admin « Page 9 « Medycyna Naturalna

Author Archives: admin

Bolące korzonki

Posted on 8 maja 2014 by admin

Comments off

Bóle w dolnej części kręgosłupa, zwane zwyczajnie bólami krzyża, odczuwa większość, bo ok. 80 % ludzi w czasie swojego życia. Są to bóle o różnorakim natężeniu. W przeważającej części przypadków są to osoby u których nie stwierdza się żadnego schorzenia kręgosłupa poza zmianami zwyrodnieniowymi, które jak wiadomo są pospolitym zjawiskiem, zwłaszcza u ludzi starszych.

Poniższe nazwy określają takie same, lub zbliżone mechanizmem stany chorobowe. Są to:

• Dyskopatia
• Choroba krążka międzykręgowego
• Przepuklina jądra miażdżystego
• Przepuklina jądra galaretowatego
• Wypadnięcie jądra miażdżystego
• Wypadnięcie dysku
• „Korzonki”, zapalenie korzonków
• Ischias
• Rwa kulszowa
• Lumbago
• Lumbalgia

Definicja bólu krzyża

Bólem krzyża inaczej ból korzonków przyjęto nazywać wszystkie bóle umiejscowione w dolnym odcinku kręgosłupa lub wywodzące się z tego odcinka, który może promieniować do pośladków lub kończyny dolnej po jednej lub obu stronach.

Kiedy ból taki zaistnieje pierwszy raz w życiu, zwykle nie wiadomo, jaka jest tego przyczyna i jaki będzie jego dalszy przebieg, a dokonywane przeważnie rozpoznania: ból krzyża lub lędźwioból, lumbago czy dawniej postrzał, oznaczają tylko subiektywny objaw i nie przesądzają o przyczynie. Nie należy stawiać diagnozy zapalenia korzonków, gdyż nie ma w anatomii i medycynie takiej jednostki chorobowej ani też nie ma podstaw do rozpoznania procesu zapalnego.

Ostry i przewlekły ból krzyża

Podział bólu na ostry i przewlekły jest umowny. Przyjmuje się, że ostry ból trwa do miesiąca, a przewlekły – ponad trzy miesiące. Jeśli ten sam ból trwa krócej niż trzy miesiące, ale nawraca, również jest uważany za ból przewlekły, nawracający.

Nieco o bólu krzyża

Ból krzyża może wywodzić się z okostnej, stawów międzykręgowych i krzyżowo – biodrowych, więzadeł, naczyń, opon, osłonek nerwowych oraz z mięśni, których znaczenie w genezie bólów krzyża jest niedoceniane. Bogato unerwiony jest pierścień włóknisty krążka międzykręgowego od strony kanału kręgowego, którego struktura w największym stopniu ulega procesowi zużycia i zwyrodnienia.

Ból wiązany jest głównie ze zmianami w krążku międzykręgowym, w stawach międzykręgowych, stawach krzyżowo biodrowych oraz ze zwężeniem kanału kręgowego. Zmiany zwyrodnieniowe mają początek najczęściej właśnie w krążku międzykręgowym i na początku są bezobjawowe. Mogą również powodować obraz dyskopatii z objawami neurologicznymi. Zmiany zwyrodnieniowe są efektem zużycia tkanki łącznej, które postępuje na skutek przeciążenia, urazów, różnych chorób, jednak ich obecność nie zawsze oznacza istnienie bólu. Prędkość tych zmian słabnie wraz z wiekiem, a jednocześnie wzrasta liczba dolegliwości spowodowanych bólem.

Dyskopatia

Dyskopatia od łac. discus jest chorobą krążka międzykręgowego, która jest często traktowana za główną lub mylnie za jedyną przyczynę bólów kręgosłupa, zwłaszcza w odcinku lędźwiowo – krzyżowym, nazywanych „bólami krzyża”. Konsekwencją dyskopatii może być wypuklenie lub wypadnięcie jądra miażdżystego z objawami ucisku korzenia powodującymi ból krzyża lub rwę korzeniową.

Dyskopatię rozpoznaje się wtedy, gdy są na to dowody kliniczne i radiologiczne. Ból w dyskopatii jest tylko objawem w zespole neurologicznym, jaki tworzy się w wyniku zmian zwyrodnieniowych w krążku, prowadzących do uszkodzenia. Na powstawanie tych zmian mają wpływ głównie urazy, przeciążenia, różne choroby tkanki łącznej i czynniki genetyczne odpowiedzialne za jakość tej tkanki.

Leki przeciwreumatyczne

Wszystkie niestereidowe leki przeciwzapalne działają w podobny sposób – hamują ból i zapalenie. Nie skracają trwania choroby. Jeśli ból minie, ich przyjmowanie najczęściej jest niepotrzebne. Poszczególne NLPZ różnią się stopniem szkodliwego działania na śluzówkę żołądka. Ten sam lek często występuje pod wieloma różnymi nazwami. I tak nazwa międzynarodowa: Diklofenak może być zapisana jako: Voltaren, Majamil, Naklofen, Olfen, Diclo Duo, Diclouno i wiele innych.

Czasami warto przyjmować osłonowy lek żołądkowy. Do tego szereg maści, żeli itd. Pamiętajmy jednak, że leczenie musi być kompleksowe, a nie wybiórcze.

Czy tylko łóżko?

W przeszłości unieruchomienie było podstawą w leczeniu ostrego bólu krzyża. Obecnie panuje zupełnie inny pogląd – ruch i ćwiczenia oraz normalne zachowanie się. Dłuższa kuracja niekorzystnie wpływa zarówno na krążenie, wydolność oddechową, mineralizację kości, jak i na psychikę, ugruntowując poczucie ciężkości choroby. Odczuwalną ulgę przynoszą hydromasaże oraz pływanie. Odciążamy kręgosłup, a przy tym i korzonki

Dekalog zaleceń kręgosłupowych

1. Nigdy nie schylamy się na prostych nogach – obie zginamy w kolanach.
2. Zawsze staramy się zachować odpowiednie ułożenie kręgosłupa.
3. Unikamy gwałtownego ruchu wyprostu lub zgięcia połączonego ze skrętem tułowia w bok.
4. Maksymalna granica dźwiganego ciężaru nie powinna przekraczać 15 kg.
5. Ciężar podnosimy płynnym ruchem przez wyprostowanie kolan, ciężar na brzuchu, klatce piersiowej. Stopy muszą być rozstawione.
6. Siadanie, wstawanie z krzesła oraz łóżka zawsze wykonujemy spokojnie, bez raptownych ruchów.
7. Z łóżka najlepiej wstajemy powoli z leżenia na boku, podpierając się rękami, nogi zgięte opuszczamy z łóżka, zachowując odpowiednie ułożenie kręgosłupa.
8. Dbamy o właściwe siedzenie, łóżko, materac i poduszkę.
9. Nic nie zastąpi systematycznych, odpowiednio dobranych ćwiczeń i ruchu.
10. Ważna jest pozycja ciała oraz dobrze dobrane obuwie – wykluczone wysokie obcasy, szpilki.

Gdy będziemy pamiętać o tych prostych zasadach jesteśmy w stanie odciążyć nasz kręgosłup, oraz unikać niepotrzebnych epizodów bólowych

Ruch dla kręgosłupa

Mądre porzekadło mówi, że ruch zastąpi każdy lek, lecz żaden lek nie zastąpi ruchu. Stąd też regularne wykonywanie przedstawionych dalej ćwiczeń uchroni Cię przed bólami i chorobami kręgosłupa, w szczególności wzmocni mięśnie kręgosłupa. Przedstawione ćwiczenia wykonujemy co najmniej cztery razy w tygodniu, a najlepiej codziennie.

Kilka dobrych rad

• Jeżeli nie ćwiczyłeś dotychczas, staraj się stopniowo zwiększać swoją aktywność fizyczną.
• Zmień wcześniejsze nawyki: zrezygnuj z windy, korzystaj ze schodów, zamień przejazd 1- 2 przystanków na przejście pieszo, nie przesiaduj za długo przed telewizorem i komputerem.
• Systematycznie gimnastykuj się, dla przyjemności i lepszego samopoczucia a nie wyczynowo. Zacznij od 10 minut dziennie.
– każdą serię ćwiczeń powtarzaj nie częściej niż 2 -3 razy dziennie,
– gdy poczujesz zmęczenie – odpocznij,
– po kilku dniach możesz wykonywać je 4 razy dziennie.

Ćwiczenie l

Kładziemy się na macie lub dywanie na plecach. Uginamy kolana całe stopy opieramy na podłodze. Ręce przenosimy za głowę i napinamy mięśnie pośladków, unosimy je do góry. W takiej pozycji wytrzymujemy 10 sekund. Ćwiczenie powtarzamy 15 razy.

Ćwiczenie 2

Kładziemy się na plecach, zginamy kolana i rękami przyciągamy je do podbródka, unosząc równocześnie głowę do góry. Pozostajemy w tej pozycji 10 sekund. Powtarzamy ćwiczenie 15 razy.

Ćwiczenie 3

Wykonujemy „koci grzbiet”. W tym celu klękamy, opierając dłonie na podłodze, a kolana rozstawiamy na szerokość ramion. Na przemian wyginamy plecy do dołu i w górę, unosząc przy tym i opuszczając głowę. Wdychamy powietrze wypinając plecy do góry, a wydychamy opuszczając w dół. Powtarzamy to ćwiczenie kilka razy dziennie przez 5 minut.

Terapie naturalne kręgosłupa

Picie ziół jest uzupełnieniem całości terapii. Polecane są poniższe mieszanki.

Mieszanka na nerwobóle korzonkowe

1. Kwiat melisy – 50 g
2. Kwiat rumianku – 50 g
3. Kora wierzby – 50 g
4. Kwiat lawendy – 20 g
5. Korzeń arcydzięgla – 20 g

1 łyżeczkę mieszanki zalewamy wrzątkiem, przykrywamy i odstawiamy na 15 min., przecedzamy. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po 1 szklance naparu.

Mieszanka na zwyrodniały kręgosłup – I

1. Ziele szanty – 50 g
2. Ziele nostrzyka – 50 g
3. Kłącze tataraku – 50 g
4. Korzeń lukrecji – 50 g
5. Korzeń prawoślazu – 30 g

Zioła dokładnie mieszamy, wsypujemy 1 łyżkę mieszanki na szklankę wrzątku, naparzamy pod przykryciem 15 – 20 minut, przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie po szklance naparu. Po 4 tygodniach zmieniamy mieszankę nr I na nr II.

Mieszanka na zwyrodniały kręgosłup – II

1. Liść melisy – 50 g
2. Ziele poziewnika – 50 g
3. Liść brzozy – 50 g
4. Ziele serdecznika – 50 g
5. Owoc róży – 30 g

Zioła mieszamy, bierzemy 1 łyżkę stołową na szklankę wrzątku, naparzamy pod przykryciem 15-20 minut i przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie po szklance naparu.

Lecznicza kąpiel na kręgosłup

Bierzemy 50 dkg słomy owsianej i zalewamy 5 litrami letniej wody, odstawiamy na 3 godziny. Następnie podgrzewamy do wrzenia i gotujemy powoli, pod przykryciem, około 20 min. Wlewamy przez sito do wanny i dolewamy wody o temperaturze 40 st. C. Czas kąpieli nie może przekraczać 30 min. Kąpiele w słomie owsianej działają rozluźniająco na złogi wapniowe.

Terapia wg ks. Kneippa

Ks. Sebastian Kneipp radzi zastosować naturalne metody leczenia kręgosłupa. W przypadku jego dolegliwości zaleca on „płaszcz hiszpański”. Jest to po prostu bardzo długa, aż po palce u nóg lniana lub bawełniana koszula z rękawami, rozcięta z przodu. Koszulę taką maczamy w ciepłym wywarze z siana, słomy owsianej lub świerczyny, wykręcamy i nakładamy na ciało. W łóżku na prześcieradle umieszczamy gruby koc wełniany i owijamy się nim. Przykrywamy się ciepłą kołdrą lub pierzyną. Leżymy tak do 1.5 godz., po czym zdejmujemy wszystko i nakładamy ciepłą odzież. Zabieg można powtarzać wielokrotnie.

Ziołolecznictwo ks. Klimuszki

Rwę kulszową, ischias, korzonki – trudno zaliczyć do chorób stawowych. Jest to zapalenie nerwu kulszowego, objawiające się gwałtownym i ostrym bólem.

Bierzemy w równych ilościach:

1. ziele bylicy pospolitej
2. ziele dziurawca
3. liść brzozy
4. liść borówki brusznicy
5. liść borówki czernicy
6. kwiat lawendy
7. kwiat wiązówki
8. kwiat pierwiosnka
9. kłącze perzu
10. korzeń arcydzięgla
11. korę kaliny koralowej

Czubatą 1 łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzątku i naparzamy pod przykryciem 30 – 60 minut, po czym przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie po szklance na 20 minut przed posiłkiem. Równocześnie nacieramy miejsce bolące wodą chrzanową, sporządzoną w sposób następujący: łyżkę roztartego chrzanu zalewamy szklanką przegotowanej, zimnej wody i pozostawiamy na 2 godziny. Po przecedzeniu woda jest gotowa do smarowania chorych miejsc.

Domowe sposoby na korzonki

• Ból – okłady z liści kapusty uśmierzają bóle i pomagają wydalać trucizny z organizmu.

• Bóle neuralgiczne nerwobóle, bóle lędźwi, postrzał – przykładamy na miejsca bólu po 3 – 4 warstwy liści kapusty wcześniej rozmaglowanych, na 4 godziny, w ciągu dnia i na całą noc. Pijemy świeży sok z surowej kapusty, spożywamy kapustę surową i duszoną.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Bolące korzonki

Posted on 8 maja 2014 by admin

Comments off

Poniższe nazwy określają takie same, lub zbliżone mechanizmem stany chorobowe. Są to:

Definicja bólu krzyża

Ostry i przewlekły ból krzyża

Nieco o bólu krzyża

Dyskopatia

Leki przeciwreumatyczne

Czasami warto przyjmować osłonowy lek żołądkowy. Do tego szereg maści, żeli itd. Pamiętajmy jednak, że leczenie musi być kompleksowe, a nie wybiórcze.

Czy tylko łóżko?

Dekalog zaleceń kręgosłupowych

Gdy będziemy pamiętać o tych prostych zasadach jesteśmy w stanie odciążyć nasz kręgosłup, oraz unikać niepotrzebnych epizodów bólowych

Ruch dla kręgosłupa

Kilka dobrych rad

Ćwiczenie l

Ćwiczenie 2

Kładziemy się na plecach, zginamy kolana i rękami przyciągamy je do podbródka, unosząc równocześnie głowę do góry. Pozostajemy w tej pozycji 10 sekund. Powtarzamy ćwiczenie 15 razy.

Ćwiczenie 3

Terapie naturalne kręgosłupa

Picie ziół jest uzupełnieniem całości terapii. Polecane są poniższe mieszanki.

Mieszanka na nerwobóle korzonkowe

1. Kwiat melisy – 50 g
2. Kwiat rumianku – 50 g
3. Kora wierzby – 50 g
4. Kwiat lawendy – 20 g
5. Korzeń arcydzięgla – 20 g

1 łyżeczkę mieszanki zalewamy wrzątkiem, przykrywamy i odstawiamy na 15 min., przecedzamy. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po 1 szklance naparu.

Mieszanka na zwyrodniały kręgosłup – I

1. Ziele szanty – 50 g
2. Ziele nostrzyka – 50 g
3. Kłącze tataraku – 50 g
4. Korzeń lukrecji – 50 g
5. Korzeń prawoślazu – 30 g

Mieszanka na zwyrodniały kręgosłup – II

1. Liść melisy – 50 g
2. Ziele poziewnika – 50 g
3. Liść brzozy – 50 g
4. Ziele serdecznika – 50 g
5. Owoc róży – 30 g

Zioła mieszamy, bierzemy 1 łyżkę stołową na szklankę wrzątku, naparzamy pod przykryciem 15-20 minut i przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie po szklance naparu.

Lecznicza kąpiel na kręgosłup

Terapia wg ks. Kneippa

Ziołolecznictwo ks. Klimuszki

Rwę kulszową, ischias, korzonki – trudno zaliczyć do chorób stawowych. Jest to zapalenie nerwu kulszowego, objawiające się gwałtownym i ostrym bólem.

Bierzemy w równych ilościach:

Domowe sposoby na korzonki

• Ból – okłady z liści kapusty uśmierzają bóle i pomagają wydalać trucizny z organizmu.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

korzonki leczenie domowe
zioła na korzonki
domowe sposoby na korzonki
google kapusta na korzonki
medycyna ludowa okłady na zapalenie korzonków
korzonki domowe sposoby
ból korzonków domowe sposoby
zioła na korzonki nerwowe
zioła na zapalenie korzonków
leczenie korzonków domowym sposobem

Zapalenie spojówek

Posted on 23 kwietnia 2014 by admin

Comments off

Oko człowieka jest najbardziej czułym i zadziwiającym tworem natury. To bardzo niezwykły i precyzyjny instrument, który technika do dziś próbuje bezskutecznie podrobić. Przez oczy dociera do nas 80% informacji, a oczy sterują 90% naszych działań. Natura kształtowała ludzkie oko przez wiele milionów lat. Powieki mają rzęsy, które chronią przed kurzem i obcymi ciałami. Gruczoły łzowe produkują słoną wodę i pomagają w pozbywaniu się obcych ciał. Oko mruga 3 do 6 razy na minutę, zapewniając sobie wypoczynek. Zaś mrugnięcie trwa ułamek sekundy, w tym czasie nic nie widzimy, podobnie zresztą jak w czasie poruszania oczami. Niestety, nie da się zobaczyć ruchu naszych oczu, ponieważ mózg nie pozwala zarejestrować przerwy w widzeniu. Gałki oczne pokryte są cienką warstwą oleju, dzięki której stale otoczone są słonym płynem. Łzy wytwarzane są tylko wtedy, gdy ten słony roztwór wydzielany jest w takiej ilości, że przecieka przez tę cienką warstwę oleju.

W zasadzie natura sama ochrania nasze oczy, ale i tak powinniśmy je skrupulatnie pielęgnować. Nasz tryb życia zmienił się w dużej mierze i z oczu korzystamy inaczej niż przewidziała natura. Kiedyś ludzie przebywali dużo więcej czasu na świeżym powietrzu, nie prowadzili w nocy samochodu, nie przesiadywali przed telewizorem, nie czytali godzinami gazet i książek. Powietrze nie było zanieczyszczone.

Wymienione powyżej czynniki oddziałują negatywnie na nasze oczy. Oczy funkcjonują przez cały dzień, dlatego powinniśmy im czasami dać odpocząć, jak również w odpowiedni sposób je chronić. W czasie czytania, całe pomieszczenie powinno być odpowiednio oświetlone, gdy oglądamy telewizję to zawsze z dodatkowym oświetleniem. Trzeba unikać zbyt ostrego światła a w czasie czytania czy pracy przy komputerze trzeba pamiętać o obowiązkowych przerwach.

Spojówki

Do najpowszechniejszych chorób oczu zaliczamy zapalenia spojówek i brzegów powiek. Spojówka to cienka błona wyścielająca przód gałki ocznej. Znajduje się ona także na tylnej powierzchni powiek. Spojówka tworzy worek spojówkowy. Jest częścią aparatu, którego funkcją jest ochrona oka. Za pomocą gruczołów produkuje łzy, które usuwają niepotrzebne i szkodliwe dla oka alergeny, toksyny, ciała obce, które dostają się do worka spojówkowego.

Łzy chronią również rogówkę i spojówkę przed wysychaniem, dostarczają tlen do rogówki, utrzymują jej gładką powierzchnię i umożliwiają przenikanie promieni słonecznych. W razie urazu, infekcji lub alergii w spojówce tworzy się stan zapalny. Objawia się on właśnie w postaci najbardziej powszechnej choroby oczu zapaleniu spojówek.

Piecze, kłuje , swędzi

To najczęstsze objawy zapalenia spojówek. Oprócz tego oczy są niezwykle wrażliwe na światło. Najchętniej wtedy zakładamy przyciemniane okulary, również ze względu na wygląd. Pokazywanie innym mocno zaczerwienionych oczu nie należy bowiem do przyjemności. W czasie zapalenia spojówek oczy łzawią, mamy wrażenie, że coś nam wpadło do oka, niekiedy mamy zamglone widzenie. Powieki mogą być opuchnięte, zaczerwienione i mocno zwężone. Przy samych rzęsach wydziela się nieprzyjemna substancja, która zlepia powieki. Jako że spojówka nie jest zbyt mocno unerwiona, więc dolegliwość ta nie boli, ale i tak objawy są bardzo nieprzyjemne.

Ze względu na rodzaj przyczyny wywołującej zapalenie spojówek, wyróżniamy:

• zapalenia nieinfekcyjne, których przyczyną są alergie, choroby skóry i błon śluzowych
• zapalenia infekcyjne, powodowane przez wirusy, bakterie, grzyby i chlamydie.

Zapalenie nieinfekcyjne

Zapalenie spojówek powiązane z różnego rodzaju alergiami, to jedna z częstszych chorób zapalnych oka. Dotyczy bardzo wielu ludzi, ponieważ obecnie coraz więcej osób odczuwa różne dolegliwości alergiczne, zwłaszcza nasilone w okresie wiosenno – letnim, pylenia traw, kwiatów, drzew. Najbardziej odczuwalne są pyłki olchy, leszczyny, wiązu, topoli, dębu i brzozy. Późnym latem i do pierwszych przymrozków doskwierają pyłki chwastów, np. bylicy, babki, szczawiu. Charakterystyczne objawy to ostre, przemijające ataki swędzenia, łzawienie, zaczerwienienie. Tworzy się obrzęk powiek i spojówek oraz obecność rozlanych brodawek.

Ostre alergiczne zapalenie spojówek

Wywołane jest dużą ilością alergenu dostającego się do worka spojówkowego. Ma charakter pokrzywki i zwykle występuje u dzieci, objawiając się nagłym opuchnięciem powiek i spojówki. Najczęściej ustępuje samoistnie po kilku godzinach.

Wiosenne zapalenie spojówki i rogówki

To nawracającą forma alergicznego zapalenia, typowo występującego w okresie wiosenno – letnim u dzieci i młodzieży, częściej u chłopców ze skłonnością do choroby atopowej (wyprysk, astma). Światłowstręt, pieczenie, swędzenie, łzawienie, uczucie ciała obcego to główne dolegliwości tej choroby. Często może wystąpić opadnięcie powiek oraz nieprzyjemna śluzowa wydzielina sklejająca powieki. W spojówkach widoczny jest przerost brodawek. Niebezpieczne są zmiany w obrębie rogówki w postaci punktowatych ubytków lub nawet owrzodzeń.

Atopowe zapalenie spojówki i rogówki

To rzadziej spotykana forma alergii spojówkowej i dotyczy głównie ludzi między 18 a 50 rokiem życia, u których występują inne objawy atopii, jak atopowe zapalenie skóry, alergia pokarmowa. Choroba oczu rozwija się kilka lat po objawieniu się choroby podstawowej, a jej objawy są zbliżone do zmian występujących w wiosennym zapaleniu spojówki i rogówki. W tym typie choroby mogą jednak wystąpić także poważne powikłania w postaci zrostów spojówkowych, blizn, zmian w ustawieniu powiek oraz nieprawidłowego wzrostu rzęs.

Olbrzymiokomórkowe zapalenie spojówek

Zapalenie to spowodowane jest reakcją na dostanie się do oka jakiegoś ciała obcego i najczęściej występuje u osób noszących soczewki kontaktowe.

Kontaktowe zapalenie spojówek

Jest reakcją spowodowaną używaniem kosmetyków, czy też niektórych leków miejscowych. Początek choroby jest ostry. Występuje zaczerwienienie skóry, ciastowaty obrzęk powiek, który zakrywa szparę powiekową, przekrwienie i obrzęk spojówek. Objawy zwykle szybko ustępują po usunięciu alergenu i zastosowaniu odpowiedniego leczenia.

Leczenie alergicznych zapaleń spojówek

Jest bardzo kłopotliwe ze względu na problem w usunięciu czynnika alergizującego, czyli tego, który powoduje dolegliwość. Niestety często nie udaje się wyleczyć schorzenie ziołami czy innymi naturalnymi lekami. Często niezbędne jest przyjmowanie leków przeciwhistaminowych. Histamina to jeden z najistotniejszych związków uwalnianych w organizmie po kontakcie z alergenem. To ona powoduje swędzenie skóry, obrzęk, zaczerwienienie i opuchliznę.

Bez recepty można kupić w aptece l opakowanie leków przeciwhistaminowych, zawierających cetyryzynę. Są to specyfiki AMERTIL, VIRLIX, 2YRTEC. Dawkowanie: stosuje się wieczorem, dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia – l tabletkę na dobę. Dzieci od 6 do 12 lat – 1/2 – l tabletkę na dobę.

Oprócz tego można stosować leki wprost do oczu. Krople czy maści zawierają lek, który zwęża naczynia krwionośne, a więc zmniejsza zaczerwienienie oczu i zmniejsza obrzęk spojówek. W aptece można kupić bez recepty następujące preparaty do oczu o takim właśnie działaniu:

• ALERGOFTAL – krople do oczu, opakowanie: 10 ml. Stosuje się w podrażnieniu i przekrwieniu oczu w stanach zapalnych i chorobach alergicznych. Zakraplać 1 – 2 krople co 3 – 4 godziny do worka spojówkowego.

• BETADRIN OPHTALM – krople do oczu, opakowanie: 10 ml. Zastosowanie: ostre i przewlekłe zapalenie spojówek na tle alergicznym lub bakteryjnym. Wkraplać 1 – 2 krople 3 razy na dobę do worka spojówkowego. Po 10 dniach leczenia zaleca się 2 – 3 dniową przerwę.

• RlDNOPHENZOL – krople do oczu, opakowanie: 2 x 5ml. Stosowane w stanach uczuleniowych spojówek i brzegów powiek, katarze siennym, opryszczkowym zapaleniu spojówek, rogówki i twardówki, powiek, i przewodów łzowych. Wkraplać 1 – 2 krople 3 – 4 razy dziennie do worka spojówkowego.

• SPERSALLERG – krople do oczu, opakowanie 10 ml. WSKAZANIA: stany zapalne spojówek w wyniku podrażnienia, alergiczne stany zapalne spojówek, zwłaszcza stany zapalne spojówek związane z katarem siennym, odczynowe stany zapalne spojówek oraz będące reakcją na alergeny pyłkowe. W ostrych stanach zapalnych 1 kropla do worka spojówkowego co 3 godziny. W długotrwałym leczeniu 1 kropla 2 – 3 razy dziennie. W ciężkich przypadkach można stosować co 1 godzinę. Dawka dla małych dzieci nie powinna przekraczać 2 kropli dziennie.

Przemywania i okłady

W złagodzeniu nieprzyjemnych objawów zapalenia spojówek pomagają naturalne środki takie jak zioła. Przed użyciem naparów ziołowych poleca się przemycie chorych oczu jałowym, izotonicznym roztworem soli fizjologicznej, który można kupić bez recepty w każdej aptece. Używa się go do przemywania oczu u niemowląt, a w przypadku chorób oczu, podrażnień, zanieczyszczenia powietrza, czy przy mocno chlorowanej wodzie preparat może stosować każdy. Daje ulgę zmęczonym, podrażnionym oczom, znosi uczucie kłucia specyficzne dla zapalenia spojówek, zmniejsza uczucie pieczenia.

Po przemyciu oczu wacikiem nasączonym roztworem soli stosujemy jedną z trzech mieszanek

Recepta I – kwiat nagietka 25 g – Przygotowujemy napar z pół łyżki stołowej ziół na szklankę gorącej wody. Kładziemy cieple okłady na oczy, a pozostałym naparem przepłukujemy worek spojówkowy kilka razy dziennie.

Recepta II – Kwiat bławatka i kwiat krwawnika po 15 g Zioła mieszamy, przyrządzamy napar z pół łyżki stołowej ziół na szklankę gorącej wody. Kłaść cieple okłady na oczy kilka razy dziennie.

Recepta III – Ziele świetlika, koszyczek rumianku i kwiat bławatka – po 15 g. Przygotowujemy i stosujemy według poprzedniego przepisu.

Zobacz też: Zaćma

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Tomasz Mrozowski
Grafika – pl.freepik.com

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

medycyna naturalna oczy
spersallerg
tymianek na oko
Zapalenie spojówek medycyna Chińska

Kiedy wypadają włosy

Posted on 14 kwietnia 2014 by admin

Comments off

Sekrety ziołowych mikstur

Mieszanki ziołowe do włosów mogą po części zastąpić nam odżywki i balsamy. Są one o wiele bardziej skuteczne, ponieważ przez wcieranie ich w skórę głowy dostają się do chorych cebulek włosowych. Zwykle sięgamy po nie gdy dostajemy łupież, łojotok, łojotokowe zapalenie skóry, kiedy zaczynamy łysieć i kiedy włosy zbytnio się przetłuszczają. Poświęcając trochę czasu i mając trochę chęci można samemu w domu przyrządzić dużo skutecznych i wypróbowanych mieszanek do pielęgnacji włosów.

Mikstura z czarnej rzepy

Dziesięć łyżek świeżo wyciśniętego soku z korzeni rzodkwi czarnej, cztery łyżki sproszkowanych liści pokrzyw, jedną łyżkę ususzonych liści szałwii lekarskiej i dwie łyżki świeżych lub ususzonych liści rozmarynu lekarskiego zalewamy w szczelnym słoiku jedną szklanką wódki 40%. Słoik umieszczamy w ciepłym miejscu na 14 dni, wstrząsając co jakiś czas słojem w celu wymieszania się użytych składników. Po odcedzeniu otrzymujemy bardzo skuteczną miksturę, którą systematycznie nacieramy skórę głowy, najlepiej na noc.

Preparat ten poprawia wygląd włosów, odżywia, poprawia dokrwienie cebulek włosowych – zasługa czarnej rzepy. Z badań klinicznych wynika, że wyciąg z czarnej rzepy ma wyjątkową skuteczność bezpośredniego docierania do chorych i słabych cebulek włosowych razem z dobroczynnie działającą siarką. Nalewka pobudza również porost włosów, przeciwdziała łysieniu i leczy je. Likwiduje łupież, nadmierne przetłuszczanie się włosów i jest zalecana, gdy włosy są wyjątkowo zaniedbane, matowe i słabe.

Mikstura z rozmarynu

Dawniej nasze babki i prababki hodowały na oknach rozmaryn lekarski. Na wyciągnięcie ręki miały surowiec z którego robiły skuteczne i sprawdzone toniki do włosów. Poniższy przepis pochodzi z pisma „Kobieta w domu i w świecie” z 1937 roku.

200 g świeżo zerwanych liści rozmarynu lekarskiego zalewamy jedną szklanką dobrego wytrawnego czerwonego wina gronowego i gotujemy w emaliowanym garnku bardzo krótko na małym ogniu. Po ostygnięciu tonik odcedzamy i zlewamy do szczelnej butelki z ciemnego szkła, którą przechowujemy w chłodnym miejscu. Otrzymany tonik używamy do systematycznego wcierania w skórę głowy i we włosy na noc. Głowę trzeba dodatkowo obwiązać bawełnianą chustką. Czynność tę wykonujemy co drugi dzień przez 7 dni.

Mikstura przeciwłupieżowa

Dwie łyżki ususzonych, sproszkowanych kłączy tataraku, trzy łyżki suszonych korzeni łopianu i dwie łyżki suchych liści pokrzyw lub 3 – 4 łyżki drobno posiekanych świeżych majowych zalewamy jedną szklanką wódki 40% w szczelnym słoiku na 14 dni. Po odcedzeniu mamy specyfik, który z doskonałymi wynikami można używać w leczeniu łupieżu i to połączonego z łojotokiem, łojotokowym zapaleniem skóry oraz przy nadmiernym wypadaniu włosów. Przeciwdziała równieżemu przetłuszczaniu się ich. Poprawia ukrwienie cebulek włosowych.

Mikstura o wyjątkowej mocy

Trzy łyżki suszu z liści szałwii lekarskiej, dwie łyżki liści pokrzyw lub trzy drobno posiekanych świeżych, zebranych w maju i trzy łyżki suszonych bądź świeżych liści rozmarynu lekarskiego zalewamy na 14 dni jedną szklanką czystej wódki w szczelnym słoiku, który trzeba umieścić w ciepłym miejscu i co jakiś czas wstrząsać nim. Uzyskany płyn najlepiej służy do pielęgnacji włosów z łupieżem, nadmiernym wypadaniem i łysieniem. Doskonale wpływa na układanie fryzury co jest zasługą szałwii i rozmarynu, poprawia ogólną kondycję włosów, lekko je też przyciemnia. Nadaje włosom puszystości i ładnego połysku. Potrafi zregenerować nawet najbardziej zmęczone i zaniedbane włosy.

Mikstura z aloesem

Jeden duży liść aloesu dokładnie myjemy i siekamy drobno lub ucieramy na nierdzewnej tarce, dodajemy trzy łyżki suszonych liści pokrzyw i jedną łyżkę ziela skrzypu polnego lub liści rozmarynu. Wszystkie surowce zalewamy w szczelnym słoiku jedną szklanką wódki 40% i umieszczamy w ciepłym miejscu na 14 dni, wstrząsając nim co jakiś czas. Po odcedzeniu otrzymujemy płyn do regularnego wcierania w skórę głowy i we włosy, najlepiej na noc lub na godzinę przed myciem włosów. Pomaga w łupieżu, również kiedy włosy są osłabione, łatwiej wypadają, matowieją lub są przesuszone przez zabiegi fryzjerskie. Mikstura z aloesem eliminuje łojotok, skutecznie regeneruje skórę głowy i cebulki włosowe. Nadaje włosom puszystość i stymuluje ich porost.

Mikstura zapobiegająca łysieniu

Pięć łyżek suszu z korzeni rzepaku zalewamy w szczelnym słoiku 1/2 szklanki koniaku i trzymamy przez 14 dni w ciepłym miejscu. Po odcedzeniu i wyciśnięciu resztek korzeni przez gazę, otrzymany płyn trzeba wymieszać jeszcze z 1/2 szklanki świeżo wyciśniętego soku z cebuli. Mieszanka służy do wcierania w skórę głowy, kiedy zagraża łysienie. Zapobiega również nadmiernemu przetłuszczaniu się włosów i zdecydowanie poprawia ich kondycję za sprawą siarki, w którą zasobna jest cebula.

Mikstury z gotowych nalewek

Kto będzie miał problem z uzyskaniem surowców ziołowych, powinien zająć się przyrządzaniem mikstur z gotowych nalewek i wyciągów do kupienia bez recepty w aptekach lub w sklepach zielarskich. Oto receptury:

Mikstura na porost włosów

Składniki: sześć łyżek nalewki z miłorzębu japońskiego – Tinctura Ginkgo bilobae, pięć ampulek Bistyminy – wyciąg z aloesu, 50 g soku z pokrzyw – Succus Utticae, dziesięć łyżek nalewki z szałwii lekarskiej – Tinc. Salviae i pięć łyżek nalewki z Żeń-szenia Panaxan. Wszystkie składniki zlewamy do niewielkiej butelki i starannie mieszamy. Po 2 dniach można stosować otrzymany płyn do wcierania w skórę głowy – najlepiej na noc. Mikstura stymuluje porost włosów, odnawia cebulki włosowe – zasługa Bistyminy i Panaxanul, poprawia krążenie w skórze głowy – zasługa nalewki z miłorzębu japońskiego, przez co cebulki te otrzymują większą ilość tlenu i składników odżywczych. Efektywnie leczy łysienie, nawet zaawansowane. Usuwa łupież i łojotokowe zapalenie skóry głowy. Powinno się ją stosować aż do zdecydowanej poprawy zdrowia włosów.

Nalewka na łojotokowe zapalenie skóry

Składniki: dzisięć łyżek soku z krwawnika – Suc. MilleJolii, 50 g soku z łopianu – Suc. Bardanae, sześć łyżek soku z pokrzywy – Suc. Urticae i dziesięć łyżek nalewki z szałwii lekarskiej – Tinc. Salviae. Wszystkie komponenty zlać do niewielkiej szczelnej butelki i wymieszać. Mikstura nadaje się do używania po upływie 2 dni. Stosuje się ją z dużym pożytkiem do wcierania w skórę głowy przy łojotokowym zapaleniu, uporczywym swędzeniu, łojotoku i łupieżu łojotokowym – częsta przyczyna łysienia. Preparat ten działa ściągająco, przeciwzapalnie, kojąco i regenerująco na skórę głowy. Leczy również łysienie i przeciwdziała nadmiernemu przetłuszczaniu się włosów. W łojotoku poleca się stosować ją l – 2 razy dziennie aż do ustąpienia objawów choroby.

Mikstura na połysk włosów

Składniki: 50 g soku z pokrzyw, pięć łyżek wyciągu z tymianku – Extractum Thymijluidum, pięć łyżek nalewki z szałwii lekarskiej – Tinc. Salviae i 50 g soku z brzozy – Suc. Betulae. Składniki dokładnie wymieszać w szczelnej niewielkiej butelce. Płyn można używać po 2 dniach. Służy do wcierania w skórę głowy na 2 godziny przed myciem włosów. Nadaje włosom jedwabistego połysku, ułatwia ich układanie i sprawia, że stają się miłe w dotyku. Dodatkowo mikstura wzmacnia i odżywia włosy, likwiduje łupież i stany zapalne skóry. Jeżeli okaże się, że przygotowana mikstura ziołowa jest nieco za mocna i wywołuje silne pieczenie skóry, można ją rozcieńczyć pół na pół z ciepłą przegotowaną wodą tuż przed użyciem.

Korzystnym uzupełnieniem kuracji poprawiających kondycje włosów jest również systematyczne przyjmowanie tabletek z drożdży, np. Dromin, wzbogaconych w pyłek kwiatowy – 3 tabletki 3 razy w ciągu dnia po posiłkach. Drożdże są bowiem bogatym źródłem witamin z grupy B, bez których włosy nie będą wyglądać zdrowo i pięknie. Warto także zjadać spore ilości rzeżuchy jako nieocenionego źródła łatwo przyswajalnej siarki.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak
Grafika – pl.freepik.com

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

nalewka na porost włosów
mixtura na porost wlosow
nalewki do wlosow na wodce
jak zrobić miksture na wypadanie włosów
nalewka na wypadanie wlosow z tinctura chinae
mixtura na wypadanie wlosow
mikstura na szybki porost wlosow
mikstura na porost włosów
wódka i rzepa na wypadanie włosów
kiedy wypadaja wlosy

Rak jelita grubego

Posted on 14 marca 2014 by admin

1 Comment

W naszych czasach najczęstszym nowotworem jest rak jelita grubego. W Polsce uplasował się na drugim miejscu wśród nowotworów złośliwych. Wyżej od niego jest tylko rak płuc u mężczyzn i rak piersi u kobiet. Zazwyczaj występuje po 50 roku życia i szczyt swój osiąga po 70 roku życia.

Objawy raka jelita grubego

Symptomy choroby zależą od umiejscowienia procesu złośliwego oraz rzecz jasna stopnia zaawansowania. Do najwcześniejszych sygnałów alarmowych należą: obecność utajonej krwi w stolcu oraz zmiana rytmu wypróżnień (biegunki, zaparcia) u osób po 40 roku życia. Należy jednak pamiętać, że brak krwi w stolcu nie zapewnia, że nowotworu nie ma. Domieszka krwi niezwykle rzadko pojawia się przy lokalizacji zmiany w okrężnicy wstępującej. W późniejszym czasie dochodzi: osłabienie, brak łaknienia, zmniejszenie masy ciała, wyczuwalny guz, objawy niedrożności przewodu pokarmowego, niedokrwistość.

Badania przesiewowe

Celem tych badań jest wykrycie choroby w bardzo wczesnym etapie, co pozwala podjąć bezzwłoczne leczenie w przypadku pozytywnego wyniku. Badania te dotyczą:

• wszystkich osób w wieku 50 – 65 lat bez objawów raka jelita grubego;
• osób w wieku 40 – 65 lat bez objawów raka jelita grubego, u których był w rodzinie przynajmniej jeden krewny pierwszego stopnia z rakiem jelita grubego.

W uprzednio wymienionych grupach najistotniejsze znaczenie ma kolonoskopia. Dzięki niej możemy perfekcyjnie umiejscowić zmianę chorobową, stosownie zaplanować metodę leczenia, pobrać wycinki do badania histopatologicznego. Kolonoskopia umożliwia także tamowanie krwawień i udrażnianie zwężonego nowotworowo odcinka jelita grubego. Może w związku z tym być elementem zarówno przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego jak i środkiem u chorych, którzy się do niego kwalifikują.

Wskazanie do kolonoskopii:

• Krwawienie z dolnego odcinka przewodu pokarmowego lub pozytywny wynik testu na krew utajoną w kale.
• Zaburzenia rytmu wypróżnień i charakteru stolca.
• parcie na stolec i bolesne wypróżnianie.
• Samoczynne oddawanie stolca.
• Duża utrata masy ciała bez związku z odżywianiem.
• Niedokrwistość o niejasnej przyczynie.

Głównymi następstwami kolonoskopii są przedziurawienia lub krwawienia, zwykle po zabiegu usunięcia polipa ze światła przewodu pokarmowego. Faktem jest, że aż u 25% osób po 50 roku życia w czasie kolonoskopii ujawniane są zmiany polipowate, zwykle gruczolaki będące stanem przednowotworowym, zaś usuwanie wszystkich napotkanych polipów jelita grubego zmniejsza ryzyko raka aż o 95%. Postawienie ostatecznej diagnozy i dalsze czynności możliwe są po badaniu histopatologicznym wycinka pobranego w czasie zabiegu.

Częstokroć konieczny jest zabieg zwany kolektomią czyli częściowe lub całkowite chirurgiczne usunięcie jelita grubego. Na ogół wykonywana jest ona z powodu nowotworu złośliwego, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, polipowatości rodzinnej. Wycięcie nawet wszystkich polipów, mimo iż bardzo zmniejsza zapadalność na raka, nie chroni w pełni przed nawrotem choroby. W związku z tym chorzy ci podlegają systematycznym kontrolom endoskopowym. Badania takie przeprowadza się co 2 – 3 lata, a w przypadku polipów licznych, dużych, co 6 – 12 miesięcy.

Rak okrężnicy

Końcowym odcinkiem przewodu pokarmowego jest okrężnica, zajmująca większą część jelita grubego, pomiędzy jelitem ślepym a odbytnicą. Jest podzielona na 3 części: okrężnicę wstępującą, poprzeczną i zstępującą. Rak może zaistnieć w każdej z tych części. Rak okrężnicy tworzy się z komórek nabłonkowych wyścielających wnętrze jelita. Chorzy zgłaszają różne przypadłości uzależnione przede wszystkim od umiejscowienia choroby. Rak lewej połowy okrężnicy charakteryzuje się w głównej mierze zmianą rytmu wypróżnień i obecnością krwawień przy oddawaniu stolca. Kształt stolca może niekiedy naprowadzić na właściwe zdiagnozowanie ze względu na swoją mniejszą średnicę. Ołówkowate stolce są następstwem zwężenia światła jelita przez rosnące masy nowotworowe i częściowo już w tym odcinku pozbawioną wody, uformowaną konsystencją stolca.

Inaczej przedstawia się sytuacja w przypadku raka prawej połowy okrężnicy. Treść pokarmowa, która dochodzi do jelita grubego z wcześniejszych części przewodu pokarmowego, jest tu jeszcze bardzo uwodniona i pomimo zwężeń światła może przez długi okres bez ograniczeń pokonywać miejsce obstrukcji. Krwawienie ma przy tym umiejscowieniu charakter utajony i nie widoczne jest gołym okiem. Objawia się raczej niedokrwistością, ogólnym osłabieniem, pobolewaniami w prawej połowie brzucha i nieprawidłowymi wypróżnieniami. Może się zdarzyć, że pierwszym objawem jest zupełna niedrożność jelita.

Istotnym objawem występującym u chorych z rakiem jelita grubego, niezależnie od umiejscowienia, jest widoczna utrata masy ciała. Wystąpienie ewentualnych powikłań raka jak przebicie ściany, masywny krwotok, kałowe zapalenie otrzewnej lub przetoka kałowa leczy się, jeśli stan chorego na to pozwala, chirurgicznie.

Rak odbytnicy

Objawami raka odbytnicy mogą być:

• Domieszka jasnoczerwonej krwi pokrywająca stolec.
• Uczucie niepełnego wypróżnienia.
• Daremne parcie, biegunka poranna, kolka jelitowa powodująca potrzebę oddania stolca.
• Ból brzucha, krocza.

Objawy te często występują się dopiero w późniejszym stadium, po długoletnim bezobjawowym przebiegu. Do objawów późnych należą: niedokrwistość, ubytek masy ciała i ból niezależny od wypróżnień. W tej chwili zalecanym leczeniem raka odbytnicy jest wykonanie przedoperacyjnego napromieniania w celu zlikwidowania mikro przerzutów i mikro ognisk raka w węzłach chłonnych, potem wykonanie nie później niż 7 dnia wycięcia odbytnicy. W uzupełnieniu leczenia radiochirurgicznego przy istnieniu wskazań wykonywana jest chemioterapia.

Istotą udanej operacji jest uratowanie zwieraczy odbytu, aby można było normalnie funkcjonować. Istnieją trzy podstawowe sposoby leczenia chirurgicznego raka odbytnicy: wycięcie miejscowe, resekcja przednia oszczędzająca zwieracze i wycięcie brzuszno – kroczowe z wytworzeniem definitywnego sztucznego odbytu. Na rodzaj operacji wpływa wielkość guza, głębokość naciekania, obecność przerzutów, odległość od brzegu odbytu, ryzyko operacyjne, zróżnicowanie raka. Zachowanie zwieraczy i utrzymanie naturalnej drogi wydalania stało się obok kryteriów onkologicznych podstawową zasadą leczenia raka odbytnicy.

Samo jednak zachowanie zwieraczy nie jest dostatecznym warunkiem do uzyskania odpowiedniej jakości życia po leczeniu operacyjnym. Chodzi również o to, aby pacjent miał zachowane także prawidłowe funkcje anorektalne, czyli zdolność kontroli defekacji, utrzymywania gazów, dyskryminacji gazy – stolec.

U pewnej grupy chorych dochodzi do zaburzeń w zakresie trzymania stolca, częstego oddawania stolca w ciągu doby, czy tygodnia, włącznie z koniecznością oddawania stolca kilka razy w nocy, upośledzeniem lub brakiem kontroli nad oddawaniem gazów, stolca płynnego, a nawet stałego, nie odróżnianiem potrzeby oddania gazów od stolca, uczuciem niepełnego wypróżnienia z koniecznością powrotu do toalety w ciągu 15 – 30 min., niemożnością odroczenia konieczności oddania stolca na dłużej niż 15 min. i występowaniem naglącego parcia. Dodatkowo mogą wystąpić tzw. mokry odbyt związany z popuszczaniem luźnego stolca, zaburzenia czynności seksualnych (najczęstsze u mężczyzn to zaburzenia wzwodu i ejakulacji, jak również zmniejszenie popędu, aktywności). Dolegliwości te mogą w dużym stopniu ograniczać planowaną jakość życia i stworzą poważny problem medyczny i społeczny powodując, że chory czuje przymus pozostawania w domu z obawy przed nie zdążeniem do toalety, a także potrzebę stosowania podpasek, podkładów, przewlekłego zażywania leków zapierających.

Carcinoma stop – lek przeciwnowotworowy

Pacjent i jego rodzina powinni zrobić wszystko, aby nie doszło do operacji. Taką szansę daje lek CARCINOMA STOP. Jest to specjalistyczny, recepturowy, ręcznie przygotowywany lek w kapsułkach doustnych. Powstał on w kooperacji z onkologami niemieckimi, którzy wytwarzają substraty do składników leku i włączają go do leczenia w prywatnej klinice onkologicznej, samodzielnie, lub w celu złagodzenia skutków ubocznych chemioterapii.

Skład kapsułki: ziele skrzypu polnego, ziele fiołka trójbarwnego, korzeń mniszka, ziele pokrzywy, ziele tymianka, ziele koniczyny czerwonej, morszczyn, liść szałwii, czosnek, zielona herbata, błonnik z akacji, Shitake ekstrakt.

Działanie składników leku Carcinoma Stop

Shitake, często nazywany również Poku, to japońska nazwa grzyba Ta – ke, który występuje na drzewach Shii. W tradycyjnej medycynie chińskiej znane także jako „eliksir życia” ze względu na unikalny skład, który powoduje odzyskanie wigoru i witalności, wzmacnia system odpornościowy oraz pomaga w zlikwidowaniu stresu. Jednak jego najistotniejsze zalety to stymulacja układu immunologicznego do likwidowania komórek nowotworowych oraz zapobieganie starzeniu się. Grzyby Shitake odmładzają organizm, co pozwala zachować dłużej młody wygląd oraz lepsze samopoczucie. Wyciąg z grzyba Shitake jest bardzo silnym utleniaczem, niszczy wolne rodniki i zapobiega starzeniu się skóry.

Jedną z kardynalnych przyczyn tworzenia się chorób nowotworowych jest osłabiony, źle działający układ immunologiczny. Dobrze funkcjonujący układ odpornościowy organizmu zapobiegnie wzrostowi i rozprzestrzenianiu się komórek rakowych w ciele, dlatego zalecane jest przyjmowanie kapsułek z wyciągiem z Shitake. Wyciąg z grzybka Shitake powoduje zwiększanie aktywności komórek NK czyli naturalnych niszczycieli komórek rakowych, które są uważane za komórki pierwszej linii w walce przeciwko chorobom nowotworowym. Badania kliniczne udowodniły przeciwnowotworowe działanie grzybków Shitake w leczeniu m.in: nowotworów układu trawiennego, raka piersi, płuc jak również w wielu innych rodzajach nowotworów, oraz w profilaktyce przeciwrakowej.

Skrzyp polny. Najistotniejszym składnikiem skrzypu polnego jest krzemionka, która to w błonach śluzowych i w naczyniach krwionośnych, szczególnie kapilarnych, pełni rolę strażnika przeciwdziałającego zawyżonej łamliwości i ich przepuszczalności. Z czasem ubywa tego składnika w organizmie ludzkim i dlatego leki z większą zawartością krzemu specjalnie polecane są dla ludzi w starszym wieku, głównie w początkach miażdżycy, jak również w stanach zapalnych dróg moczowych.

Fiolek trójbarwny – zawiera związki flawonoidowe, a między innymi rutynę, biorącą udział w czyszczeniu krwi i przemianie materii, działa bowiem moczopędnie czego następstwem jest wydalanie z organizmu szkodliwych substancji. Rutyna ułatwia także przyswajanie witaminy C, przedłuża jej działanie w tkankach organizmu, powoduje zmniejszenie przepuszczalności ścian włoskowatych naczyń krwionośnych zapobiegając ich łamliwości.

Mniszek lekarski. Korzeń zawiera związki trójterpenowe o smaku gorzkim, garbniki, kwasy organiczne, związki cukrowe i inne. Kwiaty zawierają oprócz tego niewielkie ilości olejku lotnego, karotenoidy, a sok mleczny tego ziela zawiera również związki kauczuku i inne. Wszystkie te substancje działają głównie żółciopędnie i żółciotwórczo, poprawiają pracę wątroby, ułatwiając przepływ żółci do woreczka żółciowego i dwunastnicy.

Pokrzywa. Surowiec pokrzywy posiada wyjątkowo dużo soli mineralnych, m.in. wapń, fosfor, magnez, żelazo, jak również karotenoidy flawonoidy, kwas mrówkowy i askorbinowy, a także witaminę B2 i K, prowitaminę A oraz garbniki. Korzenie mają ich więcej niż liście. Dzięki zawartości flawonoidów i niektórych kwasów wszystkie wyciągi wodne z liści pokrzywy działają wybitnie moczopędnie powodując zwiększenie wydalania z organizmu chlorków i mocznika. Duże ilości soli mineralnych oraz witamin w liściach uzupełniają w organizmie ich niedobór, pobudzają trzustkę do działania i wytwarzania określonych enzymów trzustkowych, wzmagając ich aktywność.

Morszczyn. Pobudza czynności tarczycy, poprawia przemianę materii, rozszerza naczynia krwionośne, obniża ciśnienie krwi, reguluje wypróżnienia, działa antyseptycznie, moczopędnie, żółciopędnie, likwiduje obrzęki, wykazuje wpływ regenerujący, wzmacniający i przeciwmiażdżycowy.

Koniczyna czerwona – posiada właściwości pobudzające wątrobę i pęcherzyk żółciowy, co wpływa korzystnie na trawienie, zaostrza apetyt i łagodzi zaparcia.

Tymianek. W główniej mierze dzięki związkom flawonoidowym surowiec tego ziela działa przeciwskurczowo na mięśnie gładkie, pobudzając czynność nabłonka górnych dróg oddechowych. Tymianek używa się także w nieżytach żołądka i jelit. Przeciwdziała nadmiernej fermentacji, wzdęciom i pobudza wydzielanie soków trawiennych, poprawia apetyt, usuwa pasożyty jelitowe u człowieka. Tymianek reguluje także krążenie krwi, głównie w kapilarnych naczyniach krwionośnych, przyspieszając spalanie i odżywianie tkanek.

Szałwia – działa odkażająco, ściągająco, przeciwzapalnie i przeciwpotnie. Pobudza również wydzielanie soków trawiennych, reguluje perystaltykę jelit i przyjmowana jest wewnętrznie jako środek przeciwdziałający wzdęciom, nadmiernej fermentacji, w bólach brzucha, kolce jelitowej i przeciw łagodnej biegunce.

Czosnek – zawarte w nim substancje pozytywnie wpływają na serce i układ krążenia, likwidują bakterie, wzmacniają układ odpornościowy oraz poprawiają trawienie.

Zielona herbata – znajdujące się w zielonej herbacie Polifenole redukują tkankę tłuszczową. Równocześnie pobudzają proces rozpadu tłuszczu, ułatwiają jego spalanie oraz przyspieszają proces niszczenia komórek tłuszczowych. Związki polifenolowe wykazują niezwykle silne właściwości antyutleniające, przez co skutecznie eliminują wolne rodniki, traktowane obecnie za główną przyczynę starzenia się. Polifenole zielonej herbaty wykazują silniejsze działanie antyrodnikowe niż witamina E i C.

Błonnik z akacji. Rozpuszczalny błonnik z akacji jest uznanym probiotykiem. Oznacza to, że po rozpuszczeniu w jelicie jest on zupełnie strawiony przez bakterie naszej flory jelitowej. W rezultacie doprowadza to do wzrostu ilości dobroczynnych bakterii kwasu mlekowego, które wzmacniają barierę ochronną organizmu poprzez stworzenie niegościnnego środowiska dla obcych, patologicznych, chorobotwórczy, bakterii czy grzybów.

Po zakończeniu terapii zaleca się kurację preparatem DETOX PROTECTOR, aby oczyścić organizm z toksyn, pasożytów, unieczynnionych komórek zmutowanych itp. Preparat ten można włączyć już w trakcie terapii lekiem CARCINOMA STOP. Będzie na bieżąco usuwał zmutowane, rakowe komórki, pasożyty i wszelkie toksyny

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Tomasz Mrozowski
Grafika – pl.freepik.com

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

mokry odbyt
wilgotny odbyt
raj złośliwy okrężnicy leczenie niekonwencjonalne
czy polipy wpływają na zwężenie stolca
jelitogrube
mokry odbyt leczenie
mokry odbyt biegunka
woreczek zolciowy i krew w kale
kurs kontroli wydawania stolców
korzeń mniszka rak jelita grubego

Lecznicze działanie malwy

Posted on 3 marca 2014 by admin

Comments off

Malwa Althaea Rosea

Malwy należą do starych i lubianych roślin ozdobnych. Chyba wszyscy znają te urocze kwiaty. Są mocno powiązane z polskim wiejskim krajobrazem. Malwa to nie tylko kwiat ozdobny. Może również przydać się w domowej apteczce lub służyć urodzie.

Nazwa łacińska malwy ogrodowej to Althaea Rosea, bywa również nazywana prawoślazem wysokim. Jest to roślina 2 lub 3 letnia, o wysokości mniej więcej 2 – 2,5 m. Posiada liście jasnozielone, szerokie i szorstkie. Kwiaty malwy mają chyba wszystkie kolory tęczy – od białego, przez żółty, różowy, czerwony, ciemnoczerwony do fioletowo – purpurowego, niemal czarnego. Kwiaty malwy są pojedyncze bądź pełne, a kwitnie od czerwca do późnej jesieni.

Walorem leczniczym u malwy są płatki bez zielonego kielicha kwiatowego. Do tego celu nadają się tylko odmiany o kwiatach fioletowo purpurowych, prawie czarnych, inne odmiany nie przedstawiają żadnej wartości użytkowej ze względu na małą ilość substancji czynnych. Czasami w domowej kosmetyce używa się płatki czerwonych i ciemnoczerwonych odmian malw. Płatki zbieramy zaraz po rozkwitnięciu, najlepiej w południe, w dzień słoneczny i bezdeszczowy, bo wtedy gromadzą w swym składzie najwięcej wartościowych związków. Płatki suszymy zawsze w cieniu, w przewiewie, rozłożone cienką warstwą. Suszyć trzeba szybko i sprawnie. Ususzony surowiec umieszczamy w suchych i szczelnych pudełkach lub papierowych torebkach i przechowujemy w suchych miejscu ponieważ płatki malwy są higroskopijne, czyli mają zdolność pochłaniania pary wodnej z powietrza. W kosmetyce często używa się świeżo zerwanych płatków malwy.

Syrop na kaszel z płatków malwy

Płatki malwy zawierają barwniki antocyjanowe, śluzy, również pektyny, żywice, mają także olejek lotny oraz garbniki. Dzięki dużej zawartości śluzów, płatki malwy zyskały wyjątkowe uznanie w kuracjach leczących suchy, uporczywy kaszel, jak również chrypkę, zapalenie gardła. Śluzy te ułatwiają odkrztuszanie, co jest istotne głównie u dzieci i ludzi starszych, mających z reguły duże problemy z odflegmianiem dróg oddechowych. Śluzy te wykazują również dobroczynne działanie osłaniające na całe drogi oddechowe. Łagodzą poza tym stany zapalne górnych dróg oddechowych. Kiedyś domowymi syropami i specyfikami z płatków i korzeni malwy leczono powszechnie ataki astmy.

Naparem z płatków płucze się gardło i jamę ustną w zapaleniach. Okłada się także nimi miejsca poparzeń, trudno gojące się rany, ropienie. Związki śluzowe wytwarzają na chorym miejscu warstwę ochronną i wchłaniają wydzieliny skórne. Malwę można stosować z powodzeniem w chronicznych zapaleniach błon śluzowych żołądka i jelit. Zasługą śluzów znajdujących się w malwie jest także i to, że likwidują nawet nawykowe zaparcia. Medycyna ludowa używa malwę w leczeniu nieregularnych miesiączek w okresie dojrzewania.

Herbatka z malwy

Jedną łyżkę ususzonych, pokruszonych kwiatów malwy purpurowo – fioletowej zalewamy w szklance wrzątkiem i trzymamy pod przykryciem około 15 minut. Po odcedzeniu uzyskany napar pijemy się 2 – 3 razy dziennie, np. w uporczywym, suchym kaszlu, chrypce, drapaniu w gardle, zapaleniach dróg oddechowych oraz jako środek osłaniający błony śluzowe żołądka i jelit, przy ich owrzodzeniu.

Do płukania gardła stosuje się mocniejszy napar, przygotowany z l łyżki suszu z kwiatów i pół szklanki wrzątku. Ususzone kwiaty malwy wykorzystuje jako składnik do produkcji smacznej, ekspresowej „Herbatki zimowej” wraz z kwiatem hibiskusa, owocem bzu czarnego, owocem jarzębiny i skórkami z jabłek). „Herbatka zimowa” uodparnia nas na przeziębienia, grypę, wpływa nieco napotnie i wykrztuśnie, łagodząc kaszel.

Olejek z kwiatów malwy

2 duże garści świeżo zerwanych kwiatów malwy, bez zielonych szypułek zalewamy w czystym, szczelnym słoiku niepełną szklanką oliwy z oliwek, oleju kukurydzianego lub lnianego i trzymamy na słonecznym parapecie okiennym lub w ciepłym miejscu przez około 10 dni. Co jakiś czas pamiętajmy o potrząsaniu słoikiem dla lepszego wymieszania się użytych składników. Następnie olejek odcedzamy przez czystą gazę i zlewamy do małych buteleczek. Uzyskaną oliwkę trzeba przechowywać w miejscach chłodnych, najlepiej na dolnej półce lodówki.

Istnieje także inny sposób sporządzania olejku malwowego. Świeżo zerwane płatki bez szypułek ubija się mocno w czystym słoiku i wystawia na słoneczny parapet okienny na 3 – 5 dni. Na dnie zbiera się śluzowaty płyn to właśnie olejek. Należy go od razu zużyć bądź przechowywać koniecznie w lodówce. Olejek z malwy służy wspaniale przy trudno gojących się ranach. Dobrze wchłania różne wydzieliny z gojących się zranień. Łagodzi też podrażnienia i poparzenia słoneczne, zmiękczając i nawilżając głęboko skórę. Oliwka ta nadaje się do pielęgnacji przesuszonej, łuszczącej się skóry, spierzchniętych warg, pękających stóp i szorstkich łokci. Oliwkę można dodawać do kąpieli, zmiękczających naskórek, łagodzących egzemy i wysypki skórne.

Malwa odmładza

Ze świeżo zebranych kwiatów łatwo przygotować domową maseczkę odmładzającą. Dwie, trzy łyżki drobno posiekanych płatków malwy wraz z pylącymi pylnikami zalewamy niewielką ilością jogurtu bądź kefiru i miesza aż powstanie coś w rodzaju papki. Tę następnie nakłada się na świeżo umytą twarz na 30 minut. Po usunięciu maseczki twarz zmywamy chłodnym naparem z liści rozmarynu lekarskiego lub samą wodą i przecieramy skórę dobrym ściągającym tonikiem. Maseczka z kwiatów malwy wchłania wszelkie toksyny tkwiące w porach, działa oczyszczająco, zmiękczająco i łagodzi podrażnienia. Wpływa odżywczo, gdyż zawarty w niej pyłek jest przebogaty w witaminy, aminokwasy i minerały. Dzięki porcji śluzów maseczka głęboko nawilża skórę i spłyca zmarszczki. Usuwa poparzenia przez słońce. Na maseczki najlepiej jest wykorzystać kwiaty w kolorze fioletowo – purpurowym, ostatecznie czerwonym i ciemnoczerwonym.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

syrop z malwy
malwa właściwości lecznicze
herbatka z malwy
malwa wlasciwosci lecznicze
malwa na syrop
malwa lecznicza
malwa syrop
malwa wlasciwosci
malwa liscie medycyna naturalna
malwa biala wlasciwosci

Sosna zwyczajna

Posted on 16 lutego 2014 by admin

Comments off

Sosna zwyczajna – Pinus silvestris L

Sosna jest duży drzewem iglastym z rodziny Sosnowatych, rosnącym w strefie klimatu umiarkowanego półkuli pomocnej. U nas w kraju jest powszechnym drzewem tworzącym zwarte lasy, dorastającym do 40 m. wysokości. Sosna posiada korę na starszych gałązkach i w górnej części pnia czerwonawo-żółtą, łuszczącą się cienkimi jak papier warstwami, zaś w dolnej części pnia grubą, wielobocznie popękaną, wewnątrz brunatno-czerwoną. Szpilki sztywne, o długości 4 do 5, rzadziej do 7 cm. koloru sinozielonego. Jej szyszki są pojedyncze, niekiedy po 2 lub 3, stojące, stożkowate, do 7 cm długie i do 3,5 cm szerokie z wyraźnym wyrostkiem środkowym.

Drzewa sosnowe rosną w czystym środowisku. Z tego powodu korzystnie jest mieszkać w sąsiedztwie lasów sosnowych. Czyste przesycone aromatem olejków eterycznych powietrze w sosnowym lesie pozytywnie wpływa na samopoczucie przede wszystkim w stanach przemęczenia, wyczerpania nerwowego. Wiadomo od dawna, że pomaga leczyć choroby układu oddechowego, dlatego zakłady lecznicze dla chorych na gruźlicę usytuowane są w suchych sosnowych borach. Igły sosny wydziela lotne substancje o działaniu mikrobobójczym – fitoncydy. W leśnym powietrzu jest do 70 razy mniej organizmów chorobotwórczych aniżeli w mieście. Chodząc po lesie rozkoszujemy się przyjemnym żywicznym zapachem, a przy tym oczyszczamy płuca. Z takiego spaceru możemy przynieść świeże igliwie i pączki sosnowe – cenne źródło witamin w okresie zimowym i wczesną wiosną. Lecznicze działanie mają też młode zielone szyszki, męskie kwiatostany zawierające pyłek oraz sam pyłek sosnowy.

Surowiec

Z sosny zwyczajnej otrzymujemy sporo surowców leczniczych. Przy końcu zimy i bardzo wczesną wiosną pozyskuje się pączki, zanim zaczną pękać i suszy w pomieszczeniach ogrzewanych w temp. do 35°C. Surowcem są pączki sosny – Gemmae Pini. Czasami zbiera się młode pędy wybijające z pączków w okresie wiosennym o długości do 5 cm. Suszy się podobnie jak pączki. Otrzymuje się młode pędy sosny – Turiones Pini. Odpowiednio nacinając pień sosny otrzymuje się z ran balsam sosnowy, określany powszechnie, choć nieprawidłowo, żywicą sosnową – Balsamum Pini silvestris, z której przez destylację i rektyfikację uzyskuje się olejek terpentynowy – Oleum Terebinthinae. To co pozostanie w kotle zestala się w temperaturze pokojowej i nosi nazwę kalafonii – Colophonium.

Z młodszych gałęzi sosny przy wycince lasu zdejmuje sie korę i suszy w warunkach naturalnych. Otrzymuje się jako surowiec korę sosny – Cortex Pini silvestris. Przez destylację z parą wodną młodych wierzchołków oraz świeżego igliwia sosnowego otrzymuje się eteryczny olejek sosnowy – Oleum Pini silvestris. Przez suchą destylację drewna sosnowego otrzymuje się dziegieć sosnowy – Pix liquida Pini.

Pączki i szczyty pędów sosny można zrywać tylko za zgodą władz leśnych, a korę i balsam sosnowy tylko z drzew przeznaczonych do wycinki. Drewno sosnowe jest wartościowym materiałem budowlanym i meblarskim. Bursztyn – Succinum, jest skamieniałą żywicą powstałą z żyjących w oligocenie tj. około 30 milionów lat temu drzew iglastych. Jeden z tych gatunków paleobotanik H. Conwentz nazwał sosną bursztynową – Pinus succinifera Gon.

Igliwie sosny można pozyskiwać przez cały rok i używać w stanie świeżym. Ścięte gałęzie doskonale przechowują się w śniegu, nie tracąc witamin nawet przez 2 – 3 miesiące. Można także zasuszyć lub zamrozić na zapas młode wiosenne pędy, które są mniej gorzkie niż dojrzałe i zawierają więcej wartościowych składników. Najczęściej używa się w lecznictwie specyfiki z powszechnie spotykanej sosny pospolitej – Pinus silvestris L, jednak z dobrym skutkiem można stosować inne gatunki sosny.

Substancje czynne

W pączkach sosnowych wyodrębniono około 0,4% olejku eterycznego, zawierającego α- i β-pinen, limonen i borneol, ponadto żywice, związki gorzkie, garbniki i witaminę C. Podobne związki znajdują się w młodych pędach sosny. W korze sosnowej znaleziono 3,6 – 6,3% garbników skondensowanych, kwasy polifenolowe, jak ferulowy, galusowy, chlorogenowy i kawowy, oraz bardzo niewiele olejku eterycznego – do 0,05%, a ponadto do 1,8% związków cukrowych. Kora sosnowa stanowi źródło garbników wykorzystywanych w przemyśle farmaceutycznym. Olejek terpentynowy posiada do 96% α- i β-pinenu, kamień, karen i cymen. Kalafonia składa się z dwu terpenowych kwasów żywicznych, jak kwas abietynowy i β-pimarowy, substancji gorzkich i śladów olejku eterycznego. Składnik olejku terpentynowego, α-pinen, jest bardzo istotnym produktem wyjściowym w syntezie związków zapachowych, jak terpineol, octan terpinylu, octan mentanylu, octan izobornylu oraz linalol i geraniol, jak również w syntezie kamfory syntetycznej, używanej w lecznictwie i przemyśle chemicznym. β-pinen daje mircen, linalol i jego estry, a także kamforę syntetyczną.

Olejek sosnowy składa się z mieszaniny α i β-pinenu, borneolu i jego estru octowego, limonenu, dwupentenu i felandrenu. Dziegieć sosnowy zawiera różne związki fenolowe (m.in. gwajakol, krezol, pirokatechol), węglowodory aromatyczne i kwasy żywiczne. Przy suchej destylacji opiłków bursztynowych w temp. 350 – 400°C otrzymuje się brunatny, oleisty, rozpuszczalny w alkoholu destylat, zawierający mieszaninę węglowodorów terpenowych oraz wydzielający się w postaci kryształów kwas bursztynowy. W retorcie pozostaje około 60% łatwo topliwej i dobrze rozpuszczalnej w rozpuszczalnikach organicznych kalafonii bursztynowej, używanej dawniej do wyrobu cennych i trwałych lakierów bursztynowych.

Sosna wzmacnia odporność

Pączki i pędy sosny wykazują działanie wykrztuśne ponieważ stymulują czynności wydzielnicze błon śluzowych górnych dróg oddechowych, jak również nasilają ruch nabłonka rzęskowego. Działają także łagodnie odkażająco, ponieważ hamują rozwój lub niszczą drobnoustroje znajdujące się w gardle i jamie ustnej. Nadto działają łagodnie moczopędnie, a w niektórych chorobach skórnych – antyseptyczne. Olejek sosnowy działa wykrztuśnie, bakteriobójczo i rozkurczowo.

Olejek terpentynowy, zastosowany zewnętrznie, łagodnie rozgrzewa i rumieni skórę oraz działa lekko odkażająco. Doskonale wchłania się przez skórę i poprawia resorpcję rozpuszczonych w nim związków. Podrażnia silnie błony śluzowe, toteż doustnie nie bywa używany, natomiast wyizolowane z niego pineny zastosowane doustnie działają żółciopędnie. Kalafonię stosuje się do wyrobu maści i plastrów jako składnik poprawiający ich konsystencję oraz przyczepność do skóry. Dziegieć sosnowy działa odkażająco I przeciwgrzybiczo. Wchodzi w skład maści siarkowej złożonej, nazwanej także maścią Wilkinsona, używanej w chorobach skórnych i przy świerzbie. Dziegieć odznacza się niemiłym zapachem i ostatnio jest mało używany w lecznictwie.

Z igliwia sosnowego oraz z pączków przygotowuje się odwary, napary lub nalewki przyjmowane wewnętrznie jako cenne źródło witamin oraz środek zwiększający odporność, wzmacniający, wykrztuśny, przeciwzapalny, przeciwgorączkowy, odkażający, żółciopędny, wydalający z organizmu toksyczne związki, napotny, moczopędny i uspokajający. Pączki sosny posiadają wyraźnie mocniejsze działanie lecznicze niż młode pędy. Sosnowe wyciągi i odwary zwiększają witalność zimą, kiedy niedobory witamin skutkują spadkiem odporności organizmu, brakiem energii oraz świeżości umysłu, ale należy z nich korzystać systematycznie w ciągu całego roku. Polecane są szczególnie ludziom starszym i dzieciom. W Korei nalewki alkoholowe z igliwia sosny przyjmuje się jako lek przeciwnowotworowy.

Na chore płuca

Specyfiki sosnowe takie jak: napary, odwary, nalewki, kąpiele inhalacje działają skutecznie w chorobach płuc i stanach nieżytach górnych dróg oddechowych, w kurowaniu przeziębień, bólu gardła, zapalenia krtani z towarzyszącą chrypką, zapalenia oskrzeli zapalenia płuc, przeciw kaszlowi u palaczy, w dolegliwościach zatok. Wykazują działanie rozkurczowe oraz wykrztuśne, dzięki czemu rozszerzają drogi oddechowe rozluźniają śluzową wydzielinę, nasilają ruch nabłonka rzęskowego i poprawiają odkrztuszanie. Dzięki odkażającym właściwościom niszczą drobnoustroje znajdujące się w jamie ustnej i gardle. Sosnowe pączki korzystnie żuć przy anginie. Nalewki alkoholowe lub odwary z młodego igliwia lub męskich kwiatostanów zawierających pyłek podaje się z dodatkiem mleka, miodu lub masła chorym na gruźlicę.

Szyszki na serce, pyłek na długowieczność

Z rozdrobnionych zielonych szyszek sosnowych robi się nalewki alkoholowe, które w lecznictwie ludowym są skutecznym środkiem przy bólach serca i nadciśnieniu. Pyłek otrząsany z męskich kwiatostanów sosny stosowany systematycznie przez długi okres czasu działa odmładzająco, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się organizmu, zwiększa poziom testosteronu. Pyłkiem można zasypywać rany, aby przyspieszyć ich gojenie. Sosna wytwarza duże ilości pyłku, w czasie jej kwitnienia w maju brzegi kałuż pokrywają się specyficznym siarkowożółtym osadem. Obrywamy rozkwitające męskie kwiatostany w postaci krótkich kotków, następnie otrząsamy pyłek i przesiewamy przez sito. Przyjmujemy po 1g proszku 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem z dodatkiem miodu lub w postaci naparu czy nalewki. Pyłek sosny rzadko wywołuje uczulenie, mimo to nie jest polecany dla alergików.

Sosnowe kąpiele

Pączki sosny poprzez rozgrzewające i przeciwbólowe właściwości przynoszą ulgę przy bólach mięśni, bólach stawów, schorzeniach neurologicznych. Kąpiele z dodatkiem wyciągów z sosnowego igliwia i pączków zaleca się w leczeniu astmy oskrzelowej, przy bezsenności, nadpobudliwości nerwowej, bólach głowy, skazie moczanowej, rwie kulszowej, chorobach płuc i nieżytach górnych dróg oddechowych, przy przeziębieniu, zapaleniu pęcherza moczowego, w chorobach kobiecych i przy upławach, dla rekonwalescentów po ciężkich chorobach. Kąpiele sosnowe pobudzają krążenie krwi, wywierają uspokajające działanie, na organizm, wzmacniają serce i układ nerwowy. Ekstrakt do kąpieli przygotowuje się zalewając w garnku dwoma litrami wody kilka rozdrobnionych gałązek sosny lub 3 – 4 garści igliwia i gotując pod przykryciem na małym ogniu przez 10 minut. Odwar odstawiamy do naciągnięcia na pół godziny i przecedzamy do wanny napełnionej wodą o temperaturze około 37°C. Czas kąpieli to 15 – 20 minut.

Przetwory z sosny

Odwar z pączków sosny – jedną łyżeczkę rozdrobnionych pączków sosnowych zalewamy w rondlu jedną szklanką wrzącej wody lub mleka i podgrzewamy na wolnym ogniu przez 2 -3 minuty, nie dopuszczając do wrzenia. Odstawiamy pod przykryciem do zaparzenia, następnie odcedzamy. Pijemy po 3 – 4 łyżki odwaru kilka razy dziennie jako środek wykrztuśny w przypadku kaszlu, w przeziębieniu lub zapaleniu oskrzeli. Możemy osłodzić miodem lub syropem malinowym. Rozpuszcza on nagromadzoną wydzielinę i pomaga ją usunąć, oczyszczając górne drogi oddechowe. Działa łagodnie moczopędnie i odtruwająco. Gorący odwar używa się do inhalacji, wdychając unoszącą się parę z olejkiem eterycznym.

Witaminowy napar z igliwia sosnowego – dwie łyżki dokładnie umytych rozdrobnionych igieł sosny zalewamy szklanką wrzącej wody. Odstawiamy pod przykryciem do zaparzenia, po ostygnięciu odcedzamy. Możemy zakwasić sokiem z cytryny lub osłodzić miodem. Wypijamy przygotowany napar na raz – jest to dawka dzienna. Stosujemy zimą i na przedwiośniu jako kurację odtruwającą przez 7 dni, po 14 dniach przerwy kurację powtarzamy. Napar z igliwia dostarcza organizmowi witaminy i mikroelementy, oczyszcza wątrobę i cały organizm z zalegających toksyn.

Bułgarska mieszanka ziołowa – mieszamy 40 g suszonych pączków sosny, po 30 g liści babki zwyczajnej i podbiału. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzącej wody, odstawiamy do naciągnięcia pod przykryciem. Pijemy 2 – 3 razy dziennie szklankę naparu przy zapaleniu oskrzeli lub astmie oskrzelowej.

Syrop sosnowy – ½ szklanki świeżych, drobno posiekanych pączków sosnowych zalewamy w słoiku szklanką naturalnego miodu. Jeżeli miód jest skrystalizowany, stawiamy słoik na niezbyt gorącym grzejniku lub zanurzamy w naczyniu z wodą o temperaturze nie wyższej niż 40 st. C do czasu, aż miód się rozpuści. Odstawiamy na 7 dni, aż pączki puszczą sok. Przechowujemy w lodówce. Pijemy syrop po jednej łyżce 3 razy dziennie przy zapaleniu gardła i chrypce, przeciw kaszlowo. Można stosować u dzieci. W podobny sposób przygotowuje się syrop przesypując warstwy pączków cukrem zamiast miodu i mocno ubijając.

Miód sosnowy – l kg młodych pędów sosny zerwanych wiosną zalewamy w garnku czterema litrami wody i gotujemy na małym ogniu przez ½ godziny. Podczas gotowania garnek musi być zawsze przykryty, ponieważ olejki sosnowe szybko się ulatniają. Odstawiamy na 24 godziny do naciągnięcia, następnie odcedzamy. Do odwaru dodajemy l kg cukru i gotujemy stale mieszając do zgęstnienia. Przelewamy uzyskany miód do wypasteryzowanych słoików, zamykamy szczelnie zakrętką, pozostawić słoiki do góry dnem do zupełnego ostygnięcia pod kocykiem. Taki miód jest doskonałym domowym lekarstwem łagodzącym kaszel.

Nalewka z pączków sosny – drobno posiekane świeże lub wysuszone pączki sosnowe wsypujemy do połowy objętości słoika, następnie zalewamy wódką 40%. Słoik dokładnie zamykamy, odstawiamy w ciepłe ciemne miejsce na 6 tygodni do naciągnięcia. Stosujemy po ½ łyżeczki 3 – 4 razy dziennie przy przeziębieniu. Podobnie przygotowujemy balsamiczny ocet sosnowy, zalewając pączki octem jabłkowym.

Spirytus bursztynowy – Jedną łyżkę drobnych kawałków naturalnego bursztynu, uprzednio nie przetapianego, myjemy w wodzie, wsypujemy do małego słoika i zalewamy połową szklanki spirytusu. Zamykamy i pozostawiamy w temperaturze pokojowej na 10 dni, często wstrząsając. Uzyskuje się bardzo jasnosłomkowy wyciąg służący do użytku zewnętrznego. Pozostający, nie rozpuszczony bursztyn można kilkakrotnie zalewać nowymi porcjami spirytusu. Nacieranie spirytusem bursztynowym bolących miejsc działa łagodząco w gośćcu stawowym i mięśniowym, mało nasilonych nerwobólach, skurczach mięśni i nużliwości mięśni. Obustronne nacieranie skroni łagodzi ból głowy.

Przeciwwskazania

Preparaty sosnowe używane w zalecanych dawkach nie powodują działania szkodliwego. Wyjątkiem jest dziegieć sosnowy, który drażni nieco skórę i wchłania się częściowo, powodując czasami podrażnienia nerek po zastosowaniu na dużej powierzchni ciała. Nie używać bez porozumienia z lekarzem u osób chorych na nerki. Nie stosować u kobiet w ciąży.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska
Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Foto – Wikipedia

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

igly sosny wlasciwosci
syrop z sosny w ciąży
choroby sosny
herbata z sosny
napar z igieł sosny
napar z sosny
igły sosny właściwości
pylek sosnowy
pyłek sosnowy
wywar z sosny