwasu oleanolowego oraz alkoholi trójterpenowych. Następną grupę stanowi mieszanina karotenoidów (do 3%), a wśród nich są karoteny, ksantofile i likopen. W trzeciej grupie mamy flawonoidy – pochodne izoramnetyny. Oprócz tego nagietek posiada wiele innych związków, jak śluz, gorycze, około 0,1% olejku eterycznego, fitosterole, kwasy organiczne, żywice (około 3,4%), poliacetyleny, seskwiterpeny, pochodne fenolowe i sole mineralne.

Działanie

Przetwory z nagietka użyte do zastosowań zewnętrznych wykazują działanie przeciwzapalne, bakteriobójcze i grzybobójcze, za sprawą obecności karotenoidów i trójterpenów. Karotenoidy jako prowitamina A mają korzystny wpływ na prawidłowy wzrost nabłonka, hamują nadmierne łuszczenie się naskórka, przyspieszają ziarninowanie i bliznowacenie różnego rodzaju uszkodzeń skóry, nawet w początkowym okresie skórnych zmian nowotworowych.

Produkty z nagietka wykazują działanie nie tylko lecznicze, ale i kosmetyczne, bowiem regulują i nasilają resorpcyjne własności skóry i chronią ją przed niepożądanym działaniem czynników zewnętrznych. Korzystne ochronne i odnawiające właściwości nagietka obejmują także błony śluzowe jamy ustnej, gardła, nosa, oczu, pochwy i odbytu. Po zastosowaniu doustnym nagietek wywiera korzystne działanie na błony śluzowe przełyku, żołądka i jelit. Ponad wszystko jednak uchwytne są jego właściwości wywoływania miesiączki. Pomaga on w pojawieniu się miesiączki i czyni ją mniej bolesną z powodu działania rozkurczowego, zwłaszcza gdy towarzyszy jej anemia lub depresja nerwowa. Na błony śluzowe układu po-karmowego nagietek działa także ochronnie i przeciwzapalnie oraz przeciw wrzodowo, a nawet jak wykazały to często powtarzane badania, w pewnym stopniu zapobiegawczo przeciwnowotworowo. Chodzi tu głównie o profilaktykę rakowaceniu czynnych wrzodów żołądka i jelit oraz blizn pooperacyjnych.

Aktualne badania dały dowody na istnienie działania immunopobudzającego, zwiększającego ogólną odporność i możliwość obrony przed inwazją mikroorganizmów chorobotwórczych oraz wzmagającego aktywność układu siateczkowo śródbłonkowego i tym samym umożliwiającego skuteczną obronę przed infekcją. Trzeba dodać, że nagietek pobudza pracę wątroby i zwiększa ilość produkowanej przez nią żółci. Podnosi lekko ilość wydalanego moczu i potu, przez co ułatwia wydalanie z organizmu niepotrzebnych produktów przemiany materii. Nagietek jest więc uniwersalnym i wartościowym lekiem ziołowym, co zresztą wynika z bogatego i różnorodnego składu chemicznego. Trzeba również pamiętać, że wykryte w nagietku saponiny trójterpenowe posiadają budowę zbliżoną do saponin korzenia żeń-szenia, aralii mandżurskiej i eleuterokoka, słynnych roślin leczniczych Dalekiego Wschodu.

Działanie niepożądane

W obowiązujących dawkach leczniczych nagietek nie doprowadza do wystąpienia szkodliwych objawów.

Zastosowanie

Do leczenia zewnętrznego używa się najczęściej alkoholowe i olejowe specyfiki z kwiatów nagietka, gdyż podstawowe związki czynne nie rozpuszczają się w wodzie. Stosuje się je w różnych uszkodzeniach skóry, jak kontuzje, rany, wrzody, stłuczenia i obtarcia naskórka, również w owrzodzeniach żylakowych, zapaleniu skóry, żylakach odbytu, oparzeniach, ranach pooperacyjnych, odmrożeniach, wysypkach skórnych i innych.

Przetwory z nagietka wykorzystuje się do celów kosmetycznych w postaci maseczek, mleczka, kremu, pasty, szamponu i olejku na cerę suchą, łuszczącą się i skłonną do zakażeń, zaczerwienienia i pękania. Używane są również na błony śluzowe jako środek przeciwzapalny i bakteriobójczy, przeciw rzęsistkom (irygacje i tampony), a nawet w początkowych stanach nowotworowych po konsultacji z onkologiem. Doustnie zaleca się przetwory z nagietka w nieżycie żołądka i jelit, a przede wszystkim w przewlekłym i opornym na inne leki wrzodzie żołądka i dwunastnicy oraz we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Także w stanach zapalnych dróg żółciowych spowodowanych zakażeniem, w niedomodze wątroby i upośledzeniu jej czynności po przebytym wirusowym zapaleniu lub uszkodzeniu przez toksyczne związki. Wspomagająco i w połączeniu z innymi lekami podaje się je w nieoperacyjnych postaciach raka żołądka, stanach przed nowotworowych w układzie pokarmowym.

Doskonałe rezultaty osiąga się w zaburzeniach miesiączkowania połączonych z bólem, ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, a także w niedomaganiach okresu przekwitania. Musimy jednak pamiętać, że w niektórych z przytoczonych chorób konieczna jest stała opieka lekarska i okresowe kontrole postępów leczenia. Ostatnie badania naukowe upoważniają, by zalecać nagietek, w połączeniu z innymi ziołami, do używania w ogólnym ubytku sił i odporności na infekcje bakteryjne i wirusowe oraz przewlekłych i nie poddających się innym lekom schorzeniach różnych narządów wewnętrznych, w tym także serca.

Przetwory z nagietka

Napar z kwiatów nagietka: 1 łyżkę kwiatów lub wysuszonego rozdrobnionego ziela z kwiatami nagietka zalać 1.5 szklanki wody wrzącej i postawić pod przykryciem na parze na 30 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 3 razy dziennie po 1/2 szklanki na 1 godz. przed jedzeniem. Dobrze jest dodać szczyptę liści szałwii i ziela dziurawca. Stosuje się w nieżytach układu pokarmowego, bolesnym miesiączkowaniu, zaburzeniach wydzielania żółci i zewnętrznie do okładów i przymoczek w różnych dolegliwościach skórnych, również na żylaki i blizny oraz do irygacji, płukanek i lewatyw.

Nalewka nagietkowa: 50 g kwiatów lub ziela z kwiatami macerować 2 tygodnie w 500 ml wódki 40-procentowej, często wstrząsając. Później przecedzić, wycisnąć ziele, a płyn rozlać do małych, ciemnych butelek. Zaleca się doustnie 30-50 kropli, niekiedy do 1-2 łyżeczki w kieliszku wody 2-3 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem. Zewnętrznie używać 1 łyżeczkę na 1/2 szklanki wody do okładów. Nalewka ma pełny zakres działania nagietka.

Ocet nagietkowy: świeże kwitnące ziele drobno posiekać. Na 100 g ziela dodać 25 ml spirytusu i 135 ml octu 10-procentowego. Porządnie wymieszać i odstawić na 10 dni, często wstrząsając. Przecedzić i użyć do smarowania przeciw brodawkom, zgrubieniom skóry, trądzikowi, świądowi i zapaleniu skóry oraz kontuzjom.

Wino nagietkowe: świeże kwiaty języczkowe (20-40 g) zalać butelką wina gronowego (700 ml), ewentualnie domowym winem gronowym lub owocowym. Macerować14 dni, przecedzić i dodać 30 g soku dziurawcowego – Succus Hyperici. Pić po kieliszku 2-4 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem jako środek ogólnie wzmacniający i posiadający wszystkie właściwości nagietka.

Zioła zwiększające odporność: zmieszać po 50 g kwiatów nagietka i korzeni mniszka oraz po 25 g ziela jemioły, ziela drapacza, ziela skrzypu, ziela pięciornika gę-siego, kwiatów jasnoty białej i korzeni pokrzywy. Zalać 1-2 łyżki ziół w termosie 2 szklankami gotującej wody. Zamknąć i odstawić na 1 godz. Pić 3 razy dziennie po 1/2 szklanki między posiłkami jako środek wzmacniający, zwiększający odporność organizmu i regulujący czynność organów wewnętrznych.

Vagosan – mieszanka ziołowa składająca się z 6 składników, w tym kwiat nagietka: 3 łyżki ziół zalać 5-6 szklankami wrzącej wody. Ogrzewać do wrzenia i gotować pod przykry-ciem 3 min. Odstawić na 10-15 min i przecedzić. Stosować do irygacji, przemywań, tamponów i okładów w stanach zapalnych i zakażeniach pochwy oraz w infekcji rzęsistkiem pochwowym.

Azucalen – płynny wyciąg z kwiatów nagietka i rumianku: wziąć 1 łyżkę płynu na 1 l przegotowanej, ciepłej wody. Używać do irygacji oraz tamponowania w tych samych dolegliwościach co zioła Vagosan.

Arcalen – maść zawierająca wyciągi z kwiatów nagietka i arniki oraz eskulinęi olejek tatarakowy. Działa przeciwzapalnie i przeciw obrzękowo. Używa się na kontuzje, obrzęki, siniaki i oparzenia słoneczne.

Calendulin – tabletki dopochwowe, zawierające suchy wyciąg z kwiatów nagietka. Stosuje się w zapaleniach pochwy i nadżerce szyjki macicy, a wspomagająco przeciw rzęsistkowi i zakażeniu bakteryjnemu.

Mucosit – maść zawierająca wyciągi z 6 ziół oraz alantoinę, olejek miętowy i rumiankowy. Stosuje się do wcierań w zapaleniu dziąseł, paradontopatii i po zabiegach stomatologicznych.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • nagietek lekarski
  • wyciąg z nagietka do stosowania wewnętrznego
  • wino z nagietka
  • napar z kwitow nagetek
  • calendulae anthodium do picia
  • nagietek na zapalenie pochwy
  • wino nagietkowe właściwości
  • lisc nagietka zastosiwanue
  • lisc nagietka
  • działania niepożądane koszyczek nagietka

Pokrzywa

Pokrzywa zwyczajna – Urtica dioica L




Bylina ta należy do rodziny Pokrzywowatych (Urticaceae), rośnie prawie na całym globie oprócz strefy tropikalnej. W Polsce można ją spotkać wszędzie: w ogrodach, zaroślach, na polanach, przydrożach i pastwiskach. Dobrze czuje się w ziemiach bogatych w sole mineralne. Jest to roślina przeważnie dwupienna, wytwarzająca rozłogi. Łodyga czworokanciasta, wzniesiona, do 1,5 m wysoka, częściowo rozgałęziona, ulistniona naprzeciwległe. Liście ogonkowe dorastające do 15 cm długości, z wolnymi równo wąsko lancetowatymi przylistkami. Blaszka liściowa o sercowatej nasadzie, na końcu zaostrzona, z brzegu grubo ząbkowana. Kwiaty niepozorne, jednopłciowe, zebrane w zwisające grona. Powierzchnia pokrzywy pokryta jest włoskami parzącymi i mniejszymi włoskami szczeciniastymi.

Surowiec

Do celów terapeutycznych pozyskuje się od czerwca do września dobrze rozwinięte liście i suszy w warunkach naturalnych w miejscu przewiewnym i zacienionym. Surowcem jest liść pokrzywy – Folium Urticae. Niekiedy ścina się lub kosi całe pędy nadziemne i po lekkim przewiędnięciu obrywa liście i suszy. Trochę zwiędnięte rośliny są nieco mniej parzące. Równorzędnego surowca dostarcza pokrzywa żegawka – Urtica urens L., roślina jednoroczna, rosnąca w Polsce pospolicie koło domostw i w ogrodach. Jesienią lub wczesną wiosną wykopuje się korzenie i rozłogi pokrzywy zwyczajnej, myje i suszy w suszarni ogrzewanej w temp. do 40°C. Uzyskuje się jako surowiec korzeń pokrzywy – Radix Urticae. Liście i korzenie przechowuje się w szczelnym opakowaniu w miejscach suchych, chłodnych i ciemnych.

W pokrzywie wykryto kwasy organiczne (m.in. glikolowy i glicerowy), witaminy (m.in. C, K, B2 i kwas pantotenowy), flawonoidy, garbniki, karotenoidy, ksantofil, chlorofile A i B (do 0,75%), protoporfiryny, fitosterole (jak β-sytosterol), niewielkie ilości olejku eterycznego, związki aminowe (m.in. histaminę, acetylocholinęi serotoninę), kwasy organiczne, jak mrówkowy, ponadto nie ustalone bliżej związki zwiększające odporność organizmu na infekcje. Są też sole mineralne, a w nich różne pierwiastki śladowe. We włoskach parzących wykryto składniki lotne, jak 2-metyloheptenon i antofen. Korzenie pokrzywy mają w składzie kwasy organiczne, fitosterol, lecytynę, substancje woskowe i śluzowe jak i sole mineralne.

Wyciągi z pokrzywy tylko lekko podnoszą dobową ilość wydalanego moczu, ale dzięki hamowaniu resorpcji zwrotnej wyraźnie zwiększają likwidowanie chlorków, mocznika i toksycznych produktów przemiany materii. Z tego względu pokrzywa uważana jest za zioło które „czyszczące krew”. Zauważono także wyraźne działanie na procesy przemiany materii, na co ma wpływ, z jednej strony, ogromny pakiet witamin, które mogą uzupełniać niewielkie niedobory, występujące przede wszystkim na wiosnę u dzieci, młodzieży i osób w wieku podeszłym, z drugiej strony – duża zawartość soli mineralnych, a wśród nich różnych pierwiastków śladowych, które są koniecznymi składnikami enzymów i hormonów ustrojowych uczestniczących w procesach przemiany materii.

Zarówno liście, jak i korzenie pokrzywy mają wpływ na obniżenie ciśnienia krwi, co wynika częściowo z ich działania moczopędnego, a także z rozkurczowego wpływu na mięśnie naczyń krwionośnych. Sprzyja to lepszemu ukrwieniu, obfitszemu doprowadzeniu tlenu i szybszemu odprowadzeniu metabolitów. Odwary z pokrzywy mają także działanie przeciwkrwotoczne, zapobiegające drobnym krwawieniom z naczyń włosowatych w układzie pokarmowym, za sprawą nie tylko witaminy K, która występuje w surowcu w dość pokaźnej ilości, ale również flawonoidom i garbnikom. Pokrzywa wpływa na zwiększenie ilości hemoglobiny i liczbę czerwonych krwinek, podobnie jak to się dzieje po specyfikach zawierających związki żelaza.

Przetwory z liści pokrzywy zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, mają także lekkie działanie żółciopędne. Sprzyjają trawieniu, przyswajaniu pokarmów i wpływają na prawidłowy przebieg procesów przemiany materii. Zmniejszają stany zapalne układu pokarmowego i zapobiegają mało nasilonym biegunkom. Duże znaczenie ma pobudzający wpływ pokrzywy na czynność wydzielniczą trzustki, fakt tym bardziej godny podkreślenia, iż niewiele jest ziół o takich właściwościach. Pokrzywa obniża lekko poziom cukru we krwi i wykazuje synergizm z innymi surowcami zielarskimi o działaniu przeciwcukrzycowym.

W liściach i korzeniu pokrzywy wykryto niedawno istnienie czynników pobudzających wytwarzanie interferonu i antygenów wirusowych, substancji, które chronią nasz organizm przed działaniem wirusów, a pośrednio przed tymi rodzajami nowotworów, które są wywołane wtargnięciem do komórek odpowiednich wirusów onkogennych. Wodne wyciągi stosowane zewnętrznie działają lekko drażniąco na owłosioną skórę głowy i, jak się przyjmuje, sprzyjają większemu wzrostowi włosów. Korzeń pokrzywy działa bardziej moczopędnie niż liście i lepiej usuwa chlorki, mocznik oraz trujące produkty przemiany materii. Ma również korzystny wpływ na mieszki włosowe oraz gruczoły potowe i łojowe.

Działania niepożądane

Warto nadmienić, że przetwory z pokrzywy są pozytywnie tolerowane przez większość ludzi, niekiedy jednak u nielicznych osób większe dawki wyciągu z pokrzywy mogą wywołać reakcje uczuleniowe, podrażnienie żołądka, obrzęk i skąpomocz. Po zastosowaniu zewnętrznym (np. woda pokrzywowa) bardzo rzadko występują odczyny alergiczne.

Zastosowanie pokrzywy

Wyciągi z liści pokrzywy używa się w lekkich stanach zapalnych dróg moczowych oraz układu pokarmowego, zbyt małym wydalaniu moczu, a wspomagająco w kamicy moczowej i skazie moczanowej, chorobie reumatycznej oraz niektórych chorobach skóry, zwłaszcza wieku młodzieńczego. Liście wchodzą w skład granulatu Reumogran i mieszanki ziołowej Reumosan. Stosuje się je w chorobie reumatycznej i skazie moczanowej. Pokrzywę podaje się również w łagodnie przebiegających biegunkach różnego pochodzenia, nieżycie żołądka i jelit, a przede wszystkim w nieżycie śluzowo-błoniastym jelit, oprócz tego pomocniczo w nieznacznych krwawieniach w układzie pokarmowym.

Odwary z pokrzywy podaje się w niektórych przypadkach złej przemiany materii, wynikających z braku niektórych mikroelementów. Można je podawać dawcom krwi, wykazującym okresowo zwiększone zapotrzebowanie na jony żelaza. Razem z innymi surowcami zielarskimi o podobnym działaniu pokrzywę można stosować we wstępnym okresie cukrzycy. Liść pokrzywy jest składnikiem mieszanki ziołowej Diabetosan o działaniu przeciwcukrzycowym. Odwary z pokrzywy podaje się zewnętrznie do obmywań owłosionej skóry głowy w łupieżu i łojotoku, a także do irygacji w zapaleniu pochwy i upławach. Liść pokrzywy wchodzi w skład mieszanki ziołowej Vagosan, używanej do irygacji i przemywań w niektórych dolegliwościach kobiecych. Korzystniejsze wyniki w usuwaniu łupieżu i łojotoku daje korzeń pokrzywy. Wyciąg płynny z tego surowca jest składnikiem preparatu Seboren.

Przetwory

Odwar z liści pokrzywy: 2-2 1/2 łyżki liści zalać 2 szklankami wody gorącej i gotować łagodnie pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako środek wspomagający przemianę materii. Także w niedokrwistości w okresie 2-3 tygodni, przyjmując zarazem drażetkę witaminy B1, ponadto jako środek moczopędny, ogólnie odtruwający i zwiększający wydzielanie soku trzustkowego. Stosować u dzieci w braku odporności na infekcje, zależnie od wieku 1-2 łyżeczki 3 razy dziennie, dzieciom starszym 1-2 łyżki odwaru.

Urtica-fix: 1 torebkę na szklankę wody wrzącej. Szklankę przykryć i naparzać5-10 min. Stosować jak odwar.

Miód pokrzywowy: sproszkować równe ilości liści pokrzywy i liści orzecha włoskiego w młynku elektrycznym. Do 500 g miodu płynnego i ogrzanego dodać 3-4 łyżki sproszkowanych ziół i dokładnie wymieszać. Stosować doustnie po 1 łyżeczce do 1 1/2 łyżeczki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako lek wzmacniający mechanizmy obronne organizmu. Zalecany przede wszystkim dla kobiet jako profilaktyczny w zagrożeniu rakiem sutka.

Zioła wątrobowe dla rekonwalescentów: zmieszać po 50 g liści pokrzywy, korzenia łopianu i liści babki lancetowatej oraz po 25 g ziela krwawnika, liści mięty pieprzowej i kory kruszyny. Zalać 1 1/2 łyżki ziół 2 szklankami wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 20 min. Odstawić na 5 min i przecedzić. Pić 3-4 razy dziennie po 1/2 szklanki między posiłkami po przebytym wirusowym zapaleniu wątroby w końcowym okresie 5-8 miesięcy zdrowienia. Również w nieżycie żołądka i jelit oraz dróg żółciowych.

Zioła w chorobie jelit: zmieszać po 50 g liści pokrzywy i ziela krwawnika oraz po 25 g kłącza wężownika (lub kłącza pięciornika kurzego ziela), ziela poziewnika, ziela rdestu ptasiego i korzenia lukrecji. Zalać 2-3 łyżki ziół 3 szklankami wody letniej i pozostawić do spęcznienia na 1 godzinę. Ogrzać powoli do wrzenia i po 5 min przecedzić. Pić 3-4 razy dziennie po 2/3 szklanki jako środek przeciwkrwotoczny, przeciwzapalny, przeciwbiegunkowy oraz w stanach zapalnych jelit, zwłaszcza we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego wraz z codziennymi wlewami doodbytniczymi wyciągu ziołowego. Równocześnie przyjmować po drażetce witaminy B1 i po drażetce Vitaralu.

Zioła w osłabieniu potencji: zmieszać po 50 g liści pokrzywy, kwiatów nagietka i ziela krwawnika oraz po 25 g owoców głogu, ziela dziurawca i korzenia lukrecji. Zalać 2 łyżki ziół 2 szklankami wody gorącej i postawić na parze na 20 min pod przykryciem. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/2-2/3 szklanki 3-4 razy dziennie między posiłkami. Działają ogólnie wzmacniająco. Równocześnie stosować po kapsułce witaminy E trzy razy dziennie.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • Pokrzywa zwyczajna
  • miód pokrzywowy działanie
  • miód pokrzywowy właściwości
  • kwas mrówkowy w pokrzywie
  • sok z pokrzywy na zapalenie jelit
  • miod pokrzywowy wlasciwosci
  • Miód Z Pokrzywy
  • zioła w osłabieniu płciowym
  • miód pokrzywowy
  • miod pokrzywowy na co