Rośliny lecznicze « Page 5 « Medycyna Naturalna

Category Archives: Rośliny lecznicze

Lecznicze działanie malwy

Posted on 3 marca 2014 by admin

Comments off

Malwa Althaea Rosea

Malwy należą do starych i lubianych roślin ozdobnych. Chyba wszyscy znają te urocze kwiaty. Są mocno powiązane z polskim wiejskim krajobrazem. Malwa to nie tylko kwiat ozdobny. Może również przydać się w domowej apteczce lub służyć urodzie.

Nazwa łacińska malwy ogrodowej to Althaea Rosea, bywa również nazywana prawoślazem wysokim. Jest to roślina 2 lub 3 letnia, o wysokości mniej więcej 2 – 2,5 m. Posiada liście jasnozielone, szerokie i szorstkie. Kwiaty malwy mają chyba wszystkie kolory tęczy – od białego, przez żółty, różowy, czerwony, ciemnoczerwony do fioletowo – purpurowego, niemal czarnego. Kwiaty malwy są pojedyncze bądź pełne, a kwitnie od czerwca do późnej jesieni.

Walorem leczniczym u malwy są płatki bez zielonego kielicha kwiatowego. Do tego celu nadają się tylko odmiany o kwiatach fioletowo purpurowych, prawie czarnych, inne odmiany nie przedstawiają żadnej wartości użytkowej ze względu na małą ilość substancji czynnych. Czasami w domowej kosmetyce używa się płatki czerwonych i ciemnoczerwonych odmian malw. Płatki zbieramy zaraz po rozkwitnięciu, najlepiej w południe, w dzień słoneczny i bezdeszczowy, bo wtedy gromadzą w swym składzie najwięcej wartościowych związków. Płatki suszymy zawsze w cieniu, w przewiewie, rozłożone cienką warstwą. Suszyć trzeba szybko i sprawnie. Ususzony surowiec umieszczamy w suchych i szczelnych pudełkach lub papierowych torebkach i przechowujemy w suchych miejscu ponieważ płatki malwy są higroskopijne, czyli mają zdolność pochłaniania pary wodnej z powietrza. W kosmetyce często używa się świeżo zerwanych płatków malwy.

Syrop na kaszel z płatków malwy

Płatki malwy zawierają barwniki antocyjanowe, śluzy, również pektyny, żywice, mają także olejek lotny oraz garbniki. Dzięki dużej zawartości śluzów, płatki malwy zyskały wyjątkowe uznanie w kuracjach leczących suchy, uporczywy kaszel, jak również chrypkę, zapalenie gardła. Śluzy te ułatwiają odkrztuszanie, co jest istotne głównie u dzieci i ludzi starszych, mających z reguły duże problemy z odflegmianiem dróg oddechowych. Śluzy te wykazują również dobroczynne działanie osłaniające na całe drogi oddechowe. Łagodzą poza tym stany zapalne górnych dróg oddechowych. Kiedyś domowymi syropami i specyfikami z płatków i korzeni malwy leczono powszechnie ataki astmy.

Naparem z płatków płucze się gardło i jamę ustną w zapaleniach. Okłada się także nimi miejsca poparzeń, trudno gojące się rany, ropienie. Związki śluzowe wytwarzają na chorym miejscu warstwę ochronną i wchłaniają wydzieliny skórne. Malwę można stosować z powodzeniem w chronicznych zapaleniach błon śluzowych żołądka i jelit. Zasługą śluzów znajdujących się w malwie jest także i to, że likwidują nawet nawykowe zaparcia. Medycyna ludowa używa malwę w leczeniu nieregularnych miesiączek w okresie dojrzewania.

Herbatka z malwy

Jedną łyżkę ususzonych, pokruszonych kwiatów malwy purpurowo – fioletowej zalewamy w szklance wrzątkiem i trzymamy pod przykryciem około 15 minut. Po odcedzeniu uzyskany napar pijemy się 2 – 3 razy dziennie, np. w uporczywym, suchym kaszlu, chrypce, drapaniu w gardle, zapaleniach dróg oddechowych oraz jako środek osłaniający błony śluzowe żołądka i jelit, przy ich owrzodzeniu.

Do płukania gardła stosuje się mocniejszy napar, przygotowany z l łyżki suszu z kwiatów i pół szklanki wrzątku. Ususzone kwiaty malwy wykorzystuje jako składnik do produkcji smacznej, ekspresowej „Herbatki zimowej” wraz z kwiatem hibiskusa, owocem bzu czarnego, owocem jarzębiny i skórkami z jabłek). „Herbatka zimowa” uodparnia nas na przeziębienia, grypę, wpływa nieco napotnie i wykrztuśnie, łagodząc kaszel.

Olejek z kwiatów malwy

2 duże garści świeżo zerwanych kwiatów malwy, bez zielonych szypułek zalewamy w czystym, szczelnym słoiku niepełną szklanką oliwy z oliwek, oleju kukurydzianego lub lnianego i trzymamy na słonecznym parapecie okiennym lub w ciepłym miejscu przez około 10 dni. Co jakiś czas pamiętajmy o potrząsaniu słoikiem dla lepszego wymieszania się użytych składników. Następnie olejek odcedzamy przez czystą gazę i zlewamy do małych buteleczek. Uzyskaną oliwkę trzeba przechowywać w miejscach chłodnych, najlepiej na dolnej półce lodówki.

Istnieje także inny sposób sporządzania olejku malwowego. Świeżo zerwane płatki bez szypułek ubija się mocno w czystym słoiku i wystawia na słoneczny parapet okienny na 3 – 5 dni. Na dnie zbiera się śluzowaty płyn to właśnie olejek. Należy go od razu zużyć bądź przechowywać koniecznie w lodówce. Olejek z malwy służy wspaniale przy trudno gojących się ranach. Dobrze wchłania różne wydzieliny z gojących się zranień. Łagodzi też podrażnienia i poparzenia słoneczne, zmiękczając i nawilżając głęboko skórę. Oliwka ta nadaje się do pielęgnacji przesuszonej, łuszczącej się skóry, spierzchniętych warg, pękających stóp i szorstkich łokci. Oliwkę można dodawać do kąpieli, zmiękczających naskórek, łagodzących egzemy i wysypki skórne.

Malwa odmładza

Ze świeżo zebranych kwiatów łatwo przygotować domową maseczkę odmładzającą. Dwie, trzy łyżki drobno posiekanych płatków malwy wraz z pylącymi pylnikami zalewamy niewielką ilością jogurtu bądź kefiru i miesza aż powstanie coś w rodzaju papki. Tę następnie nakłada się na świeżo umytą twarz na 30 minut. Po usunięciu maseczki twarz zmywamy chłodnym naparem z liści rozmarynu lekarskiego lub samą wodą i przecieramy skórę dobrym ściągającym tonikiem. Maseczka z kwiatów malwy wchłania wszelkie toksyny tkwiące w porach, działa oczyszczająco, zmiękczająco i łagodzi podrażnienia. Wpływa odżywczo, gdyż zawarty w niej pyłek jest przebogaty w witaminy, aminokwasy i minerały. Dzięki porcji śluzów maseczka głęboko nawilża skórę i spłyca zmarszczki. Usuwa poparzenia przez słońce. Na maseczki najlepiej jest wykorzystać kwiaty w kolorze fioletowo – purpurowym, ostatecznie czerwonym i ciemnoczerwonym.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

syrop z malwy
malwa właściwości lecznicze
herbatka z malwy
malwa wlasciwosci lecznicze
malwa na syrop
malwa lecznicza
malwa syrop
malwa wlasciwosci
malwa liscie medycyna naturalna
malwa biala wlasciwosci

Sosna zwyczajna

Posted on 16 lutego 2014 by admin

Comments off

Sosna zwyczajna – Pinus silvestris L

Sosna jest duży drzewem iglastym z rodziny Sosnowatych, rosnącym w strefie klimatu umiarkowanego półkuli pomocnej. U nas w kraju jest powszechnym drzewem tworzącym zwarte lasy, dorastającym do 40 m. wysokości. Sosna posiada korę na starszych gałązkach i w górnej części pnia czerwonawo-żółtą, łuszczącą się cienkimi jak papier warstwami, zaś w dolnej części pnia grubą, wielobocznie popękaną, wewnątrz brunatno-czerwoną. Szpilki sztywne, o długości 4 do 5, rzadziej do 7 cm. koloru sinozielonego. Jej szyszki są pojedyncze, niekiedy po 2 lub 3, stojące, stożkowate, do 7 cm długie i do 3,5 cm szerokie z wyraźnym wyrostkiem środkowym.

Drzewa sosnowe rosną w czystym środowisku. Z tego powodu korzystnie jest mieszkać w sąsiedztwie lasów sosnowych. Czyste przesycone aromatem olejków eterycznych powietrze w sosnowym lesie pozytywnie wpływa na samopoczucie przede wszystkim w stanach przemęczenia, wyczerpania nerwowego. Wiadomo od dawna, że pomaga leczyć choroby układu oddechowego, dlatego zakłady lecznicze dla chorych na gruźlicę usytuowane są w suchych sosnowych borach. Igły sosny wydziela lotne substancje o działaniu mikrobobójczym – fitoncydy. W leśnym powietrzu jest do 70 razy mniej organizmów chorobotwórczych aniżeli w mieście. Chodząc po lesie rozkoszujemy się przyjemnym żywicznym zapachem, a przy tym oczyszczamy płuca. Z takiego spaceru możemy przynieść świeże igliwie i pączki sosnowe – cenne źródło witamin w okresie zimowym i wczesną wiosną. Lecznicze działanie mają też młode zielone szyszki, męskie kwiatostany zawierające pyłek oraz sam pyłek sosnowy.

Surowiec

Z sosny zwyczajnej otrzymujemy sporo surowców leczniczych. Przy końcu zimy i bardzo wczesną wiosną pozyskuje się pączki, zanim zaczną pękać i suszy w pomieszczeniach ogrzewanych w temp. do 35°C. Surowcem są pączki sosny – Gemmae Pini. Czasami zbiera się młode pędy wybijające z pączków w okresie wiosennym o długości do 5 cm. Suszy się podobnie jak pączki. Otrzymuje się młode pędy sosny – Turiones Pini. Odpowiednio nacinając pień sosny otrzymuje się z ran balsam sosnowy, określany powszechnie, choć nieprawidłowo, żywicą sosnową – Balsamum Pini silvestris, z której przez destylację i rektyfikację uzyskuje się olejek terpentynowy – Oleum Terebinthinae. To co pozostanie w kotle zestala się w temperaturze pokojowej i nosi nazwę kalafonii – Colophonium.

Z młodszych gałęzi sosny przy wycince lasu zdejmuje sie korę i suszy w warunkach naturalnych. Otrzymuje się jako surowiec korę sosny – Cortex Pini silvestris. Przez destylację z parą wodną młodych wierzchołków oraz świeżego igliwia sosnowego otrzymuje się eteryczny olejek sosnowy – Oleum Pini silvestris. Przez suchą destylację drewna sosnowego otrzymuje się dziegieć sosnowy – Pix liquida Pini.

Pączki i szczyty pędów sosny można zrywać tylko za zgodą władz leśnych, a korę i balsam sosnowy tylko z drzew przeznaczonych do wycinki. Drewno sosnowe jest wartościowym materiałem budowlanym i meblarskim. Bursztyn – Succinum, jest skamieniałą żywicą powstałą z żyjących w oligocenie tj. około 30 milionów lat temu drzew iglastych. Jeden z tych gatunków paleobotanik H. Conwentz nazwał sosną bursztynową – Pinus succinifera Gon.

Igliwie sosny można pozyskiwać przez cały rok i używać w stanie świeżym. Ścięte gałęzie doskonale przechowują się w śniegu, nie tracąc witamin nawet przez 2 – 3 miesiące. Można także zasuszyć lub zamrozić na zapas młode wiosenne pędy, które są mniej gorzkie niż dojrzałe i zawierają więcej wartościowych składników. Najczęściej używa się w lecznictwie specyfiki z powszechnie spotykanej sosny pospolitej – Pinus silvestris L, jednak z dobrym skutkiem można stosować inne gatunki sosny.

Substancje czynne

W pączkach sosnowych wyodrębniono około 0,4% olejku eterycznego, zawierającego α- i β-pinen, limonen i borneol, ponadto żywice, związki gorzkie, garbniki i witaminę C. Podobne związki znajdują się w młodych pędach sosny. W korze sosnowej znaleziono 3,6 – 6,3% garbników skondensowanych, kwasy polifenolowe, jak ferulowy, galusowy, chlorogenowy i kawowy, oraz bardzo niewiele olejku eterycznego – do 0,05%, a ponadto do 1,8% związków cukrowych. Kora sosnowa stanowi źródło garbników wykorzystywanych w przemyśle farmaceutycznym. Olejek terpentynowy posiada do 96% α- i β-pinenu, kamień, karen i cymen. Kalafonia składa się z dwu terpenowych kwasów żywicznych, jak kwas abietynowy i β-pimarowy, substancji gorzkich i śladów olejku eterycznego. Składnik olejku terpentynowego, α-pinen, jest bardzo istotnym produktem wyjściowym w syntezie związków zapachowych, jak terpineol, octan terpinylu, octan mentanylu, octan izobornylu oraz linalol i geraniol, jak również w syntezie kamfory syntetycznej, używanej w lecznictwie i przemyśle chemicznym. β-pinen daje mircen, linalol i jego estry, a także kamforę syntetyczną.

Olejek sosnowy składa się z mieszaniny α i β-pinenu, borneolu i jego estru octowego, limonenu, dwupentenu i felandrenu. Dziegieć sosnowy zawiera różne związki fenolowe (m.in. gwajakol, krezol, pirokatechol), węglowodory aromatyczne i kwasy żywiczne. Przy suchej destylacji opiłków bursztynowych w temp. 350 – 400°C otrzymuje się brunatny, oleisty, rozpuszczalny w alkoholu destylat, zawierający mieszaninę węglowodorów terpenowych oraz wydzielający się w postaci kryształów kwas bursztynowy. W retorcie pozostaje około 60% łatwo topliwej i dobrze rozpuszczalnej w rozpuszczalnikach organicznych kalafonii bursztynowej, używanej dawniej do wyrobu cennych i trwałych lakierów bursztynowych.

Sosna wzmacnia odporność

Pączki i pędy sosny wykazują działanie wykrztuśne ponieważ stymulują czynności wydzielnicze błon śluzowych górnych dróg oddechowych, jak również nasilają ruch nabłonka rzęskowego. Działają także łagodnie odkażająco, ponieważ hamują rozwój lub niszczą drobnoustroje znajdujące się w gardle i jamie ustnej. Nadto działają łagodnie moczopędnie, a w niektórych chorobach skórnych – antyseptyczne. Olejek sosnowy działa wykrztuśnie, bakteriobójczo i rozkurczowo.

Olejek terpentynowy, zastosowany zewnętrznie, łagodnie rozgrzewa i rumieni skórę oraz działa lekko odkażająco. Doskonale wchłania się przez skórę i poprawia resorpcję rozpuszczonych w nim związków. Podrażnia silnie błony śluzowe, toteż doustnie nie bywa używany, natomiast wyizolowane z niego pineny zastosowane doustnie działają żółciopędnie. Kalafonię stosuje się do wyrobu maści i plastrów jako składnik poprawiający ich konsystencję oraz przyczepność do skóry. Dziegieć sosnowy działa odkażająco I przeciwgrzybiczo. Wchodzi w skład maści siarkowej złożonej, nazwanej także maścią Wilkinsona, używanej w chorobach skórnych i przy świerzbie. Dziegieć odznacza się niemiłym zapachem i ostatnio jest mało używany w lecznictwie.

Z igliwia sosnowego oraz z pączków przygotowuje się odwary, napary lub nalewki przyjmowane wewnętrznie jako cenne źródło witamin oraz środek zwiększający odporność, wzmacniający, wykrztuśny, przeciwzapalny, przeciwgorączkowy, odkażający, żółciopędny, wydalający z organizmu toksyczne związki, napotny, moczopędny i uspokajający. Pączki sosny posiadają wyraźnie mocniejsze działanie lecznicze niż młode pędy. Sosnowe wyciągi i odwary zwiększają witalność zimą, kiedy niedobory witamin skutkują spadkiem odporności organizmu, brakiem energii oraz świeżości umysłu, ale należy z nich korzystać systematycznie w ciągu całego roku. Polecane są szczególnie ludziom starszym i dzieciom. W Korei nalewki alkoholowe z igliwia sosny przyjmuje się jako lek przeciwnowotworowy.

Na chore płuca

Specyfiki sosnowe takie jak: napary, odwary, nalewki, kąpiele inhalacje działają skutecznie w chorobach płuc i stanach nieżytach górnych dróg oddechowych, w kurowaniu przeziębień, bólu gardła, zapalenia krtani z towarzyszącą chrypką, zapalenia oskrzeli zapalenia płuc, przeciw kaszlowi u palaczy, w dolegliwościach zatok. Wykazują działanie rozkurczowe oraz wykrztuśne, dzięki czemu rozszerzają drogi oddechowe rozluźniają śluzową wydzielinę, nasilają ruch nabłonka rzęskowego i poprawiają odkrztuszanie. Dzięki odkażającym właściwościom niszczą drobnoustroje znajdujące się w jamie ustnej i gardle. Sosnowe pączki korzystnie żuć przy anginie. Nalewki alkoholowe lub odwary z młodego igliwia lub męskich kwiatostanów zawierających pyłek podaje się z dodatkiem mleka, miodu lub masła chorym na gruźlicę.

Szyszki na serce, pyłek na długowieczność

Z rozdrobnionych zielonych szyszek sosnowych robi się nalewki alkoholowe, które w lecznictwie ludowym są skutecznym środkiem przy bólach serca i nadciśnieniu. Pyłek otrząsany z męskich kwiatostanów sosny stosowany systematycznie przez długi okres czasu działa odmładzająco, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się organizmu, zwiększa poziom testosteronu. Pyłkiem można zasypywać rany, aby przyspieszyć ich gojenie. Sosna wytwarza duże ilości pyłku, w czasie jej kwitnienia w maju brzegi kałuż pokrywają się specyficznym siarkowożółtym osadem. Obrywamy rozkwitające męskie kwiatostany w postaci krótkich kotków, następnie otrząsamy pyłek i przesiewamy przez sito. Przyjmujemy po 1g proszku 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem z dodatkiem miodu lub w postaci naparu czy nalewki. Pyłek sosny rzadko wywołuje uczulenie, mimo to nie jest polecany dla alergików.

Sosnowe kąpiele

Pączki sosny poprzez rozgrzewające i przeciwbólowe właściwości przynoszą ulgę przy bólach mięśni, bólach stawów, schorzeniach neurologicznych. Kąpiele z dodatkiem wyciągów z sosnowego igliwia i pączków zaleca się w leczeniu astmy oskrzelowej, przy bezsenności, nadpobudliwości nerwowej, bólach głowy, skazie moczanowej, rwie kulszowej, chorobach płuc i nieżytach górnych dróg oddechowych, przy przeziębieniu, zapaleniu pęcherza moczowego, w chorobach kobiecych i przy upławach, dla rekonwalescentów po ciężkich chorobach. Kąpiele sosnowe pobudzają krążenie krwi, wywierają uspokajające działanie, na organizm, wzmacniają serce i układ nerwowy. Ekstrakt do kąpieli przygotowuje się zalewając w garnku dwoma litrami wody kilka rozdrobnionych gałązek sosny lub 3 – 4 garści igliwia i gotując pod przykryciem na małym ogniu przez 10 minut. Odwar odstawiamy do naciągnięcia na pół godziny i przecedzamy do wanny napełnionej wodą o temperaturze około 37°C. Czas kąpieli to 15 – 20 minut.

Przetwory z sosny

Odwar z pączków sosny – jedną łyżeczkę rozdrobnionych pączków sosnowych zalewamy w rondlu jedną szklanką wrzącej wody lub mleka i podgrzewamy na wolnym ogniu przez 2 -3 minuty, nie dopuszczając do wrzenia. Odstawiamy pod przykryciem do zaparzenia, następnie odcedzamy. Pijemy po 3 – 4 łyżki odwaru kilka razy dziennie jako środek wykrztuśny w przypadku kaszlu, w przeziębieniu lub zapaleniu oskrzeli. Możemy osłodzić miodem lub syropem malinowym. Rozpuszcza on nagromadzoną wydzielinę i pomaga ją usunąć, oczyszczając górne drogi oddechowe. Działa łagodnie moczopędnie i odtruwająco. Gorący odwar używa się do inhalacji, wdychając unoszącą się parę z olejkiem eterycznym.

Witaminowy napar z igliwia sosnowego – dwie łyżki dokładnie umytych rozdrobnionych igieł sosny zalewamy szklanką wrzącej wody. Odstawiamy pod przykryciem do zaparzenia, po ostygnięciu odcedzamy. Możemy zakwasić sokiem z cytryny lub osłodzić miodem. Wypijamy przygotowany napar na raz – jest to dawka dzienna. Stosujemy zimą i na przedwiośniu jako kurację odtruwającą przez 7 dni, po 14 dniach przerwy kurację powtarzamy. Napar z igliwia dostarcza organizmowi witaminy i mikroelementy, oczyszcza wątrobę i cały organizm z zalegających toksyn.

Bułgarska mieszanka ziołowa – mieszamy 40 g suszonych pączków sosny, po 30 g liści babki zwyczajnej i podbiału. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzącej wody, odstawiamy do naciągnięcia pod przykryciem. Pijemy 2 – 3 razy dziennie szklankę naparu przy zapaleniu oskrzeli lub astmie oskrzelowej.

Syrop sosnowy – ½ szklanki świeżych, drobno posiekanych pączków sosnowych zalewamy w słoiku szklanką naturalnego miodu. Jeżeli miód jest skrystalizowany, stawiamy słoik na niezbyt gorącym grzejniku lub zanurzamy w naczyniu z wodą o temperaturze nie wyższej niż 40 st. C do czasu, aż miód się rozpuści. Odstawiamy na 7 dni, aż pączki puszczą sok. Przechowujemy w lodówce. Pijemy syrop po jednej łyżce 3 razy dziennie przy zapaleniu gardła i chrypce, przeciw kaszlowo. Można stosować u dzieci. W podobny sposób przygotowuje się syrop przesypując warstwy pączków cukrem zamiast miodu i mocno ubijając.

Miód sosnowy – l kg młodych pędów sosny zerwanych wiosną zalewamy w garnku czterema litrami wody i gotujemy na małym ogniu przez ½ godziny. Podczas gotowania garnek musi być zawsze przykryty, ponieważ olejki sosnowe szybko się ulatniają. Odstawiamy na 24 godziny do naciągnięcia, następnie odcedzamy. Do odwaru dodajemy l kg cukru i gotujemy stale mieszając do zgęstnienia. Przelewamy uzyskany miód do wypasteryzowanych słoików, zamykamy szczelnie zakrętką, pozostawić słoiki do góry dnem do zupełnego ostygnięcia pod kocykiem. Taki miód jest doskonałym domowym lekarstwem łagodzącym kaszel.

Nalewka z pączków sosny – drobno posiekane świeże lub wysuszone pączki sosnowe wsypujemy do połowy objętości słoika, następnie zalewamy wódką 40%. Słoik dokładnie zamykamy, odstawiamy w ciepłe ciemne miejsce na 6 tygodni do naciągnięcia. Stosujemy po ½ łyżeczki 3 – 4 razy dziennie przy przeziębieniu. Podobnie przygotowujemy balsamiczny ocet sosnowy, zalewając pączki octem jabłkowym.

Spirytus bursztynowy – Jedną łyżkę drobnych kawałków naturalnego bursztynu, uprzednio nie przetapianego, myjemy w wodzie, wsypujemy do małego słoika i zalewamy połową szklanki spirytusu. Zamykamy i pozostawiamy w temperaturze pokojowej na 10 dni, często wstrząsając. Uzyskuje się bardzo jasnosłomkowy wyciąg służący do użytku zewnętrznego. Pozostający, nie rozpuszczony bursztyn można kilkakrotnie zalewać nowymi porcjami spirytusu. Nacieranie spirytusem bursztynowym bolących miejsc działa łagodząco w gośćcu stawowym i mięśniowym, mało nasilonych nerwobólach, skurczach mięśni i nużliwości mięśni. Obustronne nacieranie skroni łagodzi ból głowy.

Przeciwwskazania

Preparaty sosnowe używane w zalecanych dawkach nie powodują działania szkodliwego. Wyjątkiem jest dziegieć sosnowy, który drażni nieco skórę i wchłania się częściowo, powodując czasami podrażnienia nerek po zastosowaniu na dużej powierzchni ciała. Nie używać bez porozumienia z lekarzem u osób chorych na nerki. Nie stosować u kobiet w ciąży.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska
Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Foto – Wikipedia

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

igly sosny wlasciwosci
syrop z sosny w ciąży
choroby sosny
herbata z sosny
napar z igieł sosny
napar z sosny
igły sosny właściwości
pylek sosnowy
pyłek sosnowy
wywar z sosny

Czosnek pospolity

Posted on 12 stycznia 2014 by admin

4 komentarze

Czosnek pospolity – Allium sativum L

Jest pospolicie znaną rośliną cebulową. Czosnek pospolity należy do rodziny Liliowatych. Pochodzi ze stepów środkowoazjatyckich. Czosnek znano już od czasów przedhistorycznych. Z czasem rozpowszechnił się by stać się prawie uniwersalną przyprawą. W starożytnym Egipcie był jednym z podstawowych składników pożywienia mieszkańców. W dzisiejszych czasach jest uprawiany w wielu krajach, również w Polsce, jako roślina przyprawowa i lecznicza.

Czosnek pospolity to roślina wieloletnia, wykształcająca organ podziemny – kulistą cebulę złożoną o średnicy około 4 cm, z nielicznymi nitkowatymi korzeniami przybyszowymi. Z cebuli rośnie prosta łodyga z obejmującymi ją pochwiastymi liśćmi, równowąskimi, płaskimi, około 1 cm szerokimi. Na szczycie znajduje się kwiatostan w postaci pozornego baldacha, otulonego przed kwitnieniem błoniastą okrywą. W nim znajdują się drobne, różowo-białe kwiaty oraz małe cebulki do 1 cm długie. Owocem jest torebka. Czosnek nie posiada nasion i rozmnaża się wegetatywnie z cebulek znajdujących się w kwiatostanie lub przez dzielenie cebuli podziemnej. Cała roślina wydziela po uszkodzeniu specyficzny, przeszywający zapach. Kwitnie od lipca do sierpnia.

Surowcem są zebrane jesienią świeże cebule czosnku pospolitego – Bulbus Allii sativi recens, nazywane pospolicie główkami, złożone z 5 – 15 małych cebul nazywanych ząbkami, otoczonych łuskowatymi, białawymi okrywami. Zapach posiada znikomy, dopiero po rozkrojeniu silny, przenikliwy, smak ostro palący. Pojedyncze cebule wiąże się w wianki i przechowuje zawieszone w miejscu chłodnym i suchym. Czosnek wysycha bardzo wolno, jeśli ma wystarczająco dużo łusek zewnętrznych, nie jest uszkodzony i odpowiednio się go przechowuje. Wiosną jego wartość lecznicza jest znacznie niższa niż jesienią. Dlatego najlepiej przygotowywać wyciągi z czosnku świeżego krótko po zbiorze.

W czosnku znajduje się mieszanina pochodnych siarkowych, wśród nich tioglikozydowe skordyniny i alliina, która pod wpływem enzymu allinazy, uwalniającego się z uszkodzonych komórek, rozpada się m.in. na silnie zapachowy i bakteriobójczy związek zwany allicyną, czyli na sulfotlenek dwusiarczku dwuallilowego. Ze zmiażdżonego czosnku wytwarza się, przez destylację z parą wodną, do 0,36% mieszaniny kilkunastu lotnych związków siarkowych o przenikliwym i nieprzyjemnym zapachu. Nadto w czosnku wyodrębniono cukry, fitosterole, flawonoidy, śluzy i pektyny, szereg witamin, sole mineralne, kwas nikotynowy i jego amid. Rosyjski prof. B. Tokin nazwał mieszaninę lotnych bakteriobójczych związków fitoncydami. Wykazują one wielokrotnie silniejsze działanie niż fenol, sublimat i penicylina.

Badania naukowe potwierdziły wszechstronność i skuteczne działanie czosnku i jego przetworów. Głównie działają bakteriobójczo, likwidują liczne drobnoustroje, drożdże, grzyby i wirusy. Przed czasami antybiotyków czosnek był pospolicie używany jako chroniący przed chorobami zakaźnymi, mającymi charakter epidemii – cholerą, dżumą, durem brzusznym, durem plamistym, grypą i innymi. W dzisiejszych czasach używane są surowice, szczepionki oraz antybiotyki, które oprócz objawów niepożądanych skutkują uodpornieniem wielu szczepów bakterii, czego nigdy nie stwierdzono po użyciu czosnku. Istotne znaczenie w nowoczesnej medycynie ma współdziałanie nowych chemioterapeutyków ze środkami zawierającymi związki czynne czosnku.

Czosnek wywiera także znaczące działanie na układ pokarmowy, ponieważ poprawia wydzielanie soków trawiennych, stymuluje wytwarzanie żółci i poprawia jej przepływ, aktywuje przyswajanie składników pokarmowych, likwiduje nadmierną fermentację, ułatwia swobodne odchodzenie gazów. Czosnek niszczy także pasożyty jelitowe, przede wszystkim owsiki, glisty a nawet obezwładnia tasiemce, co ma ważne znaczenie dla ludów Bliskiego i Dalekiego Wschodu.

Należy dodać, że czosnek jest środkiem bezpiecznym, ponieważ dopiero zjedzenie w ciągu dnia 600 g świeżych główek może wywołać wystąpienie objawów toksycznych. Dla zlikwidowania pasożytów jelitowych wystarcza ilość dużo mniejsza. Działa także efektywnie na drogi oddechowe, ponieważ zmniejsza skurcze i stan zapalny, usuwa bakterie, aktywuje wydzielanie śluzu, pomaga w odkrztuszaniu, jak również łagodzi uczucie duszności. Najskuteczniejsze pod tym względem są świeżo utarte lub pokrojone kawałki ząbków lub świeżo wyciśnięty sok. Natomiast różne specyfiki gotowe im są bardziej bezwonne, tym z reguły mają słabsze i mniej skuteczne działanie. Dzieje się tak dlatego, że lotne bakteriobójcze związki czosnku muszą najpierw zostać wchłonięte w jelitach, później przeniknąć do płuc, aby wraz z wydychanym powietrzem mogły działać na oskrzela, gardło i jamę ustną przez odpowiednio długi czas.

Czosnek działa korzystne także na układ krążenia poprzez zmniejszenie ciśnienia krwi i w pewnym zakresie na stabilizację czynności dynamicznych serca, nieznaczne zwiększenie siły skurczu i zwolnienie pulsu do stanu fizjologicznie uzasadnionego. Ogromne znaczenie ma działanie przeciwmiażdżycowe czosnku, poprzez obniżanie poziomu cholesterolu i kwasów tłuszczowych we krwi.

Trzeba również mieć na uwadze działanie przeciwcukrzycowe czosnku, obserwowane u osób z niewielką ilością cukru w moczu, przeciwreumatyczne – poprzez złagodzenie bólu, stanu zapalnego i obrzęku stawów i mięśni, a nawet w pewnym sensie przeciwnowotworowe wskutek właściwości wirusobójczych, zwiększających ogólną odporność organizmu.

Jak już nadmieniono, czosnek jest bardzo mało toksyczny dla człowieka. Nie jest zalecany jednak dla osób z niskim ciśnieniem krwi, w ostrym nieżycie żołądka i jelit oraz dla matek karmiących. Minusem czosnku jest nieprzyjemny zapach, jaki występuje przez jakiś czas po jego zjedzeniu, uciążliwy dla otoczenia. Można go w niewielkim stopniu zmienić, ale nie zlikwidować, jedząc jednocześnie świeże liście pietruszki, selera lub estragonu.

Nie sposób wymienić wszystkich dolegliwości, w których czosnek i jego przetwory mogą być pomocne, dlatego wymieniono istotniejsze. Doustnie zaleca się go w nieżycie jelit podostrym i przewlekłym, biegunce, przede wszystkim u dzieci, wywołanej zakażeniem na tle pokarmowym, kurczach jelit, atonii jelit, robaczycy, wzdęciach, bezsoczności oraz w stanach po leczeniu czerwonki bakteryjnej i czerwonki pełzakowej. Także w nadciśnieniu, reumatoidalnym zapaleniu stawów, miażdżycy, nieżycie oskrzeli, rozszerzeniu oskrzeli, rozedmie płuc i w stanach ropnych, pomocniczo w gruźlicy płuc. Zewnętrznie w ropnych zapaleniach gardła, dziąseł i migdałków, anginie, różnych uszkodzeniach skóry, odleżynach, ropnych i zapalnych stanach skóry, głównie spowodowanych przez gronkowiec złocisty, także w żylakach odbytu, rzęsistkowicy, drożdżycy i grzybicy pochwy oraz innych.

Przetwory z czosnku

Czosnek w plasterkach

Kroimy 1 – 2 ząbki czosnku na plasterki i nie rozgryzając w ustach połykamy, popijamy 1/4 szklanki wody i wkrótce zjadamy posiłek. Zapewnia to bezzapachowy oddech, zaś nie pomniejsza skuteczności wymienionych działań. Jeżeli jednak czosnek ma działać w jamie ustnej, wtedy najlepiej jest plasterki lub miazgę położyć na cienki chleb posmarowany masłem i powoli żuć. Nie uniknie się nieprzyjemnego zapachu, ale zwiększa to skuteczność, głównie w stanach ropnych.

Nalewka czosnkowa

125 g oczyszczonych ząbków czosnku ścieramy na tarce, zalewamy 500 ml alkoholu 40% i pozostawiamy w zamkniętym naczyniu w temperaturze pokojowej na 5 dni, często wstrząsając. Odcedzamy na gęstym sitku i przesączony przechowujemy w lodówce. Przyjmujemy dawki 5 – 20 kropli w 1/4 szklanki mleka lub kefiru 2 – 3 razy dziennie. Osoby wrażliwe na zapach czosnku muszą się stopniowo do niego przyzwyczajać i zaczynać od dawki 1- 2 krople, powoli ją zwiększając i w 10 dniu przyjmować po 20 kropli. Stosować tak w ciągu miesiąca, po czym zmniejszać dawkę i wreszcie przerwać na 2-3 tygodnie. Metoda ta jest szczególnie zalecana w reumatyzmie stawowym i mięśniowym, choć nalewka jest skuteczna i w innych dolegliwościach.

Bezwonny wyciąg z czosnku

Obieramy z łusek 30 ząbków czosnku, siekamy bardzo drobno lub ucieramy na miazgę, ewentualnie miksujemy w 1 l przegotowanej chłodnej wody, dodajemy sok z ½ kg cytryn, mieszamy, rozlewamy do małych słoików z przykrywkami i przechowujemy w lodówce. Pijemy po 1 łyżeczce do herbaty lub 1 łyżce stołowej 1-3 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem. Przy dłuższym przyjmowaniu sprawdzamy ciśnienie krwi – dotyczy to przede wszystkim osób o niskim ciśnieniu. Wyciąg posiada wszystkie działania czosnku.

Wyciąg olejowy z czosnku

Do 50 g obranych z łusek i startych na miazgę ząbków dodajemy 200 ml oliwy lub innego oleju roślinnego i pozostawiamy w zamkniętym słoiku na 14 dni w temperaturze pokojowej, często wstrząsając. Chronimy od światła. Następnie dodajemy zawartość 5 kapsułek witaminy E i mieszamy. Używamy zewnętrznie do smarowania i okładów w różnych uszkodzeniach i zakażeniach skóry. W przypadku żylaków odbytu przykładamy na noc wacik namoczony wyciągiem – systematycznie przez 7 dni. Przed zabiegiem myjemy odbyt w wodzie lub stosujemy ziołową nasiadówkę.

Wyciąg glicerynowy z czosnku

Do 100 ml gliceryny dodajemy miazgę z 50 g czosnku lub oba składniki miksujemy. Pozostawiamy na tydzień w zamkniętym słoiku. Następnie odcedzamy miazgę i płyn używamy do nasycania tamponów z waty, umieszczanych w pochwie 1-2 razy dziennie w zakażeniu rzęsistkiem, drożdżami lub grzybami patogennymi.

Lewatywa przeciw owsikom

2-3 ząbki czosnku ucieramy lub miksujemy z jedną szklanką letniej wody, wprowadzamy powoli do odbytnicy i utrzymujemy przez kilka minut. Powtarzamy zabieg 2 – 4 razy. Metoda jest bardzo skuteczna, zupełnie nietoksyczna i może być stosowana również u małych dzieci. Dorośli mogą stosować w zapaleniu odbytnicy.

Mieszanka o działaniu bakteriobójczym z czosnkiem

Mieszamy równe ilości ziela dziurawca, liści mięty pieprzowej, liści szałwii i kłączy tataraku. Zalewamy pół łyżki ziół jedną szklanką gorącej wody i pozostawiamy pod przykryciem na parze na 20 min. Odstawiamy do ostygnięcia, przecedzamy i dodajemy utarty ząbek czosnku oraz 5 kropli Propolanu. Pijemy pół szklanki rano i wieczorem przed snem. Używamy przez 2 -3 tygodnie, po czym kurację przerywamy na tydzień. Działa w wielu przypadłościach żołądkowo – jelitowych i dróg oddechowych, zarówno bakteryjnych, jak i wirusowych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski
Foto – freepik.com

Gotowe preparaty z czosnkiem

ALITOL 48 kapsułek

Sklad: 1 kapsułka zawiera: 270 mg olejowy wyciąg z czosnku w stosunku 1:1. Preparat Alitol jest lekiem naturalnym i może być stosowany przez długi czas. Może stanowić lek uzupełniający stosowany razem z innymi lekami. Dawka dobowa wynosi 1-2 perełki. Lek należy stosować przed posiłkami najlepiej z mlekiem.
Alitol, perełki zawierają olejowy wyciąg czosnku, co zapewnia trwałość i stałą zawartość substancji czynnej – alicyny.

ALLIOGAL 60 kapsułek

ALLIOGAL stanowi unikalne połączenie dobroczynnych właściwości tłoczonego na zimno oleju z nasion wiesiołka i czosnku. Uzupełnianie diety w Niezbędne Nienasycone Kwasy Tłuszczowe. Składniki zawarte w preparacie w połączeniu z właściwą dietą wywierają korzystny wpływ na system immunologiczny i układ krążenia. Dawkowanie: 3 razy dziennie po 2 kapsułki podczas posiłków. Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Produkt nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.

CZOSNEK ACTIV NATURCAPS 30 kapsułek

Czosnek jest rośliną, której cenne właściwości są znane od dawna. Zawiera wiele biologicznie aktywnych substancji. Macerat z czosnku wpływa korzystnie na serce, układ krążenia i gospodarkę lipidową. Zawarte w czosnku związki aktywne sprzyjają normalizacji poziomu cholesterolu i trójglicerydów we krwi. Związki aktywne czosnku mają także istotny wpływ na utrzymanie odporności. Kapsułki nie wydzielają nieprzyjemnego zapachu świeżego czosnku. Osoby przyjmujące środki przeciwzakrzepowe oraz osoby po zabiegach operacyjnych przed zastosowaniem produktu powinny skonsultować się z lekarzem.

CZOSNEK ACTIV NATURCAPS 30 kapsułek

Stosowanie:2 -3 kapsułki 3 razy dziennie przed posiłkiem. Nie należy przekraczać zalecanej dziennej porcji produktu. Produkt nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety. Osoby przyjmujące środki przeciwzakrzepowe oraz osoby po zabiegach operacyjnych przed zastosowaniem produktu powinny skonsultować się z lekarzem. Ważne jest prowadzenie zdrowego trybu życia i zrównoważonego sposobu żywienia.

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

czosnek
lepszy czosnek bezzapachowy czy wyciąg olejowy
czosnek na owsik
wodne wyciągi z czosnku
smarowanie odbytu owsica
czosnek do odbytu
Czosnek w pupę
nalewka czosnkowa na źylaki
cxosnek w odbyt na pasożyty
zapalenie odbyt czosnek

Kminek zwyczajny

Posted on 7 stycznia 2014 by admin

3 komentarze

Kminek zwyczajny jest dwuletnią rośliną z rodziny Baldaszkowatych, rosnącą w Europie od Francji przez Niemcy poza wschodnie granice naszego kraju aż po Ural i w Azji na Syberii po Himalaje. W kraju spotykany najczęściej na łąkach, miedzach, przydrożach i pastwiskach. Kminek zaliczamy do najstarszych roślin znanych ludzkości, a jego owoce znaleziono w nawodnych budowlach neolitycznych w Niemczech. W dzisiejszych czasach hodowany jest w wielu krajach, czasami na wielką skalę.

W pierwszym roku wegetacji roślina ta wytwarza przyziemną rozetę liści oraz tworzy gruby korzeń spichrzowy, zaś w drugim roku wydaje łodygę do 80 cm wysoką, nagą, dętą, kanciastą, dwudzielnie rozgałęzioną. Liście trzykrotnie pierzasto-sieczne, długoogonkowe o odcinkach równowąskich, przy czym ogonki są pochwiasto rozszerzone. Kwiaty małe, najczęściej białe, tylko czasami różowe, posiadają płatki zaostrzone, na szczycie zagięte do środka, zebrane w kwiatostan baldach złożony z 5-10 baldaszków osadzonych na nierównych szypułkach. Kwitnie w maju lub czerwcu. Owocem jest specyficzna wydłużona rozłupka podłużnie bruzdowana i rozpadająca się na dwie niełupki.

Na cele lecznicze pozyskujemy dojrzałe owocostany kminku, suszymy w miejscach przewiewnych i omłacamy owoce. W hodowli plantacyjnej kosi się dojrzewające rośliny, suszy, młóci i odwiewa owoce. Surowcem jest owoc kminku – Fructus Carvi. Owoce czasem są błędnie nazywane nasionami. Z surowca przez destylację z parą wodną wytwarza się olejek kminkowy – Oleum Carvi, a z niego główny związek karwon.

W owocach kminku znajduje się olejek eteryczny w ilości do 8,2%, a w nim jest do 75% karwonu, ponadto limonen oraz bardzo niewielkie ilości innych składników. Poza tym w owocach wyodrębniamy do 22% oleju tłustego, do 25% związków białkowych oraz cukry, flawonoidy, kwasy organiczne, związki kumarynowe, sole mineralne i inne.

Owoce kminku działają korzystnie na przewód pokarmowy, drogi żółciowe, wątrobę, nerki i skórę. Wykazują właściwości rozkurczowe na mięśnie gładkie jelit, przewodów żółciowych i zwieracza Oddiego, regulującego dopływ żółci i soku trzustkowego do dwunastnicy. Po zastosowaniu doustnym zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, poprawiają apetyt i trawienie. Skojarzenie obu wymienionych działań powoduje, że kminek jest środkiem wiatropędnym, który ułatwia odejście gazów, co ma wyjątkowe znaczenie dla małych dzieci i młodzieży, jak również dla osób w starszym wieku, cierpiących na atonię jelit. Ważne jest także działanie żółciopędne i żółciotwórcze, które nie jest zbyt energiczne, lecz wyraźnie uchwytne.

Prócz tego kminek działa nieznaczne i nie zawsze uwidoczniająco moczopędnie oraz bakteriobójczo, gdyż aktywne związki zawarte w olejku eterycznym i flawonoidy są trudno rozpuszczalne w wodnych naparach. Dużo lepiej działa olejek kminkowy przyjmowany doustnie w odpowiedniej dawce, a najwyższą skuteczność osiąga, gdy jest stosowany na skórę. Należy jeszcze wspomnieć o działaniu mlekopędnym powodowanym nieznanym składnikiem, występującym we wszystkich częściach rośliny, nawet w korzeniach, dobrze rozpuszczalnym w wodzie. Czasami obserwowano również działanie wykrztuśne.

Przetwory z kminku, używane w zalecanych dawkach leczniczych, nie wykazują działania szkodliwego.

Owoce kminku to surowiec leczniczy i znana pospolita przyprawa dietetyczna. Kminek to także roślina przemysłowa. Lecznicze własności są wykorzystywane zwykle w połączeniu z innymi roślinami w postaci mieszanek i wyciągów. Małym dzieciom podaje się także przetwory z samego owocu kminku. Zakres używania kminku obejmuje duży wachlarz dolegliwości trawiennych, jak wzdęcia, odbijanie, bóle brzucha i lekkie zaparcia. Osobom starszym zaleca się zwykle w zaburzeniach wydzielania i przepływu żółci, atonii jelit oraz nerwicy wegetatywnej. Czasami stosuje się kminek i otrzymaną po wymłóceniu słomę kminkową do zwiększenia laktacji u karmiących matek oraz zwierząt domowych.

Olejek kminkowy używa się doustnie tylko jako składnik niektórych specyfików, natomiast zewnętrznie używany jest w przypadkach powierzchniowych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych np.: świerzb. Efektywniej jednak działa czysty karwon. Owoce kminku wchodzą w skład różnych preparatów ziołowych, wytwarzanych przez przemysł zielarski i farmaceutyczny jak mieszanki ziołowe Normosan i Neonormosan, używane w zaparciach, Digestosan przyjmowany w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego i mieszanka Rektosan skuteczna w żylakach odbytu. Wyciąg płynny z owoców kminku jest składnikiem preparatu Rhelax w płynie stosowany głównie w zaparciach i skąpym wydzielaniu żółci. Suchy wyciąg jest składnikiem proszku Gastrochol, zalecanego w zaburzeniach związanych z wydzielaniem i przepływem żółci.

Istota kminku jako przyprawy jest powszechnie znana, nieodłącznie związana z jego właściwościami leczniczymi. Ogół bardziej znanych przypraw to rośliny aromatyczne, ponieważ zawierają specyficzne olejki eteryczne, jednocześnie są znanymi lekami. Istotny sens używania przypraw ziołowych opiera się na wywieranym przez nie działaniu fizjologicznym na organizm. Spore ilości kminku stosuje się jako przyprawę do chleba i innego pieczywa, potraw mięsnych, wędlin, warzyw, sałatek, zup, niektórych gatunków sera i likierów. Zmielony wchodzi w skład mieszanek przyprawowych. Zaś olejek kminkowy wykorzystuje się jako dodatek do mydeł, płynów odkażających, kremów kosmetycznych, past do zębów i perfum.

Zioła wiatropędne z kminkiem

Mieszamy równe ilości owoców kminku i owoców anyżu lub kopru włoskiego oraz liści mięty pieprzowej, kwiatów rumianku i ziela tymianku. Zalewamy jedną łyżkę ziół jedną szklanką wrzącej wody i ogrzewamy pod przykryciem na parze przez kwadrans. Odstawiamy także na 15 min i przecedzamy. Pijemy pól szklanki dwa razy dziennie po jedzeniu.

Wino kminkowe

Trzy łyżki sporządzonych wyżej ziół zalewamy butelką białego wytrawnego wina i macerujemy 14 dni, często wstrząsając. Przecedzamy i pijemy po małym kieliszku 2-3 razy dziennie po posiłkach. Zaleca się dorosłym w przypadku wzdęć i zaburzeń trawiennych.

Zioła trawienne z kminkiem

Mieszamy 50 g owoców kminku i po 25 g owoców kopru włoskiego, ziela krwawnika, ziela drapacza lekarskiego i korzenia lukrecji. Zalewamy 1.5 łyżki ziół w termosie dwoma szklankami wrzącej wody. Przykrywamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy ½ – 2/3 szklanki na pół godziny przed posiłkiem.

Zioła z kminkiem w nerwicy wegetatywnej

Mieszamy po 50 g owoców kminku, korzeni waleriany i ziela dziurawca oraz po 25 g kwiatów krwawnika, liści bobrka trójlistkowego i liści melisy. Zalewamy dwie łyżki ziół w termosie 2.5 szklanki wrzącej wody. Zakręcamy i odstawiamy na 60 minut. Pijemy 2/3 szklanki trzy razy dziennie pomiędzy posiłkami.

Syrop kminkowy dla dzieci

Miksujemy dokładnie jedną łyżkę stołową owoców kminku w szklance gorącej wody, pozostawiamy pod przykryciem 20 – 30 min i przecedzamy. Dodajemy do smaku cukier lub miód. Stosujemy po jednej łyżeczce kilkakrotnie w ciągu dnia po posiłku jako środek wiatropędny.

Mazidło przeciw świerzbowcom

Rozpuszczamy 10 g olejku kminkowego i 5 g olejku tymiankowego w 15 ml spirytusu 95 %. Mieszamy ze 150 g oleju rycynowego lub innego oleju roślinnego. Używamy do smarowania skóry przeciw świerzbowcom u ludzi i zwierząt domowych. Przechowujemy w lodówce.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

wiatropędne co to znaczy
co to znaczy wiatropędny
syrop kminkowy
kminek medycyna ludowa
środek wiatropędny
Rośliny Wiatropędne
kminek zwyczajny zaparzont ile w lodowce
kminek wiatropędny
czarnuszka w nerwicy
co to znaczy wiatropedne

Kuracje ziołowe dla otyłych

Posted on 27 grudnia 2013 by admin

Comments off

Paracelsus już w Starożytności zauważył, że choroba ma swoje podłoże w przyrodzie i w tam właśnie powinniśmy poszukiwać antidotum na nasze schorzenia. Cała sztuka leczenia ziołami polega na dokładnym ich poznaniu i umiejętności komponowania z nich lekarstw. Najczęściej po zimie przybywa zbędnych kilogramów. Dobrym i skutecznym sposobem na pozbycie się nadmiaru wagi jest leczenie z wykorzystaniem ziół, metoda wypróbowana i bezpieczna. Zalecane leki ziołowe działają nie tylko na pozbycie się niepotrzebnej tkanki tłuszczowej ale również poprawiają przyswajanie składników pokarmowych, pomagają w trawieniu, przeciwdziałają w odkładaniu się nadmiaru tkanki tłuszczowej oraz w bardzo skuteczny sposób odtruwają organizm.

Mieszanka odchudzająca

Składniki:

Morszczyn – 100g
Korzeń mniszka lekarskiego – 100 g
Kłącze perzu – 50 g
Liść melisy – 20 g
Ziele skrzypu polnego – 20 g
Dziurawiec – 50 g
Krwawnik – 50 g
Owoc kminku – 50 g

Zioła dokładnie wymieszać. Bierzemy 1 łyżeczkę mieszanki i zalewamy 1 szklanką wrzątku. Pozostawiamy pod przykryciem na 20 minut. Ciepły napar należy pić 2 razy dziennie po posiłkach. Drugi raz powinien być po kolacji. Picie tej mieszanki bardzo dobrze pobudza proces przemiany materii, usprawnia spalanie tłuszczów, usuwa z organizmu złogi wody i toksyny. Leczy niestrawność, wspomaga pracę wątroby, zapobiega wzdęciom i zaparciom.

Mieszanka na otyłość i cukrzycę

Niekiedy bywa, że osoby z nadwagą, cierpią także z powodu cukrzycy. Aby więc skutecznie walczyć z otyłością powinno się stosować zioła zmniejszające poziom cukru we krwi.

Składniki:

Ususzone, sproszkowane kłącze perzu – ½ szklanki
Ziele mniszka lekarskiego – ½ szklanki
Liść brzozy – 3 łyżki
Borówka czernica – 3 łyżki
Jeżyna – 3 łyżki
Strąki fasoli – 3 łyżki
Rozkruszony owoc kminku – 2 łyżki
Liść pokrzywy – 5 łyżek

Dokładnie mieszamy składniki. Napar z 2 łyżeczek ziół zalewamy jedną szklanką wrzątku i pozostawiamy 20 minut pod przykryciem. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po posiłkach. Mikstura usuwa z organizmu szkodliwe produkty przemiany materii, zmnejsza poziom cukru we krwi, uaktywnia przemianę materii i pobudza trawienie.

Mieszanka usuwająca nadmiar wody

Zdarza się, że z otyłością występuje gromadzenie się w tkankach złogów wody, o podłożu zaburzeń pracy nerek i układu krążenia.

Składniki:

Suchy sproszkowany kwiatostan głogu – ½ szklanki
Liść brzozy – ½ szklanki
Kłącze perzu – 3 łyżki
Ziele nawłoci – 3 łyżki
Skrzyp polny – 3 łyżki
Mniszek lekarski – 3 łyżki
Liść pokrzywy – 5 łyżek
Melisa – 5 łyżek

Zioła dokładnie mieszamy. Dwie łyżeczki mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 20 minut. Przecedzamy i pijemy ciepły napar 2 razy dziennie po posiłkach. Nie poleca się picie naparu na krótko przed położeniem się spać, ponieważ działa moczopędnie. Mieszanka wg tej receptury uwalnia organizm od złogów wody, a wraz z nią szkodliwych produktów przemiany materii. Usprawnia funkcjonowanie nerek, poprawia krążenie i obniża ciśnienie krwi o podłożu nerkowym. Usuwa obrzęki nóg.

Zioła na otyłość i zaparcia

Kiedy otyłości towarzyszą zaparcia – warto wówczas zastosować mieszankę z dodatkiem kory kruszyny:

Składniki:

Suszone owoce bzu czarnego – ½ szklanki
Morszczyn – ½ szklanki
Kora kruszyny – 3 łyżki
Korzeń mniszka lekarskiego – 3 łyżki
Liść mięty pieprzowej – 4 łyżki
Owoc kminku – 4 łyżki
Kłącze perzu – 2 łyżki
Korzeń prawoślazu – 2 łyżki

Zioła dokładnie mieszamy. Bierzemy 1-2 łyżki mieszanki i zalewamy 1 szklanką wrzątku. Parzymy pod przykryciem 30 minut. Pijemy ciepły napar rano i przed snem. Dodatkiem do tej mieszanki są Krople klasztorne o. Grzegorza, które przyjmujemy 1/2 łyżeczki na kieliszek wody 2 – 3 razy dziennie. Krople te można kupić w specjalnych punktach przy kościołach i w Rychwałdzie u o. Grzegorza. Krople te likwidują niestrawność, wzdęcia i odtruwają wątrobę. Mieszanka poprawia trawienie, reguluje pracę jelit i likwiduje wzdęcia. Reguluje proces przemiany materii.

Mikstura dla dbających o linię

Składniki:

Gotowa nalewka z karczocha Tinctura Cynarae – 30 g
Soku z mniszka lekarskiego Succus Taraxixi – 30 g
Nalewka z dziurawca Tinctura Hyperici – 15 g
Sok z liści brzozy Succus Betulae – 15 g
Wyciąg z melisy Intractum Melisie – 4 łyżki

Specyfiki można kupić bez recepty w aptekach i sklepach zielarskich. Wszystkie składniki zlewamy do jednego pojemnika z ciemnego szkła i mieszamy. Przyjmujemy po ½ łyżeczki mikstury na kieliszek wody trzy razy dziennie po posiłkach. Mikstura jest skutecznym lekiem domowym na poprawienie trawienia, pobudzenie procesu przemiany materii. Wykazuje działanie żółciotwórcze i żółciopędne, likwiduje wzdęcia. Zmniejsza także poziom cholesterolu we krwi dzięki karczochowi. Usuwa z organizmu metabolity. Po miesiącu stosowania można przygotować podobną miksturę z dodatkową porcją soku z korzenia łopianu Succus Bardanae, także do kupienia w sklepach zielarskich lub w aptece.

Mieszanka odtruwająca organizm

Dla wielu ludzi mających problem z otyłością korzystna okazuje się kuracja odtruwająca organizm. Często bowiem tkanka tłuszczowa jest właśnie miejscem gromadzenia się toksyn pochodzących z zatrutego środowiska, żywności czy też nadużywania leków syntetycznych.

Składniki:

Sproszkowany liść pokrzywy – ½ szklanki
Jeżyna – ½ szklanki
Suszona skórka jabłkowa – ½ szklanki
Liść mięty pieprzowej – 4 łyżki
Ziele bratka trójbarwnego – 4 łyżki
Liść brzozy – 2 łyżki
Ziele mniszka lekarskiego – 1 łyżka

Składniki dokładnie mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 15 minut. Po odcedzeniu napar pijemy 2 razy dziennie pomiędzy posiłkami. Mieszanka ta bardzo skutecznie pobudza proces przemiany materii. Działa moczopędnie, przez co skutecznie usuwa nadmiar wody, a z nią toksyny i metabolity. Uzupełnia w organizmie niedobór wartościowych minerałów jak żelazo, potas, magnez, wapń. Minerały te wspomagają proces przemiany materii i ułatwiają odchudzanie. Mieszanka również obniża poziom cholesterolu oraz ciśnienie krwi, głównie gdy przyczyną nadciśnienia jest niewydolność nerek. Kurację tą mieszanką korzystnie połączyć z przyjmowaniem ziołowych tabletek przeciw niestrawności – Laborfarm, zawierające sylimarynę, mniszek lekarski, kminek, miętę pieprzową i kruszynę. Tabletki ziołowe Laborfarm usprawniają funkcjonowanie całego przewodu pokarmowego, likwidują również zaparcia oraz odtruwają wątrobę.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

zioła candigo
mieszanka nawłoci i mniszka lekarskiego
mieszanka zdziurawca liscia brzozy i skrzypu
zioła dla otyłych
mieszanka ziołowa na odchudzanie pokrzywa
mieszanka ziół nawłoć
Mikstury odchudzające
mniszek pokrzywa rumianek mieszanka na odchudzanie
napar z karczocha
pozbycie się nadmiaru wagi

Czarnuszka siewna – Niella sativa L

Posted on 24 listopada 2013 by admin

Comments off

Czarnuszka siewna

Czarnuszka siewna jest rośliną jednoroczną z rodziny jaskrowatych, pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego. Pierwsze informacje o czarnuszce siewnej pochodzą z Biblii. W Europie hodowana była jeszcze w wiekach średnich oraz w okresie odrodzenia. Jednak pod koniec XVI wieku przyprawy sprowadzane z koloni wyparły ją z dworskich kuchni i straciła wtedy popularność. Zaś u Islamistów nasiona czarnuszki oprócz zwyczajnego zastosowania jako przyprawa – od pradawnych czasów słyną jako wszechmocny lek, prawie panaceum. Arabowie twierdzą, że w czarnych nasionach jest lekarstwo potrafiące uleczyć wszystkie choroby – prócz śmierci.

Uprawiana jest na ogromną skalę na Bliskim Wschodzie, w północnej Afryce i Indiach. Można ją uprawiać i w naszej strefie klimatycznej, jednak aby dojrzały nasiona potrzebuje długiego, ciepłego lata. Drobne trójgraniaste nasiona matowo czarnej barwy charakteryzują się korzennym smakiem i przyjemnym zapachem przypominającym gałkę muszkatołową. Z nasion produkuje się olej barwy od żółtawej do ciemno bursztynowej, który podobnie jak nasiona jest wartościowym surowcem leczniczym. Obecnie czarnuszka budzi zainteresowanie w ośrodkach naukowych na całym świecie jako dobrze się zapowiadający środek przeciwko chorobom alergicznym, cukrzycy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu C, stwardnieniu rozsianemu, nowotworom, nadciśnieniu czy chorobie Alzheimera.

Niezbędne kwasy tłuszczowe

Nasiona czarnuszki siewnej to bardzo cenne źródło niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych – podobnie jak olej z wiesiołka, jednak ich działanie jest dużo silniejsze. Odpowiednia ilość kwasów tłuszczowych w codziennym menu usprawnia przemianę materii, wspomaga pracę wątroby, poprawia krążenie, usuwa z organizmu toksyny, reguluje poziom insuliny i cholesterolu. Niedobór kwasów tłuszczowych może być przyczyną zahamowania wzrostu, obniżenia odporności, zaburzenia koncentracji i pamięci, problemów ze skórą. Poza tłustym olejem nasiona zawierają około 1 proc. olejku lotnego o specyficznym korzennym zapachu, któremu czarnuszka w znacznej mierze zawdzięcza swoje niesłychane właściwości lecznicze, jak również witaminę E, witaminy z grupy B, fitosterole, około 21 proc. białka, garbniki, saponiny, glikozyd melantynę o działaniu przeciwbólowym, niewielkie ilości alkaloidów, związki mineralne, w tym żelazo i pierwiastki śladowe.

Pokarm i lek

Zapachowe nasiona czarnuszki o ostrym korzennym smaku są stosowane jako przyprawa w różnych kulturach niepamiętnych czasów. Nie tylko polepszają smak potraw, jednocześnie poprawiają procesy trawienia i przyswajania pokarmów, zwiększają przepływ żółci, likwidują wzdęcia, goją owrzodzenia, tonizują i wzmacniają tkanki, eliminują pasożyty wewnętrzne. Mogą mieć zastosowanie u osób wrażliwych w zastępstwie pieprzu, ponieważ nie drażnią błony śluzowej żołądka. W lecznictwie ludowym używano napary lub odwary z nasion czarnuszki przy nieżytach żołądka i jelit, schorzeniach pęcherzyka żółciowego oraz wątroby, przeciw żółtaczce. Lekarz perski Awicenna, noszący miano „ojciec nowoczesnej medycyny”, zalecał czarnuszkę jako środek pobudzający przemianę materii oraz leczący przygnębienie i apatię.

Detoksykacja organizmu

Nasiona czarnuszki i olej z nich tłoczony posiadają silne działanie przeciw utleniające, przeciwzapalne, przeciw grzybicze, przeciwbakteryjne oraz pierwotniakobójcze. Wpływają korzystnie na odtruwanie organizmu z toksyn i oczyszczają krew, spowalniają procesy starzenia, poprawiją witalność, działają moczopędnie obniżają ciśnienie, regulują równowagę hormonalną, łagodzą bóle migrenowe i dolegliwości okresu przekwitania. Znany zielarz Witold Poprzęcki podkreślał znaczenie czarnuszki w leczeniu chorób reumatycznych ze względu na zdolność rozpuszczania nagromadzonych złogów, także zalecał ją przy astmie, słabym wydzielaniu i nieprawidłowym składzie mleka u karmiących matek oraz w stanach nerwicowych żołądka i jelit.

Wzmacnia odporność

Nasiona czarnuszki poprawiają funkcjonowanie układu odpornościowego, przez co są użyteczne zarówno w przypadku nadmiernej reakcji obronnej organizmu, jak i przy jej braku. Wzmacniają odporność organizmu w stopniu porównywalnym do znanej jeżówki – jednak mechanizm działania jest inny, co pozwala na używanie czarnuszki w eliminowaniu chorób autoimmunologicznych, w których jeżówka jest przeciwwskazana. Z chorobami autoimmunologicznymi (tzw. chorobami z autoagresji) mamy do czynienia wtedy, kiedy nadreaktywny układ odpornościowy atakuje własny organizm – są to np. alergie, stwardnienie rozsiane, toczeń, reumatyzm, nowotwory, AIDS. Długotrwałe stosowanie preparatów z czarnuszki przywraca układowi odpornościowemu siłę samoleczenia, przeciwdziała infekcjom i reakcjom alergicznym oraz utrzymywania pod kontrolą chorób przewlekłych.

Dla alergików

Preparaty z nasion czarnuszki są uznawane jako środek przeciwzapalny i napotny, skuteczny w dolegliwościach górnych dróg oddechowych, przeziębieniach, kaszlu, zapaleniu oskrzeli, gorączce, grypie, stanach zapalnych zatok, alergii, astmie, rozedmie płuc. Składniki olejku eterycznego mają działanie antyhistaminowe, antybiotyczne, przeciwskurczowe, rozszerzające oskrzela oraz wykrztuśne – co tłumaczy korzystne działanie preparatów czarnuszki w schorzeniach dróg oddechowych i płuc oraz w alergiach. Badania naukowe wykazały wyjątkową skuteczność tej rośliny w leczeniu chorób alergicznych, w tym uczulenia na pyłki, uczulenia na kurz, astmy, atopowego zapalenia skóry – także u dzieci. Nasiona czarnuszki, podobnie jak preparaty z ziela pachnotki (Perilla), mogą stanowić nie mającą skutków ubocznych alternatywę dla terapii opartych na sterydach. Najprzyjemniejszą postacią leku jest pasta przygotowana ze świeżo zmielonych nasion połączonych z płynnym miodem lub roztopionym masłem.

Przeciw nowotworom

W krajach arabskich czarnuszka od wieków jest lekiem przeciw nowotworom. Naukowcy twierdzą, że preparaty z nasion czarnuszki mogą zmniejszać wielkość guzów nowotworowych oraz hamować ich rozrost i przerzuty. Badania dotyczyły między innymi raka piersi, raka prostaty, raka jelita grubego oraz nowotworów trzustki. Nie wyodrębniono składników odpowiedzialnych za działanie antykancerogenne ani nie wyjaśniono mechanizmu ich działania – co wskazuje na synergiczne działanie składników aktywnych nasion przyjmowanych w nieprzetworzonej , naturalnej formie. Wykazano, że czarnuszka stymuluje szpik kostny i komórki układu odpornościowego, wzmaga produkcję interferonu, ochrania normalne komórki przed niszczącym działaniem wirusów, likwiduje komórki nowotworowe, zwiększa ilość wytwarzających przeciwciała limfocytów B.

Olej leczy skórę

Nasiona czarnuszki siewnej

Olej z czarnuszki używany do codziennej pielęgnacji skóry wygładza ją, uelastycznia i nadaje zdrowy wygląd. Wcierany w skórę głowy przyspiesza porost włosów i zapobiega przedwczesnemu siwieniu. Jest skuteczny w leczeniu trądziku i łuszczycy. Do okładów i przemywań przy trądziku, atopowym zapaleniu skóry lub grzybicy skóry mogą być stosowane także napary z nasion czarnuszki. Olej używany do masażu pomaga w likwidowaniu bólu oraz sztywności mięśni i stawów, przy różnego rodzaju kontuzjach, nerwobólach, chorobach zwyrodnieniowych stawów. W przypadku kaszlu i astmy trzeba wcierać przed snem lekko podgrzany olej w klatkę piersiową. Sproszkowane nasiona wymieszane z niewielką ilością mąki i wody przykłada się na wrzody i czyraki lub na czoło przy bólu głowy. W przypadku osłabionego wzroku lub w chorobach oczu nacierać delikatnie powieki przed snem małą ilością oleju i pić codziennie łyżkę oleju z czarnuszki z filiżanką świeżo wyciśniętego soku z marchwi.

Preparaty z czarnuszki siewnej

W aptekach, sklepach zielarskich, sklepach internetowych dostępne są zarówno mielone i całe nasiona, jak i olej z czarnuszki, sprzedawany częściej jako „olej z czarnego kminku” w płynie lub w kapsułkach. Warto używać wewnętrznie nasiona czarnuszki jako produkt całościowy, zawierający pełną gamę składników o kompleksowym działaniu, pomimo że olej w kapsułkach jest wygodniejszy w użyciu. Nasiona powinno się mielić tuż przed użyciem.

Napar z czarnuszki – Jedną łyżeczkę świeżo zmielonych nasion czarnuszki zalać jedną szklanką wrzącej wody lub mleka i pozostawić pod przykryciem do naciągnięcia. Stosować 2 – 3 razy dziennie po pół szklanki naparu lub używać do przemywań.

Zmielone nasiana – Rozdrobnione nasiona czarnuszki stosować 2 – 3 razy dziennie po 1/2 łyżeczki, popijając chłodną wodą. Nie wolno przekraczać dziennej dawki. Nasiona czarnuszki całe lub zmielone można dodawać do ciasta przy domowym wypieku chleba, do sosów, sera, przy kwaszeniu kapusty i ogórków, itd .

Miód z czarnuszką – Płynny miód wymieszać z taką samą ilością świeżo zmielonych nasion czarnuszki skropionych czystą wódką. Stosować systematycznie l łyżkę preparatu dziennie, najlepiej na czczo, ssać powoli w ustach. Stosuje się przez kilka miesięcy w roku (z przerwami) jako środek poprawiający odporność na infekcje, zapobiegający powstawaniu nowotworów, likwidujący kamienie żółciowe i nerkowe, zwiększający laktację. Zmielone nasiona z dodatkiem miodu i czarnego pieprzu uchodzą za lek przeciw impotencji.

Olej z czarnuszki – Stosować według wskazań na opakowaniu lub zapobiegawczo na czczo l – 2 razy dziennie po łyżeczce oleju przez kilka miesięcy – z krótkimi przerwami jako suplement diety, środek wzmacniający, poprawiający samopoczucie, polepszający pamięć, leczący miażdżycę, zwiększający odporność, likwidujący kaszel. Można łączyć z miodem lub jogurtem. Po kilkunastu dniach używania zalecane jest zmniejszenie dawki. Wypita rano
szklanka świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego z dodatkiem łyżeczki oleju dostarczy energii na cały dzień. Po kolacji filiżanka gorącej wody lub mleka z łyżeczką oleju i łyżeczką miodu zapewni spokojny sen przez całą noc.

Przeciwwskazania

Nasiona czarnuszki w zalecanych dawkach są bezpiecznym pokarmem i lekiem. Nie powinno się używać ich w celach leczniczych w czasie ciąży, można jako przyprawę. Brak informacji na temat bezpieczeństwa używania czarnuszki w czasie karmienia piersią, dlatego lepiej unikać stosowania jej w tym okresie. Nie podawać dzieciom w wieku poniżej 1.5 roku.

Zobacz też:

Dobroczynne działanie kminku na przewód pokarmowy

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska
Foto: Wikipedia

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

jak dlugo mozna pic olej z czarnuszki
czarnuszka przeciwwskazania
ile pic dziennie oleju z czarnuszki
czarnuszka a potencja
jak dlugo mozna stosowac olej z czarnuszki
czarnuszka siewna dawkowanie
czarnuszka oczyszcza organizm z toksyn
Czarnuszka
czarnuszka poradnik uzdrawiacza
zywanie oleju z czarnuszki

Słonecznik

Posted on 21 listopada 2013 by admin

Comments off

Słonecznik wywodzi się z amerykańskich prerii. Już 5 tysięcy lat temu czczony był przez Indian amerykańskich jako symbol boga słońca. Indianie jedli ziarna słonecznika, pielęgnowali skórę i włosy olejem słonecznikowym, stosowali czarno purpurowy barwnik z łusek nasion, przykładali zmiażdżone ziele na ugryzienia jadowitych węży, odwary z liści pili przy dużej gorączce, żuli rdzeń łodyg jak gumę do żucia, a żółte płatki stosowali jako afrodyzjak. Sprowadzony do Europy słonecznik najpierw traktowany był jedynie jako roślinę ozdobną o nietypowym wyglądzie i ciekawych kwiatostanach, dopiero później poznano jego wartość odżywczą i właściwości lecznicze. Drugą ojczyznę słonecznik znalazł w Rosji, gdzie teraz jest jedną z najważniejszych roślin oleistych.

Płatki jak chinina

Nalewkę z żółtych kwiatów języczkowych słonecznika można użyć na stłuczenia i krwawe wybroczyny podobnie jak arnikę, by zmniejszyć obrzęk i przyspieszyć wchłanianie się wylewu. Nalewka przyjmowana wewnętrznie jest doskonałym środkiem obniżającym gorączkę w przypadku grypy i różnego rodzaju dreszczy. Dawniej stosowano ją w leczeniu malarii. Pomagała nawet wtedy, gdy nie skutkowała chinina. Napar i nalewkę z żółtych płatków używano także w przypadku zaburzeń nerwowych objawiających się wyczerpaniem i bezsennością, nerwobólu spowodowanego przeziębieniem, przy braku apetytu dla pobudzenia trawienia, w chorobach onkologicznych dla poprawienia funkcjonowania wątroby i nerek. Odwar z kwiatów podawano w żółtaczce, chorobach serca, skurczach oskrzeli, kolce jelitowej, a zewnętrznie do przemywania skóry w stanach zapalnych lub przy trądziku. Kwiaty i zielone części słonecznika zawierają kwas chlorogenowy o silnych właściwościach przeciw utleniających. Kwas chlorogenowy wykazuje działanie hepatoprotekcyjne chroniące wątrobę, hipoglikemiczne, obniżające poziom glukozy we krwi oraz zapobiega rozwojowi bakterii, grzybów i wirusów.

Słońce na talerzu

Słonecznik – pestki

Nasiona słonecznika posiadają wysoką wartość odżywczą. Mają więcej białka aniżeli wołowina, około 38 proc. tłustego oleju obfitującego w kwas linolowy, lecytynę potrzebną do normalnego funkcjonowania układu nerwowego, złożone węglowodany. Obfitują w aminokwas tryptofan, który zwiększa wytwarzanie poprawiającej nastrój serotoniny. Są zasobnym źródłem wapnia i magnezu, żelaza, potasu, cynku i miedzi, selenu, witamin A, E, niektórych witamin z grupy B, w tym krwiotwórczego kwasu foliowego, odmładzającej witaminy B6, witaminy PP. Selen oraz witamina E mają właściwości przeciw utleniające, przyczyniają się do spowolnienia procesów starzenia oraz przyspieszenia odbudowy komórek. Ziarna słonecznika mają dużo cynku, który jest konieczny do uruchomienia witaminy A nagromadzonej w wątrobie, przez co poprawiają wygląd skóry i włosów, ułatwiają walkę z trądzikiem młodzieńczym, jak również wzmacniają wzrok. Z uwagi na wysoką zawartość minerałów nasiona oraz kiełki słonecznika regulują równowagę kwasowo – zasadową w organizmie, dzięki czemu przeciwdziałają nowotworom i innym chorobom degeneracyjnym.

Uzależnić się od pestek

Pestki słonecznika

Systematycznie spożywane nasiona oleiste nawilżają błony śluzowe i skórę, łagodnie stymulują pracę gruczołów łojowych. Natłuszczają od wewnątrz zbytnio przesuszoną skórę i włosy. Przy długo nie ustępującym drażniącym kaszlu pomaga spożywanie nasion słonecznika, które powoli likwidują podrażnienie w gardle i płucach. Można również pić odwar z rozdrobnionych ziarenek. Składniki znajdujące się w nasionach wzmacniają funkcje nadnerczy i nerek, pobudzają wytwarzanie moczu, likwidują stan zapalny oraz podrażnienie nerek i pęcherza moczowego, wspomagają leczenie schorzeń prostaty, łagodzą bóle reumatyczne. Odnawiają osłabiony organizm w czasie rekonwalescencji po chorobach, zmniejszają napięcie nerwowe, przeciwdziałają depresji. Ziarna słonecznika to doskonały fast food do podjadania zamiast słodyczy czy hamburgera. Niekiedy są polecane jako pomoc przy odzwyczajaniu się od nałogu tytoniowego. Dłubanie pestek słonecznika wciąga, trudno się od nich oderwać – jest to jednak zdrowy nawyk, do czasu, gdy zachowujemy umiar. Polecana dawka dzienna to 1 do 2 garści ziaren.

Olej jako lek

Olej wyprodukowany z nasion słonecznika podaje się w ilości 40 – 60 g jako środek łagodnie przeczyszczający, zaś jako środek żółciopędny oraz w kuracji stanów zapalnych jelit zaleca się stosować po l – 2 łyżki oleju 3 razy dziennie. Olej słonecznikowy jest łagodniejszy w smaku aniżeli oliwa. Wyciągiem olejowym z rozdrobnionego owocostanu słonecznika pozostałego po wyskubaniu nasion naciera się bolące stawy. W kosmetyce stosuje się olej słonecznikowy do pielęgnacji suchej, łuszczącej się skóry z uwagi na jego silne właściwości nawilżające i regenerujące. Na oparzenia używa się mieszaninę z oleju i białek. Ubijamy trzepaczką 3 łyżki oleju słonecznikowego do białości, oddzielnie ubijamy na pianę białka z 3 jaj kurzych. Łączymy składniki i ubijamy dalej przez 15 min. Kilka razy dziennie przykładać masę obficie na oparzone miejsce.

Ssanie oleju

Olej słonecznikowy

Olej słonecznikowy jest wyśmienitym środkiem oczyszczającym organizm z toksyn. Trzeba wziąć do ust łyżkę oleju i ssać go przez 20 min. w przedniej części jamy ustnej, energicznie przepuszczając pomiędzy zębami. Olej powinien być jak najświeższy, najlepiej tłoczony nie wcześniej niż przed miesiącem. Oleju nie należy połykać, trzeba go wypluć do ubikacji, dokładnie wypłukać usta i umyć zęby. Wypluwana ciecz powinna być biała jak mleko – jeżeli jest żółta, ssanie było za krótkie. Zabieg ten wykonuje się do trzech razy dziennie, koniecznie na czczo, przed jedzeniem i piciem. Ssanie oleju jest prostą, tanią, łagodną i bezpieczną domową kuracją, którą warto wypróbować w leczeniu bólów głowy, zapaleniu korzonków nerwowych, zapaleniu zatok, w przewlekłych chorobach serca, chorobach kobiecych, sztywności stawów, paradontozie, zatruciu alkoholem. Pierwszą oznaką poprawy jest wybielenie zębów, wkrótce odczuwamy uczucie świeżości po przebudzeniu, lekkości w ruchach, dostajemy energii, poprawia się pamięć, a sen staje się głęboki i spokojny. Na początku kuracji samopoczucie może przejściowo się pogorszyć, co jest spowodowane rozpraszaniem się ognisk chorobowych i uwalnianiem toksyn. Kuracja stanów chronicznych może trwać długo, niekiedy kilka miesięcy.

Kwiaty, liście , łodygi, korzenie

Wyhodowanie słonecznika jest proste. Potrzebuje słońca i dużo przestrzeni dla prawidłowego wzrostu. Do leczenia zbiera się w suchy słoneczny dzień w początkach kwitnienia brzeżne żółte kwiaty języczkowe (tzw. płatki), czasami także drobne kwiaty rurkowe siedzące na dnie kwiatostanowym lub całe kwiatostany, jak również liście, łodygi i korzenie słonecznika. Surowiec stosuje się w postaci świeżej na nalewki i naparu lub suszy rozłożony pojedynczą warstwą w zacienionym, przewiewnym miejscu. Koszyczki lepiej rozdrobnić, aby szybciej schły. Pyszne nasiona słonecznika w sezonie jak najczęściej powinniśmy skubać świeże jako przekąskę, a zimą i wiosną spożywać suszone, łuskane lub nie łuskane, dostępne w prawie każdym sklepie. Kiełki i młode siewki słonecznika, łatwe do wyhodowania w warunkach domowych, są godnym polecenia źródłem witamin i minerałów

Preparaty ze słonecznika

Napar z płatków słonecznika – Jedną łyżkę suszonych żółtych płatków słonecznika zalać szklanką wrzącej wody, odstawić na 30 – 40 min. pod przykryciem do zaparzenia. Pić po 1/2 szklanki na 30 minut przed jedzeniem przy bólu żołądka, kolce jelitowej, bólu głowy, skurczach oskrzeli – jako środek rozluźniający mięśnie gładkie organów wewnętrznych. W przypadku przeziębienia i grypy używa się mieszankę równych, części kwiatu słonecznika i lipy. W podobny sposób przygotowuje się napar z liści słonecznika, który ma właściwości ściągające, moczopędne i wykrztuśne.

Nalewka z koszyczków i liści słonecznika – Rozdrobnić równe części kwiatostanów i liści słonecznika świeże lub suszone, wsypać do słoika do połowy objętości, zalać do pełna czystą wódką. Odstawić do naciągnięcia na kilka tygodni w ciemne miejsce, często potrząsając słojem. Nalewka początkowo ma kolor czerwony, później brązowieje. Stosować po l łyżeczce na 30 minut przed każdym posiłkiem jako środek goryczowy dla poprawienia apetytu, przeciw reumatyzmowi i w chorobach płuc. Taka nalewka wymieszana w równych częściach z nalewką z liści dziewanny skutecznie pomaga w suchym kaszlu i astmie.

Nalewka z płatków – Żółte kwiaty języczkowe rozdrobnić i zalać alkoholem w proporcji l część płatków na 5 części wódki. Odstawić do naciągnięcia na 14 dni w ciemne miejsce, często wstrząsać słojem. Stosować na czczo po 30-40 kropli kilka razy dziennie jako środek wykrztuśny i obniżający gorączkę, jak również przy chorobach nerwowych. Zewnętrznie używać po rozcieńczeniu do okładów na miejsca stłuczone.

Okład na oparzenia – Zmielone świeże liście słonecznika przykładać w miejscu niegroźnych oparzeń, wymieniając w miarę potrzeby okład na świeży.

Kiełki słonecznika – Skiełkowane nasiona są doskonałym źródłem aminokwasów, kwasów tłuszczowych omega 3, witaminy E. Wieczorem wypłukać l -2 łyżki nasion słonecznika, wsypać do słoika, zalać wodą, odstawić na noc do namoczenia. Rano odlać wodę, wypłukać nasiona na sitku, wsypać do słoika, pozostawić w ciemnym miejscu do skiełkowania, już bez wody. Kiełkowanie najczęściej trwa l – 2 dni. Kilka razy dziennie trzeba przepłukać nasiona na sitku. Kiełkujące nasiona po wyłuskaniu z łupinek można jeść na surowo lub dodawać do sałatek, kanapek, sosów, itd. Jeśli chcemy opóźnić wzrost kiełków wstawiamy słoik do lodówki.

Mleko słonecznikowe – Jedną filiżankę wyłuskanych nasion słonecznika przepłukać i moczyć w 3 filiżankach wody przez około 12 godzin, po czym zmiksować blenderem na jednolitą masę. Aby otrzymać słodki napój, trzeba dodać kilka namoczonych daktyli.

Przeciwwskazania

U ludzi wrażliwych dotykanie szorstko owłosionych części rośliny może powodować kontaktowe zapalenie skóry. Nasiona słonecznika – jak wszystkie nasiona – są pokarmem mocno skoncentrowanym, wysokokalorycznym, dlatego trzeba jeść je z rozwagą, szczególnie w przypadku osób z nadwagą.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

ssanie oleju przeciwwskazania
nalewka ze slonecznika
nasiona slonecznika a cisnienie krwi
ssanie oleju stawy
napar z płatków słonecznika na włosy
korzeń słonecznika właściwości
pestki słonecznika przeciwwskazania
nalewka ze słonecznika
korzeń słonecznika
ssanie oleju