Miód jest bardzo wartościowym produktem w leczeniu zapalenia jelita cienkiego, szczególnie u dzieci. W tym schorzeniu wyjątkowo efektywnie działa on po rozpuszczeniu w soku jabłkowym lub w naparach z ziół: ziele krwawnika, liść pokrzywy, kwiat nagietka i ziele tysiącznika. W nieżytach jelit u małych dzieci podaje się mocną herbatę z łyżeczką miodu i karmienie 2 razy dziennie utartym jabłkiem. Read more …
Rumianek pospolity jest rośliną jednoroczną z rodziny Złożonych, spotykaną w całej Europie, na znacz Azji, w Amenym obszarze Azji, w Ameryce Północnej i Australii. W Polsce występuje jako chwast polny na miedzach i nieużytkach na nizinach i w dolnej części obszarów górskich. Ze względu na dużą potrzebę na cele lecznicze rumianek jest często hodowany na plantacjach. Łodyga rumianku jest rozgałęziona, naga, wysoka do 60 cm. Liście 2- lub 3-krotnie pierzastodzielne o odcinkach równowąskich. Kwiaty zebrane w koszyczki, rozmieszczone pojedynczo na zakończeniach rozgałęzień łodygi. Dno koszyczka stożkowate, w środku puste. Jest rośliną bardzo aromatyczną. Rumianek kwitnie od maja do lipca. Istnieje kilka ras chemicznych rumianku, które różnią się między sobą się zawartością składników chemicznych. Kwiaty rumianku rosnące w krajach Europy Środkowej zawierają najczęściej więcej olejku niż te które pochodzą z południowej części Europy.
Na cele lecznicze pozyskuje się koszyczki z możliwie najkrótszą szypułką, gdy białe kwiaty języczkowe na obwodzie mają położenie poziome. Rumianek suszymy szybko w miejscu przewiewnym w temp. do 35°C. Uzyskujemy surowiec koszyczek rumianku – Anthodium Chamomillae, kwiat rumianku – Flos Chamomillae. Przechowywany powinien być w miejscu suchym i zacienionym zamknięty w szczelnym opakowaniu.
W kwiatach znajduje się 0,3-1,3% olejku eterycznego. Składnikami olejku są: chamazulen, α-bisabolol i jego tlenki, spiroeter, β-farnezen, mircen, kadinen i inne. Drugą grupę związków stanowią flawonoidy (m.in. apigenina, luteolina, kwercetyna oraz ich 7 glukozydy), trzecią pochodne kumarynowe, jak umbeliferon i herniaryna. Oprócz tego w kwiatach występują spirocykliczne poliacetyleny, śluz, cholina, karotenoidy i sole mineralne.
W wyciągach z rumianku znajdują się pewne ilości rozpuszczonego olejku eterycznego i dzięki temu wykazują działanie przeciwzapalne na błony śluzowe i skórę. Najbardziej czynnymi związkami są α-bisabolol i spiroeter, a w mniejszym stopniu chamazulen, któremu przypisuje się działanie przeciwalergiczne. Spiroeter hamuje wydzielanie histaminy, serotoniny i bradykininy – substancji odpowiedzialnych za stany zapalne. Flawonoidy oraz pochodne kumaryny znajdujące się w kwiatach rumianku działają rozkurczowo na mięśnie gładkie jelit, przez co rumianek reguluje ruchy perystaltyczne, przeciwdziała wzdęciom i jest skutecznym środkiem wiatropędnym. Działa również słabo żółciopędnie i uspokajająco. Własności przeciwbakteryjne tego surowca są niewielkie. Napary podawane małym dzieciom działają lekko przeczyszczająco.
Po zastosowaniu doustnym związki czynne rumianku wydalają się głównie z moczem i wywierają niewielkie działanie przeciwzapalne na kłębki nerkowe, moczowody i pęcherz. Wyciągi z rumianku używane zewnętrznie działają silnie przeciwzapalnie, a nieco słabiej przeciwuczuleniowo. Na włosy napary z rumianku działają rozjaśniająco i nadają im lekko złocisty odcień. Przetwory z kwiatów rumianku używane w zalecanych dawkach nie wywierają działania szkodliwego nawet u niemowląt.
Napar z rumianku stosuje się doustnie w stanach zapalnych przewodu pokarmowego. Pomocniczo podawany jest w chorobie wrzodowej, nadmiernej fermentacji, wzdęciach, bólach brzucha, odbijaniu i zgadze oraz braku łaknienia, oprócz tego w stanach skurczowych jelit i utrudnionym odchodzeniu gazów, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. Odpowiednio skomponowany z innymi surowcami zielarskimi stosuje się jako lek żółciopędny oraz w chronicznym zapaleniu dróg moczowych, szczególnie kłębków nerkowych i pęcherza. W połączeniu z innymi surowcami rumianek używa się jako słaby środek uspokajający. Podaje się w tym celu środek Nervogran lub mieszankę ziołową Nervosan.
W postaci mieszanki ziołowej Pyrosan rumianek podaje się jako pomocniczy lek przeciwgorączkowy. Często stosuje się napary z rumianku zewnętrznie, np. w owrzodzeniach skóry, żylakach odbytu, owrzodzeniach żylakowych kończyn dolnych, rumieniu i świądzie skóry, odleżynach oraz zaczerwienieniu skóry u noworodków. Ponadto w przypadkach alergicznego zapalenia skóry, oparzeń termicznych i słonecznych I i II stopnia oraz niewielkich uszkodzeń promieniami Roentgena. Napary stosuje się w stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, dziąseł, gardła, zatok bocznych nosa oraz w codziennej higienie jamy ustnej. Ponadto w upławach, zapaleniu szyjki macicy i pochwy oraz świądzie i stanach zapalnych sromu. Stosuje się też do lewatyw dla małych dzieci.
Napar z kwiatów rumianku zewnętrznie stosuje się w okulistyce w postaci okładów i przemywań w stanach zapalnych rogówki i tęczówki oraz w alergicznym i ropnym zapaleniu spojówek. W postaci aerozolu lub inhalacji stosuje się przetwory z rumianku w zapaleniu górnych dróg oddechowych, dychawicy oskrzelowej u dzieci i katarze siennym. W kosmetyce rumianek służy do pielęgnacji, mycia i rozjaśniania włosów oraz do kąpieli regenerujących skórę.
Napar z kwiatów rumianku – 1 do 2 łyżek kwiatów zalewamy dwoma szklankami wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 minut. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy. Pijemy pół szklanki trzy razy dziennie między posiłkami w stanach zapalnych przewodu pokarmowego jako środek rozkurczowy i wiatropędny. Ten sam napar można używać zewnętrznie do płukania jamy ustnej, irygacji, okładów, przymoczek, tamponów i w postaci aerozolu. Po rozcieńczeniu 1 : 1 z ciepłą wodą – do lewatywy dla niemowląt.
Chamo-fix – Torebkę wkładamy do szklanki z wrzącą wodą i naparzamy około 5 minut. Pijemy dwa razy dziennie po jednej szklance, jak napar z kwiatów rumianku.
Zioła w schorzeniach wątroby – Mieszamy po 25 g kwiatów rumianku, rozdrobnionej kory kruszyny, liści mięty pieprzowej, ziela drapacza lekarskiego, ziela dziurawca, ziela fiołka trójbarwnego i ziela krwawnika. Zalewamy 1.5 łyżki mieszanki w termosie 1.5 szklanki wrzącej wody. Zamykamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy 2/3 szklanki rano na czczo i wieczorem przed snem w stanach po wirusowym zapaleniu wątroby jako środek przeciwzapalny, odtruwający, przeciwskurczowy, żółciopędny oraz pobudzający trawienie i łagodnie moczopędny.
Aesculan, maść – Załączoną do tuby kaniulą wprowadzamy do odbytnicy około 2 cm maści 1 do 2 razy dziennie, w szczególności przed snem. Smarujemy także zwieracz odbytu. Maść używana w uszkodzeniach błony śluzowej i naczyń w obrębie odbytu oraz w żylakach odbytu czyli hemoroidach.
Azulan – Płyn z wyciągiem alkoholowym z kwiatów rumianku. Stosować doustnie 30 – 60 kropli w kieliszku wody 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem w nieżycie żołądka i jelit. Zewnętrznie – Jedną łyżeczkę preparatu na ½ – 2/3 szklanki ciepłej wody do płukania, przemywań, okładów, przymoczek, irygacji i tamponów, podobnie jak napar.
Pyrosan – Zioła mające w składzie kwiat rumianku, owoc maliny, pączki topoli, liść brzozy, kwiat lipy, kwiat bzu czarnego i korę wierzby, stosowane jako pomocniczy środek przeciwgorączkowy i napotny.
Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski
Najniebezpieczniejszym zanieczyszczeniem warzyw i owoców są metale ciężkie, takie jak ołów, kadm oraz rtęć. Stosowne przygotowanie produktów w gospodarstwie domowym daje możliwość ich częściowego usunięcia. Dotyczy to szczególnie ołowiu, który odkłada się na powierzchni roślin.
1. Warzywa i owoce płukać pod bieżącą i ciepłą wodą – zwłaszcza dokładnie trzeba myć produkty pofałdowane i omszone takie jak np. kapusta włoska, agrest, brzoskwinia.
2. Obierać ze skórki jabłka, ogórki itp. Daje to większą gwarancję niż tylko mycie.
3. Usuwać zewnętrzne liście kapusty i sałaty.
4. Nie jeść warzyw i owoców rosnących w pobliżu dróg o dużym natężeniu ruchu. Bardzo często jako konsumenci nie znamy ich pochodzenia.
5. Nie kupować warzyw i owoców ze straganów usytuowanych na ulicach o dużym nasileniu ruchu.
6. Aby uniknąć przedostania się metali do żywności już w gospodarstwie domowym zaleca się:
a) Zawartość metalowych puszek opróżniać zaraz po ich otwarciu i starać się maksymalnie ograniczyć korzystania z konserw w żywieniu rodziny.
b) Nie przetrzymywać produktów spożywczych w pojemnikach glazurowanych zwłaszcza artykułów kwaśnych, gdyż ołów znajdujący się w szkliwie może przedostawać się do żywności.
By zmniejszyć przedostanie się środków ochrony roślin już w gospodarstwie domowym, zaleca się skrupulatne mycie wszystkich produktów zakupionych w handlu.
1. Nie jadać pestek wiśni, śliwek, brzoskwini, moreli i gorzkich migdałów ponieważ znajdujący się w nich glukozyd amygdaliny, z którego w wyniku hydrolizy uwalnia się cyjanowodór. Jest on niezwykle szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego i daje szybkie objawy zatrucia, mogące się skończyć śmiercią, po zjedzeniu dużej ilości pestek uprzednio wymienionych roślin. Kompoty z wiśni, czereśni itp. nie powinny być z tego powodu trzymane dłużej, niż jeden rok. Do robienia nalewek i ratafii powinno używać się wiśni po wyjęciu pestek.
2. Fasolę powinniśmy gotować w tej samej wodzie, nie przykrywać pokrywką, nie spożywać nie dogotowanej. Przykrywanie i niedogotowanie fasoli utrudnia, uniemożliwia ulatnianie się trującego cyjanowodoru, który powstaje w wyniku hydrolizy faseolunatyny.
Uwaga! Przyprawy trawienne jak: cząber, kminek, majeranek trzeba dodawać kilka minut przed końcem gotowania, wtedy obowiązkowo trzeba garnek nakryć pokrywką.
3. W ziemniakach, przede wszystkim w kiełkach, znajduje się solanina; zatrucia tą trucizną występują, gdy jada się ziemniaki niedojrzałe, bardzo młode i kiełkujące, niedokładnie obrane. Długo przechowywane ziemniaki trzeba grubiej obierać i wykrawać miejsca, z których wyrastają kiełki. Niekiedy zaleca się picie wywaru z obierek ziemniaczanych na kamicę żółciową i nerkową, obowiązkowo trzeba pamiętać, aby nie stosować do tego celu ziemniaków młodych i starych – takie obierki są trujące.
4. Nie spożywać nie dogotowanego bobu, może być on powodem zatruć ze względu na występowanie w nim substancji chemicznych, jak np. wicyna i konwicyna.
5. Kwas fitynowy – zawarty jest w zbożach. Tworzy on nierozpuszczalne związki z wapniem, co może być przyczyną odwapnienia organizmu i krzywicy. Z tego względu dzieciom trzeba podawać mleko i jego przetwory jako artykuły bogate w przyswajalny wapń dla organizmu. Kwas fitynowy hamuje także przyswajanie żelaza. Trzeba unikać codziennego jadania płatków owsianych, spreparowanych otrąb, głównie dzieciom.
6. Nie spożywać surowego białka jaja kurzego. Znajdująca się w nim awidyna wiąże się z biotyną, co może przy długotrwałych praktykach picia jaj surowych doprowadzić do braku biotyny w organizmie. Jaja ugotowane na miękko muszą mieć dobrze ścięte białko. Piana z białek jaja nie posiada szkodliwego działania, ponieważ w czasie ubijania piany powstaje inny układ chemiczny.
Znajdujące się w paszy metale ciężkie oraz podawane zwierzętom hormony wzrostu i antybiotyki pozostają głównie w wątrobie i nerkach, zaś resztki niektórych środków ochrony roślin przechwytywane są najczęściej przez tkankę tłuszczową. Prawdopodobnie obecnie nie podaje się hormonów wzrostu zwierzętom – prawdopodobnie?
1. Cynadry wieprzowe i wołowe konsumować nie częściej niż co 2 – 3 tygodnie. Autor nie zaleca spożywania tych artykułów włącznie z wątrobą, mózgiem i płucami – są to wg niego – „śmietniki organizmu” – badania to potwierdzają. W nerkach znajduje się m.in. duże nagromadzenie kadmu.
2. Nie jadać zbyt dużo słoniny kumuluje m.in. substancje kancerogenne.
3. Ograniczać konsumpcje wędlin konserwowanych saletrą – mięsa peklowane (szynka czy baleron).
4. Starać się jadać jak najmniej mięs smażonych i pieczonych. Smażenie jest najmniej polecanym sposobem przygotowywania produktów do spożycia. Polecane jest gotowanie i duszenie produktów oraz jedzenie na surowo tego co da się zjeść na surowo. W potrawach smażonych znajduje się trzy razy więcej tłuszczu niż w gotowanych. Potrawy gotowane i duszone są bardziej lekko strawne aniżeli potrawy smażone. Nie wprowadzają do organizmu ludzkiego szkodliwych substancji powstających w procesie smażenia, zwłaszcza, gdy do tego celu używane są tłuszcze nieodpowiednie, tzn. o dużej zawartości NNKT (olej słonecznikowy, sojowy) oraz tłuszcze zepsute, czyli zjełczałe
Nie powinno się dopuszczać do dymienia tłuszczów na patelni, a gdy do tego dojdzie, dbając o zdrowie rodziny czy konsumenta, tłuszcz trzeba wymienić. Smażenie na maśle lub margarynie zagraża zdrowiu, ponieważ tworzę się związki szkodliwe – jak nadtlenki, aldehydy i niskocząsteczkowe kwasy. Smażenie na margarynie skutkuje rozpadem glicerolu przekształcającego się w nienasycony aldehyd o nazwie akroleina – trująca ciecz o właściwościach dusząco – drażniących.
Jeśli decydujemy się na jedzenie potraw długo smażonych, to stosujmy tłuszcze, które są w miarę odporne na działanie wysokiej temperatury – olej z oliwek, smalec, w ostateczności olej rzepakowy. Osobom chorym, osłabionym zaleca się podawanie mięs gotowanych i duszonych – zdrowszych i tańszych aniżeli smażone i pieczone, zawierających około 3 razy mniej tłuszczu, którego w diecie Polaków jest cały czas w nadmiarze.
5. Ograniczyć jedzenie mięs wędzonych. Potrawy wędzone zawierają wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (np. benzoapiren) składnik dymu wędzarniczego o działaniu rakotwórczym. Obecnie przemysł mięsny w miejsce dymu wędzarniczego stosuje inną technologię – tzw. płyny wędzarnicze. Podobno ta metoda jest bezpieczna.
6. Nie spożywać surowego mięsa, które jest źródłem salmonelli, podobnie jak drób i jaja. Zatrucia tą groźną bakterią objawiają się podwyższoną temperaturą ciała, mdłościami, bólem brzucha i silnymi biegunkami. W czasie przygotowywania produktów bakterie przenoszą się m.in. za pośrednictwem rąk, narzędzi kuchennych itp.
• Przed rozpoczęciem przyrządzania posiłków dokładnie umyć blat roboczy, naczynia i ręce.
• W trakcie rozmrażania mięsa i drobiu niezwłocznie odlewać wyciekający płyn.
• Resztki potraw przetrzymywać w lodówce, a przed jedzeniem ponownie je zagotować.
• Nie przechowywać zbyt długo ciepłych potraw; potrawy z majonezem zjadać natychmiast, a nie zostawiać.
• Dobrze dogotowywać potrawy mięsne, aby wyeliminować salmonellę. Należy co najmniej przez 10 minut utrzymywać temperaturę 80 st. C.
7. Zmniejszyć jedzenie mięsa do niezbędnego minimum, na korzyść warzyw, owoców i produktów zbożowych.
Minęły już czasy, kiedy to brakowało nam w diecie białka. Dzisiejsza dieta w Polsce dostarcza około 2 – 2,5 g białka na l kg masy ciała. Jest to ilość o około 1,5 g za dużo, zwłaszcza dla ludzi dorosłych. Zjadamy co najmniej 2 razy tyle białka ile potrzeba dla normalnego funkcjonowania organizmu. Nadmiarowe białko musi być spożytkowane podobnie jak nadmiar węglowodanów, w przeciwnym wypadku mogą wystąpić kłopoty ze zdrowiem, a między innymi: wysokie ciśnienie, miażdżyca, nadwaga, nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu krążenia i wiele innych przypadłości. Nadmierne serwowanie białka zwierzęcego dzieciom i dorosłym sprzyja zachorowaniom na białaczkę, reumatyzm stawowy, zapalenie migdałków, dnę – skazę moczanową, alergię różnego rodzaju itp.
Warto także mieć na uwadze, że jakość zjadanego mięsa ciągle pozostawia wiele do życzenia, jeżeli chodzi o względy zdrowotne, dlatego nie powinniśmy jeść go więcej niż to jest potrzebne. Np. mięso drobiowe – kurczaki hodowane w ciasnych, brudnych i zapełnionych odchodami klatkach są narażone na wszelkie choroby. Aby temu przeciwdziałać, do karmy dodaje się antybiotyki. Spożywając drób przyjmujemy je regularnie, a razem z kurczakami hodujemy super zarazki. „Więcej antybiotyków zjada drób niż szpitale” – pisze w Magazynie „Gazety Wyborczej” Magdalena Kawalec z Centralnego Laboratorium Surowic i Szczepionek. – „Niektóre antybiotyki powodują przyrost masy mięśniowej. Karmione nimi kurczaki czy trzoda przybierają szybciej na wadze. ( …). Dodając antybiotyki do pasz, wyhodowaliśmyy wielooporne bakterie i obecnie większość infekcji u ludzi powodują mikroorganizmy, które do tej pory ani śmiały nas kolonizować”. („Zemsta kotleta”, Joanna Podgórska, „Polityka” nr 9/2001).
Skażone środowisko wpływa jak najbardziej na jakość ryb. Zwłaszcza w mięsie starszych okazów znajduje się duża ilość rtęci. Ryby mają dużą wartość odżywczą, w związku z tym jedząc je należy kierować się następującymi zasadami:
1. Spożywać ryby przede wszystkim z jezior śródlądowych i stawów hodowlanych.
2. Wystrzegać się ryb z wód przybrzeżnych i mocno zanieczyszczonych rzek.
3. Mięso ryb morskich może zawierać dużo rtęci. Wyjątkowe skupienie występuje w tuńczykach.
Wszystkie produkty pleśniejące lub wydzielające nieświeży zapach trzeba kategorycznie wyeliminować ze spożycia. Różnego rodzaju grzyby pleśniowe produkują dużo trucizn niebezpiecznych dla naszego organizmu. Trucizny te noszą nazwę mykotoksyny. Znaleźć je można w niektórych produktach spożywczych, np. w soku, winie z podpsutych owoców.
Mogą znajdować się w mleku, jeśli krowy jadły zepsutą paszę, a także w mięsie. Znane są przypadki zatrucia drobiu paszą, w której znajdowały się nadmierne ilości mykotoksyn. Mykotoksyny mogą występować wszędzie tam, gdzie istnieje możliwość rozwoju grzybów pleśniowych (nie wszystkich). Możemy je także spotkać w chlebie, jeśli zboże do przemiału nie było odpowiedniej jakości.
Nie powinniśmy przechowywać chleba w szczelnych woreczkach foliowych – idealne warunki dla rozwoju grzybów pleśniowych zwykle niezauważalnych gołym okiem. Mykotoksyny są wyjątkowo niebezpieczne, gdy występują łącznie z uprzednio omawianymi nitrozoaminami. Są one jeszcze bardziej zagrażające, jeśli w organizmie brakuje antyoksydantów takich jak: magnez, selen, lit, wapń, kobalt oraz witaminy A, E, C. Mykotoksyny i nitrozoaminy decydująco osłabiają mechanizm odpornościowy organizmu, powodując jego podatność na wiele schorzeń, m.in. nowotworowych.
l. Nie kupujemy na zapas towarów szybko psujących się.
2. Sprawdzamy przy zakupie w sklepie czy na produkcie nie ma pleśni.
3. Nie kupujemy tańszych, gorszej jakości owoców i warzyw uszkodzonych i nadgniłych. Niedopuszczalna pomimo zakazu jest stale utrzymująca się praktyka sprzedaży uszkodzonych, psujących się owoców cytrusowych, jabłek, czy nadgniłych pomidorów.
4. Owoców nadgniłych czy zapleśniałych nie wolno jeść ani nie przerabiać na soki, galaretki itp. Zapleśniałe produkty spożywcze należy bezwarunkowo wyrzucić.
Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Marek Gułajski
Kolkę żółciową miewają osoby cierpiące na kamicę żółciową. Dolegliwość ta męczy ludzi w krajach bogatszych, jedzących tłuste potrawy, słodycze zrobione głównie z masła, margaryny, śmietany, pijących prawdziwą kawę, lubiących dobrze zjeść, cierpiących na otyłość, mających nadwagę. Częściej dotyka kobiety. Zwykle pierwszym objawem kamicy żółciowej jest atak kolki żółciowej. Tylko 30 % chorych z kamieniami żółciowymi w pęcherzyku żółciowym ma ataki kolkowe. Kamica jest chorobą chroniczną, mającą często ostry przebieg. Kamica żółciowa nazywana jest chorobą 4 P dlatego, że dotyczy pań (1), pulchnych (2), płodnych (3) i po czterdziestym roku życia (4). Po 60 roku życia w pęcherzyku żółciowym kamienie ma 30 % kobiet.
• Płeć żeńska
• Średni i starszy wiek
• Czynniki hormonalne np. przyjmowanie środków antykoncepcyjnych
• Choroby metaboliczne np.: miażdżyca, nadwaga, otyłość, cukrzyca
• Czynniki genetyczne
• Czynniki zaburzające prawidłowy cykl krążenia kwasów żółciowych
• Stosowanie niektórych leków np.: obniżających poziom cholesterolu, hormonów
Żółć wytwarzana jest w wątrobie. Jest roztworem soli i kwasów żółciowych, elektrolitów, bilirubiny, cholesterolu oraz fosfolipidów. Przeważająca większość bo aż 80 % żółci to woda. Dzięki żółci możliwe jest rozpuszczanie i wchłanianie dostarczonych z jedzeniem tłuszczów oraz witamin rozpuszczalnych w tłuszczach – A, D, E i K. Kwasy żółciowe gdy już znajdą się w jelicie grubym powodują wydzielanie do jego światła wody, przez co ułatwiają wypróżnianie. Z żółcią wydalane są przetrawione leki, niektóre substancje trujące powstałe w procesie przemiany materii oraz białka. Kwasy żółciowe są w 90 % ponownie wchłaniane do krwi w jelicie, przenoszone do wątroby i ponownie wydzielane z żółcią. Cykle ten powtarza się kilka, a nawet kilkanaście razy na dobę.
Produkowana w wątrobie żółć spływa przewodem wątrobowym wspólnym. Połowa żółci wydzielonej na czczo gromadzi się w pęcherzyku żółciowym, gdzie następnie jest zagęszczana, pozostała połowa spływa przewodem żółciowym wspólnym do dwunastnicy. Powodem tworzenia się kamicy jest za duże wytwarzanie cholesterolu w wątrobie oraz nieprawidłowości przepływu żółci z pęcherzyka do jelita. One to przyczyniają się do wytrącania z żółci cholesterolu, wapnia i barwników żółciowych w postaci kamieni różnej wielkości. Kryształki cholesterolu stają się zawiązkiem kamieni.
Za wolny przepływ lub zaleganie żółci sprzyjają tworzeniu się złogów. Kamienie tworzą się najczęściej w pęcherzyku żółciowym i w przewodach żółciowych. Ilość i wielkość kamieni bywa różna. Mogą one występować w postaci niezwykle drobnego piasku tworzącego się w pęcherzyku żółciowym lub przybierać formę drobnych ziarenek. Bardzo często w pęcherzyku znajduje się jeden duży złóg o wymiarze kilku centymetrów. Zawartość cholesterolu stwierdza się w ponad 75 % złogów żółciowych.
• Wzdęcia, przeważnie po tłustych potrawach, kawie, zimnych potrawach, jak również zimnych napojach
• Kurczowe bóle z prawej strony brzucha promieniujące do pleców, nawet łopatki
• Nadwrażliwość czyli tkliwość uciskowa poniżej prawego łuku żebrowego
• Niekiedy nudności, nawet wymioty, zaparcia
Przyczyną kolki żółciowej jest skurcz pęcherzyka żółciowego, w szczególności u osób nie stosujących się do diety wątrobowej, lekkostrawnej. Występuje przede wszystkim po sytych i tłustych posiłkach i wywołuje tępy, gniotący ból o charakterze kolkowym lub opasującym, najmocniejszy w prawym podżebrzu, promieniujący ku tyłowi do kręgosłupa, pod prawą łopatkę, a czasami w okolice mostka, co może być mylone z zawałem serca. Ataki trwają od kilku do kilkudziesięciu minut. Często powtarzają się w nocy. Niekiedy występuje gorączka.
• Zapalenie pęcherzyka żółciowego – podrażnienie pęcherzyka przez kamień może spowodować ostry stan zapalny. Wtedy ból odczuwany jest po prawej stronie w nadbrzuszu, najbardziej czułe jest miejsce pod prawym łukiem żebrowym. Objawem towarzyszącym bywa gorączka.
• Żółtaczka – następuje wtedy, gdy nieduży kamień wydostanie się z pęcherzyka i utknie w przewodzie żółciowym, blokuje przepływ żółci z wątroby. Skóra wówczas i białka oczu nabierają żółtego odcienia, mocz jest ciemnobrązowy, a stolec jasny.
• Ostre zapalenie trzustki – występuje wtedy gdy produkowane trawienne enzymy trzustkowe nie mogą swobodnie przedostawać się do dwunastnicy wskutek utkniętego kamienia żółciowego w przewodzie żółciowym wspólnym. Trzustka zaczyna w końcu sama siebie trawić. Jest to stan bardzo poważny i niebezpieczny.
• Ropień, wodniak pęcherzyka żółciowego, a nawet jego pęknięcie – są to stany w których konieczna jest interwencja chirurgiczna. Najczęściej występują w zaniedbanych stanach i przy bagatelizowaniu objawów.
1. Przez pierwsze pięć dni pijemy codziennie cztery szklanki świeżego soku jabłkowego lub jemy 4 – 5 jabłek. Sok jabłkowy rozmiękcza kamienie żółciowe. Przez pierwsze 5 dni spożywamy normalne posiłki.
2. Szóstego dnia nie jemy kolacji.
3. O godzinie 18 przyjmujemy łyżeczkę siarczanu magnezu. Można go rozpuścić w szklance ciepłej wody. Siarczan magnezu kupimy w aptece jako Sól gorzka.
4. O godzinie 20 zjadamy kolejną łyżkę siarczanu magnezu. Siarczan magnezu otwiera kanał pęcherzyka żółciowego.
5. O godzinie 22 wypijamy szklankę roztworu zrobionego z oliwy z oliwek (Extra Virgin) i soku cytrynowego. Pół szklanki oliwy mieszamy z połową szklanki świeżo wyciśniętego soku z cytryny. Roztwór ten umożliwi wyjście kamieniom. Aby uzyskać pół szklanki soku potrzebujemy trzy cytryny.
6. Następnego dnia powinny się znaleźć w stolcu zielone kamyki.
Przez 7 dni należy pić na czczo szklankę soku pomidorowego lub buraczanego dokładnie wymieszanego z jedną łyżką oleju lnianego. Taki napój skutecznie pobudza opróżnianie się pęcherzyka żółciowego.
Należy wypić szklankę soku jabłkowego z jedną łyżką octu jabłkowego (Apple Cider Vineager). Ból mija, jak po tabletkach przeciwbólowych.
1. W czasie napadu kolki – przestrzegamy diety ścisłej.
2. Po ustąpieniu napadu kolki przez 1 – 2 dni stosujemy dietę ścisłą – pijemy lekkie herbatki , rozcieńczone soki i mieszankę ziołową.
3. W miarę poprawy przechodzimy na dietę półpłynną, przecieraną.
4. Stopniowo do diety wprowadzamy chude mięso, mleko, małe ilości masła i gotowane ryby.
5. Posiłki należy podzielić na 5 – 6 małych porcji. Odciążymy wtedy się przewód pokarmowy.
6. Potrawy powinny być gotowane w wodzie, na parze, pieczone w folii aluminiowej bez tłuszczu. Niedozwolone smażenie, tradycyjne pieczenie, odsmażanie.
7. Musimy odstawić pokarmy tłuste, smażone, zasmażki, boczki, słoninę, podroby, czekolady, pomadki, ciasta, czyli pobudzające nadmierne kurczenie się pęcherzyka żółciowego.
8. W okresie międzynapadowym musimy ograniczać tłuszcze, błonnik, wyeliminować pokarmy wzdymające: kapustne, grochy, fasole. Rezygnujemy również z wszelkich produktów drażniących przewód pokarmowy i pobudzających kurczliwość pęcherzyka żółciowego.
9. Wprowadzamy do codziennego menu surówki z warzyw i owoców z otrębami, pszennymi kiełkami i zarodkami.
10. Rezygnujemy z jedzenia w lokalach gastronomicznych, gotowych dań, fast foodów, chipsów, zapiekanek, itp.
W przypadku otyłości, nadwagi zrzucamy kilogramy powoli, stopniowo. Nagłe chudnięcie może wywołać ataki kolki.
• Pierwszego dnia musimy pić tylko słabą gorzką herbatę, przegotowaną wodę, ziołowe napary z mięty lub rumianku.
• Gdy poczujemy się lepiej, możemy jeść rzadkie kleiki na wodzie, rozcieńczone soki owocowe niekwaśne, następnie drobne kaszki, sucharki oraz pure z ziemniaków i marchewki.
• Jeżeli ostre objawy ustąpią zwykle po 2 – 3 dniach, zaczynamy do jedzenia dodawać mleko – na początek 2 – 3 łyżki. Należy gotować je osobno, a następnie wymieszać z ugotowaną kaszą manną lub pure ziemniaczanym. Z każdym dniem możemy zwiększać ilość dodawanego mleka.
• Stopniowo można wzbogacać jadłospis, pamiętając, by wprowadzać najwyżej dwa nowe produkty dziennie.
• Dobrze tolerowane są przetwory z dwukrotnie mielonego chudego mięsa drobiowego, gotowane i przetarte warzywa – marchew, buraki, seler, pietruszka. Oprócz tego świeży chudy twarożek, odrobina śmietanki, duszone jabłka oraz soki owocowe i warzywne.
• Następnie można spożywać wysokogatunkowe wędliny, czerstwe pieczywo z niewielką ilością masła, zupy warzywne z drobnymi kaszami oraz, gotowane chude mięso, np. pierś kurczaka w jarzynach.
Czego powinniśmy się wystrzegać? Trzeba zrezygnować ze smażenia, tradycyjnego pieczenia, odsmażania i odgrzewania.
Pierwsza doba – głodówka, przyjmowanie ogrzanych płynów w tym: herbaty z cytryną osłodzonej miodem, słodkich soków owocowych.
Doba druga – przyjmowanie napojów w większych ilościach, stosowanie diety kleikowo – owocowej, powolne wprowadzanie: przetartych słodkich kompotów, przetartych kasz z odrobiną masła, chudego twarożku, chudego mleka. Po 1 – 3 dniach diety kleikowo, owocowej: zastosowanie diety łatwostrawnej z ograniczeniem tłuszczu.
W chroniczny zapaleniu pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych zaleca się dietę łatwostrawną z ograniczeniem tłuszczu i błonnika pokarmowego.
– Spożywanie białka w ilości 1 grama na kg masy ciała.
– Ograniczenie tłuszczu do 40 do 50 gram na dobę.
– Uzupełnianie wartości energetycznej diety węglowodanami.
– Spożywanie zwłaszcza węglowodanów złożonych.
– zwiększenie podaży witaminy C, bardzo ograniczyć spożywanie cukru pod postacią słodyczy, czekolady, miodu.
Produkty dozwolone w ograniczonych ilościach to szpinak, rabarbar, szczaw.
– Z dużą zawartością błonnika pokarmowego.
– Z dużą zawartością cholesterolu: żółtka, podroby, śmietana, pełne mleko, tłuste sery.
– Przyprawy ostre, używki.
Zioła posiadają różne dobroczynne działania. Wykazują działanie żółciotwórcze, żółciopędne, rozkurczowe, przeczyszczające, wiatropędne, odkażające. Najczęściej stosowane są jako mieszanki ziołowe. Pobudzają organizm do wydzielania żółci i nie dopuszczają do zastoju żółci w drogach żółciowych.
Wsypujemy do szklanki po łyżeczce suszonych liści melisy i mniszka lekarskiego lub korzenia lukrecji. Zalewamy wrzącą wodą do połowy wysokości i naparzamy pod przykryciem 15 minut, przecedzamy. Pijemy taki napar 4 – 5 razy dziennie. W okresie międzynapadowym i po zabiegu wycięcia pęcherzyka wskazane jest używanie następujących mieszanek:
1. Liść mięty pieprzowej – 40g
2. Owoc kolendry – 20g
3. Kwiatostan kocanki – 20g
4. Liść bobrka trójlistkowego – 15g
5. Owoc aminka egipskiego – 10g
Jedną łyżkę mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzącej wody, naparzamy pod przykryciem przez 10 minut i przecedzamy. Pijemy ciepły napar na 10 – 15 minut przed jedzeniem, 3 – 4 razy dziennie po 1/2 szklanki. Nie słodzimy.
1. Kwiatostan kocanki
2. Ziele rdestu ptasiego
3. Ziele bobrka trójlistnego
4. Liść mięty pieprzowej
5. Ziele dziurawca
6. Ziele krwawnika
7. Ziele glistnika
8. Korzeń mniszka lekarskiego
9. Kora kruszyny
10. Kłącze perzu
11. Ziele drapacza lekarskiego
Mieszamy dokładnie po 30 g ziół. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzącej wody, naparzamy przez 30 minut i przecedzamy. Pijemy trzy razy dziennie przed jedzeniem pół do 2/3 szklanki. Unikamy produktów wzdymających oraz tłuszczów zwierzęcych.
Prócz ziół pozytywne działanie w okresach międzynapadowych kamicy żółciowej mają wody mineralne, szczególnie alkaliczne szczawy wapniowo – magnezowe. Są nimi np. wody z Krynicy Zdroju: „Jan”, „Tadeusz”, w mieszankach z „Zuberem”. Wypijamy takiej wody w niewielkiej ilości pół do 2/3 szklanki, o temperaturze ciała, 30 minut godziny przed posiłkiem, chodząc.
Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla
Refluks przełykowy inaczej zwany zgagą jest niezwykle nieprzyjemną i męcząca dolegliwością przewodu pokarmowego. Wiele osób męczy się z nią na co dzień. Po co cierpieć, można prostymi sposobami pomóc sobie używając naturalnych metod.
Po zjedzeniu niektórych potraw, pokarmów pali nas zgaga w przełyku, dając bardzo przykre uczucie. Obecne pożywienie przede wszystkim gotowe produkty nafaszerowane chemikaliami, mające w sobie prawie cały układ pierwiastkowy – nie służy zdrowiu i nie powinno być stosowane na co dzień. Przygotowane potrawy we domowej kuchni dają gwarancję w miarę uczciwego składu. Natomiast nawet wytworne pożywienie podawane w restauracjach, barach jest mocno podejrzane. Triki restauratorów są znane od dawna. Używanie jednak ciągle środków zobojętniających może po czasie skutkować nawet rakiem żołądka.
Sok żołądkowy ma prawidłowo kwaśny odczyn. Zgaga manifestuje się piekącym bólem w klatce piersiowej, zwykle promieniującym do szyi i gardła. Występuje najczęściej kilka minut po posiłku i towarzyszy jej odbijanie oraz zarzucanie do jamy ustnej kwaśno – gorzkiego soku żołądkowego, co powoduje nagłe wydzielanie śliny. Nie zawsze jednak w tak drastycznej formie.
Zasadniczą przyczyną zgagi jest nadkwaśność soku żołądkowego. Jest ona spowodowana nadmiernym wytwarzaniem kwasu solnego w żołądku. Znanych jest wiele przyczyn i różne stopnie nasilenia. Inną ze znanych i opisanych przyczyn jest niedomykalność wpustu żołądka. Refluks jest powodowany nieprawidłową pracą zwieracza, który odgranicza dolny odcinek przełyku od żołądka. Z żołądka treść pokarmowa jest zarzucana do przełyku. A ponieważ nadtrawione przez sok żołądkowy pożywienie jest kwaśne, stąd też występuje palenie w przełyku. Jest to wada anatomiczno – czynnościowa.
Dotkliwość tę można zlikwidować leczeniem określonych chorób jak wrzód lub nieżyt żołądka czy alkoholizm. Do objawów nadkwaśności zaliczamy m.in. bóle w nadbrzuszu, kwaśne odbijanie, zgagę czy czkawkę. W kuracji używa się wiele środków zobojętniających i adsorbujących żołądkowy kwas solny. Niektóre zioła, zawierające dużo związków śluzowych, łagodzą objawy nadkwaśności.
• Zawyżone ilości posiłków, żywność bogata w tłuszcze i węglowodany.
• Ostre przyprawy: chili, musztarda, ocet winny.
• Niektóre pokarmy i napoje: czekolada, kwaśne soki, zwłaszcza cytrusowe, większość owoców i warzyw, czosnek i cebula, orzeszki ziemne, napoje gazowane, fast foody, hamburgery, frytki, hot dogi, placki ziemniaczane, zapiekanki, pizza.
• Używki: alkohole, kawa, mocna czarna herbata, napoje zawierające kofeinę, papierosy.
• Niektóre leki – zażywane na czczo, na pusty żołądek: Aspiryna, leki przeciw zapalne.
Wszystkie w.w. pokarmy, używki, leki silnie pobudzają wydzielanie kwasu solnego w żołądku.
Aby złagodzić lub nawet wyeliminować chorobę refluksową, dobrze jest cały czas być na tzw. „białej diecie”, w skład której wchodzą: woda, mleko, kefir, siemię lniane, ziemniaki oraz w ograniczonej ilości czerstwe pieczywo, chudy drób, ryby, migdały, chrupki kukurydziane, sucharki, gotowany seler, suszone figi. Przyrządzać należy dania gotowane, także na parze – warzywa i pieczone w folii chude mięso, ryby. Nie powinno się spożywać potraw smażonych i panierowanych, wędzonych, grillowanych. Dodawać warto naturalne przyprawy: koperek, natkę pietruszki, bazylię, kminek, oregano.
Bardzo dobrze ze zgagą radzą sobie zioła. Powlekają one błonę śluzową przełyku i żołądka, wstrzymują nadmierne wydzielane soku żołądkowego, zobojętniają go i nie dopuszczają do wystąpienia palącego objawu w przełyku. Oto kilka wybranych, najlepszych receptur.
1. ziele majeranku
2. ziele krwawnika
3. ziele srebrnika
4. ziele szanty
5. korzeń prawoślazu
6. kwiat lipy
7. liść melisy
8. porost islandzki
9. kłącze perzu
Należy wymieszać zioła w równych ilościach. Bierzemy jedną łyżkę mieszanki na jedną szklankę wrzątku, parzymy 20 minut. Pijemy 3 razy dziennie po szklance, 20 minut przed jedzeniem.
Dwie łyżki nierozdrobnionych nasion lnu zalewamy 1,5 szklanki letniej wody, gotujemy powoli pod przykryciem do 15 minut. Studzimy i przecedzamy. Można dodać łyżeczkę syropu owocowego albo 2 -3 krople nalewki miętowej. Pijemy po pół szklanki dwa razy dziennie między posiłkami jako lek osłaniający przewód pokarmowy.
1. liść szałwii
2. ziele skrzypu
3. liść melisy
4. kłącze tataraku
5. koszyczki rumianku
Zioła w równych ilościach mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzątku i zaparzamy przez 20 – 30 min. Po przecedzeniu pijemy trzy razy dziennie po pół szklanki przed posiłkiem.
Od bardzo dawna stosuje się domowe metody by wyeliminować zgagę. Co prawda, dzisiaj w aptekach, a nawet kioskach, można nabyć leki zobojętniające kwasy żołądkowe. Niestety, używanie przez dłuższy czas takich specyfików może skutkować nowotworem żołądka. Stwierdzono, że rak żołądka powstaje najczęściej w obojętnym lub zasadowym środowisku. Używajmy więc naturalnych środków i sposobów.
Surowe ziemniaki należy zetrzeć, wycisnąć sok. Pijemy ten sok po 1/3 szklanki 3 – 4 razy dziennie. Łagodzi on zgagę i nadkwasotę żołądka.
Skutecznym i polecanym sposobem jest wypicie natychmiast po wystąpieniu pierwszych oznak zgagi szklanki ciepłej wody z dodatkiem 1 łyżki miodu i 1 łyżki octu jabłkowego. Uczucie zgagi mija szybko i skutecznie.
Równie skuteczne i sprawdzone w łagodzeniu zgagi, pieczenia w żołądku są kuracje ziołami zawierającymi śluzy roślinne, chroniące błonę śluzową żołądka i przełyku przed niekorzystnym nadmiarem kwasów. W szczególności polecane są nasiona lnu. Można nabyć gotowe odtłuszczone siemię lniane. Jedną łyżeczkę siemienia zalewamy 3/4 szklanki wrzątku, mieszamy i po ostygnięciu pijemy powoli.
Jest też inna, stara metoda kuracji siemieniem lnianym. Jedną łyżeczkę nasion trzeba zagotować w połowie szklanki wody i odstawić na noc. Rano lekko podgrzewamy i pijemy na
czczo. Kurację stosujemy przez tydzień, po czym powtarzamy po 7 dniowej przerwie.
Korzystnie wpływa na pracę żołądka kwiat lipy. Jedną łyżkę ziół zalewamy szklanką wrzątku. Odstawiamy pod przykryciem na kilka minut. Pijemy ciepły napar 3 razy dziennie, przed jedzeniem. Napar ten można lekko osłodzić miodem.
Fachowcy od zielarstwa zalecają leczenie ziarnami jałowca. Trzeba żuć codziennie kilka ziaren jałowca, zaczynając od 3, a kończąc na 8, dokładając 1 ziarno dziennie, następnie wracając powoli do 3, odejmując 1 ziarno dziennie.
Warto także zastosować nalewkę orzechową. Należy posiekać drobno 5 sztuk świeżych, niedojrzałych, zielonych owoców orzecha, zalać ½ litra alkoholu 40 % i macerować w zamkniętym naczyniu 6 tygodni, co jakiś czas wstrząsając, następnie przecedzić. Pić po 1/2 – 1 łyżce 1 – 3 razy dziennie pomiędzy posiłkami w dolegliwościach żołądkowych.
Efektywnym domowym sposobem przy nadkwaśności i innych dolegliwościach żołądkowych jest również proszek z węgla drzewnego. Przy nadkwaśności, zgadze, pieczeniu, ale także biegunce i zatruciach pijemy 3 – 4 razy dziennie po 1/2 łyżki proszku rozpuszczonego w wodzie, mleku lub soku z jabłek. Do proszku z węgla drzewnego można dołożyć nieco sproszkowanych nasion lnu albo liści lub korzenia prawoślazu. Wzmocni to jego działanie
l. Odżywiaj się systematycznie, stosując lekkostrawną dietę.
2. Jadaj mniejsze ilości, ale za to częściej.
3. Przed każdym jedzeniem wypij trochę niegazowanej wody mineralnej.
4. Nie stosuj ostrych przypraw.
5. Gdy poczujesz pieczenie w przełyku, zjedz trochę migdałów.
6. Kolację jedz na 3 godziny przed pójściem spać.
7. Jedząc większą ilość pokarmu, wypij napar z liści mięty.
8. Unikaj stresu, picia alkoholu i palenia papierosów.
9. Unikaj czynności związanych z częstym lub długotrwałym pochylaniem się.
10. W celu wyeliminowania problemów w czasie snu, unieś wezgłowie łóżka i śpij w pozycji zbliżonej do półsiedzącej.
Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla
Do niedawna zapalenie zatok obocznych nosa traktowano za chorobę nieznanego pochodzenia, a leczenie odbywało się drogą tzw. punkcji, czyli przebijania ściany jednej, następnie drugiej komory i ściągania stamtąd zielonej, gęstej ropy, która je rozsadzała powodując uparty, frontalny ból głowy. Czasami ropa przedostaje się do nosa i można ją częściowo wydalić przez wydmuchnięcie. Taki „zatokowy katar” to stosunkowo łagodna forma zapalenia komór Highmore’a, ale najczęściej przewlekła, jak się to mówi – chroniczna.
Obecnie wiadomo, że za zapalenie komór obocznych nosa odpowiedzialne są m.in. nerki. To ich niewłaściwe funkcjonowanie, obciążone jeszcze nadmiarem soli w pożywieniu, nikotyną itp., powoduje, że różne zanieczyszczenia krwi, nie mające ujścia z moczem na zewnątrz, błąkają się po całym organizmie szukając miejsca, w którym mogłyby się ulokować. Komory oboczne nosa padają wtedy ofiarą, a na tym swoistym śmietniku mnożą się drobnoustroje i mamy stan zapalny.
Zapalenie komór leczymy zewnętrznie i wewnętrznie. Kuracja zewnętrzna polega na wykonaniu okładu. Garść kwiatu rumianku i ziela nostrzyka kładziemy na płótnie, zaparzamy polewając wrzątkiem i odsączamy okład, póki ciepły, kładziemy na twarz tak, aby zapachem tych ziół można było głęboko oddychać. Okład trzymamy co najmniej 30 minut, wystarczająco długo, aby rozgrzać i „uruchomić” pewną część ropy znajdującej się w komorach.
W leczeniu wewnętrznym pijemy napary ziół wspomagające oczyszczanie krwi przez nerki i przewód moczowy. Takie zioła to pączki i liść brzozy, liść mącznicy, liść maliny, liść czarnej porzeczki, ziele rdestu ptasiego, jagody jałowca, kłącze perzu, korzeń wilżyny, nać i nasienie pietruszki, nasienie czarnuszki i nasienie kozieradki. Dwa lub trzy z wymienionych środków ziołowych wystarczą, aby nie tylko pozbyć się bólów głowy, ale i sprawić, by nigdy nie wróciły.
Aby zrobić leczniczy napój, trzeba pamiętać, że zioła, kwiaty, nasiona i jagody parzymy zwyczajnie – łyżka stołowa na szklankę wrzątku, trzymamy pod przykryciem 10 – 15 minut i odcedzamy. Zaś ziele skrzypu przyrządza się osobno, ponieważ trzeba gotować je pod przykryciem nie krócej niż 30 minut (garść na litr wody). Po ugotowaniu do garnka ze skrzypem wsypujemy pozostałe składniki naparu.
Analogiczny problem sprawiają nam wszystkie korzenie, kora i kłącza. Dlatego od nich trzeba zacząć przygotowywanie napoju, a gotujemy je 5 – 10 minut w proporcji łyżka na szklankę wody.
Z gotowych specyfików ziołowych korzystnych przy tej dolegliwości można wymienić: Fitolizynę, Urogan, sok łopianu i sok brzozy. Sposób użycia podano na opakowaniu. W jadłospisie, jak przy wszystkich dolegliwościach nerkowych wymienić należy: seler, pietruszkę, kalafior, pieczarki, pomidory, szpinak i codzienne surówki z tych lub innych warzyw i owoców.
Źródło: Apteka natury – Jadwiga Górnicka
Zastosowując się do podanych niżej zasad można wyleczyć wiele schorzeń, które spowodowane są nieprawidłowym odżywianiem i niewłaściwym trawieniem.
1. Niech głód będzie przewodnikiem naszego odżywiania, a nie czas. Najlepiej zjadać 5 posiłków w ciągu dnia, niezbyt sytych, bez jedzenia w międzyczasie słodyczy lub chipsów.
2. Zwykle człowiek potrzebuje 1600 – 2500 kcal, chyba że pracuje ciężko fizycznie lub czynnie uprawia sport wyczynowy, wtedy organizm spala więcej kalorii. Tymczasem racja dziennego pożywienia w zasadzie często przekracza nasze zapotrzebowanie energetyczne. Nadwyżka produktów obciąża układ trawienny oraz wydalniczy i doprowadza do otyłości, miażdżycy, cukrzycy, schorzeń kręgosłupa, wątroby i nerek.
3. Istotny jest sposób jedzenia. Trzeba powoli, dokładnie przeżuwać każdy kęs, przez co pokarm łatwiej się przyswaja, a to oznacza, że jego mniejsza ilość da znacznie więcej energii i substancji odżywczych.
4. Białko zwierzęce i ryby są konieczne do odnowy komórkowej, ale wystarczy, jeśli będziemy je jedli 2-3 razy na tydzień. Równocześnie przestajemy spożywać gotowe wędliny, które zawierają zbyt dużo konserwantów, w tym szkodliwej saletry.
5. Najłatwiej przyswajalnego białka dostarcza spożycie mięsa gotowanego oraz pieczonego. Koniecznie trzeba zredukować spożywanie mięsa wieprzowego o dużej zawartości tłuszczu, szczególnie w postaci smażonej. Takie potrawy zbytnio obciążają układ trawienia i sprawiają, że białko nie może być wykorzystane do odnowy komórkowej.
6. Najlepiej dla nas jest jedzenie białka z warzywami. Nie można zaś łączyć w jednym posiłku mięsa i ziemniaków. Najpierw jemy mięso bądź rybę z surówką lub duszonymi warzywami, a później, po 4 godzinach, makaron, ziemniaki z jarzynami i tłuszczem. Dobrym połączeniem jest jedzenie mięsa z kaszą.
7. Dzienna racja pożywienia powinna składać się w 60% z warzyw i owoców, surowych oraz gotowanych. Pozostałe 40 % to mięso, nabiał, ryby, kasze, makarony, ziemniaki. W starszym wieku, kiedy układ trawienny nie działa już tak sprawnie, trzeba spożywać więcej warzyw duszonych oraz gotowanych, mniej surówek. Aby uniknąć braków nieodzownych witamin, poleca się zdrowe, smaczne i łatwo przyswajalne soki ze świeżych warzyw.
8. Nadwyżka rafinowanego cukru i słodyczy skutkuje zbyt dużą fermentacją w żołądku i jelitach oraz prowadzi do otyłości i cukrzycy. Sama fermentacja jest procesem naturalnym, ale nadfermentacja powoduje niestrawność i wzdęcia.
9. Dobre dla organizmu są owoce, również suszone, np. śliwki, morele, rodzynki, żurawiny. Te ostatnie usprawniają pracę nerek. Suszone owoce zobojętniają kwasy wytwarzane przez mięso, ryby, jaja, świeży chleb, dostarczają błonnika i ułatwiają wypróżnienie. Kiedy więc przyjdzie nam ochota na coś słodkiego, korzystniej jest sięgnąć po owoce. W zastępstwie kolacji zjedzmy 2 – 3 jabłka, co sprawi uregulowanie wypróżnień.
10. W czasie jednego posiłku powinniśmy jeść tylko jeden gatunek skrobi. Jeśli więc jemy ziemniaki, to nie jedzmy chleba. Dużą wartość odżywczą ma ryż nieoczyszczony, brązowy. Działa on odmładzająco, spowalnia np. siwienie włosów.
11. Wodę powinniśmy pić 30 minut przed jedzeniem lub po nim. Picie w czasie jedzenia rozcieńcza soki trawienne, oziębia żołądek, który potrzebuje ciepła, by procesy trawienne przebiegały prawidłowo. W starszym wieku zmniejsza się pragnienie, ale to wcale nie oznacza, że nie potrzebujemy pić.
12. Wystrzegajmy się żywności wysokoprzetworzonej typu fast food, bo zapycha żołądek, a nie daje składników odżywczych, witamin, minerałów. Często zaś stanowi źródło szkodliwych tłuszczów nasyconych i węglowodanów.
Źródło: Jadwiga Górnicka – Na zdrowie – Porady dr Górnickiej
