Dolegliwości « Page 4 « Medycyna Naturalna

Category Archives: Dolegliwości

Huba brzozowa

Posted on 20 maja 2014 by admin

Huba brzozowa jest traktowana niekiedy jako uniwersalny lek na raka. Można spotkać sporo opisów wprost cudownych uzdrowień hubą. Są tacy, którzy uważają, że zawarte w niej związki nieznacznie spowalniają proces rozwoju choroby nowotworowej, a razem z lekami farmaceutycznymi dają prawie połowę większą szansę na wyleczenie z raka. Profesor Grochowski przypuszcza, że być może dlatego huba przynosi dobre wyniki przy leczeniu nowotworów, że znajdują się w niej substancje przeciwwirusowe, a istnieje hipoteza, że niektóre rodzaje złośliwych guzów spowodowane są właśnie przez wirusy.

Leczeniem nowotworów hubą brzozową zajmowano się w dawnym Związku Radzieckim. Profesor M. Czernoruckij po zastosowaniu leku na kilkudziesięciu chorych zauważył , że huba brzozy działa korzystnie, nawet w przypadku podawania jej u chorych w zaawansowanym stadium raka. Kuracja hubą poprawia ogólny stan i samopoczucie chorych, łagodzi także przebieg choroby. Efekty lecznicze utrzymują się wiele miesięcy, niekiedy latami, przy czym zauważono przy dość długim stosowaniu tego leku zdecydowane zahamowanie procesu choroby i skłonności do przerzutów nowotworowych. Profesor uważa, że wynik leczenia zależy oczywiście od początkowego stanu chorego, tj. od stopnia zachowania sił żywotnych, obronnych mechanizmów wyrównawczych i przystosowawczych oraz od stanu układu nerwowego.

Huba jako lek na raka koniecznie musi rosnąć na żywej i zdrowej brzozie. Jeżeli pień jest przewrócony, to wtedy taka huba jest nieprzydatna, chociażby nawet z wyglądu była zdrowa. Należy ją zbierać w październiku lub listopadzie. Czym jest huba? Otóż jest to powszechna u nas nazwa grzyba pasożytniczego, który niszczy drzewa. Spotykana jest na wielu gatunkach drzew, ale najbardziej przydatna jest dla nas huba z brzozy. Występuje ona w dwóch odmianach: czarna i biała.

Jako lek na raka zaczęto ją stosować na początku XIX wieku, kiedy to ówczesne metody leczenia tej ciężkiej choroby nie sprawdziły się. Z tamtego okresu pochodzi wiele opisów wyleczenia raka jakich dokonano, używając huby.

Odwar z huby na chorobę nowotworową

Na cele lecznicze stosuje się odwar z obu gatunków huby jednocześnie. Po 0.5 kg białej i czarnej huby ścieramy na mąkę i razem mieszamy. Pełną łyżkę tak sproszkowanej huby zalewamy szklanką wody, gotujemy 10 minut, odstawiamy na 30 minut i pijemy 3 razy dziennie po szklance, 20 minut po posiłku. Picie takiego odwaru, według zielarzy, wzmocni organizm, uodporni go, zapobiegnie również powstawaniu nowotworowych ognisk.

Mieszanka ze skrzypem

2 łyżki utartej huby brzozowej
2 łyżki ziela skrzypu polnego
1,5 1wody

Gotujemy to 15-20 minut. Do gorącego odwaru należy dodać po łyżce liścia pokrzywy i nagietka lekarskiego. Ta porcja wystarcza na 2 dni, pić po szklance 3 razy dziennie. Po sześciu tygodniach przerwa 10-dniowa pijąc jedynie odwar z huby. Następnie powrócić do mieszanki ziołowej. W niektórych aptekach i sklepach zielarskich możemy kupić gęsty wyciąg z huby wyprodukowany w Rosji o nazwie Befungin. Producent zaleca przyjmowanie preparatu w przypadku choroby nowotworowej przewodu pokarmowego.

Źródło: Stanisław Leśny – Ziołowe recepty dla Ciebie.

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

huba brzozowa
huba
huba brzozy
huba brzozowa na raka
huba brzozowa jako lekarstwo
huba z brzozy
huba brzozowa właściwości
czarna huba
Befungin Rosyjski
huba brzozowa właściwości lecznicze

Robaczyce

Posted on 18 maja 2014 by admin

Comments off

Robaczyce zaliczamy do chorób inwazyjnych, pasożytniczych. Wydawać by się mogło, że nie powinny już istnieć. Nic bardziej mylnego. Nadal istnieją i dręczą zarówno dzieci jak i dorosłych. Zwykle wykrywane są całkiem przypadkowo, np. podczas rutynowych badań dzieci w żłobkach, przedszkolach. Robakami czyli pasożytami bardzo ławo się zarazić. W szczególności sprzyja temu nie przestrzeganie higieny osobistej, konsumpcja żywności ze źródeł niewiadomego pochodzenia.

Jako dzieci zwykle mieliśmy problem z owsikami, glistami. Doskonałe domowe – ludowe sposoby i środki błyskawicznie i skutecznie likwidowały te uciążliwe przypadłości. Także i niektóre zwierzęta są zarobaczone. Dotyczy to przede wszystkim szczeniąt, dlatego tak istotne jest odrobaczanie psów u weterynarza zanim zamieszkają z nami w domu.

Objawy robaczyc

Helmintoza czyli robaczyca wywoływana jest poprzez pasożytnicze robaki: płazińce czyli robaki płaskie i obleńce czyli robaki obłe. Człowiek może być żywicielem pośrednim lub też ostatecznym robaków. Uzależnione jest to od form rozwojowych pasożytów. Wszystkie opisywane poniżej robaczyce wykazują podobne objawy chorobowe, na które należy często baczniej zwracać uwagę. Mogą występować zarówno u starszych jak u dzieci:

Objawy układu pokarmowego takie jak zaburzenia apetytu, a więc częsty brak łaknienia albo też nadmierny, wręcz wilczy apetyt, zmiana preferowanych potraw – nadmierna chęć jedzenia potraw, wyrobów kwaśnych lub słodkich. Do tych objawów zaliczamy jeszcze nudności, wymioty, biegunki lub zaparcia, bóle brzucha. Tutaj uwaga: takie objawy, które nie mają nic wspólnego z robaczycami występują u większości kobiet ciężarnych na wskutek przestrojenia hormonalnego organizmu.

Objawy ogólnoustrojowe: chudnięcie, osłabienie, bladość skóry oraz sińce pod oczami.

Objawy nerwicowe: apatia lub zbytnia pobudliwość nerwowa, zgrzytanie zębami – najczęściej w czasie snu, zawroty głowy i bóle głowy, niekiedy u dzieci mogą wystąpić drgawki uogólnione, rozkojarzenie.

Objawy uczuleniowe: wysypki, zmiany na skórze, obrzęki alergiczne, świąd sromu, świąd w okolicy odbytu.

Inne objawy: u młodych kobiet – może pojawić się np. zapalenie sromu, pochwy, kaszel, zapalenie spojówek, niedrożność przewodów żółciowych, a nawet, raczej rzadko – niedrożność jelit, anemia czyli niedokrwistość, kolki, wyniszczenie organizmu i inne rzadziej występujące objawy.

Badania dodatkowe

Oprócz mniej lub bardziej specyficznych objawów chorobowych, lekarz zaleca zrobienie koniecznych badań choremu. Zwykle są to:

* Morfologia krwi. Niepokojący jest nadmiar leukocytów kwasochłonnych.
* Badanie kału na obecność jaj pasożytów i badanie wymazu odbytniczego.
* Badanie treści dwunastniczej żółci w kierunku obecności jaj pasożytów.
* Inne badania, które zaleci wykonać lekarz.

Trzeba pamiętać, że badania dokonuje się w celu zdiagnozowania przez lekarza choroby oraz po leczeniu w celu skontrolowania skuteczności leczenia czyli czy robaki i ich jaja zostały wyeliminowane z organizmu. Mało tego – zaleca się, by badaniom poddali się wszyscy domownicy lub podopieczni zakładów wychowania i nauczania. Każda osoba, u której zostanie zdiagnozowana robaczyca musi koniecznie poddać się leczeniu.

Najczęstsze choroby

Tasiemczyce – powodowane są przez tasiemca uzbrojonego, tasiemca nieuzbrojonego lub tasiemca karłowatego. Osoba zdrowa zaraża się tasiemcem po zjedzeniu zarażonego surowego albo nie dogotowanego mięsa, jak również jego przetworów, jak też zakażoną wodą, żywnością. Pasożytujący w organizmie człowieka tasiemiec odrywa dojrzałe człony od wstęgi i są one wydalane z kałem na zewnątrz. Dalszy rozwój do postaci inwazyjnego wągra odbywa się w żywicielu pośrednim tj. w mięśniach a także wątrobie, mózgu i innych narządach wewnętrznych. Ciekawostka: jaja tasiemca mogą być przeniesione na własnych rękach na drodze odbyt – jama ustna i nazywane jest to samozakażeniem.

Owsica – ta robaczyca występuje dość często, w szczególności u dzieci, powodowana jest małym nicieniem, zwanym owsikiem. Owsiki zagnieżdżają się w końcowej części jelit. Do zakażenia dochodzi bardzo łatwo w czasie zabawy, snu – zakażonymi przedmiotami, bielizną, pokarmem. Bardzo często owsiki przenoszone są pod brudnymi paznokciami. Wyjątkowo specyficzny dla owsicy jest dokuczliwy świąd okolicy odbytu i drapanie podczas snu. W ten sposób jaja owsików przenoszone są do ust i choroba przewleka się. Może także dojść do
zapalenia sromu, pochwy, a nawet nocnego moczenia się. Dolegliwość ta jest dość uciążliwa.

Glistnica – rzadziej występująca robaczyca niż owsica. Chorobę wywołuje pasożyt – glista ludzka. Wydalone z kałem jaja dojrzewają w glebie. Do zakażenia człowieka dochodzi podczas zjadania warzyw, jarzyn i owoców pochodzących z upraw nawożonych ludzkimi odchodami. Dzieci łatwo zarażają się w czasie zabaw w piasku, ziemi, zaś dorośli podczas prac polowych i ogrodniczych. Czasami dochodzi do zachorowań bezobjawowych, a wykrycie jaj pasożytów w kale jest przypadkowe. Pasożyty mogą być obecne także w wymiocinach. Cykl rozwojowy glisty ludzkiej jest dość skomplikowany. Ma ona znaczną długość 20 – 40 cm i należy do nicieni.

Leczenie naturalne

Zwykle medycyna tradycyjna stosuje syntetyczne leki przeciwpasożytnicze. Jednym z mechanizmów działania tych środków jest porażanie układu nerwowego pasożytów. Pomocniczo używa się także z dobrym skutkiem preparaty, mieszanki ziołowe, warzywa, owoce. W szczególności warte zastosowania są stare i sprawdzone metody ludowe. By leczenie w przypadku owsicy dawało skutek trzeba z pożywienia wyeliminować całkowicie cukier i produkty mające w składzie cukier.

Mieszanki ziołowe

Skuteczne i pożyteczne recepty ziołowe sporządził o. Grzegorz Sroka.

Rp. W przypadku glistnicy:

1. Liść borówki czarnej – 100 g
2. Owoc kminku – 100 g
3. Ziele bylicy pospolitej – 100 g
4. Liść szałwii – 50 g
5. Koszyczek rumianku – 50 g
6. Ziele krwawnika – 50 g
7. Ziele dziurawca – 50 g
8. Szyszki chmielu – 50 g

Zioła mieszamy, wsypujemy 4 łyżeczki na 0,5 l wody, ogrzewamy do wrzenia pod przykryciem, odstawiamy na 10 minut, przecedzamy i dajemy po 1/2 szklanki 2 razy dziennie wszystkim dzieciom w domu. Mogą również być zakażone osoby dorosłe.

Rp. Na lewatywę przy owsicy:

1. Ziele glistnika – 50 g
2. Ziele piołunu – 50 g
3. Kwiat wrotyczu – 50 g

Zioła mieszamy i wsypujemy do opakowania, które opisujemy: „Zioła trujące – tylko do lewatyw”. Wsypujemy 4 – 5 łyżeczek na ½ l wody, gotujemy 2-3 minuty pod przykryciem i odstawiamy na 10 minut. Przecedzamy i ciepły, ale nie gorący płyn używamy porcjami do lewatyw dla dzieci – po uprzednim wypróżnieniu. Dla dorosłych stosuje się 0,5 l do lewatyw. Lewatywy robić 10 – 12 dni, po czym przerwa 10 dniowa. I powtórna seria lewatyw. Mikstury nie wolno pić!

Rp. Mieszanka przeciw robaczycy i lambliozie wg Zielińskiej:

1. Ziele tymianku – 50 g
2. Ziele tataraku – 50 g
3. Korzeń omanu – 50 g
4. Liść mięty pieprzowej – 25 g
5. Liść orzecha włoskiego – 25 g
6. Ziele piołunu – 10 g

Do termosu wlewamy 0.5 litra wrzącej wody i wsypujemy 2 łyżki mieszanki, zamykamy i odstawiamy na godzinę. Napar pijemy przez 7 dni porcjami na czczo i między posiłkami. Po tygodniu pijemy w dawkach zmniejszonych przez kilka tygodni. Trzeba kontrolować kał na obecność cyst, lamblii i owsików, tasiemca, glisty ludzkiej.

Obszerną spuściznę recept i rad zielarskich pozostawił po sobie prof. Jan Muszyński. Oto kilka prostych i bardzo skutecznych.

Rp. Na lewatywę przeciw owsikom:

1. Nalewka czosnkowa – 10 g
2. Olej wrotyczu – 10 kropli

Łyżeczkę do kawy na szklankę wody do lewatywy przeciw owsikom.

Rp. Przeciw tasiemcowi – I:

1. Wyłuskane pestki dyni – 60 g
2. Cukier – 20 g
3. Skórka cytrynowa – 3 g

Ucieramy w moździerzu na miazgę, rozcieńczamy w pół szklanki wody lub czarnej kawy i wypijamy na czczo.

Rp. Przeciw tasiemcowi – II:

1. Wyłuskane pestki dyni – 60 g
2. Cukier – 20 g

Ucieramy w moździerzu na miazgę, zjadamy na czczo, a w 4 – 5 godzin po tym przyjmujemy łyżeczkę oleju rycynowego.

Terapia wg Dr. Jadwigi Górnickiej

Warto skorzystać z dwóch recept naturalnych dr J. Górnickiej.

Na owsiki u maleńkiego dziecka – Zaleca się stosować lewatywki z mleka i czosnku. Bierzemy dwa duże ząbki czosnku i miażdżymy, a następnie mieszamy z ½ szklanki gorącego mleka. Kiedy ostygnie do temperatury ludzkiego ciała, robi się małą gruszką gumową lewatywkę. Zabieg powtarzamy przez kilka dni. Po każdym zabiegu wygotowujmy gruszkę.

Na pasożyty – glistnicę u dziecka. Wszyscy domownicy powinni zjadać po 10 dag pestek z dyni na noc, a chore dziecko przyjmować zalecone przez lekarza lekarstwo. Dla wzmocnienia organizmu chore dziecko przyjmuje 3-4 razy dziennie po łyżeczce pyłku kwiatowego z miodem propolisowym – 100 g pyłku mieszamy ze szklanką miodu propolis owego. Można podawać także Vernitox według zalecenia producenta.

Przepisy ludowe

Z bogactwa mądrych rad i recept ludowych przedstawiono te najwartościowsze i sprawdzone przez tysiące chorych. Są skuteczne i pomagają. Warto więc przekonać się o tym samemu.

l. Mielimy 1/2 łyżeczki nasion cytryny i mieszamy z 1/2 łyżeczki miodu pszczelego. Zjadamy codziennie rano na czczo łyżeczkę specyfiku w przypadku owsicy.

2. 20 g ząbków czosnku zagotowujemy w szklance mleka i wypijajmy przez 5 dni, rano i wieczorem. Po miesiącu kurację powtarzamy. Wskazane przy pasożytach jelitowych.

3. Bierzemy po 5 g: owoców borówki czernicy, korzenia omanu i kwiatów wrotyczu i mielimy na proszek. Dodajemy do tego miód pszczeli, mieszamy i przyjmujemy codziennie rano, przez 5 – 7 dni dawkę, popijając przegotowaną wodą. Kuracja pomocna w glistnicy.

4. Wykonujemy 3 – dniową głodówkę, zjadamy 1 kg obranej surowej marchwi. Dzieci mogą zjadać po jednej marchwi rano i wieczorem. W ciągu dnia doskonale robi picie soku z kwaszonej kapusty. Przepis ten stosuje się w celu likwidacji owsików.

5. Bierzemy 200 g świeżych nasion dyni, rozcieramy dokładnie z przegotowanym mlekiem na gęstą papkę, dzielimy na 2 porcje i spożywamy jedną na czczo, a drugą przed snem. Następnie odczekujemy 2 godziny i wypijamy 2 – 3 łyżki oleju rycynowego. Zlikwiduje się tasiemczycę.

6. Przygotujemy po 100 g świeżych obranych pestek z dyni i przyjmij jedną porcję na czczo, a drugą po 30 minutach. Po 2 – 3 godzinach wypijamy 2 łyżki oleju rycynowego. Za 3 dni powtarzamy kurację. Stosujemy przy owsicy.

7. Bierzemy l dużą cebulę, obieramy z łupin i gotujemy przez 20 minut w 0,5 l mleka. Uzyskany wywar mleczny dajemy rano dziecku zarobaczonemu po 3 – 4 łyżeczki. Skuteczna mikstura przy pasożytach jelitowych.

8. Mieszamy w proporcji 1:1 owoców jałowca i białej oliwy. Pijemy codziennie. Wyleczymy tym sposobem tasiemca.

9. Ucieramy na miazgę ząbek czosnku i lekko solimy. Spożywamy codziennie rano na czczo, aby zlikwidować owsiki.

10. Bierzemy 50 g sproszkowanego korzenia dziewięćsiła bezłodygowego i zalewamy 1 litrem wina i odstawiamy na słońce. Po 10 dniach zlewamy nalewkę i pijemy 1 kieliszek raz dziennie. Doskonały sposób na tasiemczycę.

Zioła pojedyncze

Zioła wykazują wszechstronne działanie i zastosowanie. Często korzystamy z bardzo wyszukanych środków, a tymczasem to, co najprostsze okazuje się najskuteczniejsze i niezawodne. Od dawna w fitoterapii wykorzystuje się lecznicze działanie roślin. Wybierzmy więc te najdostępniejsze i najkorzystniejsze.

Bylica piołun – ze szczypty sproszkowanego ziela sporządzamy napar, który pijemy 2 razy dziennie, gdy gnębią nas robaczyce.

Cebula ogrodowa – przygotowujemy wyciąg wodny i pijemy codziennie po pół szklanki na czczo w celu eliminacji robaków.

Centuria pospolita – pijemy po 1/2 szklanki na czczo naparu z l łyżki ziela na szklankę wrzącej wody przeciw robaczycy.

Chmiel zwyczajny – przygotowujemy napar z łyżki kwiatów na szklankę wody i pijemy codziennie na czczo po 1/2 szklanki, a wyleczymy się z robaczycy.

Czarnuszka siewna – co rano, na czczo wskazane jest, aby pić po 1/2 szklanki naparu z łyżeczki nasion czarnuszki na szklankę wody. Działa przeciwrobacznie.

Dynia zwyczajna – spożywane świeże wyłuskane nasiona działają przeciwrobaczycowo, jak również przeciwwymiotnie. U mężczyzn zapobiegają przerostowi prostaty.

Kasztanowiec zwyczajny – robimy odwar z kory młodych gałązek i pijemy rano naczczo i przed snem po łyżeczce w celu wyleczenia się z robaczycy.

Orzech włoski – doskonale robi spożywanie rano na czczo i przed snem po 1/2 szklanki naparu z liści. Działa przeciw robakom.

Paprotka zwyczajna – odwar z kłączy miesza się z miodem i pije na czczo i przed snem przy pasożytach jelitowych.

Seler zwyczajny – drobno posiekaj ziele i zapraw cytryną i olejem. Doskonały przeciw robakom dla dzieci.

Wrotycz pospolity – sporządź silny odwar z ziela i nasion. Pij po szklance rano i wieczorem w celu odrobaczenia organizmu.

Kapusta zwyczajna – co rano pij po pół szklanki soku z kwaszonej kapusty z dodatkiem 2 utartych ząbków czosnku. Doskonały przy owsicy i tasiemczycy.

Dobre rady

1. Starannie przestrzegamy higieny osobistej w szczególności ważne jest dokładne mycie rąk przed każdym posiłkiem i po skorzystaniu z ubikacji.

2. Przygotowujemy posiłki tylko z produktów pochodzących z pewnych źródeł. Szczególną uwagę zwracamy na dziczyznę.

3. Unikamy jedzenia surowego mięsa wieprzowego, wołowego, dziczyzny, jak również niedogotowanego, nie dowędzonej kiełbasy.

4. Dokładnie myjemy ręce po pracach polowych. Myjemy także owoce, warzywa. jarzyny przed obróbką kulinarną i spożyciem.

5. Pijemy wodę, mleko tylko po przegotowaniu.

6. W przypadku podejrzenia choroby zarażenia się wykonujemy badanie kału na obecność pasożytów i ich jaj.

7. Obserwujemy organizm w kierunku chorób pasożytniczych.

8. Stosujemy dokładnie zalecenia lekarskie.

9. Wykonujemy kontrolne badania w wyznaczonych terminach.

10. Dbamy o paznokcie – obcinamy je regularnie.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

vernitox
leczenie robaczycy
medycyna niekonwencjonalna owsiki
gornicka pasozyty
glistnik na tasiemce
wyniszczenie organizmu ludowe sposoby
doktor górnicka owsiki
czy propolis na owsiki
czosnek pasozyty gornicka
cytryna na owsiki

Zapalenie spojówek

Posted on 23 kwietnia 2014 by admin

Comments off

Oko człowieka jest najbardziej czułym i zadziwiającym tworem natury. To bardzo niezwykły i precyzyjny instrument, który technika do dziś próbuje bezskutecznie podrobić. Przez oczy dociera do nas 80% informacji, a oczy sterują 90% naszych działań. Natura kształtowała ludzkie oko przez wiele milionów lat. Powieki mają rzęsy, które chronią przed kurzem i obcymi ciałami. Gruczoły łzowe produkują słoną wodę i pomagają w pozbywaniu się obcych ciał. Oko mruga 3 do 6 razy na minutę, zapewniając sobie wypoczynek. Zaś mrugnięcie trwa ułamek sekundy, w tym czasie nic nie widzimy, podobnie zresztą jak w czasie poruszania oczami. Niestety, nie da się zobaczyć ruchu naszych oczu, ponieważ mózg nie pozwala zarejestrować przerwy w widzeniu. Gałki oczne pokryte są cienką warstwą oleju, dzięki której stale otoczone są słonym płynem. Łzy wytwarzane są tylko wtedy, gdy ten słony roztwór wydzielany jest w takiej ilości, że przecieka przez tę cienką warstwę oleju.

W zasadzie natura sama ochrania nasze oczy, ale i tak powinniśmy je skrupulatnie pielęgnować. Nasz tryb życia zmienił się w dużej mierze i z oczu korzystamy inaczej niż przewidziała natura. Kiedyś ludzie przebywali dużo więcej czasu na świeżym powietrzu, nie prowadzili w nocy samochodu, nie przesiadywali przed telewizorem, nie czytali godzinami gazet i książek. Powietrze nie było zanieczyszczone.

Wymienione powyżej czynniki oddziałują negatywnie na nasze oczy. Oczy funkcjonują przez cały dzień, dlatego powinniśmy im czasami dać odpocząć, jak również w odpowiedni sposób je chronić. W czasie czytania, całe pomieszczenie powinno być odpowiednio oświetlone, gdy oglądamy telewizję to zawsze z dodatkowym oświetleniem. Trzeba unikać zbyt ostrego światła a w czasie czytania czy pracy przy komputerze trzeba pamiętać o obowiązkowych przerwach.

Spojówki

Do najpowszechniejszych chorób oczu zaliczamy zapalenia spojówek i brzegów powiek. Spojówka to cienka błona wyścielająca przód gałki ocznej. Znajduje się ona także na tylnej powierzchni powiek. Spojówka tworzy worek spojówkowy. Jest częścią aparatu, którego funkcją jest ochrona oka. Za pomocą gruczołów produkuje łzy, które usuwają niepotrzebne i szkodliwe dla oka alergeny, toksyny, ciała obce, które dostają się do worka spojówkowego.

Łzy chronią również rogówkę i spojówkę przed wysychaniem, dostarczają tlen do rogówki, utrzymują jej gładką powierzchnię i umożliwiają przenikanie promieni słonecznych. W razie urazu, infekcji lub alergii w spojówce tworzy się stan zapalny. Objawia się on właśnie w postaci najbardziej powszechnej choroby oczu zapaleniu spojówek.

Piecze, kłuje , swędzi

To najczęstsze objawy zapalenia spojówek. Oprócz tego oczy są niezwykle wrażliwe na światło. Najchętniej wtedy zakładamy przyciemniane okulary, również ze względu na wygląd. Pokazywanie innym mocno zaczerwienionych oczu nie należy bowiem do przyjemności. W czasie zapalenia spojówek oczy łzawią, mamy wrażenie, że coś nam wpadło do oka, niekiedy mamy zamglone widzenie. Powieki mogą być opuchnięte, zaczerwienione i mocno zwężone. Przy samych rzęsach wydziela się nieprzyjemna substancja, która zlepia powieki. Jako że spojówka nie jest zbyt mocno unerwiona, więc dolegliwość ta nie boli, ale i tak objawy są bardzo nieprzyjemne.

Ze względu na rodzaj przyczyny wywołującej zapalenie spojówek, wyróżniamy:

• zapalenia nieinfekcyjne, których przyczyną są alergie, choroby skóry i błon śluzowych
• zapalenia infekcyjne, powodowane przez wirusy, bakterie, grzyby i chlamydie.

Zapalenie nieinfekcyjne

Zapalenie spojówek powiązane z różnego rodzaju alergiami, to jedna z częstszych chorób zapalnych oka. Dotyczy bardzo wielu ludzi, ponieważ obecnie coraz więcej osób odczuwa różne dolegliwości alergiczne, zwłaszcza nasilone w okresie wiosenno – letnim, pylenia traw, kwiatów, drzew. Najbardziej odczuwalne są pyłki olchy, leszczyny, wiązu, topoli, dębu i brzozy. Późnym latem i do pierwszych przymrozków doskwierają pyłki chwastów, np. bylicy, babki, szczawiu. Charakterystyczne objawy to ostre, przemijające ataki swędzenia, łzawienie, zaczerwienienie. Tworzy się obrzęk powiek i spojówek oraz obecność rozlanych brodawek.

Ostre alergiczne zapalenie spojówek

Wywołane jest dużą ilością alergenu dostającego się do worka spojówkowego. Ma charakter pokrzywki i zwykle występuje u dzieci, objawiając się nagłym opuchnięciem powiek i spojówki. Najczęściej ustępuje samoistnie po kilku godzinach.

Wiosenne zapalenie spojówki i rogówki

To nawracającą forma alergicznego zapalenia, typowo występującego w okresie wiosenno – letnim u dzieci i młodzieży, częściej u chłopców ze skłonnością do choroby atopowej (wyprysk, astma). Światłowstręt, pieczenie, swędzenie, łzawienie, uczucie ciała obcego to główne dolegliwości tej choroby. Często może wystąpić opadnięcie powiek oraz nieprzyjemna śluzowa wydzielina sklejająca powieki. W spojówkach widoczny jest przerost brodawek. Niebezpieczne są zmiany w obrębie rogówki w postaci punktowatych ubytków lub nawet owrzodzeń.

Atopowe zapalenie spojówki i rogówki

To rzadziej spotykana forma alergii spojówkowej i dotyczy głównie ludzi między 18 a 50 rokiem życia, u których występują inne objawy atopii, jak atopowe zapalenie skóry, alergia pokarmowa. Choroba oczu rozwija się kilka lat po objawieniu się choroby podstawowej, a jej objawy są zbliżone do zmian występujących w wiosennym zapaleniu spojówki i rogówki. W tym typie choroby mogą jednak wystąpić także poważne powikłania w postaci zrostów spojówkowych, blizn, zmian w ustawieniu powiek oraz nieprawidłowego wzrostu rzęs.

Olbrzymiokomórkowe zapalenie spojówek

Zapalenie to spowodowane jest reakcją na dostanie się do oka jakiegoś ciała obcego i najczęściej występuje u osób noszących soczewki kontaktowe.

Kontaktowe zapalenie spojówek

Jest reakcją spowodowaną używaniem kosmetyków, czy też niektórych leków miejscowych. Początek choroby jest ostry. Występuje zaczerwienienie skóry, ciastowaty obrzęk powiek, który zakrywa szparę powiekową, przekrwienie i obrzęk spojówek. Objawy zwykle szybko ustępują po usunięciu alergenu i zastosowaniu odpowiedniego leczenia.

Leczenie alergicznych zapaleń spojówek

Jest bardzo kłopotliwe ze względu na problem w usunięciu czynnika alergizującego, czyli tego, który powoduje dolegliwość. Niestety często nie udaje się wyleczyć schorzenie ziołami czy innymi naturalnymi lekami. Często niezbędne jest przyjmowanie leków przeciwhistaminowych. Histamina to jeden z najistotniejszych związków uwalnianych w organizmie po kontakcie z alergenem. To ona powoduje swędzenie skóry, obrzęk, zaczerwienienie i opuchliznę.

Bez recepty można kupić w aptece l opakowanie leków przeciwhistaminowych, zawierających cetyryzynę. Są to specyfiki AMERTIL, VIRLIX, 2YRTEC. Dawkowanie: stosuje się wieczorem, dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia – l tabletkę na dobę. Dzieci od 6 do 12 lat – 1/2 – l tabletkę na dobę.

Oprócz tego można stosować leki wprost do oczu. Krople czy maści zawierają lek, który zwęża naczynia krwionośne, a więc zmniejsza zaczerwienienie oczu i zmniejsza obrzęk spojówek. W aptece można kupić bez recepty następujące preparaty do oczu o takim właśnie działaniu:

• ALERGOFTAL – krople do oczu, opakowanie: 10 ml. Stosuje się w podrażnieniu i przekrwieniu oczu w stanach zapalnych i chorobach alergicznych. Zakraplać 1 – 2 krople co 3 – 4 godziny do worka spojówkowego.

• BETADRIN OPHTALM – krople do oczu, opakowanie: 10 ml. Zastosowanie: ostre i przewlekłe zapalenie spojówek na tle alergicznym lub bakteryjnym. Wkraplać 1 – 2 krople 3 razy na dobę do worka spojówkowego. Po 10 dniach leczenia zaleca się 2 – 3 dniową przerwę.

• RlDNOPHENZOL – krople do oczu, opakowanie: 2 x 5ml. Stosowane w stanach uczuleniowych spojówek i brzegów powiek, katarze siennym, opryszczkowym zapaleniu spojówek, rogówki i twardówki, powiek, i przewodów łzowych. Wkraplać 1 – 2 krople 3 – 4 razy dziennie do worka spojówkowego.

• SPERSALLERG – krople do oczu, opakowanie 10 ml. WSKAZANIA: stany zapalne spojówek w wyniku podrażnienia, alergiczne stany zapalne spojówek, zwłaszcza stany zapalne spojówek związane z katarem siennym, odczynowe stany zapalne spojówek oraz będące reakcją na alergeny pyłkowe. W ostrych stanach zapalnych 1 kropla do worka spojówkowego co 3 godziny. W długotrwałym leczeniu 1 kropla 2 – 3 razy dziennie. W ciężkich przypadkach można stosować co 1 godzinę. Dawka dla małych dzieci nie powinna przekraczać 2 kropli dziennie.

Przemywania i okłady

W złagodzeniu nieprzyjemnych objawów zapalenia spojówek pomagają naturalne środki takie jak zioła. Przed użyciem naparów ziołowych poleca się przemycie chorych oczu jałowym, izotonicznym roztworem soli fizjologicznej, który można kupić bez recepty w każdej aptece. Używa się go do przemywania oczu u niemowląt, a w przypadku chorób oczu, podrażnień, zanieczyszczenia powietrza, czy przy mocno chlorowanej wodzie preparat może stosować każdy. Daje ulgę zmęczonym, podrażnionym oczom, znosi uczucie kłucia specyficzne dla zapalenia spojówek, zmniejsza uczucie pieczenia.

Po przemyciu oczu wacikiem nasączonym roztworem soli stosujemy jedną z trzech mieszanek

Recepta I – kwiat nagietka 25 g – Przygotowujemy napar z pół łyżki stołowej ziół na szklankę gorącej wody. Kładziemy cieple okłady na oczy, a pozostałym naparem przepłukujemy worek spojówkowy kilka razy dziennie.

Recepta II – Kwiat bławatka i kwiat krwawnika po 15 g Zioła mieszamy, przyrządzamy napar z pół łyżki stołowej ziół na szklankę gorącej wody. Kłaść cieple okłady na oczy kilka razy dziennie.

Recepta III – Ziele świetlika, koszyczek rumianku i kwiat bławatka – po 15 g. Przygotowujemy i stosujemy według poprzedniego przepisu.

Zobacz też: Zaćma

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Tomasz Mrozowski
Grafika – pl.freepik.com

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

medycyna naturalna oczy
spersallerg
tymianek na oko
Zapalenie spojówek medycyna Chińska

Rak jelita grubego

Posted on 14 marca 2014 by admin

1 Comment

W naszych czasach najczęstszym nowotworem jest rak jelita grubego. W Polsce uplasował się na drugim miejscu wśród nowotworów złośliwych. Wyżej od niego jest tylko rak płuc u mężczyzn i rak piersi u kobiet. Zazwyczaj występuje po 50 roku życia i szczyt swój osiąga po 70 roku życia.

Objawy raka jelita grubego

Symptomy choroby zależą od umiejscowienia procesu złośliwego oraz rzecz jasna stopnia zaawansowania. Do najwcześniejszych sygnałów alarmowych należą: obecność utajonej krwi w stolcu oraz zmiana rytmu wypróżnień (biegunki, zaparcia) u osób po 40 roku życia. Należy jednak pamiętać, że brak krwi w stolcu nie zapewnia, że nowotworu nie ma. Domieszka krwi niezwykle rzadko pojawia się przy lokalizacji zmiany w okrężnicy wstępującej. W późniejszym czasie dochodzi: osłabienie, brak łaknienia, zmniejszenie masy ciała, wyczuwalny guz, objawy niedrożności przewodu pokarmowego, niedokrwistość.

Badania przesiewowe

Celem tych badań jest wykrycie choroby w bardzo wczesnym etapie, co pozwala podjąć bezzwłoczne leczenie w przypadku pozytywnego wyniku. Badania te dotyczą:

• wszystkich osób w wieku 50 – 65 lat bez objawów raka jelita grubego;
• osób w wieku 40 – 65 lat bez objawów raka jelita grubego, u których był w rodzinie przynajmniej jeden krewny pierwszego stopnia z rakiem jelita grubego.

W uprzednio wymienionych grupach najistotniejsze znaczenie ma kolonoskopia. Dzięki niej możemy perfekcyjnie umiejscowić zmianę chorobową, stosownie zaplanować metodę leczenia, pobrać wycinki do badania histopatologicznego. Kolonoskopia umożliwia także tamowanie krwawień i udrażnianie zwężonego nowotworowo odcinka jelita grubego. Może w związku z tym być elementem zarówno przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego jak i środkiem u chorych, którzy się do niego kwalifikują.

Wskazanie do kolonoskopii:

• Krwawienie z dolnego odcinka przewodu pokarmowego lub pozytywny wynik testu na krew utajoną w kale.
• Zaburzenia rytmu wypróżnień i charakteru stolca.
• parcie na stolec i bolesne wypróżnianie.
• Samoczynne oddawanie stolca.
• Duża utrata masy ciała bez związku z odżywianiem.
• Niedokrwistość o niejasnej przyczynie.

Głównymi następstwami kolonoskopii są przedziurawienia lub krwawienia, zwykle po zabiegu usunięcia polipa ze światła przewodu pokarmowego. Faktem jest, że aż u 25% osób po 50 roku życia w czasie kolonoskopii ujawniane są zmiany polipowate, zwykle gruczolaki będące stanem przednowotworowym, zaś usuwanie wszystkich napotkanych polipów jelita grubego zmniejsza ryzyko raka aż o 95%. Postawienie ostatecznej diagnozy i dalsze czynności możliwe są po badaniu histopatologicznym wycinka pobranego w czasie zabiegu.

Częstokroć konieczny jest zabieg zwany kolektomią czyli częściowe lub całkowite chirurgiczne usunięcie jelita grubego. Na ogół wykonywana jest ona z powodu nowotworu złośliwego, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, polipowatości rodzinnej. Wycięcie nawet wszystkich polipów, mimo iż bardzo zmniejsza zapadalność na raka, nie chroni w pełni przed nawrotem choroby. W związku z tym chorzy ci podlegają systematycznym kontrolom endoskopowym. Badania takie przeprowadza się co 2 – 3 lata, a w przypadku polipów licznych, dużych, co 6 – 12 miesięcy.

Rak okrężnicy

Końcowym odcinkiem przewodu pokarmowego jest okrężnica, zajmująca większą część jelita grubego, pomiędzy jelitem ślepym a odbytnicą. Jest podzielona na 3 części: okrężnicę wstępującą, poprzeczną i zstępującą. Rak może zaistnieć w każdej z tych części. Rak okrężnicy tworzy się z komórek nabłonkowych wyścielających wnętrze jelita. Chorzy zgłaszają różne przypadłości uzależnione przede wszystkim od umiejscowienia choroby. Rak lewej połowy okrężnicy charakteryzuje się w głównej mierze zmianą rytmu wypróżnień i obecnością krwawień przy oddawaniu stolca. Kształt stolca może niekiedy naprowadzić na właściwe zdiagnozowanie ze względu na swoją mniejszą średnicę. Ołówkowate stolce są następstwem zwężenia światła jelita przez rosnące masy nowotworowe i częściowo już w tym odcinku pozbawioną wody, uformowaną konsystencją stolca.

Inaczej przedstawia się sytuacja w przypadku raka prawej połowy okrężnicy. Treść pokarmowa, która dochodzi do jelita grubego z wcześniejszych części przewodu pokarmowego, jest tu jeszcze bardzo uwodniona i pomimo zwężeń światła może przez długi okres bez ograniczeń pokonywać miejsce obstrukcji. Krwawienie ma przy tym umiejscowieniu charakter utajony i nie widoczne jest gołym okiem. Objawia się raczej niedokrwistością, ogólnym osłabieniem, pobolewaniami w prawej połowie brzucha i nieprawidłowymi wypróżnieniami. Może się zdarzyć, że pierwszym objawem jest zupełna niedrożność jelita.

Istotnym objawem występującym u chorych z rakiem jelita grubego, niezależnie od umiejscowienia, jest widoczna utrata masy ciała. Wystąpienie ewentualnych powikłań raka jak przebicie ściany, masywny krwotok, kałowe zapalenie otrzewnej lub przetoka kałowa leczy się, jeśli stan chorego na to pozwala, chirurgicznie.

Rak odbytnicy

Objawami raka odbytnicy mogą być:

• Domieszka jasnoczerwonej krwi pokrywająca stolec.
• Uczucie niepełnego wypróżnienia.
• Daremne parcie, biegunka poranna, kolka jelitowa powodująca potrzebę oddania stolca.
• Ból brzucha, krocza.

Objawy te często występują się dopiero w późniejszym stadium, po długoletnim bezobjawowym przebiegu. Do objawów późnych należą: niedokrwistość, ubytek masy ciała i ból niezależny od wypróżnień. W tej chwili zalecanym leczeniem raka odbytnicy jest wykonanie przedoperacyjnego napromieniania w celu zlikwidowania mikro przerzutów i mikro ognisk raka w węzłach chłonnych, potem wykonanie nie później niż 7 dnia wycięcia odbytnicy. W uzupełnieniu leczenia radiochirurgicznego przy istnieniu wskazań wykonywana jest chemioterapia.

Istotą udanej operacji jest uratowanie zwieraczy odbytu, aby można było normalnie funkcjonować. Istnieją trzy podstawowe sposoby leczenia chirurgicznego raka odbytnicy: wycięcie miejscowe, resekcja przednia oszczędzająca zwieracze i wycięcie brzuszno – kroczowe z wytworzeniem definitywnego sztucznego odbytu. Na rodzaj operacji wpływa wielkość guza, głębokość naciekania, obecność przerzutów, odległość od brzegu odbytu, ryzyko operacyjne, zróżnicowanie raka. Zachowanie zwieraczy i utrzymanie naturalnej drogi wydalania stało się obok kryteriów onkologicznych podstawową zasadą leczenia raka odbytnicy.

Samo jednak zachowanie zwieraczy nie jest dostatecznym warunkiem do uzyskania odpowiedniej jakości życia po leczeniu operacyjnym. Chodzi również o to, aby pacjent miał zachowane także prawidłowe funkcje anorektalne, czyli zdolność kontroli defekacji, utrzymywania gazów, dyskryminacji gazy – stolec.

U pewnej grupy chorych dochodzi do zaburzeń w zakresie trzymania stolca, częstego oddawania stolca w ciągu doby, czy tygodnia, włącznie z koniecznością oddawania stolca kilka razy w nocy, upośledzeniem lub brakiem kontroli nad oddawaniem gazów, stolca płynnego, a nawet stałego, nie odróżnianiem potrzeby oddania gazów od stolca, uczuciem niepełnego wypróżnienia z koniecznością powrotu do toalety w ciągu 15 – 30 min., niemożnością odroczenia konieczności oddania stolca na dłużej niż 15 min. i występowaniem naglącego parcia. Dodatkowo mogą wystąpić tzw. mokry odbyt związany z popuszczaniem luźnego stolca, zaburzenia czynności seksualnych (najczęstsze u mężczyzn to zaburzenia wzwodu i ejakulacji, jak również zmniejszenie popędu, aktywności). Dolegliwości te mogą w dużym stopniu ograniczać planowaną jakość życia i stworzą poważny problem medyczny i społeczny powodując, że chory czuje przymus pozostawania w domu z obawy przed nie zdążeniem do toalety, a także potrzebę stosowania podpasek, podkładów, przewlekłego zażywania leków zapierających.

Carcinoma stop – lek przeciwnowotworowy

Pacjent i jego rodzina powinni zrobić wszystko, aby nie doszło do operacji. Taką szansę daje lek CARCINOMA STOP. Jest to specjalistyczny, recepturowy, ręcznie przygotowywany lek w kapsułkach doustnych. Powstał on w kooperacji z onkologami niemieckimi, którzy wytwarzają substraty do składników leku i włączają go do leczenia w prywatnej klinice onkologicznej, samodzielnie, lub w celu złagodzenia skutków ubocznych chemioterapii.

Skład kapsułki: ziele skrzypu polnego, ziele fiołka trójbarwnego, korzeń mniszka, ziele pokrzywy, ziele tymianka, ziele koniczyny czerwonej, morszczyn, liść szałwii, czosnek, zielona herbata, błonnik z akacji, Shitake ekstrakt.

Działanie składników leku Carcinoma Stop

Shitake, często nazywany również Poku, to japońska nazwa grzyba Ta – ke, który występuje na drzewach Shii. W tradycyjnej medycynie chińskiej znane także jako „eliksir życia” ze względu na unikalny skład, który powoduje odzyskanie wigoru i witalności, wzmacnia system odpornościowy oraz pomaga w zlikwidowaniu stresu. Jednak jego najistotniejsze zalety to stymulacja układu immunologicznego do likwidowania komórek nowotworowych oraz zapobieganie starzeniu się. Grzyby Shitake odmładzają organizm, co pozwala zachować dłużej młody wygląd oraz lepsze samopoczucie. Wyciąg z grzyba Shitake jest bardzo silnym utleniaczem, niszczy wolne rodniki i zapobiega starzeniu się skóry.

Jedną z kardynalnych przyczyn tworzenia się chorób nowotworowych jest osłabiony, źle działający układ immunologiczny. Dobrze funkcjonujący układ odpornościowy organizmu zapobiegnie wzrostowi i rozprzestrzenianiu się komórek rakowych w ciele, dlatego zalecane jest przyjmowanie kapsułek z wyciągiem z Shitake. Wyciąg z grzybka Shitake powoduje zwiększanie aktywności komórek NK czyli naturalnych niszczycieli komórek rakowych, które są uważane za komórki pierwszej linii w walce przeciwko chorobom nowotworowym. Badania kliniczne udowodniły przeciwnowotworowe działanie grzybków Shitake w leczeniu m.in: nowotworów układu trawiennego, raka piersi, płuc jak również w wielu innych rodzajach nowotworów, oraz w profilaktyce przeciwrakowej.

Skrzyp polny. Najistotniejszym składnikiem skrzypu polnego jest krzemionka, która to w błonach śluzowych i w naczyniach krwionośnych, szczególnie kapilarnych, pełni rolę strażnika przeciwdziałającego zawyżonej łamliwości i ich przepuszczalności. Z czasem ubywa tego składnika w organizmie ludzkim i dlatego leki z większą zawartością krzemu specjalnie polecane są dla ludzi w starszym wieku, głównie w początkach miażdżycy, jak również w stanach zapalnych dróg moczowych.

Fiolek trójbarwny – zawiera związki flawonoidowe, a między innymi rutynę, biorącą udział w czyszczeniu krwi i przemianie materii, działa bowiem moczopędnie czego następstwem jest wydalanie z organizmu szkodliwych substancji. Rutyna ułatwia także przyswajanie witaminy C, przedłuża jej działanie w tkankach organizmu, powoduje zmniejszenie przepuszczalności ścian włoskowatych naczyń krwionośnych zapobiegając ich łamliwości.

Mniszek lekarski. Korzeń zawiera związki trójterpenowe o smaku gorzkim, garbniki, kwasy organiczne, związki cukrowe i inne. Kwiaty zawierają oprócz tego niewielkie ilości olejku lotnego, karotenoidy, a sok mleczny tego ziela zawiera również związki kauczuku i inne. Wszystkie te substancje działają głównie żółciopędnie i żółciotwórczo, poprawiają pracę wątroby, ułatwiając przepływ żółci do woreczka żółciowego i dwunastnicy.

Pokrzywa. Surowiec pokrzywy posiada wyjątkowo dużo soli mineralnych, m.in. wapń, fosfor, magnez, żelazo, jak również karotenoidy flawonoidy, kwas mrówkowy i askorbinowy, a także witaminę B2 i K, prowitaminę A oraz garbniki. Korzenie mają ich więcej niż liście. Dzięki zawartości flawonoidów i niektórych kwasów wszystkie wyciągi wodne z liści pokrzywy działają wybitnie moczopędnie powodując zwiększenie wydalania z organizmu chlorków i mocznika. Duże ilości soli mineralnych oraz witamin w liściach uzupełniają w organizmie ich niedobór, pobudzają trzustkę do działania i wytwarzania określonych enzymów trzustkowych, wzmagając ich aktywność.

Morszczyn. Pobudza czynności tarczycy, poprawia przemianę materii, rozszerza naczynia krwionośne, obniża ciśnienie krwi, reguluje wypróżnienia, działa antyseptycznie, moczopędnie, żółciopędnie, likwiduje obrzęki, wykazuje wpływ regenerujący, wzmacniający i przeciwmiażdżycowy.

Koniczyna czerwona – posiada właściwości pobudzające wątrobę i pęcherzyk żółciowy, co wpływa korzystnie na trawienie, zaostrza apetyt i łagodzi zaparcia.

Tymianek. W główniej mierze dzięki związkom flawonoidowym surowiec tego ziela działa przeciwskurczowo na mięśnie gładkie, pobudzając czynność nabłonka górnych dróg oddechowych. Tymianek używa się także w nieżytach żołądka i jelit. Przeciwdziała nadmiernej fermentacji, wzdęciom i pobudza wydzielanie soków trawiennych, poprawia apetyt, usuwa pasożyty jelitowe u człowieka. Tymianek reguluje także krążenie krwi, głównie w kapilarnych naczyniach krwionośnych, przyspieszając spalanie i odżywianie tkanek.

Szałwia – działa odkażająco, ściągająco, przeciwzapalnie i przeciwpotnie. Pobudza również wydzielanie soków trawiennych, reguluje perystaltykę jelit i przyjmowana jest wewnętrznie jako środek przeciwdziałający wzdęciom, nadmiernej fermentacji, w bólach brzucha, kolce jelitowej i przeciw łagodnej biegunce.

Czosnek – zawarte w nim substancje pozytywnie wpływają na serce i układ krążenia, likwidują bakterie, wzmacniają układ odpornościowy oraz poprawiają trawienie.

Zielona herbata – znajdujące się w zielonej herbacie Polifenole redukują tkankę tłuszczową. Równocześnie pobudzają proces rozpadu tłuszczu, ułatwiają jego spalanie oraz przyspieszają proces niszczenia komórek tłuszczowych. Związki polifenolowe wykazują niezwykle silne właściwości antyutleniające, przez co skutecznie eliminują wolne rodniki, traktowane obecnie za główną przyczynę starzenia się. Polifenole zielonej herbaty wykazują silniejsze działanie antyrodnikowe niż witamina E i C.

Błonnik z akacji. Rozpuszczalny błonnik z akacji jest uznanym probiotykiem. Oznacza to, że po rozpuszczeniu w jelicie jest on zupełnie strawiony przez bakterie naszej flory jelitowej. W rezultacie doprowadza to do wzrostu ilości dobroczynnych bakterii kwasu mlekowego, które wzmacniają barierę ochronną organizmu poprzez stworzenie niegościnnego środowiska dla obcych, patologicznych, chorobotwórczy, bakterii czy grzybów.

Po zakończeniu terapii zaleca się kurację preparatem DETOX PROTECTOR, aby oczyścić organizm z toksyn, pasożytów, unieczynnionych komórek zmutowanych itp. Preparat ten można włączyć już w trakcie terapii lekiem CARCINOMA STOP. Będzie na bieżąco usuwał zmutowane, rakowe komórki, pasożyty i wszelkie toksyny

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Tomasz Mrozowski
Grafika – pl.freepik.com

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

mokry odbyt
wilgotny odbyt
raj złośliwy okrężnicy leczenie niekonwencjonalne
czy polipy wpływają na zwężenie stolca
jelitogrube
mokry odbyt leczenie
mokry odbyt biegunka
woreczek zolciowy i krew w kale
kurs kontroli wydawania stolców
korzeń mniszka rak jelita grubego

Sekrety cukrzycy

Posted on 2 lutego 2014 by admin

Comments off

Utrapieniem obecnych czasów są choroby cywilizacyjne. Co prawda, nie są to schorzenia XX i XXI wieku, ponieważ dręczyły one już ludzkość od wieków, niemniej przeobraziły się one obecnie, jak niektórzy naukowcy uważają, niemal w epidemię. Mowa o chorobach układu sercowo – naczyniowego, nowotworowych, cukrzycy oraz otyłości. Schorzenia te mają ze sobą dużo wspólnego, można nawet sprowadzić je do jednego mianownika. Tworzy się bowiem błędne koło, które napędzają wymienione choroby. Powikłania ich są niebezpieczne dla zdrowia i życia, i niezwykle trudno je wykorzenić. W tym artykule omówiono cukrzycę.

Istota cukrzycy

Większość ludzi myśli, że cukrzyca powstaje z nadmiernego spożywania cukru pod różnymi postaciami. Zaprzestanie jedzenia cukru i słodkich produktów poskutkuje ustąpieniem choroby. Gdyby tak faktycznie było, nikt na świecie nie cierpiałby na cukrzycę i jej powikłania. W kraju na cukrzycę typu 2 choruje około dwóch milionów obywateli i liczba ta ciągle wzrasta. Drugie tyle nie ma pojęcia, że ma cukrzycę, ponieważ choroba ta, podobnie jak miażdżyca, nie boli. Częstość zachorowań na cukrzycę narasta wraz z wiekiem, a u osób powyżej 65 roku życia sięga nawet do 40%. Pierwsze oznaki cukrzycy są mało charakterystyczne, dlatego często cukrzyca jest diagnozowana zbyt późno, a przebieg jej jest podstępny i nieodwracalny.

Trzustka wytwarza 2 główne hormony: insulinę i glukagon które odpowiadają za regulację gospodarki węglowodanowej organizmu. Insulina jest napędem dla cukrów prostych i dzięki niej docierają one do komórek organizmu. Gdy jest jej niedobór lub brak, wtedy przyjmowane węglowodany nie są odpowiednio metabolizowane i tworzą tak zwane ciała ketonowe, które są groźne dla organizmu. Powstaje wtedy wiele groźnych stanów. Długotrwała nie leczona cukrzyca tworzy w całym organizmie spustoszenie i powoduje nieodwracalne powikłania, przede wszystkim naczyniowe. Gdy ilość cukru we krwi przekroczy 160 mgala. tzw. próg nerkowy, wtedy cukier wydalany jest przez nerki.

Cukrzyca typu 1 – insulinozależna

Na tą cukrzycę chorują głównie dzieci i ludzie młodzi, najczęściej przed 30 rokiem życia. Cukrzyca typu 1 to około 10 proc. wszystkich przypadków zachorowań cukrzycowych, a chorzy dla podtrzymania sprawności i życia muszą koniecznie stosować insulinę, najczęściej już do końca swoich dni.

Cukrzyca typu 2 – insulinoniezależna

Ten typ cukrzycy trapi osoby przede wszystkim po 40 roku życia i stanowi około 90 proc ogółu zachorowań na cukrzycę. Chorobę tę uważa się jako zespół metaboliczny, którego objawy zwiększają ryzyko wystąpienia miażdżycy i jej powikłań. Nader często jest dziedziczona genetycznie, ale niemały wpływ mają tu także różne czynniki środowiskowe. Dominującą cechą tego typu cukrzycy jest insulinooporność, której towarzyszy zachowane, lecz zaburzone wywarzanie insuliny przez trzustkę. Ten rodzaj choroby bardzo często związany jest z otyłością, nadciśnieniem tętniczym ł zaburzeniami tłuszczów we krwi – zwiększenie stężenia trójglicerdów i zmniejszenie dobrego cholesterolu HDL w surowicy. U chorych na ten typ choroby stosuje się właściwą dietę i doustne leki przeciwcukrzycowe. Jednakże potrzeba przyjmowania insuliny może wystąpić w późniejszej fazie choroby i wynikać z postępującej insulinooporności i nieodpowiedniego do niej wydzielania insuliny przez komórki β wysepek trzustki. Nadto niekiedy chory przyjmuje zarówno tabletki, jak i insulinę w celu uzyskania najlepszego rezultatu leczniczego.

Cukrzyca ciężarnych

Ten charakterystyczny rodzaj cukrzycy występuje niekiedy podczas ciąży i ustępuje po porodzie. Występuje u 2 – 5% ciężarnych kobiet i uwidacznia się w drugiej połowie ciąży. Obejmuje jawną cukrzycę i nietolerancję glukozy, występuje po raz pierwszy podczas ciąży i jest spowodowany metabolicznym i hormonalnym wpływem ciąży na organizm matki. Wiąże się z większym prawdopodobieństwem wystąpienia w późniejszym okresie życia cukrzycy typu 2, co zostało potwierdzone u około połowy wcześniej chorujących. Pacjentka taka dostaje insulinę. Ciekawostką jest to, że dzieci kobiet chorych na cukrzycę rodzą się większe i ważą więcej od innych dzieci, których matki są zdrowe.

Leczenie diabetyka

Kuracja chorych na cukrzycę jest wielokierunkowa. Niezwykle istotne jest stosowanie niefarmakologicznych środków i metod:

l. Właściwe odżywianie – zachowanie odpowiednich proporcji między białkami, węglowodanami i tłuszczami. Trzy posiłki główne i dwa dodatkowe, dobieranie odpowiednich składników pokarmowych.

2. Aktywność fizyczna. W czasie ruchu spalane są węglowodany oraz tłuszcze i reguluje się zarówno poziom cukru jak i tłuszczów we krwi.

3. Ziołolecznictwo. Celem terapii ziołowych jest obniżanie poziomu cukru we krwi, usuwanie szkodliwych produktów metabolicznych oraz zapobieganie powikłaniom. Jeśli to nie pomaga uregulować poziomu cukru we krwi, przyjmuje się leki: tabletki i insulinę. Trzeba dokładnie przestrzegać godzin, ilości stosowanych leków, insuliny. Zwykle insulinę stosuje się 3 – 6 razy na dobę, przed jedzeniem, aby imitować naturalne, fizjologiczne wydzielanie insuliny przez trzustkę, tak jak to się odbywa u osób zdrowych.

Najczęstsze powikłania cukrzycy

Osoby cierpiące na cukrzycę wiedzą, że najgorsze w cukrzycy są jej powikłania. Cukrzyca to choroba całego organizmu, a nie tylko zbyt duża ilość cukru we krwi i nie wolno jej ignorować. Najczęściej powikłania dotykają takich narządów jak:

Oczy – powstaje retinopatia, zaćma, doprowadzając z biegiem czasu do ślepoty.

Nerki – powoli dochodzi do niesprawności nerek pod postacią nefropatii.

Mózg i krążenie – to choroba naczyniowo-mózgowa, występują zmiany w tkance mózgowej, zaburzenia ukrwienia mózgu.

Serce i układ krążenia, następuje: miażdżyca, choroba wieńcowa, zawał serca. U diabetyków występują one dużo szybciej niż u innych osób. U cukrzyka zawał serca może przebiegać bezbólowo.

Obwodowy układ nerwowy – powstaje neuropatia.

Kończyny dolne – może pojawić się stopa cukrzycowa, owrzodzenia, dolegliwości naczyń obwodowych. Trzeba więc systematycznie wykonywać badania oraz często kontaktować się z lekarzami specjalistami.

Dieta w cukrzycy

Dieta dla osoby chorej na cukrzycę powinna być:

• uboga w przetworzony cukier i pokarmy na bazie cukru
• uboga w tłuszcze nasycone, a bogata w nienasycone, najlepsza oliwa z oliwek na zimno
• bogata w błonnik, witaminy i minerały. Zapobiegają zaparciom, niedoborom oraz wielu schorzeniom

Dekalog żywieniowy cukrzyka

l. Jedz często, ale mniejsze porcje.
2. Pamiętaj o indeksie glikemicznym.
3. Staraj się stosować harmonogram posiłków.
4. Nie objadaj się, pozbądź się zbędnych kilogramów.
5. Spożywaj pełnoziarnisty lub razowy chleb, makaron z pełnej mąki i nie łuskany ryż.
6. Codziennie jedz dozwolone warzywa i owoce.
7. Zmniejsz spożywanie tłuszczów i alkoholu.
8. Bądź w ruchu, spalaj dostarczane kalorie.
9. Preferuj gotowanie na parze, zamiast smażenia.
10. Odchodź od posiłku z lekkim niedosytem.

Podział węglowodanów ze względu na szybkość wchłaniania:

Szybko wchłaniające się – w sposób szybki podnoszą poziom cukru we krwi. Chorzy na cukrzycę powinni wystrzegać się tych produktów i spożywać je umiarkowanie. Należ do nich: cukier, słodycze, czekolada, konfitury, ciasta, lody, napoje, soki owocowe, miód, dżemy, słodkie owoce, itp.

Umiarkowanie wchłaniające się – ich wchłanianie można określić jako pośrednio szybkie. Po spożyciu produktów z tej grupy poziom cukru we krwi podnosi się równomiernie. Do tej
grupy należą: produkty zbożowe, chleb, ryż, jarzyny, kasze, płatki, ziemniaki, owoce – banany, jabłka, gruszki, oliwki, poziomki, truskawki, ananasy, melony. W tej grupie znajdują się również produkty mleczne.

Wolno wchłaniające się – są bezpieczne i preferowane dla chorych na cukrzycę. Wchłaniają się najwolniej i poziom cukru we krwi podnoszą bardzo wolno. Do tej grupy produktów zaliczamy: warzywa np. marchew, seler, pomidory, ogórki, kalafior, pietruszka, sałata oraz pieczywo razowe, chleb gruboziarnisty, nie łuskany ryż i grube kasze.

Pokarmy dozwolone w cukrzycy

Pieczywo – bułka paryska, grahamka, pszenno razowe, chleb chrupki, pumpernikiel.

Makarony – zrobione z małą ilością jaj.

Mąka – pszenna, pytlowa, razowa, ziemniaczana, kukurydziana, ryżowa.

Kasza – jęczmienna, ryż, płatki owsiane, kasza manna, płatki kukurydziane, kasza gryczana.

Mleko – świeże, jogurt bez cukru, kefir, przetwory z mleka, odtłuszczone 0,5 proc. – 1,5 proc.

Sery – chude twarogowe, homogenizowane, topiony żółty ser w ograniczonych ilościach.

Jaja – l do 2 tygodniowo, żółtka ograniczać, jaja gotowane.

Mięso – chude, cielęcina, wołowina, chuda wieprzowina, kurczę, kura, perliczka, indyk.

Ryby – chude: dorsz, szczupak, pstrąg, karaś, leszcz, sandacz, gotowany lin

Wędliny – chuda szynka, polędwica, parówki chude.

Masło – świeże, w niewielkich ilościach.

Śmietana – z małą zawartością tłuszczu w ograniczonych ilościach. Korzystniej zastąpić ją jogurtem 0%.

Inne tłuszcze – masło roślinne: rozsądne ilości, oleje roślinne: sojowy, słonecznikowy, arachidowy, margaryna Benecol.

Ziemniaki – gotowane, pieczone w mundurkach, puree.

Warzywa i owoce – kalafior, kapusta, brukselka, pomidory, owoce jagodowe, cytrusowe, owoce dzikiej róży, jabłka, marchew, dynia, sałata zielona, fasola szparagowa, papryka, ogórki, rzodkiew, szczypior, seler, cebula, arbuz, wiśnie, w rozsądnych, niedużych ilościach.

Słodycze – krakersy bez cukru, herbatniki bez cukru.

Przyprawy – cynamon, goździki, skórka cytrynowa, pomarańczowa, sok z cytryny.

W diecie cukrzycowej trzeba wyjątkowo zwrócić uwagę na węglowodany, czyli cukry. Powinno się wykluczyć z diety węglowodany proste, które w sposób szybki wchłaniają się do krwi i bardzo szybko podnoszą poziom glukozy. Te niesprzyjające węglowodany znajdują się w produktach takich jak: cukier, dżemy, miód, marmolada, ciasta, słodycze, słodkie napoje, lody, pieczywo, makarony i ziemniaki.

Dobra rada

Korzystnie jest do każdego posiłku dodawać 1 lub 2 duże łyżki otrąb z owsa. Badania naukowe potwierdziły, że stosowanie glukozy razem z błonnikiem z owsa nie skutkuje drastycznym wzrostem poziomu cukru we krwi.

Indeks glikemiczny (IG)

Żywność o wysokim IG skutkuje wysokim poziomem cukru we krwi i utrzymywaniem się takiego stanu przez dłuższy czas. To zaś powoduje nieprawidłowości w pracy trzustki i powoduje otyłość, a ta dla cukrzyków może okazać się niebezpieczna. Mniejszy indeks glikemiczny posiadają produkty nieprzetworzone. Poza tym trzeba pamiętać, że IG produktów w ich naturalnej postaci jest dużo niższy niż w postaci przetworzonej. Produkty spożywcze sklasyfikowano nie tylko ze względu na ich kaloryczność, lecz również na wysokość indeksu glikemicznego (IG). Potrawy o niskim IG to potrawy zawierające do 55 IG, średnim od 55 do 70 IG, o wysokim zaś wszystkie te produkty, których indeks glikemiczny stanowi powyżej 70 IG.

Produkty o wysokim IG:

Piwo – 110 IG
Ziemniaki smażone – 95 IG
Kleik ryżowy – 90 IG
Miód – 87 IG
Prażona kukurydza – 85 IG
Marchew gotowana – 80 IG
Napoje gazowane – 70 IG
Ziemniaki gotowane – 70 IG
Rogalik – 70 IG

Produkty o średnim IG:

Ziemniaki w mundurkach – 651G
Chleb pełnoziarnisty – 65 IG
Buraki gotowane – 65 IG
Rodzynki – 65 IG
Dżem słodzony cukrem – 65 IG
Owsianka gotowana – 60 IG
Lody słodzone cukrem – 60 IG
Pizza – 60 IG
Spaghetti (ugotowane na miękko) – 55 IG
Brzoskwinie z puszki – 55 IG
Ryż basmati – 50 IG

Produkty o niskim IG:

Płatki śniadaniowe – 45 IG
Jogurt owocowy – 36 IG
Pieczywo chrupkie – 35 IG
Mleko odtłuszczone – 32 IG
Surowa marchewka – 30 IG
Twaróg odtłuszczony – 30 IG
Czekolada gorzka, powyżej 80% kakao – 20 IG
Cebula – 15 IG
Orzechy i migdały – 15 IG
Soja – 15 IG
Ogórki – 15 IG
Pomidory – 15 IG

Powinno się wybierać produkty o niskim indeksie glikemicznym. Istnieje reguła, że im produkt mniej przetworzony, tym ma mniejszy indeks glikemiczny. A więc zamiast np. gotowanej marchwi – surowa. Najbardziej polecane produkty białkowe to chude mięsa i ryby. Chudy nabiał oraz rośliny strączkowe, mimo relatywnie dużej zawartości białka, zawierają także węglowodany. Osobom chorym na cukrzycę zalecane są wszystkie warzywa oprócz ziemniaków, buraków oraz kukurydzy (maksymalnie 2 razy w tygodniu). Zaś oliwa z oliwek dodawana do potraw, orzechy oraz tłuste ryby to najbardziej wartościowe źródła tłuszczu w diecie. I pamiętajmy, że owoców nigdy nie jemy samodzielnie.

Ciekawostka

Okazuje się, że dieta z dużą zawartością witaminy C może obniżać ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. Najważniejszym źródłem witaminy C w diecie są warzywa i owoce. Aby utrzymać zdrowie, każdego dnia należy zjadać minimum 5 porcji warzyw i owoców.

Zioła w cukrzycy

Pomocne, szczególnie w stanach przedcukrzycowych oraz w lekkiej początkowej cukrzycy typu 2 są mieszanki ziołowe.

Mieszanka I według ks. A. Klinuszki

1. Korzeń mniszka lekarskiego
2. Korzeń kozłka
3. Liść borówki czernicy
4. Liść pokrzywy
5. Liść brzozy
6. Kwiat bzu czarnego
7. Liść szałwii
8. Ziele fiołka trójbarwnego
9. Owoc jałowca
10. Ziele rutwicy
11. Strąki fasoli

Przygotowujemy odwar z dwóch łyżek mieszanki na pół litra wody. Zalewamy wieczorem, a rano ogrzewamy na małym ogniu. Pijemy 3 razy dziennie po szklance na 20 minut przed jedzeniem. Po 30 dniach zmieniamy mieszankę na nr II.

Mieszanka II wg ks. A. Klinuszki

1. Ziele rutwicy
2. Owoc jałowca
3. Ziele przywrotnika
4. Kwiatostan lipy
5. Ziele poziomki
6. Liść mącznicy
7. Liść borówki czernicy
8. Ziele jemioły
9. Ziele dziurawca
10. Ziele tysiącznika

Przyrządzamy napar z dwóch łyżek mieszanki na pół litra wody. Zalewamy wieczorem, a rano ogrzewamy na małym ogniu, odstawiamy na 1 godz., następnie przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie po szklance na 20 minut przed jedzeniem.

Mieszanki przeciwcukrzycowe wg prof. A Ożarowskiego

Mieszanka nr 1

Liść orzecha włoskiego – 50 g
Liść borówki czernicy – 50 g
Ziele serdecznika – 25 g
Liść pokrzywy – 25 g

Zalewamy 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami wrzącej wody i postawiamy na parze pod przykryciem na 20 min. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy. Pijemy w 2 – 3 porcjach w ciągu dnia między posiłkami.

Mieszanka nr 2

Ziele rutwicy – 30 g
Strąki fasoli – 30 g
Korzeń łopianu – 30 g
Liść borówki czarnej – 20 g
Kwiat mniszka lekarskiego – 20 g
Korzeń mniszka lekarskiego – 20 g
Korzeń lukrecji – 20 g
Owoc kopru włoskiego – 20 g

Zalewamy dwie łyżki mieszanki jedną szklanką ciepłej wody i gotujemy powoli pod przykryciem 3 min. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy trzy razy dziennie po jednej szklance odwaru między posiłkami w lekkich postaciach cukrzycy.

Diabetosan

Diabetosan to gotowa mieszanka ziołowa składająca się z ziela rutwicy, strąków fasoli, liścia borówki czernicy, liścia pokrzywy, liścia szałwii i korzenia mniszka. Zalewamy 2 – 3 łyżki ziół 2 – 3 szklankami gorącej wody i gotujemy łagodnie pod przykryciem 2 minuty. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy po 2/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie między posiłkami w lekkich stanach cukrzycy za zgodą lekarza.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Książki i wydawnictwa o tematyce cukrzycy:

Cukrzyca. Zdrowa dieta

Cukrzyca u dzieci

Cukrzyca w populacji wieku rozwojowego

Rodzina dziecka z cukrzycą

Cukrzyca Praktyka lekarza rodzinnego

Zdrowie w pigułce Cukrzyca

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

medycyna ludowa sposoby na cukrzyce
www doxsazyna obniza potencje medycyna
cukrzyca b leczenie ludowe
gotowe mieszanki przeciwcukrzycowe
gotowa mieszanka przeciwcukrzycowa
zioła przeciwcukrzycowe
goździki na cukrzycę
cukrzyca typu 1 bioenergoterapia
cukrzyca medycyna ludowa
zwalczanie cukrzycy medycyna ludowa

Miód i cynamon

Posted on 13 stycznia 2014 by admin

Comments off

Dobroczynne właściwości miodu i cynamonu

W poniższym artykule Jakub Karski rozmawia z krakowską terapeutką, Stefanią Mazurek, która przedstawia dobroczynne właściwości miodu i cynamonu, które odkryła w czasie swojej 30 letniej praktyki terapeutycznej.

Fakty na temat miodu i cynamonu

Obecnie miód jest wytwarzany w przeważającej większości krajów. Dzisiaj już świat naukowy powszechnie uznaje, że jest on bardzo skutecznym lekiem prawie na każdego rodzaju choroby. A mieszanka miodu i cynamonu usprawnia kurację znacznej części znanych nam chorób. Miód może być używany bez efektów ubocznych przez każdego człowieka, niezależnie od choroby, która go trapi. Dietetycy twierdzą jednogłośnie, że miód chociaż jest słodki, to spożywany w odpowiednich ilościach, nie szkodzi osobom chorym na cukrzycę. Wyjątkowe cechy lecznicze posiada miód połączony z cynamonem. Kanadyjska gazeta „Weekly World News”, na podstawie badań przeprowadzonych przez naukowców z krajów zachodnich, w wydaniu z 17 stycznia 1995 r. podaje wykaz dolegliwości, które można leczyć miodem i cynamonem nadmienia Stefania Mazurek.

Choroby serca

Z miodu i cynamonu robimy pastę, nakładamy na chleb zamiast dżemu i jemy codziennie na śniadanie. Pasta taka zmniejsza poziom cholesterolu i zabezpiecza przed chorobami serca. Także osoby po przebytym zawale, spożywając codziennie miód z cynamonem, będą zabezpieczone przed kolejnym atakiem serca. Systematyczne spożywanie pasty z miodu i cynamonu łagodzi zadyszkę oraz wzmacnia siłę serca. Z czasem arterie i żyły tracą swoją elastyczność i wykazują tendencję do zatykania się. Miód i cynamon udrażniają je, oraz sprawiają, że krew płynie w nich bardziej swobodnie.

Zapalenie stawów

Ludzie, którym dokucza zapalenie stawów powinny codziennie wypijać, rano i wieczorem, szklankę ciepłej wody wymieszanej z 2 łyżkami miodu i l łyżeczką cynamonu. Pijąc systematycznie taką miksturę, nawet przewlekłe zapalenie stawów może zostać wyeliminowane. Ostatnie badania wykonane przez Copenhagen University podają, że wśród 200 pacjentów u 73 z nich zniknął ból. W czasie jednego miesiąca prawie wszyscy pacjenci, którzy wcześniej nie potrafili chodzić lub poruszać się ze względu na zapalenie stawów, zaczęli funkcjonować normalnie, bez żadnych oznak bólu. Osobom tym serwowano przed śniadaniem mieszankę: 1 łyżeczka miodu i 0,5lyżeczki cynamonu.

Infekcje pęcherza

Rozpuszczamy dwie łyżeczki cynamonu i jedną łyżeczkę miodu w szklance letniej wody i wypijamy. Taka mieszanka likwiduje drobnoustroje znajdujące się w pęcherzu.

Cholesterol

Jak podaje wymienione już dzisiaj czasopismo – 2 łyżeczki miodu i 3 łyżeczki cynamonu, wymieszane z 16 uncjami wody, podane chorym z podwyższonym poziomem cholesterolu we krwi, sprawiają jego obniżeniu o ok. 10% w ciągu 2 godzin. Zgodnie z doświadczeniami mojej długoletniej praktyki terapeutycznej, niewątpliwym jest fakt, że codzienne przyjmowanie miodu znacznie zmniejsza problemy z cholesterolem – zapewnia krakowska terapeutka.

Przeziębienie i grypa

Osoby przeziębione o różnym stopniu nasilenia powinny spożywać codziennie przez 3 dni jedną łyżeczkę letniego miodu zmieszanego z 0,2 łyżki cynamonu, co zlikwiduje chroniczny kaszel, objawy przeziębienia oraz udrożni zatoki. Naukowcy z Hiszpanii stwierdzili, że w miodzie znajduje się pewien naturalny składnik, który niszczy drobnoustroje grypy i uodparnia przed tą chorobą – dowodzi krakowska terapeutka.

Rozstrój żołądka, niestrawność i wzdęcia

Miód i cynamon koją ból brzucha oraz likwidują wrzody żołądka. Już dwie łyżeczki miodu z cynamonem przyjęte przed posiłkiem zmniejszają kwasowość i usprawniają trawienie ciężkostrawnych potraw. Według badań przeprowadzonych w Indiach i Japonii, miód spożywany razem z cynamonem łagodzi również wzdęcia – nadmienia pani Stefania.

Układ odpornościowy

Codzienne spożywanie miodu i cynamonu wzmacnia cały układ odpornościowy oraz zabezpiecza organizm człowieka przed szkodliwymi bakteriami i wirusami. Naukowcy wyliczają wiele witamin, które znajdują się w miodzie. Ten pszczeli produkt posiada również sporo wartościowych dla zdrowia pierwiastków np. żelazo. Systematyczne jedzenie miodu wzmacnia białe krwinki i przysposabia je do walki z bakteriami oraz chorobami wirusowymi.

Długowieczność

Systematyczne picie herbaty z miodem i cynamonem opóźnia zniszczenia organizmu, spowodowane procesem starzenia. Bierzemy cztery łyżki miodu, jedną łyżkę cynamonu i 3 szklanki wody, a następnie wszystko razem zagotowujemy. Wypijamy pół szklanki 3 – 4 razy dziennie. Dzięki temu twoja skóra odzyska świeżość, a proces starzenia zmniejszy tempo. Wtedy także długość Twojego życia ulegnie wydłużeniu, a stulatek poczuje się prawie tak dobrze, jak nastolatek – zaręcza pani Stefania.

Utrata wagi

Wcześniej ugotowany w szklance wody miód i cynamon pijemy na pusty żołądek codziennie rano i wieczorem przed snem. Systematyczne picie takiej mieszanki zmniejsza wagę nawet u osób bardzo otyłych.

Nowotwór

Badania przeprowadzone w ostatnich latach w Japonii i Australii dowiodły, że udało się efektywnie wspomóc leczenie pacjentów, u których stwierdzono zaawansowane stadia raka żołądka i kości, kuracją z miodu i cynamonu. Chorzy cierpiący na tego rodzaju nowotwory powinny spożywać l łyżeczkę miodu z l łyżeczką cynamonu, przez 30 dni, 3 razy dziennie.

Zmęczenie

Cukier, który znajduje się w miodzie ma działanie dobroczynne, nie jest on szkodliwy dla człowieka. Osoby starsze, spożywające często miód i cynamon są bardziej ożywione i sprawniejsze od swoich rówieśników, nie mających dostępu do tego wyjątkowego daru natury. Pani Stefania zaleca ludziom w podeszłym wieku spożywanie systematycznie takiego napoju: 1/2 łyżeczki miodu rozpuszczonego w szklance wody, z dodatkiem szczypty cynamonu. Obiecuję, że codzienne picie takiej mikstury, rano i po południu ok. godziny 15.00, kiedy obniża się aktywność organizmu, sprawi, że już w ciągu jednego tygodnia odzyskamy żywotność.

Nieświeży oddech

Mieszkańcy Afryki południowej codziennie rano płuczą gardło mieszanką z jednej łyżeczki miodu i cynamonu z ciepłą woda, a ich oddech zachowuje świeżość cały dzień. Dlatego moim pacjentom, którzy uskarżają się na nieprzyjemny zapach z ust, zawsze zalecam tę naturalną metodę zdradza w sekrecie krakowska terapeutka – Stefania Mazurek.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – porad wysłuchał Jakub Karski
Grafika – pl.freepik.com

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

miód z cynamonem
miód i cynamon
miod z cynamonem na odchudzanie
cynamon na stawy
woda z miodem i cynamonem na odchudzanie
cynamon z miodem
cynamon i miód
miód i cynamon na odchudzanie
miod i cynanon na zaparcia
miod i cynamon leczenie

Dieta wątrobowa

Posted on 3 stycznia 2014 by admin

4 komentarze

Leczenie dietetyczne to podstawa kuracji

Obecnie sporo ludzi ma dolegliwości przewodu pokarmowego, głównie wątroby. Są to choroby przewlekłe i niezwykle ważną sprawą jest stosowanie stosownej diety. O skali tego zjawiska tzn. chorób wątroby i dróg żółciowych nie trudno się przekonać będąc w aptece, sklepie zielarskim, no i w przychodniach czy szpitalach. Niekiedy pacjenci opuszczający oddział szpitalny mają w zaleceniach stosowanie diety wątrobowej. Jednak nikt dokładnie nie informuje o szczegółach co jeść , a czego nie można spożywać. Nie mówiąc już o tym, jak przygotować poszczególne potrawy – czy jeść bardziej surowe, czy może gotować lub piec? A wystarczy jeden błąd dietetyczny, aby zaszkodzić sobie. Dlatego by prawidłowo i z pożytkiem tworzyć swoje menu, leczyć się także dietą powstał ten artykuł. Zalecenia dietetyczne należy przestrzegać stale, a wtedy odczujemy ulgę i będziemy mieć lepsze samopoczucie. Najlepsze jest bowiem to, co sami z rozwagą przygotujemy. Odkładamy więc wizyty w barach, restauracjach czy bufetach. Jeśli tego nie zrobimy to niestety nasza wątroba odczuwalnie da o sobie znać.

Cel diety wątrobowej

Najważniejszym celem stosowania diety wątrobowej jest ochrona tkanki wątrobowej przed szkodliwym wpływem niektórych pokarmów, głównie przed jej przeciążeniem. Dieta wątrobowa może być w niektórych stadiach choroby zaostrzona przez lekarza, np.: w przypadku stanów ostrych i silnego podrażnienia wątroby, dróg żółciowych. Pamiętać trzeba, że wątroba to ogromne laboratorium, w którym odbywa się bardzo dużo procesów. Bez udziału wątroby nie da się żyć, a w porównaniu z nerkami czy płucami mamy ją tylko jedną. Toteż dieta jest tak samo ważna jak przyjmowanie lekarstw. Niektóre osoby mające kłopoty z wątrobą niekiedy robią duży błąd jedząc niedozwolony pokarm, a później prędko połykają pomocne leki np. Raphacholin, No-Spę, Sylimarol, piją ziółka. Nie wolno tego robić.

Co jeść, a czego unikać

Obecnie zakłada się, że dieta powinna być zbliżona do żywienia pełnowartościowego. Należy tylko je zmodyfikować, zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym, jak również zmienić techniki przygotowywania potraw. Szczególne miejsce w diecie wątrobowej mają tłuszcze i białka.

Tłuszcze

Niektóre tłuszcze znacznie obciążają przewód pokarmowy, głównie wątrobę. Toteż warto unikać tak zwanych ciężkich tłuszczów: smalcu, margaryny, łoju, słoniny itp. Dopuszczalne są w rozsądnych, niedużych ilościach: świeże masło, śmietana, oliwa z oliwek i niektóre oleje – sojowy, słonecznikowy, kukurydziany. Istotne, aby nie spożywać pokarmów obfitujących w tłuszcze zwierzęce: podrobów, tłustych mięs, wędlin i zastąpić je szlachetnymi gatunkami i rybami oraz chudym drobiem. Należy także wiedzieć, że nie sprzyjają zdrowieniu wątroby żółtka jaj. Ponadto tłuszcze pobudzają i drażnią pęcherzyk żółciowy. Trawienie ich odbywa się przy pomocy treści żółciowej w dwunastnicy. Szczególną uwagę powinni zachować chorzy i ozdrowieńcy wirusowego zapalenia wątroby w skrócie WZW, stanów żółtaczkowych, kamicy żółciowej, innych stanów zapalnych wątroby i dróg żółciowych oraz nowotworów, a także z marskością wątroby.

Białka

Dla leczonej wątroby białka są bardzo wskazane. Ze składników zawartych w białkach wątroba pobiera chroniące ją substancje. Białka bowiem chronią komórki wątrobowe przed zwyrodnieniem. Niezwykle istotne są metody przygotowywania z nich potraw. Najkorzystniejsze jest gotowanie w czasie którego przechodzą do wody z mięs, ryb niektóre składniki i są w ten sposób usuwane. Pełnowartościowe białko znajduje się w mięsach, rybach, mleku, serach i jajach. Nie dopuszczalne jest pieczenie, smażenie, duszenie. Na ogół zakłada się, że osoby z chorą wątrobą powinni dziennie przyjmować od 1,5 do 2 g czystego białka na kg należnej masy ciała. Ogół potraw białkowych powinien jednak zawierać jak najmniejszą ilość tłuszczów zwierzęcych. Czyli jemy chudy twaróg, chude gatunki mięs i ryb. Co jeść, a czego unikać? Oto najczęściej zadawane pytanie. Wystarczy spojrzeć na poniższy wykaz, aby szybko i spokojnie wybrać to, co najkorzystniejsze i najzdrowsze dla chorej, uszkodzonej, powracającej do zdrowia wątroby.

Produkty dozwolone w diecie wątrobowej

– Pieczywo: czerstwe białe, sucharki
– Kasze: wszelkie typy i odmiany
– Nabiał: mleko słodkie chude, zsiadłe, jogurt, kefir, chudy twaróg, biały ser twarogowy
– Jajka: białko
– Mięsa, ryby, wędliny: chude gatunki – cielęcina, wołowina, królik, konina, kurczak, indyk, dorsz, płotka, sandacz, karmazyn, chuda szynka, polędwica
– Tłuszcze: świeże masło, słodka śmietanka, oliwa z oliwek, oleje: słonecznikowy, sojowy, kukurydziany
– Warzywa: marchew, buraki, dynia, sałata, szpinak, szparagi, pomidory, kabaczek, pietruszka, bulwy
– Owoce: wszystkie surowe i gotowane, soki owocowe, jabłka pieczone, galaretki, musy, nektary, przeciery
– Cukry: cukier, miód, dżemy, marmolady, konfitury, powidła
– Przyprawy: sól, sok z cytryny, kwasek cytrynowy, skórka cytrynowa, pomarańczowa, koncentrat z róży, pomidorowy, kminek, cynamon, wanilia
– Używki: słaba herbata, słaba kawa z mlekiem

Produkty zabronione w diecie wątrobowej

– Pieczywo: razowe, świeże, francuskie
– Nabiał: sery topione, sery fermentowane, sery żółte, tłuste sery białe i tłusty twaróg, żółtka
– Mięsa – tłuste gatunki: kaczka, gęś, wieprzowina, baranina, łosoś, węgorz, śledź, karp, wędliny i konserwy mięsne, i rybne, parówki, podroby, pasztety
– Tłuszcze: smalec, słonina, łój, boczek, tłuszcz gęsi i kurzy, margaryna twarda, ceres, buliony, rosoły
– Warzywa: kapusty, kalarepa, cebula, rzepa, rzodkiew, kalafior, brukiew, por, ogórki świeże i kiszone, konserwowe, czosnek, grzyby pod każdą postacią
– Owoce: wszelkie niedojrzałe, gruszki, gazowane napoje i soki
– Cukry: czekolady, kakao, cukierki czekoladowe, ciastka, torty, kremy, lody
– Przyprawy: pieprz, musztarda, gorczyca, ocet, papryka, orzechy, migdały, marynaty
– Używki: mocna herbata, mocna kawa, papierosy, alkohol – także piwo

Osoby chore na wątrobę powinny zrezygnować całkowicie z picia kawy prawdziwej. Jest ona wręcz zabójcza dla wątroby.

Cenne uwagi

Istnieje bardzo dużo zaleceń, rad i przykazań dla chorych na wątrobę i drogi żółciowe. Powinno się znać te najistotniejsze. Wymieńmy więc część z nich:

• Posiłki spożywaj częściej, 5 – 7 razy w ciągu dnia, jednak w małych ilościach. Nie przeciążysz wtedy wątroby i całego organizmu.
• Nie dopuszczaj do otyłości i stłuszczenia wątroby.
• Jedzenie i napoje nie powinny być ani zbyt gorące, ani też za zimne.
• Zrezygnuj z zup gotowanych na mięsie. Z powodzeniem możesz je zastąpić wywarami warzywnymi. Są o wiele zdrowsze i smaczniejsze. Nie korzystaj z też bulionów, rosołów w kostkach. Są przeznaczone dla ludzi zdrowych.
• Zupy zaprawiaj łyżką śmietanki lub łyżeczką świeżego masła. Nie używaj zasmażek.
• Do zup dodaj siekaną natkę pietruszki albo rzeżuchę czy też koperek.
• Polecane zupy to: mleczne, krupniki, jarzynowa, barszcze zakwaszane sokiem cytrynowym lub kwaskiem cytrynowym (zabroniony ocet), pomidorowa, owocowe.
• Mięsa najlepsze są gotowane, bitki z drobiu opiekane bez tłuszczu. Pieczenie dozwolone jest jedynie na ruszcie, rożnie, grillu, w piekarniku lub w prodiżu. Korzystnie jest mięsa i ryby owijać w pergamin i piec. Niektórzy używają też folii aluminiowej.
• Potrawy półmięsne gotuj na parze np. ryż wymieszany z gotowanymi jabłkami, zieloną pietruszką i kurczakiem. Używaj też do tego celu inne kasze.
• Do potraw półmięsnych, mięsnych i ryb dodawaj zawsze gotowane warzywa i surówki dokładnie rozdrobnione.
• Nie zapominaj o produktach mlecznych – to wartościowe źródło białka i wapnia.

Przepisy kulinarne

W zależności od stanu zdrowia i kondycji układu pokarmowego, lekarz zaleca choremu na wątrobę stosowanie odpowiedniej diety. W przypadku ostrym – najczęściej dopuszczalne jest picie gorzkiej herbaty. Stopniowo wprowadza się lekkie i łatwo strawne pokarmy. W ostrej diecie wątrobowej będzie to kleik w różnych wersjach. Możemy go przygotować w łatwy sposób.

Kleik z płatków owsianych

10 dag płatków owsianych, około 3 litry wody i sól do smaku. Do gorącej wody wsypujemy płatki, stale mieszając, dopóki się nie zagotują, a następnie gotujemy na małym ogniu, okresowo mieszając je. Po około 45 minutach, gdy kasza jest już dobrze rozklejona przetrzej przez gęste sito i dopraw solą. Gdy lekarz zezwoli możemy dodać odrobinę świeżego masła.

Kleik ryżowy

15 dag ryżu, 3 litry wody, sól do smaku. Przygotowanie – jak wyżej.

Kleik z kaszy manny

10 dag kaszy manny, 3 litry wody i sól do smaku. Przygotowanie jak wyżej. W późniejszym okresie dietę trzeba powoli rozszerzać. Poniżej przedstawiono kilka przepisów na potrawy.

Barszcz zakwas buraczany

Trzy obrane i opłukane buraczki ćwikłowe, ½ litra przegotowanej wody, sól, cukier, kawałek skórki z razowego chleba. Umyte, obrane i opłukane buraki kroimy w plasterki i wkładamy do kamiennego garnka, zalewamy ostudzoną wodą, dodajemy szczyptę soli i cukru, a na wierzch kładziemy skórkę z razowego chleba. Całość nakrywamy poczwórnie złożoną gazą i odstawiamy w ciepłe miejsce w kuchni na około 5 dni. Zbieramy z wierzchu szumowinę i przelewamy do butelek. Możemy dodać trochę kminku. Popijamy taki zakwas codziennie. Namawiamy do picia całą rodzinę.

Surówka warzywna

Jedna główka zielonej sałaty, 10 dag marchwi, 10 dag selera, l jabłko, łyżka pokrojonej drobno natki pietruszki, 2 łyżki oliwy z oliwek, trochę soli i cukru, sok z cytryny. Listki sałaty myjemy, oczyszczamy i odsączamy, kroimy w paski. Seler i marchewkę myjemy, obieramy, płuczemy i ścieramy na grubej tarce, jabłko zaś myjemy, obieramy i kroimy na drobno. Wszystkie warzywa mieszamy z natką pietruszki, dodajemy oliwę z oliwek oraz sól i cukier do smaku, doprawiamy sokiem z cytryny.

Kasza gryczana na sypko

20 dag kaszy gryczanej, białko jaja, jedna łyżeczka masła, sól do smaku. Kaszę odsiewamy, przebieramy i zacieramy białkiem jaja, a następnie rozkładamy cienką warstwą na blasze i suszymy w piekarniku. Dwa razy tyle wody, co kaszy zagotowujemy z dodatkiem soli i masła. Na wrzącą wodę wsypujemy kaszę i zagotujemy. Garnek przykrywamy i wstawiamy do lekko nagrzanego piekarnika. W czasie wypiekania mieszamy lekko widelcem. Po wyjęciu można kasza jest gotowa do jedzenia.

Ryba w pergaminie

50 dag ryby, może być sandacz lub leszcz, sól. Rybę czyścimy i myjemy, z łbów usuwamy oczy, a następnie nacieramy solą, owijamy szczelnie w pergamin i pieczemy w piekarniku.

Cielęcina gotowana

50 dag cielęciny, 30 dag włoszczyzny oraz sól do smaku. Jarzyny myjemy, obieramy i płuczemy, a następnie kroimy w plastry i zalewamy niewielką ilością wrzącej wody, dodajemy sól i gotujemy. Mięso zaś myjemy, kroimy i wkładamy do wrzącego wywaru, po czym gotujemy aż zmięknie. Podajemy z ziemniakami puree.

Ziemniaki puree

60 dag ziemniaków, ½ szklanki mleka, sól, dwie łyżeczki masła, zielona pietruszka lub koperek. Ziemniaki myjemy, obieramy i wrzucamy do wrzącej osolonej wody. Gdy będą miękkie odcedzamy i przepuszczamy przez maszynkę, a następnie dodaj mleko i masło, i dokładnie je mieszamy. Na wierzch sypiemy drobno pokrajaną zieleninę.

Przykładowy menu

I śniadanie: biały ser, czerstwa bułka, masło, herbata, miód.
II śniadanie: dozwolone owoce.
Obiad: zupa koperkowa z ryżem, gotowana cielęcina, ziemniaki, surówka warzywna, kompot z truskawek.
Podwieczorek: pieczone jabłko.
Kolacja: kasza gryczana, zsiadłe mleko, galaretka owocowa.

I śniadanie: szynka gotowana, czerstwe pieczywo, herbata.
II śniadanie: mus jabłkowy.
Obiad: zupa owocowa, ryba pieczona w pergaminie, ziemniaki puree, szpinak, kompot.
Podwieczorek: sok owocowo – jarzynowy wyciskany.
Kolacja: twaróg, czerstwe pieczywo, kawa zbożowa z mlekiem, miód

Likwidowanie wzdęć i zaparć

Niekiedy miewamy kłopoty z wzdęciami, nieprawidłowościami trawienia. W prosty sposób można tym przykrym objawom zapobiec. Do tego celu użyjemy ziół. Wystarczy przyjmować po 1/2 łyżeczki po jedzeniu zmielonego świeżo kminku i majeranku. Majeranek i kminek należy mielić w młynku z osobna. Nie połykamy samego proszku, lecz starannie żujemy i popijamy przegotowaną wodą, a jeszcze lepiej ziołami wątrobowymi, np. z 4 części dziurawca i l części mięty pieprzowej. Nadmiernie tworzące się gazy są niezwykle dokuczliwe, również niekorzystne zarówno dla chorej wątroby, jak i całego przewodu pokarmowego. Przy braku majeranku można spożywać sam kminek – jedną sproszkowaną łyżeczkę. Sposób ten jest także godny polecenia dla osób nie mających problemów z dolegliwościami wątroby, ale stołujących się w barach, lokalach gastronomicznych, także spożywających tłuste i ciężko strawne pokarmy.

Następnym sporym problemem dla chorej wątroby są zaparcia. A niestety, dość często one u takich chorych występują. Nie należy rezygnować z naturalnych sposobów zapobiegających i likwidujących zaparcia. Przede wszystkim powinniśmy jadać owoce i warzywa. Mają one dla nas zbawienne działanie, pomagają w usuwaniu z jelit zalegające masy. Bardzo dobrym naturalnym specyfikiem pochodzenia roślinnego jest granulat Cholegran, który każdy może zażywać 2 – 3 razy dziennie po pół łyżeczki, popijając ciepłym płynem.

W miejsce Cholegranu można używać mieszankę ziołową o nazwie Cholagoga III przy zaparciach. 1 łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzącej wody i gotujemy pod przykryciem 3 minuty, odstawiamy na 10 – 15 minut i po przecedzeniu pijemy. Nie zalecane jest używanie pojedynczych ziół mających właściwości mocno przeczyszczające np. kory kruszyny, liści senesu. Korzystniejsze będą mieszanki ziół o wielokierunkowym, dobroczynnym działaniu.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Marek Mróz

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

barszcz bialy a watroba
Sok z kiszonych ogórków a wątroba
raphacholin stłuszczenia wątroby
ogorki kiszone przy stluszczeniu watroby
Ogórki kiszone a wątroba
Ogórki a wątroba
Kiszonki przy chorej wątrobie
czy ogórki szkodzą wątrobie
czy ogórki kiszone szkodzą wątrobie
stluszczenie a kiszonki