Rośliny lecznicze « Page 3 « Medycyna Naturalna

Category Archives: Rośliny lecznicze

Cytryniec chiński

Posted on 28 listopada 2014 by admin

Cytryniec chiński – Schisandra chinensis

Cytryniec chiński to silny środek stymulujący ośrodkowy układ nerwowy i wzmacniającym organizm stosowany przy przemęczeniu, wyczerpaniu organizmu, braku ochoty do pracy fizycznej lub umysłowej, niedokrwistości, chorobach nerwowych i psychicznych objawiających się apatią, niedoborem sił i energii. Cytryniec pobudza pracę serca i płuc, tonizuje układ nerwowy, poprawia odporność na stres, wzmacnia wzrok. Poprawia krążenie krwi, przemianę materii, zmniejsza poziom cukru we krwi u diabetyków.

Bywa pomocny przy ostrych i przewlekłych dolegliwościach dróg oddechowych, układu pokarmowego i nerek, poprawia pracę wątroby oraz nadnerczy. Jest skuteczny zwłaszcza w przypadkach, kiedy niezbędne jest uaktywnienie wszystkich sił organizmu dla osiągnięcia najlepszego efektu – zarówno w zdrowiu jak i chorobie. Ta wartościowa roślina jest wspaniałym zamiennikiem dla kawy czy pobudzających napojów z puszek.

Owoc pięciu smaków

Chińczycy cytryńca nazywają wu – wei – zi czyli owoc pięciu smaków, bo rozgryzając owoc wyczuwamy z początku smak kwaśny, następnie żywiczny aromat i gorycz, później słodycz, a na końcu smak słonawy. Poprzez te pięć smaków wpływa na pracę 5 organów yin: wątroby, nerek, serca, płuc i śledziony. Cytryniec był tak ceniony w dawnych Chinach, że dostarczano go w dużych ilościach jako daninę dla chińskich cesarzy.

W chińskiej i koreańskiej medycynie owoce i nasiona cytryńca jako odwary i napary używa się w leczeniu chorób płuc, niedokrwistości, osłabienia pamięci, jak również czerwonki i chorób psychicznych. Jako specyfik tonizujący stosuje się dla poprawienia witalności, siły, wytrzymałości i energii, jak również dla poprawienia nastroju, uspokojenia umysłu i serca, wydłużenia życia. Nalewka z owoców działa żółciopędne, w medycynie Wschodu zalecana jest przy zapaleniu wątroby i pęcherzyka żółciowego.

Poprawia wytrzymałość

Ludzie Dalekiego Wschodu nigdy nie zapominali wziąć ze sobą w tajgę suszonych owoców cytryńca, poprawiających wytrzymałość i ostrość wzroku na długich polowaniach w trudnym terenie, pozwalających przez dłuższy czas obyć się bez pożywienia i wypoczynku. Dla zachowania sił wystarczy zjeść dziennie 0,5 – l g sproszkowanych nasion cytryńca, kilkanaście suszonych albo garść świeżych owoców. Na terenach wysokogórskich cytryniec wzmacnia zdolność do wysiłku. Rosyjscy alpiniści przed wspinaczką przyrządzają z pędów i liści cytryńca odwary wzmacniające siły, poprawiające refleks i koncentrację, pomagające zaadoptować się do mniejszej ilości tlenu w powietrzu i obniżonego ciśnienia atmosferycznego. Specyfiki z cytryńca zmniejszają wrażliwość ustroju na odmrożenia, ponieważ zwiększają odporność tkanek na niedobór tlenu.

Adaptogenne właściwości cytryńca

Adaptogenami nazywamy rośliny, które poprawiają odporność organizmu na stresy i traumatyczne przeżycia, zwiększają zdolność do wysiłku fizycznego oraz umysłowego, łagodzą stany lękowe, poprawiają samopoczucie. Razem z żeńszeniem i różeńcem cytryniec należy do roślin o typowym działaniu adaptogennym. Sportowcom pomaga zwiększyć wydolność organizmu, pozwalając na bardziej racjonalne wydatkowanie energii w mięśniach, jak również szybko odnawiać siły po wysiłku, hutnikom przebywać w wysokiej temperaturze, tkaczkom w hałaśliwej hali, alpinistom – z małą ilością tlenu w powietrzu i ekstremalnym chłodem, kierowcom zwiększa szybkość reakcji i bystrość nocnego widzenia, studentom – zdolność do uczenia się i zapamiętywania przyswajanego materiału.

Wzmacnia siły chorych po zabiegach chirurgicznych i rekonwalescentów po wyniszczających chorobach czy zatruciach. Zwiększa ciśnienie krwi, zmniejsza częstotliwość skurczów serca, zwiększając ich amplitudę. Poprawia syntezę białek w organizmie. Reguluje działalność układu nerwowego współczulnego i przywspółczulnego, pomagając w utrzymaniu wewnętrznej równowagi organizmu i odporności na skrajne warunki środowiska przy czym nie wyczerpuje, a stabilizuje układ nerwowy i układ odpornościowy.

Wyostrza wzrok

Cytryniec to doskonały środek tonizujący dla nerek, wątroby i płuc. Pobudza w wątrobie produkcję enzymów o działaniu odtruwającym organizm, biosyntezę białek oraz glikogenu. Używany jest w kompleksowym leczeniu chorych onkologicznie. Korzystnie wpływa na wzrok, słuch oraz sprawność umysłową. Hamuje zmiany zanikowe w układzie nerwowym. Medycyna chińska uważa, że środki poprawiające pracę wątroby pozytywnie wpływają na zmysł wzroku, a z kolei mocne nerki dają w pełni oddychać płucom. Badania naukowe wykazały, że cytryniec pomaga w adaptacji do ciemności oraz poprawia zdolność nocnego widzenia u 90% osób biorących udział w eksperymencie. Ekstrakt z nasion cytryńca wyostrza wzrok i rozszerza pole widzenia. Cytryniec przyjmowany codziennie przez 2 miesiące dzieciom z postępującą krótkowzrocznością i astygmatyzmem zapobiegał pogarszaniu się ich wzroku

Uprawa cytryńca

Cytryniec chiński to wijące pnącze pochodzące ze wschodnich terenów Rosji, centralnych Chin, Japonii i Korei, gdzie rośnie nad brzegami rzek i strumieni, wzdłuż leśnych dróg. Wspinając się po drzewach i krzewach często dorasta do 10 – 15 metrów wysokości. Liście i kora wydzielają urzekający aromat podobny w zapachu do cytryny. Białe pachnące kwiaty pojawiają się na początku czerwca, a jaskrawe pomarańczowo czerwone kuliste owoce o średnicy 5 – 10 mm zebrane w zwarte grona osiągają dojrzałość we wrześniu i październiku. W naszej strefie klimatycznej rośnie bez problemów i coraz częściej hodowany jest w ogrodach i na działkach jako ozdobne pnącze o wartościowych cechach leczniczych. Uprawa nie jest trudna, należy pamiętać, że jak większość pnączy lubi mieć „nogi w cieniu, a głowę w słońcu”, urodzajną glebę i sporo wilgoci. W szkółkach ogrodniczych można nabyć obupłciowe plenne odmiany wcześnie owocujące. Przyrost roczny pędów to około 1 – 1.5 metra.

Zbiór

Liście i pędy zbiera się w miarę potrzeby, a na zapas do suszenia w czasie przycinania mocno rosnących pędów. Owoce pozyskujemy w miarę ich dojrzewania, od września do początków mrozów. Suszymy owoce rozłożone cienką warstwą najpierw w ciągu 2 – 3 dni na powietrzu, później dosuszamy np. w piekarniku lub elektrycznej suszarce w temperaturze do 40 st. C. Przechowujemy dobrze wysuszone owoce w szczelnie zamkniętych szklanych pojemnikach w ciemnym miejscu, nawet przez kilka lat – będzie zapas na nieurodzajne sezony. W handlu można nabyć preparaty zawierające cytryniec, ale najpewniejsze są te wyhodowane przez nas samych.

Preparaty z cytryńca

Napar z pędów cytryńca – Jest popularnym dalekowschodnim napojem tonizującym. Należy ściąć jednoroczne zdrewniałe bezlistne pędy najlepiej przed zimą po pierwszych mrozach, związać je w pęczki lub zwoje i rozwiesić w temperaturze pokojowej. Odcinać pędy w miarę potrzeby. Na 1 szklankę naparu potrzebujemy pęd długości od 5 do 15 cm – długość pędu trzeba dobrać indywidualnie. Jeżeli nie zauważymy żadnego efektu oznacza to, że pęd był za krótki, jeżeli wystąpi nadmierne pobudzenie, przyspieszone bicie serca – pęd był za długi.

Przy odpowiednio dobranej długości pędu odczujemy przypływ energii fizycznej i psychicznej. Cytryniec w stosownej dawce nie wywołuje nadmiernej ekscytacji, jaka występuje po amfetaminie lub kofeinie. Pęd rośliny trzeba dokładnie rozdrobnić i zalać szklanką wrzącej wody. Można krótko zagotować i odstawić napar na 15 minut do naciągnięcia, obowiązkowo pod przykryciem, aby nie ulatniały się wartościowe aromatyczne składniki. W ten sam sposób robi się napary ze świeżych lub suszonych liści czy owoców.

Napar z owoców cytryńca – Jedną łyżkę świeżych lub 1 łyżeczkę suszonych owoców cytryńca zalewamy szklanką wrzącej wody. Odstawiamy na dwie godziny pod przykryciem do naciągnięcia. Pijemy po jednej szklance 2 – 3 razy dziennie przed jedzeniem. Korzystniej jest stosować preparaty z cytryńca w pierwszej połowie dnia, by uniknąć zbytniego pobudzenia przed snem.

Napar z liści cytryńca – Napar ten ma cytrynowy zapach i przygotowany jak herbata. Bierzemy 1/2 do 1 łyżeczki rozdrobnionych liści na szklankę wrzątku, parzymy pod przykryciem. Można pić codziennie zamiast zwykłej herbaty.

Odwar z liści i kory pędów cytryńca – Posiada dużo witamin i mikroelementów, jest bardzo smaczny. Należy zalać jedną łyżkę rozdrobnionego surowca szklanką wrzącej wody i gotować pod przykryciem przez
kilka minut. Stosować przy niedoborach witaminy C i w przeziębieniach.

Nalewka – Jedną część dojrzałych owoców zalewamy w szklanym słoju lub butelce 5 częściami 70 % alkoholu. Można też zrobić nalewkę na czerwonym winie. Szczelnie zamykamy, odstawiamy na co najmniej 10 dni w ciemne miejsce, wstrząsając od czasu do czasu słojem. Stosować nalewkę jako środek wzmacniający po 20 – 30 kropli rozcieńczonych wodą dwa razy dziennie: przed śniadaniem i obiadem. Przyjmować przez 3 – 4 tygodnie, następnie pozwalamy organizmowi odpocząć.

Nalewkę z owoców cytryńca stosuje się wewnętrznie przy trudno gojących się ranach i wrzodach. Mocniejszą w działaniu nalewkę przygotowuje się z samych nasion, które zostały po wytłoczeniu soku z owoców. Rosjanie preferują nasiona jako środek leczniczy, ponieważ uważają, że kwasy organiczne znajdujące się w miąższu owoców dezaktywują substancje czynne zawarte w nasionach. Nalewka z owoców lub nasion jest używana dla wzmocnienia wzroku, jak również w przypadku impotencji – podobnie jak świeże lub suszone owoce.

Świeże owoce – zjadamy po garści ok. 25 – 50 g dziennie przy niedociśnieniu, braku sił, różnych zatruciach, w przypadku depresji. Zbliżone działanie ma sok z owoców. Świeże owoce można wymieszać z miodem i posmarować grzankę. Miksując z wodą otrzymujemy orzeźwiający napój.

Suszone owoce – w całości lub w proszku spożywać po 0,5 g tj. 4 – 6 owoców 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem. Używane w celach leczniczych lub zamiast kawy. Jest to niezwykle wygodny środek – garść suszonych owoców wystarcza na długo. Pobudzający skutek następuje w ciągu 30 – 40 minut po spożyciu i trwa

Przeciwwskazania

Preparatów z cytryńca nie powinny stosować osoby cierpiące na nadciśnienie, bezsenność, nadmierne pobudzenie nerwowe oraz silne zaburzenia pracy serca. Kobiety w ciąży nie powinny stosować preparatów z cytryńca w dawkach leczniczych.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

herbatka z liści cytryńca chińskiego
cytryniec chiński jak suszyć
cytryniec chiński liście właściwości
cytryniec chinski
Domowe Sposoby Na Helikobakter Pyroli
najlepsze zioła adaptogenne na siłę
cytryniec chinski i shizofremia
cytryniec chiński bieganie
Cytryniec chiński herbata z liści
~~cytrynowiec chinski na wzrok

Quinoa

Posted on 5 listopada 2014 by admin

Comments off

Komosa ryżowa pokarmem przyszłości

Bardzo zasobne w składniki odżywcze ziarno komosy ryżowej występujące w handlu jako Quinna czytaj kinua lub peruwiański ryż jest zdaniem naukowców dobrym przykładem „żywności funkcjonalnej” czyli takiej, która poza podstawową funkcją jaką jest odżywianie – zapobiega rozwojowi różnych chorób, a nawet pomaga w ich leczeniu. Quinna zaliczana jest do grupy pseudo zbóż czyli roślin, które nie są trawami jak zboża, ale rodzą zbliżone do ziaren zbóż, bogate w skrobię nasiona. Ze względu na jej niezwykłe właściwości odżywcze, Quinna jest rozpatrywana przez NASA jako perfekcyjny artykuł pokarmowy dla astronautów przebywających przez dłuższy czas w kosmosie.

Spokrewniona z lebiodą

Quinoa czyli komosa ryżowa to roślina jednoroczna spokrewnioną z modnym szarłatem, szpinakiem i popularną u nas ogrodach komosą białą – chwastem pospolicie zwanym lebiodą. Najczęściej dorasta do wysokości 1 – 2 m. Owocem komosy ryżowej jest malutki orzeszek, powszechnie nazywany ziarnem. Nazwa quinoa wywodzi się z języka Indian Keczua mieszkających w Andach na terenach Peru, Boliwii i Ekwadoru w Ameryce Południowej, które są ojczyzną tej rośliny. Roślina ta uprawiana jest od co najmniej 3 – 4 tysięcy lat.

Odżywcze ziarno było w kulturach andyjskich jednym z podstawowych pokarmów. Quinoa czczona była i traktowana w państwie Inków jako święty pokarm. Nosiła też nazwę „matki wszystkich ziaren”. Prócz ziarna jedzono liście, znane jako „andyjski szpinak”. Komosy ryżowej nie docenili hiszpańscy najeźdźcy, którzy niszczyli plantacje uważając je za związane z pogańskimi rytuałami. Dopiero dzisiejsi dietetycy na nowo odkryli ogromne walory drobnych ziaren. Obecnie uprawianie niewrażliwej na trudne warunki środowiska, tolerującej suszę, niewybrednej co do gatunku gleby komosy ryżowej rozprzestrzeniło się na wszystkie kontynenty. Spożycie komosy ryżowej ciągle wzrasta. W Polsce tworzą się pierwsze plantacje tej wartościowej rośliny.

Więcej białka niż zboża

W konfrontacji ze zbożami i roślinami strączkowymi skład ziarna komosy ryżowej wypada niezwykle korzystnie. Quinoa posiada więcej białka niż zboża, najczęściej 16 %, a białko to zawiera w swoim składzie wszystkie potrzebne aminokwasy, w tym budującą tkankę chrzęstną lizynę, która najczęściej nie występuje w roślinach, jak również izoleucynę, regulującą poziomu cukru we krwi, histydynę, która bierze udział w syntezie kwasów nukleinowych i hemoglobiny, argininę o właściwościach opóźniających procesy starzenia, zawierającą siarkę metioninę – aminokwas piękności.

Ziarno zasobne jest w skrobię (ok. 38 – 52 %), błonnik (7 %), nienasycone kwasy tłuszczowe (4 – 9 %), witaminy z grupy B, witaminę E. Wyróżnia się zawartością wapnia, magnezu, miedzi, cynku, ilością fosforu nie ustępuje wielu gatunkom ryb, a dobrze przyswajalnego żelaza posiada dwa razy więcej niż pszenica. Jest znakomitym źródłem flawonoidów, w szczególności kwercetyny i kemferolu, które mają działanie silnie przeciwutleniające, rozkurczowe, przeciwzapalne i przeciwalergiczne. W otoczce ziarna znajdują się saponiny, które są po zbiorze usuwane w większości z produktu przeznaczonego do spożycia przez płukanie w roztworach alkalicznych.

Nie zawiera glutenu

Quinoa jest lekkostrawna i nie zawiera glutenu, toteż stanowi zamiennik zbóż dla cierpiących na celiakię czyli chorobę trzewną lub z innych powodów przy diecie bezglutenowej. Stosuje się ją u osób z alergiami pokarmowymi, zwłaszcza uczulonym na pszenicę. W jej składzie jest więcej białka niż w innych zbożach, a komplet aminokwasów należy do wyjątkowych w świecie roślin, zbliżony do białka znajdującego się w mleku lub mięsie. W jej składzie znajdujemy wszystkie aminokwasy konieczne do wytwarzania białek o wysokiej wartości biologicznej w ludzkim organizmie. Idealnie uzupełnia braki minerałów i witamin. Jest dobrym źródłem wapnia dla ludzi nie akceptujących laktozy z produktów mlecznych.

Quinoa wyróżnia się niskim indeksem glikemicznym, co powoduje, że jest korzystna nie tylko dla zdrowia, lecz również dla figury. Porównując z pszenicą czy ryżem jest produktem bardziej sycącym i efektywniejszym w dietach wyszczuplających oraz w dietach odchudzających. Zbilansowany skład białkowo mineralno – witaminowy powoduje, że coraz częściej dodawana jest do wytwarzanej przemysłowo żywności: pieczywa, makaronów, pokarmów dla niemowląt i dzieci, sportowców, wegetarian i wegan.

Właściwości lecznicze

Quinoa posiada nie wytwarzane przez nasz organizm korzystne dla serca nienasycone kwasy tłuszczowe typu omega 3, takie jak kwas oleinowy i kwas alfa – linolenowy. Wprawdzie nie jest dobrym źródłem witaminy E, obfituje w tokoferole, których nie posiada większość zbóż, np. gamma- tokoferol, czyli formę witaminy E o przeciwzapalnym działaniu, mającą duże znaczenie dla zdrowia człowieka. Po badaniach na zwierzętach i ludziach stwierdzono, że stężenie gamma-tokoferolu w plazmie krwi jest odwrotnie proporcjonalnie związane z zachorowalnością na choroby układu krążenia i raka prostaty. Duża zawartość błonnika i białek wspomaga regulację poziomu cukru we krwi u chorych na cukrzycę.

Działanie przeciwzapalne

Podczas badań na zwierzętach stwierdzono, że codzienne spożywanie ziarna komosy ryżowej zmniejsza stan zapalny w obrębie tkanki tłuszczowej i w błonach śluzowych jelit. Quinoa posiada wiele związków o działaniu przeciwzapalnym: kwasy fenolowe, witaminę E w postaci gamma – tokoferolu oraz polisacharydy o charakterze śluzów. Także saponinom znajdującym się w zewnętrznej otoczce ziaren przypisuje się właściwości przeciwzapalne i przeciwutleniające. Przez zawartość tych związków komosa ryżowa może zmniejszać ryzyko wystąpienia chorób nowotworowych, a zwłaszcza raka jelita grubego.

Przeciwzapalne właściwości komosy ryżowej wykorzystują tradycyjnie mieszkańcy Andów, przykładając okłady z ziarna czarnej odmiany w miejscu urazu w przypadku złamań kości, zwichnięć, stłuczeń, siniaków, ran i wrzodów. Mieszkańcy Boliwii, Peru i Ekwadoru korzystają z leczniczych właściwości rośliny wykorzystując ziarno, liście, pędy i popiół w terapii chorób wątroby, gorączki, bólu zębów. Przypisuje się jej działanie moczopędne, mlekopędne, pobudzające trawienie i przeciwrobacze.

Jak przyrządzać

Komosę ryżową kupimy w sklepach z naturalną żywnością, supermarketach lub sklepach internetowych. Ziarno komosy ryżowej to owalne, płaskie ziarenka, najczęściej koloru kości słoniowej, ale występują odmiany czerwone, fioletowe, brązowe, czarne. Najbardziej pożywna jest ta w kolorze czerwonym, która posiada także bardziej intensywny smak niż biała. Quinoa występująca w sprzedaży jest pozbawiona większości gorzkich saponin, które bywają szkodliwe dla zdrowia i obniżają wartość odżywczą ziarna.

Dodatkowo przed przyrządzeniem należy przepłukać ziarno 2 – 3 krotnie w zimnej wodzie, aby pozbyć się resztek saponin z powłoki ochronnej, a następnie przecedzić przez sito. Ziarno komosy ryżowej przygotowuje się i spożywa podobnie jak ryż. Może być dodatkiem do sałatek, zup czy dań głównych. Posiada wspaniałą puszystą konsystencję i delikatny, prawie neutralny smak z orzechowym posmakiem. Również jak ryż przejmuje smaki pokarmu, z którym je podajemy.

Przyrządzanie jest proste: szklankę dokładnie przepłukanych ziaren zalewamy w garnku dwoma szklankami wody, solimy i doprowadzamy do wrzenia. Gotujemy pod przykryciem na małym ogniu przez 15 minut. W czasie gotowania kaszka robi się przezroczysta, przez co dokładnie widoczny jest zarodek ziarna. Ugotowaną komosę można przechowywać do trzech dni w lodówce, w szklanym szczelnym pojemniku. Surowe uprażone ziarna są doskonałym dodatkiem do jogurtów i mleka, razem z płatkami zbożowymi.

Kiełki z komosy

Wysoce pożywne skiełkowane ziarno – podobnie jak nasiona lucerny – dodaje się do sałatek i kanapek, a kiełkowanie pokaźnie zwiększa jego wartość odżywczą i zawartość witamin, aktywuje enzymy. Kiełki uzyskujemy namaczając ziarno przez 8 – 12 godzin w zimnej wodzie, a następnie po odcedzeniu odstawiamy na 12 dni do skiełkowania w ciemnym miejscu, przepłukując kilka razy dziennie.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

kiełki komosy ryżowej cena
kielki komosy
kielki komosy ryzowej
makar suszone kielki komosy czerwonej ryzowej
quinoa wlasciwosci
quinoa właściwości lecznicze
wlasciwosci kielkow suszonych czerwonej komosy ryzowej
wysuszone kielki komosy czerwonej

Gorczyca biała

Posted on 30 października 2014 by admin

Comments off

Gorczyca biała – Sinapis alba L

Gorczyca biała jest rośliną jednoroczną z rodziny Krzyżowych, która pochodzi z Europy Południowej, teraz uprawiana w Europie Środkowej i Zachodniej oraz w Ameryce Północnej. W Polsce uprawa gorczycy białej skupiona jest przede wszystkim w Wielkopolsce i zachodniej części Małopolski. Czasami dziczeje, występując jako chwast. Gorczyca biała posiada łodygę rozgałęzioną, wysoką do 60 cm, szorstko owłosioną. Liście lirowato pierzasto dzielne, niemal gładkie. Kwiaty promieniste, żółte. Owocem gorczycy jest owłosiona łuszczyna ze zgiętym dziobkiem. Nasiona kuliste, mniej lub więcej żółte, średnicy 2-3 mm.

Surowiec

Do leczenia używa się dojrzałych nasion gorczycy białej – Semen Sinapis albae, które pochodzą z upraw rolnych. Można również siać gorczycę białą w ogródkach przydomowych i działkowych. Gorczycę należy przechowywać w suchym miejscu. Jest rośliną oleistą. Nasiona gorczycy zawierają olej o składzie podobnym do oleju rzepakowego. Wykorzystuje się je także do produkcji musztardy francuskiej oraz jako dodatek do wybranych marynat.

Podstawowe związki czynne

W nasionach gorczycy białej znajduje się 15-18% śluzu w skórce, w środku 22-35% oleju tłustego i do 2,5% glikozydu izosiarkocyjanianowego synalbiny, oprócz tego związki białkowe, aminy i sole mineralne.

Działanie

Nie rozdrobnione nasiona oraz wyciągi wodne gorczycy białej są typowym preparatem śluzowym. Stosowane doustnie tworzą warstwę ochronną na błonie śluzowej żołądka, zmniejszają stan zapalny i chronią przed podrażnieniem, łagodzą ból żołądka i uczucie pieczenia. Nasiona całości przyjęte w stosownej dawce, pęcznieją w przewodzie pokarmowym, spulchniają masy kałowe w jelicie grubym i doprowadzają do łagodnego przeczyszczenia. Rozdrobnione nasiona natomiast mają gorzkawo szczypiący smak, pobudzają nieznacznie wydzielanie soku żołądkowego i usprawniają trawienie.

Inaczej niż nasiona gorczycy czarnej nie podrażniają błony śluzowej przewodu pokarmowego. Do zastosowań zewnętrznych rozdrobnione nasiona gorczycy białej nie nadają się, ponieważ bardzo słabo podrażniają skórę i nie powodują zaczerwienienia ani uczucia gorąca lub pieczenia. Nasiona gorczycy białej, używane w zalecanych niżej dawkach, nie powodują objawów niepożądanych.

Zastosowanie

Wodny wyciąg z nasion gorczycy białej używa się w nieżycie żołądka i jelit, nadkwasocie, a wspomagająco w chorobie wrzodowej. Całe nasiona przyjmuje się w zaparciach atonicznych i otyłości, zaś nasiona rozdrobnione lub wyciąg wodny z nich – w skąpym wydzielaniu soku żołądkowego, braku łaknienia, niestrawności, wzdęciach, nieregularnych wypróżnieniach, a nawet w zaparciach. W medycynie ludowej używa się zewnętrznie całe nasiona gorczycy białej w bólach reumatycznych, nakładając na chore miejsca poduszeczki płócienne wypełnione nasionami.

Nasiona gorczycy w bólach reumatycznych

Zauważono niejednokrotnie korzystne działanie nasion w bólach reumatycznych, stawowych i mięśniowych. Nasiona wkładano w woreczki płócienne i przykładano na noc na miejsce bolące, lub noszono w ciągu dnia. Skuteczniejsze ma być używanie nasion bezpośrednio na skórę. Jeśli bóle są usytuowane w kończynach dolnych, to wkłada się stopy po kostki w nasiona, a jeśli ból jest w kończynach górnych, to wkłada się dłonie w nasionach.

Jeśli ból usytuowany jest w kręgosłupie, to należy położyć się na nasionach rozsypanych na prześcieradle. Stosuje się tę metodę 2 razy dziennie po 10 minut, powoli zwiększając ten czas do ½ godziny w ciągu 7 – 10 dni. Korzystne działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne ma polegać na unieszkodliwiania niekorzystnego promieniowania cieków wodnych przez nasiona. Zapas gorczycy zmieniać co 3 lata.

Przetwory z gorczycy białej

Odwar gorczycowy – Jedną łyżkę nasion całych zalewamy jedną szklanką letniej wody i ogrzewając powoli, gotujemy 5 minut. Pijemy razem z nasionami ¼ – 1/3 szklanki po posiłku jako lek śluzowy w nieżycie i zaparciu.

Macerat gorczycowy – 1.5 łyżki rozdrobnionych nasion zalewamy jedną szklanką letniej wody i pozostawiamy na noc do spęcznienia. Rano ogrzewamy i przecedzamy. Pijemy ¼ – 1/2 szklanki rano i wieczorem przed posiłkiem jako lek śluzowy i pobudzający wydzielanie soku żołądkowego oraz perystaltykę jelit.

Zawiesina gorczycowa – Wsypujemy pół łyżki rozdrobnionych nasion gorczycy białej do połowy szklanki letniej wody. Pijemy wieczorem po kolacji w zaparciach towarzyszących otyłości.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Jak zrobic wodny wyciag gorczycy
wodny wyciag z gorczycy
wodny wyciag z nasion gorczycy
wyciag z gorczycy
wyciag z gorczycy na oleju

Rumianek pospolity

Posted on 20 października 2014 by admin

Comments off

Rumianek pospolity – Matricaria chamomilla L

Rumianek pospolity jest rośliną jednoroczną z rodziny Złożonych, spotykaną w całej Europie, na znacz Azji, w Amenym obszarze Azji, w Ameryce Północnej i Australii. W Polsce występuje jako chwast polny na miedzach i nieużytkach na nizinach i w dolnej części obszarów górskich. Ze względu na dużą potrzebę na cele lecznicze rumianek jest często hodowany na plantacjach. Łodyga rumianku jest rozgałęziona, naga, wysoka do 60 cm. Liście 2- lub 3-krotnie pierzastodzielne o odcinkach równowąskich. Kwiaty zebrane w koszyczki, rozmieszczone pojedynczo na zakończeniach rozgałęzień łodygi. Dno koszyczka stożkowate, w środku puste. Jest rośliną bardzo aromatyczną. Rumianek kwitnie od maja do lipca. Istnieje kilka ras chemicznych rumianku, które różnią się między sobą się zawartością składników chemicznych. Kwiaty rumianku rosnące w krajach Europy Środkowej zawierają najczęściej więcej olejku niż te które pochodzą z południowej części Europy.

Surowiec

Na cele lecznicze pozyskuje się koszyczki z możliwie najkrótszą szypułką, gdy białe kwiaty języczkowe na obwodzie mają położenie poziome. Rumianek suszymy szybko w miejscu przewiewnym w temp. do 35°C. Uzyskujemy surowiec koszyczek rumianku – Anthodium Chamomillae, kwiat rumianku – Flos Chamomillae. Przechowywany powinien być w miejscu suchym i zacienionym zamknięty w szczelnym opakowaniu.

Podstawowe związki czynne

W kwiatach znajduje się 0,3-1,3% olejku eterycznego. Składnikami olejku są: chamazulen, α-bisabolol i jego tlenki, spiroeter, β-farnezen, mircen, kadinen i inne. Drugą grupę związków stanowią flawonoidy (m.in. apigenina, luteolina, kwercetyna oraz ich 7 glukozydy), trzecią pochodne kumarynowe, jak umbeliferon i herniaryna. Oprócz tego w kwiatach występują spirocykliczne poliacetyleny, śluz, cholina, karotenoidy i sole mineralne.

Działanie

W wyciągach z rumianku znajdują się pewne ilości rozpuszczonego olejku eterycznego i dzięki temu wykazują działanie przeciwzapalne na błony śluzowe i skórę. Najbardziej czynnymi związkami są α-bisabolol i spiroeter, a w mniejszym stopniu chamazulen, któremu przypisuje się działanie przeciwalergiczne. Spiroeter hamuje wydzielanie histaminy, serotoniny i bradykininy – substancji odpowiedzialnych za stany zapalne. Flawonoidy oraz pochodne kumaryny znajdujące się w kwiatach rumianku działają rozkurczowo na mięśnie gładkie jelit, przez co rumianek reguluje ruchy perystaltyczne, przeciwdziała wzdęciom i jest skutecznym środkiem wiatropędnym. Działa również słabo żółciopędnie i uspokajająco. Własności przeciwbakteryjne tego surowca są niewielkie. Napary podawane małym dzieciom działają lekko przeczyszczająco.

Po zastosowaniu doustnym związki czynne rumianku wydalają się głównie z moczem i wywierają niewielkie działanie przeciwzapalne na kłębki nerkowe, moczowody i pęcherz. Wyciągi z rumianku używane zewnętrznie działają silnie przeciwzapalnie, a nieco słabiej przeciwuczuleniowo. Na włosy napary z rumianku działają rozjaśniająco i nadają im lekko złocisty odcień. Przetwory z kwiatów rumianku używane w zalecanych dawkach nie wywierają działania szkodliwego nawet u niemowląt.

Zastosowanie

Napar z rumianku stosuje się doustnie w stanach zapalnych przewodu pokarmowego. Pomocniczo podawany jest w chorobie wrzodowej, nadmiernej fermentacji, wzdęciach, bólach brzucha, odbijaniu i zgadze oraz braku łaknienia, oprócz tego w stanach skurczowych jelit i utrudnionym odchodzeniu gazów, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. Odpowiednio skomponowany z innymi surowcami zielarskimi stosuje się jako lek żółciopędny oraz w chronicznym zapaleniu dróg moczowych, szczególnie kłębków nerkowych i pęcherza. W połączeniu z innymi surowcami rumianek używa się jako słaby środek uspokajający. Podaje się w tym celu środek Nervogran lub mieszankę ziołową Nervosan.

W postaci mieszanki ziołowej Pyrosan rumianek podaje się jako pomocniczy lek przeciwgorączkowy. Często stosuje się napary z rumianku zewnętrznie, np. w owrzodzeniach skóry, żylakach odbytu, owrzodzeniach żylakowych kończyn dolnych, rumieniu i świądzie skóry, odleżynach oraz zaczerwienieniu skóry u noworodków. Ponadto w przypadkach alergicznego zapalenia skóry, oparzeń termicznych i słonecznych I i II stopnia oraz niewielkich uszkodzeń promieniami Roentgena. Napary stosuje się w stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, dziąseł, gardła, zatok bocznych nosa oraz w codziennej higienie jamy ustnej. Ponadto w upławach, zapaleniu szyjki macicy i pochwy oraz świądzie i stanach zapalnych sromu. Stosuje się też do lewatyw dla małych dzieci.

Napar z kwiatów rumianku zewnętrznie stosuje się w okulistyce w postaci okładów i przemywań w stanach zapalnych rogówki i tęczówki oraz w alergicznym i ropnym zapaleniu spojówek. W postaci aerozolu lub inhalacji stosuje się przetwory z rumianku w zapaleniu górnych dróg oddechowych, dychawicy oskrzelowej u dzieci i katarze siennym. W kosmetyce rumianek służy do pielęgnacji, mycia i rozjaśniania włosów oraz do kąpieli regenerujących skórę.

Przetwory z rumianku

Napar z kwiatów rumianku – 1 do 2 łyżek kwiatów zalewamy dwoma szklankami wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 minut. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy. Pijemy pół szklanki trzy razy dziennie między posiłkami w stanach zapalnych przewodu pokarmowego jako środek rozkurczowy i wiatropędny. Ten sam napar można używać zewnętrznie do płukania jamy ustnej, irygacji, okładów, przymoczek, tamponów i w postaci aerozolu. Po rozcieńczeniu 1 : 1 z ciepłą wodą – do lewatywy dla niemowląt.

Chamo-fix – Torebkę wkładamy do szklanki z wrzącą wodą i naparzamy około 5 minut. Pijemy dwa razy dziennie po jednej szklance, jak napar z kwiatów rumianku.

Zioła w schorzeniach wątroby – Mieszamy po 25 g kwiatów rumianku, rozdrobnionej kory kruszyny, liści mięty pieprzowej, ziela drapacza lekarskiego, ziela dziurawca, ziela fiołka trójbarwnego i ziela krwawnika. Zalewamy 1.5 łyżki mieszanki w termosie 1.5 szklanki wrzącej wody. Zamykamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy 2/3 szklanki rano na czczo i wieczorem przed snem w stanach po wirusowym zapaleniu wątroby jako środek przeciwzapalny, odtruwający, przeciwskurczowy, żółciopędny oraz pobudzający trawienie i łagodnie moczopędny.

Aesculan, maść – Załączoną do tuby kaniulą wprowadzamy do odbytnicy około 2 cm maści 1 do 2 razy dziennie, w szczególności przed snem. Smarujemy także zwieracz odbytu. Maść używana w uszkodzeniach błony śluzowej i naczyń w obrębie odbytu oraz w żylakach odbytu czyli hemoroidach.

Azulan – Płyn z wyciągiem alkoholowym z kwiatów rumianku. Stosować doustnie 30 – 60 kropli w kieliszku wody 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem w nieżycie żołądka i jelit. Zewnętrznie – Jedną łyżeczkę preparatu na ½ – 2/3 szklanki ciepłej wody do płukania, przemywań, okładów, przymoczek, irygacji i tamponów, podobnie jak napar.

Pyrosan – Zioła mające w składzie kwiat rumianku, owoc maliny, pączki topoli, liść brzozy, kwiat lipy, kwiat bzu czarnego i korę wierzby, stosowane jako pomocniczy środek przeciwgorączkowy i napotny.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

rumianek przetwory
maść rumiankowa zastosowanie
przetwory z rumianku
rumianek żółcio pędny

Bylica boże drzewko

Posted on 8 października 2014 by admin

Comments off

Bylica boże drzewko – Artemisia abrotanum L

Bylica boże drzewko zaliczane jest do krzewów z rodziny Złożonych, i rośnie w stanie naturalnym w Azji Mniejszej i Europie Południowej. W naszym kraju spotkać ją można zdziczałą na przychaciach. Bywa również sadzona w parkach na grzędach roślin bylinowych i na obwódkach kwietników, a niekiedy hodowana na cele farmaceutyczne na plantacjach. Ziele dorasta do 1.5 metra wysokości. Roślina posiada pędy proste, rozgałęzione, starsze zbrunatniałe, liście sinozielone, od spodu szaro owłosione, dolne podwójnie pierzaste, z równowąskimi odcinkami, górne pojedynczo pierzaste, trójdzielne i nie podzielone, równowąskie.

Kwiaty ma drobne, żółte, zebrane w koszyczki zwisające, niemal kuliste. Całą roślinę cechuje mocny, charakterystyczny zapach. Do leczenia zbieramy w lipcu lub sierpniu zakwitające szczyty pędów i suszymy w suszarniach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych lub suszarniach ogrzewanych w temperaturze do 35°. Surowcem jest ziele bylicy bożego drzewka – Herba Abrotani.

W zielu wyodrębniono pochodne hydroksykumarynowe (np. izofraksydynę, skopoletynę, umbeliferon, herniarynę i eskuletynę), alkaloid abrotynę(około 2%) o działaniu przeciwgorączkowym, flawonoidy (np. rutynęi artemisetynę), do 6% garbników pirokatechinowych, do 2,25% olejku eterycznego, kwasy organiczne, kwasy wielofenolowe (np. kwas kawowy i kwas chlorogenowy), związek goryczowy i około 8,5% soli mineralnych.

Przetwory ziela bylicy bożego drzewka pobudzają zauważalnie czynność żółciotwórczą wątroby dzięki izofraksydynie. Zaś znajdujące się w zielu flawonoidy działają żółciopędnie, ponieważ rozkurczają mięśnie gładkie dróg żółciowych i jednocześnie ułatwiają przepływ żółci do dwunastnicy. Z kolei gorycze, znajdujące się w zielu bożego drzewka, poprawiają na drodze odruchowej wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, przez co ułatwiają trawienie i przyswajanie pokarmów, jak również wzmagają uczucie łaknienia. Ponadto po zastosowaniu doustnym działają przeciwzapalnie i słabo ściągająco w obrębie przewodu pokarmowego. Stosowane w odpowiednich dawkach likwidują glisty jelitowe i owsiki u dzieci. Przetwory z ziela bylicy bożego drzewka, używane w zalecanych dawkach, nie powodują odczynów szkodliwych dla zdrowia.

Napary z ziela bylicy bożego drzewka stosuje się zwykle w schorzeniach wątroby, połączonych z małym wydzielaniem żółci, jak również w zastoju żółci w pęcherzyku i drogach żółciowych, ponadto w stanach skurczowych dróg żółciowych. Napary służą również jako lek gorzki, pobudzający wydzielanie soków trawiennych w niedokwaśności, bólach brzucha, braku łaknienia i odbijaniu. Pomocniczo zaleca się je w stanach zapalnych błon śluzowych żołądka i jelit, mało nasilonej biegunce, drobnych krwawieniach z naczyń włosowatych przewodu pokarmowego oraz owrzodzeniu jelita grubego. Napar używa się również przeciw glistom i owsikom u dzieci.

Ziele bylicy bywa składnikiem wielu przetworów homeopatycznych, używanych w stanach zapalnych gruczołów chłonnych i błon śluzowych, stanach zapalnych jelita grubego, odmrożeniach I i II stopnia oraz w pierwszym okresie trądzika różowatego. Ziele bożego drzewka jest niezwykle cennym surowcem leczniczym, bardzo rzadko u nas stosowanym, który w pełni zasługuje na rozpowszechnienie.

Napar z bożego drzewka – Zalewamy jedną łyżkę rozdrobnionego ziela jedną szklanką wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 – 20 minut. Odstawiamy na10 minut i przecedzamy. Pijemy po ¼ – 1/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie na pół godziny przed posiłkiem jako środek żółciotwórczy, żółciopędny, ułatwiający trawienie i przywracający apetyt. Napar ten można także używać zewnętrznie do płukania gardła i do okładów.

Nalewka z ziela bożego drzewka – 50 g ziela zalewamy 250 ml alkoholu 70°, otrzymanego po zmieszaniu równych ilości spirytusu 95° i wódki czystej 45°. Pozostawiamy w ciemnym miejscu na 2 tygodnie, co jakiś czas potrząsając słojem. Następnie przecedzamy. Ziele wyciskamy i łączymy oba płyny, następnie przesączamy. Nalewkę przechowujemy w butelce ze szkła ciemnego, ponieważ światło niszczy składniki lecznicze we wszystkich przetworach. Pijemy 15 – 30 kropli w kieliszku wody na pół godziny przed jedzeniem 3 razy dziennie jako lek żołądkowy, usprawniający trawienie lub po 40 kropli do 1/2 łyżeczki w kieliszku wody jako lek żółciotwórczy i przeciwskurczowy.

Zioła żółciopędne – Mieszamy po 50 g ziela bożego drzewka i kwiatów kocanki oraz po 25 g ziela drapacza lekarskiego, kwiatów lub ziela krwawnika, owoców kminku i rozdrobnionego kłącza tataraku. Zalewamy 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami gorącej wody i gotujemy pod przykryciem 2 – 3 min. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy po pół szklanki 3 razy dziennie przed posiłkiem jako łagodny środek przeciwskurczowy, żółciopędny i przeciwzapalny na drogi żółciowe, pobudzający również wydzielanie soków trawiennych i usprawniający przyswajanie pokarmów.

Kąpiel wzmacniająca – Mieszamy po 25 g ziela bożego drzewka, ziela nostrzyka, kwiatów lipy i kwiatów lub ziela krwawnika. Wszystkie zioła zalewamy trzema litrami wrzącej wody i zostawiamy na 15 minut. Następnie przecedzamy do wanny. Odcedzone zioła umieszczamy w woreczku płóciennym, zawiązujemy i zanurzamy w wannie wypełnionej do 1/3 objętości wodą o temp. 38°C. Czas kąpieli 10 do 20 min. Stosujemy 1 – 2 razy w tygodniu. Kąpiel jest polecana rekonwalescentom po wirusowym zapaleniu wątroby i innych ciężkich chorobach, przede wszystkim ludziom w starszym wieku. Jest to kąpiel wzmacniająca i uspokajająca.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

boże drzewko cola
nalewka z bożego drzewka
boże drzewko właściwości lecznicze
Nalewka z drzewa bożego coli

Chmiel zwyczajny

Posted on 14 lipca 2014 by admin

Comments off

Chmiel zwyczajny – Humulus lupulus L

Chmiel zwyczajny jest byliną dwupienną z rodziny Konopiowatych, spotykany w Europie, na Syberii i w Ameryce Północnej. W Polsce występuje dziko na terenie całego kraju w wilgotnych zaroślach. Nierzadko chmiel hodowany jest na plantacjach dla potrzeb przemysłu fermentacyjnego i zielarskiego. Chmiel tworzy podziemne kłącza z rozłogami, z których wyrastają nowe pędy oraz silny system korzeniowy. Jego łodyga dorasta do 6 m długości, wije się w prawo, cienką, kanciastą, opatrzoną zadzierzystymi włoskami czepnymi. Liście parami naprzeciwległe, na brzegu grubo ząbkowane, dolne pięcioklapowe, górne trzyklapowe, w nasadzie sercowato wcięte, z wierzchu bardzo szorstkie. Przylistki często zrosłe. Kwiaty rozdzielnopłciowe, wiatropylne. Praktyczne znaczenie mają jedynie egzemplarze żeńskie, wytwarzające podobne do szyszek owocostany.

Owocostany chmielu pozyskujemy w pogodne dni sierpniowe na początku dojrzewania, kiedy dostają zielonożółtego odcienia. Suszy się cienkimi warstwami w miejscu zacienionym i przewiewnym. Po wysuszeniu otrzymuje się owocostany chmielu nazywane również szyszkami chmielowymi – Strobili Lupuli. Na powierzchni szyszek znajdują się włoski gruczołowe, wypełnione żółtą substancją, które przy suszeniu owocostanów okruszają się częściowo. Jest to osobny surowiec leczniczy, w postaci zielonkawożółtego, a później pomarańczowego, lepkiego proszku, zwanego lupuliną – Lupulinum lub gruczołami chmielowymi – Glandulae Lupuli.

W szyszkach chmielowych znajduje się do 1,6% olejku eterycznego, w którym odkryto co najmniej 26 składników, m.in. humulen, mircen, farnezen i β-kariofilen. Oprócz tego zawierają około 10% związków żywicowych – goryczy o charakterze fenoloketonów, jak humulon i lupulon oraz 0,1% 2-metylo–3-butenolu jako głównego związku uspokajającego. Mamy tu także flawonoidy (np. pochodne kemferolu, kwercetyny i apigeniny), związki purynowe (np. adenina), trój-terpeny (np. hydroksyhopanon), do 5% garbników, cholina, trójmetyloamina i woski.

Lupulina, czyli gruczoły wydzielnicze chmielu, ma do 3% olejku eterycznego o dość zmiennym składzie, w zależności od pochodzenia surowca. W olejku jest m.in. mircen, farnezen, humulen, β-kariofilen, izomaślan 2-metylobutylu i 2-propylobutylu, metylononyloketon, 2- tridekarion, estry metylowe kwasu decenowego i dekadienowego oraz inne terpeny z grupami tlenowymi, jak również związki siarkowe.

W sumie wyodrębniono w olejku ponad 100 składników. Prócz olejku występują żywice, stanowiące główne związki czynne lupuliny, wśród nich humulon i lupulon oraz 2-metylo-3-butenol, ponadto flawonoidy, jak ksantohumnol, pochodne kwercetyny i kemferolu, a także trójterpeny, hopanon i hydroksyhopanon, substancje woskowe i inne.

Zarazem szyszki chmielowe, jak i lupulina utrudniają przenoszenie bodźców do ośrodkowego układu nerwowego, spowalniają nieco czynność kory mózgowej i działają uspokajająco, szczególnie na sferę płciową. Działają także rozkurczowo. Zmniejszają napięcie mięśni gładkich naczyń krwionośnych, jelit i dróg moczowych. Obniżają nieznacznie ciśnienie krwi i zwiększają nieco wydalanie moczu. Gorycze chmielowe pobudzają wydzielanie śliny i soku żołądkowego, jak również śluzu bogatego w mukopolisacharydy. Poprawiają dzięki temu trawienie i przyswajanie pokarmów oraz zwiększają łaknienie.

Gorycze wykazują także silne działanie przeciwbakteryjne wobec licznych gatunków drobnoustrojów jelitowych, w tym także opornych na antybiotyki. Zauważono również w niektórych przypadkach ich aktywność przeciwnowotworową. U kobiet następuje po lupulinie bardziej obfite miesiączkowanie, a czasami przyśpieszenie menstruacji. Bywają przypadki nadwrażliwości na chmiel, zarówno po podaniu wewnętrznym jak i zewnętrznym. Kontakt przez dotyk ze świeżą rośliną wywołuje odczyn alergiczny.

Wyciągi z szyszek chmielu lub tylko lupulinę używa się jako lek uspokajający w stanach zmęczenia i wyczerpania nerwowego, nadmiernej drażliwości, problemach w zasypianiu, zaburzeniach nerwowych okresu przekwitania, nadpobudliwości u kobiet i mężczyzn, również w zmazach nocnych i skłonności do onanizmu. Poza tym można używać doustnie w osłabieniu procesów trawiennych, niedokwaśności, nadmiernej fermentacji jelitowej, wzdęciach, odbijaniu i innych objawach wskazujących na przewlekły nieżyt przewodu pokarmowego. Wspomagająco można także przyjmować przetwory z szyszek chmielu do picia przy kontynuowaniu zaleconych przez lekarza metod leczenia w raku żołądka, wątroby, woreczka żółciowego i płuc oraz w stanach po usunięciu tkanki nowotworowej w zabiegu operacyjnym.

Zewnętrznie używa się wyciągi z szyszek chmielowych jako okłady w zapaleniu korzonków nerwowych, bólach reumatycznych, stanach zapalnych skóry, czyraczności i ranach trudnych do gojenia. Także przy wypadaniu włosów. Wyciąg z szyszek chmielowych wchodzi w skład preparatów uspokajających Nervosol – krople i Passispasmin – syrop, a olejek eteryczny w skład kropli Milocardin.

Przetwory z chmielu

Napar chmielowy – Jedną łyżkę szyszek zalewamy jedną szklanką wrzącej wody i zostawiamy pod przykryciem na parze na 15 minut. Odstawiamy na 15 minut i przecedzamy. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po ¼ – 1/3 szklanki na pół godziny do 1 godziny przed jedzeniem jako środek poprawiający trawienie, rozkurczowy i wzmacniający, jak również łagodnie uspokajający.

Napój w nadpobudliwości płciowej – Do butelki jasnego piwa wsypujemy po 1 łyżeczce szyszek chmielowych, liści melisy i liści mięty, Zostawiamy to na 12 godzin po czym przecedzamy. Pijemy od pół szklanki do całej butelki, w zależności od wieku i stopnia nasilenia nadpobudliwości seksualnej u mężczyzn i kobiet, także w zmazach nocnych, skłonności do onanizmu i bezsenności na tle erotycznym.

Zioła w bezsenności – Mieszamy po 30 g szyszek chmielowych, ziela dziurawca i korzeni kozika oraz po 20 g liści mięty pieprzowej i ziela serdecznika lub liści melisy. Zalewamy dwie łyżki ziół 2.5 szklanki wrzącej wody i zostawiamy na parze na pół godziny pod przy kryciem. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy 2/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie po posiłku przy bezsenności spowodowanej przez nerwice narządowe oraz w ogólnym pobudzeniu nerwowym i uczuciu niepokoju.

Zioła do obmywania głowy – Mieszamy po 30 g szyszek chmielowych, rozdrobnionych korzeni łopianu i ziela skrzypu polnego oraz 80 g rozdrobnionych korzeni mydlnicy i 20 g kwiatów rumianku. Wsypujemy 1 do 2 łyżek stołowych mieszanki do 2 szklanek zimnej wody i gotujemy powoli pod przykryciem 15 – 30 minut. Odstawiamy na 15 minut i przecedzamy. Pozostałe po przecedzeniu zioła zalewamy ponownie dwoma szklankami wody, zagotowujemy, a po lekkim ostudzeniu przecedzamy i dodajemy 2 szklanki ciepłej wody.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

gruczoły chmielowe
przetwory z chmielu
chmiel przetwory
graviola a czyracznosć
korzen kozika lekarskiego
pięcioklapowe liście chmielu

Bylica piołun

Posted on 8 lipca 2014 by admin

Comments off

Bylica piołun – Artemisia absinthium L

Bylica piołun jest silnie aromatyczną byliną z rodziny Złożonych, występująca prawie w całej Europie, północnej Afryce, zachodniej części Azji oraz w Ameryce Pomocnej. U nas spotykana na obszarze całego kraju na przydrożach, miedzach, nieużytkach, miejscach kamienistych, zrębach i polanach leśnych. Czasami hodowana jest na plantacjach. Pędy bylicy są wzniesione, rozgałęzione, do 80 cm wysokie, srebrzyste owłosione. Liście jedwabistofilcowate, od strony górnej szarozielone, od spodu białawe. Kwiaty ma drobne, żółtawe, zebrane w małe, niepozorne koszyczki na wierzchołkach rozgałęzień łodygi.

Do leczenia ścina się przyziemne liście w pierwszym roku wegetacji rośliny w czasie lata, a z roślin starszych górne części pędów w czasie zakwitania od lipca do września. Suszymy w suszarniach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych. Po ususzeniu mamy surowiec liście piołunu – Folium Absinthii lub ziele piołunu – Herba Absinhii.

W zielu piołunu znajdują się gorycze gwajenolidowe, które w żywej roślinie mogą być przetwarzane w chamazulen. Polskie normy apteczne wymagają, aby ziele piołunu posiadało wskaźnik goryczy nie niższy od 500. Ponadto w zielu jest około 0,5% olejku eterycznego, którego składnikami są tujon, ujol, felandren, pinen, chamazulen i inne. Są także w zielu flawonoidy, związki pelanolidowe, kwasy organiczne, garbniki i sole mineralne. Liście piołunu posiadają zbliżony skład chemiczny, zawierają jednak trochę mniej olejku eterycznego.

Najbardziej wartościowe w lecznictwie jest znane od wieków działanie pobudzające wydzielanie soków trawiennych. Będące w zielu piołunu związki goryczowe drażnią zakończenia nerwów w kubkach smakowych języka i na drodze odruchowej zwiększają wydzielanie soku żołądkowego. Równocześnie działanie pobudzające ziela na gałązki nerwów wydzielniczych przenosi się na wątrobę, powodując silne wydzielanie żółci oraz zawartych w niej kwasów żółciowych, jak również na trzustkę, zwiększając wytwarzanie soku jelitowego i znajdujących się w nim enzymów trawiennych.

Związki goryczowe ziela piołunu działają również bezpośrednio na żołądek, skutkując rozszerzeniem drobnych naczyń błony śluzowej oraz zwiększenie jego ruchliwości, co polepsza trawienie i przyswajanie pokarmów. Składniki olejku, szczególnie tujon i felandren, przyjęte z goryczami w dawkach leczniczych pobudzają wydzielanie soków trawiennych oraz ułatwiają przepływ żółci do dwunastnicy. Olejek ma ponadto lekkie działanie odkażające.

Ziele działa także rozkurczowo na przewód pokarmowy, przewody żółciowe, trzustkowy oraz moczowe, jak również na macicę. Wyciągi z ziela piołunu zwiększają u niektórych osób ilość wydalanego moczu, szczególnie u chorych z upośledzonym przesączaniem kłębkowym. Działają także zabójczo na owsiki po użyciu w lewatywie, jak również na niektóre pasożyty skórne, jak świerzbowce i wszy.

Komponenty olejku eterycznego piołunu, szczególnie tujon i tujol są trujące, szkodliwe, zwłaszcza dla kobiet ciężarnych. Przetwory z piołunu trzeba stosować ostrożnie przez krótki okres, robić przerwy i nie przekraczać zaleconych dawek oraz zalecanej częstotliwości przyjmowania. Nie można podawać kobietom w ciąży oraz karmiącym. Niestosowanie się do tego skutkuje wystąpieniem zawrotów głowy, ataków epileptycznych, przekrwieniem narządów wewnętrznych, a nawet poronienie.

Napar lub nalewkę z ziela piołunu stosuje się doustnie w niedokwaśności treści żołądkowej, braku apetytu, niestrawności oraz przewlekłych nieżytach żołądka i jelit, połączonych ze zmniejszonym wydzielaniem soków trawiennych i żółci z objawami zgagi, odbijania, wzdęcia, bólu brzucha, a nawet w kolce jelitowej i zaparciach atonicznych. Ponadto podaje się je w niewydolności trzustki i zmniejszonym wytwarzaniu enzymów trawiennych. Przetwory te mogą używać osoby w wieku podeszłym oraz rekonwalescenci po ciężkich chorobach i operacjach przełyku, żołądka i dwunastnicy.

Napar z ziela piołunu można używać w postaci lewatywy przeciw owsikom i glistom jelitowym u dzieci, a w formie wcierań i obmywań przeciw świerzbowcom i wszom. Napar ten, chociaż nie zawiera saponin, zmywa szybko tłuszcz i smar z ciała i odzieży.

Przetwory z bylicy piołun

Napar piołunowy – Jedną łyżeczkę ziela piołunu zalewamy jedną szklanką wrzącej wody i trzymamy pod przykryciem nad parą przez pół godziny. Odstawiamy na 10 min i przecedzamy. Pijemy po pół do 1 łyżki na godzinę przed jedzeniem przez kilka dni, jako środek pobudzający trawienie, poprawiający apetyt i ogólnie wzmacniający. Napar służy również w postaci wlewek doodbytniczych przeciw owsikom u dzieci oraz do wcierań i obmywań przeciw świerzbowcom. Można go również stosować do czyszczenia rąk ze smarów i olejów.

Zioła w kolce jelitowej – Mieszamy po 10 g ziela piołunu i korzeni arcydzięgla oraz po 25 g kwiatów rumianku, ziela pięciornika gęsiego i kłączy tataraku. Zalewamy dwie łyżki ziół 1.5 szklanki wrzącej wody i zostawiamy pod przykryciem na parze przez 15 min. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy ¼ – 1/2 szklanki 2 – 3 razy dziennie gorący napar małymi łykami.

Wino piołunowe – 3 do 5 łyżek rozdrobnionego ziela piołunu zalewamy połową szklanki alkoholu 40 % i zostawiamy na dobę. Dodajemy 1 litr białego wina, odstawiamy do następnego dnia, po czym przesączamy. Pijemy po jednej łyżeczce do herbaty trzy razy dziennie pół godziny przed jedzeniem w celu pobudzenia apetytu.

Nalewka piołunowa – Tinctura Absinthii – 10 – 20 kropli nalewki w kieliszku wody pijemy na godzinę przed jedzeniem trzy razy dziennie jako lek gorzki, pobudzający wydzielanie soków trawiennych. Jako lek żółciopędny, żółciotwórczy, rozkurczowy i ogólnie wzmacniający pijemy 20 – 60 kropli nalewki w 1/4 szklanki wody 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem przez kilka dni.

Zioła gorzkie – Mieszamy po 20 g ziela piołunu, ziela tysiącznika, liści bobrka, liści mięty pieprzowej i kwiatów rumianku oraz 10 g owoców kminku. Zalewamy jedną łyżkę ziół jedną szklanką wrzącej wody i zostawiamy na parze pod przykryciem kwadrans. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy. Wypijamy porcjami w ciągu dnia na pół godziny przed posiłkiem jako środek pobudzający wydzielanie soku żołądkowego, poprawiający trawienie i przywracający apetyt.

Artemisol – Płyn zawierający wyciąg alkoholowy z ziela piołunu i kwiatów wrotyczu. Przy wszawicy głowy i wszawicy łonowej zwilżamy obficie włosy zwitkiem waty, namoczonym powyższym specyfikiem, zawiązujemy głowę chustką lub ręcznikiem i zostawiamy co najmniej na dwie godziny. Następnie wymyć się i wyczesać włosy gęstym grzebieniem. Po 24 godzinach włosy zmyć ciepłym octem i wyczesać gęstym grzebieniem namoczonym w occie, w celu usunięcia gnid. Oba zabiegi trzeba powtórzyć po 6 -7 dniach.

Należy pamiętać, że ziele różnych odmian piołunu używana jest jako dodatek do wina wermut, ponieważ nadaje mu przyjemnej goryczy i swoistego aromatu. Używa się w tym celu specjalne mieszanki ziołowe, zawierające różne surowce aromatyczne, których skład i proporcje nie są ujawniane przez producentów wina.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

piolun a okres kobiety
jak stosowac piolun na owsiki
ziele piolunu trujace
pioun doustnie
piolun na wszy jak stosowac
piolun na potencje
liście piołunu
liść piołunu
jak stosowac piolun na wszy
ziola dzialajace zabojczo na owsiki