Author Archives: admin

Cytryniec chiński

Cytryniec chiński – Schisandra chinensis




Cytryniec chiński to silny środek stymulujący ośrodkowy układ nerwowy i wzmacniającym organizm stosowany przy przemęczeniu, wyczerpaniu organizmu, braku ochoty do pracy fizycznej lub umysłowej, niedokrwistości, chorobach nerwowych i psychicznych objawiających się apatią, niedoborem sił i energii. Cytryniec pobudza pracę serca i płuc, tonizuje układ nerwowy, poprawia odporność na stres, wzmacnia wzrok. Poprawia krążenie krwi, przemianę materii, zmniejsza poziom cukru we krwi u diabetyków.

Bywa pomocny przy ostrych i przewlekłych dolegliwościach dróg oddechowych, układu pokarmowego i nerek, poprawia pracę wątroby oraz nadnerczy. Jest skuteczny zwłaszcza w przypadkach, kiedy niezbędne jest uaktywnienie wszystkich sił organizmu dla osiągnięcia najlepszego efektu – zarówno w zdrowiu jak i chorobie. Ta wartościowa roślina jest wspaniałym zamiennikiem dla kawy czy pobudzających napojów z puszek.

Owoc pięciu smaków

Chińczycy cytryńca nazywają wu – wei – zi czyli owoc pięciu smaków, bo rozgryzając owoc wyczuwamy z początku smak kwaśny, następnie żywiczny aromat i gorycz, później słodycz, a na końcu smak słonawy. Poprzez te pięć smaków wpływa na pracę 5 organów yin: wątroby, nerek, serca, płuc i śledziony. Cytryniec był tak ceniony w dawnych Chinach, że dostarczano go w dużych ilościach jako daninę dla chińskich cesarzy.

W chińskiej i koreańskiej medycynie owoce i nasiona cytryńca jako odwary i napary używa się w leczeniu chorób płuc, niedokrwistości, osłabienia pamięci, jak również czerwonki i chorób psychicznych. Jako specyfik tonizujący stosuje się dla poprawienia witalności, siły, wytrzymałości i energii, jak również dla poprawienia nastroju, uspokojenia umysłu i serca, wydłużenia życia. Nalewka z owoców działa żółciopędne, w medycynie Wschodu zalecana jest przy zapaleniu wątroby i pęcherzyka żółciowego.

Poprawia wytrzymałość

Ludzie Dalekiego Wschodu nigdy nie zapominali wziąć ze sobą w tajgę suszonych owoców cytryńca, poprawiających wytrzymałość i ostrość wzroku na długich polowaniach w trudnym terenie, pozwalających przez dłuższy czas obyć się bez pożywienia i wypoczynku. Dla zachowania sił wystarczy zjeść dziennie 0,5 – l g sproszkowanych nasion cytryńca, kilkanaście suszonych albo garść świeżych owoców. Na terenach wysokogórskich cytryniec wzmacnia zdolność do wysiłku. Rosyjscy alpiniści przed wspinaczką przyrządzają z pędów i liści cytryńca odwary wzmacniające siły, poprawiające refleks i koncentrację, pomagające zaadoptować się do mniejszej ilości tlenu w powietrzu i obniżonego ciśnienia atmosferycznego. Specyfiki z cytryńca zmniejszają wrażliwość ustroju na odmrożenia, ponieważ zwiększają odporność tkanek na niedobór tlenu.

Adaptogenne właściwości cytryńca

Adaptogenami nazywamy rośliny, które poprawiają odporność organizmu na stresy i traumatyczne przeżycia, zwiększają zdolność do wysiłku fizycznego oraz umysłowego, łagodzą stany lękowe, poprawiają samopoczucie. Razem z żeńszeniem i różeńcem cytryniec należy do roślin o typowym działaniu adaptogennym. Sportowcom pomaga zwiększyć wydolność organizmu, pozwalając na bardziej racjonalne wydatkowanie energii w mięśniach, jak również szybko odnawiać siły po wysiłku, hutnikom przebywać w wysokiej temperaturze, tkaczkom w hałaśliwej hali, alpinistom – z małą ilością tlenu w powietrzu i ekstremalnym chłodem, kierowcom zwiększa szybkość reakcji i bystrość nocnego widzenia, studentom – zdolność do uczenia się i zapamiętywania przyswajanego materiału.

Wzmacnia siły chorych po zabiegach chirurgicznych i rekonwalescentów po wyniszczających chorobach czy zatruciach. Zwiększa ciśnienie krwi, zmniejsza częstotliwość skurczów serca, zwiększając ich amplitudę. Poprawia syntezę białek w organizmie. Reguluje działalność układu nerwowego współczulnego i przywspółczulnego, pomagając w utrzymaniu wewnętrznej równowagi organizmu i odporności na skrajne warunki środowiska przy czym nie wyczerpuje, a stabilizuje układ nerwowy i układ odpornościowy.

Wyostrza wzrok

Cytryniec to doskonały środek tonizujący dla nerek, wątroby i płuc. Pobudza w wątrobie produkcję enzymów o działaniu odtruwającym organizm, biosyntezę białek oraz glikogenu. Używany jest w kompleksowym leczeniu chorych onkologicznie. Korzystnie wpływa na wzrok, słuch oraz sprawność umysłową. Hamuje zmiany zanikowe w układzie nerwowym. Medycyna chińska uważa, że środki poprawiające pracę wątroby pozytywnie wpływają na zmysł wzroku, a z kolei mocne nerki dają w pełni oddychać płucom. Badania naukowe wykazały, że cytryniec pomaga w adaptacji do ciemności oraz poprawia zdolność nocnego widzenia u 90% osób biorących udział w eksperymencie. Ekstrakt z nasion cytryńca wyostrza wzrok i rozszerza pole widzenia. Cytryniec przyjmowany codziennie przez 2 miesiące dzieciom z postępującą krótkowzrocznością i astygmatyzmem zapobiegał pogarszaniu się ich wzroku

Uprawa cytryńca

Cytryniec chiński to wijące pnącze pochodzące ze wschodnich terenów Rosji, centralnych Chin, Japonii i Korei, gdzie rośnie nad brzegami rzek i strumieni, wzdłuż leśnych dróg. Wspinając się po drzewach i krzewach często dorasta do 10 – 15 metrów wysokości. Liście i kora wydzielają urzekający aromat podobny w zapachu do cytryny. Białe pachnące kwiaty pojawiają się na początku czerwca, a jaskrawe pomarańczowo czerwone kuliste owoce o średnicy 5 – 10 mm zebrane w zwarte grona osiągają dojrzałość we wrześniu i październiku. W naszej strefie klimatycznej rośnie bez problemów i coraz częściej hodowany jest w ogrodach i na działkach jako ozdobne pnącze o wartościowych cechach leczniczych. Uprawa nie jest trudna, należy pamiętać, że jak większość pnączy lubi mieć „nogi w cieniu, a głowę w słońcu”, urodzajną glebę i sporo wilgoci. W szkółkach ogrodniczych można nabyć obupłciowe plenne odmiany wcześnie owocujące. Przyrost roczny pędów to około 1 – 1.5 metra.

Zbiór

Liście i pędy zbiera się w miarę potrzeby, a na zapas do suszenia w czasie przycinania mocno rosnących pędów. Owoce pozyskujemy w miarę ich dojrzewania, od września do początków mrozów. Suszymy owoce rozłożone cienką warstwą najpierw w ciągu 2 – 3 dni na powietrzu, później dosuszamy np. w piekarniku lub elektrycznej suszarce w temperaturze do 40 st. C. Przechowujemy dobrze wysuszone owoce w szczelnie zamkniętych szklanych pojemnikach w ciemnym miejscu, nawet przez kilka lat – będzie zapas na nieurodzajne sezony. W handlu można nabyć preparaty zawierające cytryniec, ale najpewniejsze są te wyhodowane przez nas samych.

Preparaty z cytryńca

Napar z pędów cytryńca – Jest popularnym dalekowschodnim napojem tonizującym. Należy ściąć jednoroczne zdrewniałe bezlistne pędy najlepiej przed zimą po pierwszych mrozach, związać je w pęczki lub zwoje i rozwiesić w temperaturze pokojowej. Odcinać pędy w miarę potrzeby. Na 1 szklankę naparu potrzebujemy pęd długości od 5 do 15 cm – długość pędu trzeba dobrać indywidualnie. Jeżeli nie zauważymy żadnego efektu oznacza to, że pęd był za krótki, jeżeli wystąpi nadmierne pobudzenie, przyspieszone bicie serca – pęd był za długi.

Przy odpowiednio dobranej długości pędu odczujemy przypływ energii fizycznej i psychicznej. Cytryniec w stosownej dawce nie wywołuje nadmiernej ekscytacji, jaka występuje po amfetaminie lub kofeinie. Pęd rośliny trzeba dokładnie rozdrobnić i zalać szklanką wrzącej wody. Można krótko zagotować i odstawić napar na 15 minut do naciągnięcia, obowiązkowo pod przykryciem, aby nie ulatniały się wartościowe aromatyczne składniki. W ten sam sposób robi się napary ze świeżych lub suszonych liści czy owoców.

Napar z owoców cytryńca – Jedną łyżkę świeżych lub 1 łyżeczkę suszonych owoców cytryńca zalewamy szklanką wrzącej wody. Odstawiamy na dwie godziny pod przykryciem do naciągnięcia. Pijemy po jednej szklance 2 – 3 razy dziennie przed jedzeniem. Korzystniej jest stosować preparaty z cytryńca w pierwszej połowie dnia, by uniknąć zbytniego pobudzenia przed snem.

Napar z liści cytryńca – Napar ten ma cytrynowy zapach i przygotowany jak herbata. Bierzemy 1/2 do 1 łyżeczki rozdrobnionych liści na szklankę wrzątku, parzymy pod przykryciem. Można pić codziennie zamiast zwykłej herbaty.

Odwar z liści i kory pędów cytryńca – Posiada dużo witamin i mikroelementów, jest bardzo smaczny. Należy zalać jedną łyżkę rozdrobnionego surowca szklanką wrzącej wody i gotować pod przykryciem przez
kilka minut. Stosować przy niedoborach witaminy C i w przeziębieniach.

Nalewka – Jedną część dojrzałych owoców zalewamy w szklanym słoju lub butelce 5 częściami 70 % alkoholu. Można też zrobić nalewkę na czerwonym winie. Szczelnie zamykamy, odstawiamy na co najmniej 10 dni w ciemne miejsce, wstrząsając od czasu do czasu słojem. Stosować nalewkę jako środek wzmacniający po 20 – 30 kropli rozcieńczonych wodą dwa razy dziennie: przed śniadaniem i obiadem. Przyjmować przez 3 – 4 tygodnie, następnie pozwalamy organizmowi odpocząć.

Nalewkę z owoców cytryńca stosuje się wewnętrznie przy trudno gojących się ranach i wrzodach. Mocniejszą w działaniu nalewkę przygotowuje się z samych nasion, które zostały po wytłoczeniu soku z owoców. Rosjanie preferują nasiona jako środek leczniczy, ponieważ uważają, że kwasy organiczne znajdujące się w miąższu owoców dezaktywują substancje czynne zawarte w nasionach. Nalewka z owoców lub nasion jest używana dla wzmocnienia wzroku, jak również w przypadku impotencji – podobnie jak świeże lub suszone owoce.

Świeże owoce – zjadamy po garści ok. 25 – 50 g dziennie przy niedociśnieniu, braku sił, różnych zatruciach, w przypadku depresji. Zbliżone działanie ma sok z owoców. Świeże owoce można wymieszać z miodem i posmarować grzankę. Miksując z wodą otrzymujemy orzeźwiający napój.

Suszone owoce – w całości lub w proszku spożywać po 0,5 g tj. 4 – 6 owoców 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem. Używane w celach leczniczych lub zamiast kawy. Jest to niezwykle wygodny środek – garść suszonych owoców wystarcza na długo. Pobudzający skutek następuje w ciągu 30 – 40 minut po spożyciu i trwa

Przeciwwskazania

Preparatów z cytryńca nie powinny stosować osoby cierpiące na nadciśnienie, bezsenność, nadmierne pobudzenie nerwowe oraz silne zaburzenia pracy serca. Kobiety w ciąży nie powinny stosować preparatów z cytryńca w dawkach leczniczych.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • herbatka z liści cytryńca chińskiego
  • cytryniec chiński jak suszyć
  • cytryniec chiński liście właściwości
  • cytryniec chinski
  • Domowe Sposoby Na Helikobakter Pyroli
  • najlepsze zioła adaptogenne na siłę
  • cytryniec chinski i shizofremia
  • cytryniec chiński bieganie
  • Cytryniec chiński herbata z liści
  • ~~cytrynowiec chinski na wzrok

Zapalenie ucha




Jednym z pięciu zmysłów, które są potrzebne człowiekowi do normalnego życia jest słuch. Mówiąc o słuchu kojarzymy go z częścią zewnętrzną czyli małżowiną uszną, której wygląd i kształt często bywa powodem różnych frustracji lub też dumy. Ale małżowina uszna to tylko jeden z elementów złożonego narządu, który dzielimy na 3 odrębne elementy, współpracujące ze sobą. Są to:

l. Ucho zewnętrzne – które składa się ze wspomnianej małżowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego.

2. Ucho środkowe – tworzone przez błonę bębenkową, kosteczki słuchowe.

3. Ucho wewnętrzne tworzy go błędnik kostny, który składa się z 3 półkolistych kanałów, przedsionka i ślimaka; wewnątrz którego znajduje się także błędnik błoniasty zbudowany z 3 półkolistych kanałów błoniastych, łagiewki, woreczka i ślimaka błoniastego, w którym na błonie podstawnej jest umieszczony narząd Cortiego.

Przedstawiono jedynie ogólny zarys niezwykle złożonej budowy ucha, aby zrozumieć trochę mechanikę jego funkcjonowania. Małżowina uszna podobnie jak radar wyłapuje fale dźwiękowe przenoszone przez drgające powietrze, które dalej przewodem słuchowym zewnętrznym dostają się do błony bębenkowej, wprawiając ją w ruch przenoszony na młoteczek, z kolei ten przekazuje te drgania dalej na kowadełko i strzemiączko. Następnie za pomocą okienka owalnego drgania dostają się do ucha wewnętrznego, gdzie są przetwarzane na impulsy nerwowe, docierające do ośrodków słuchowych w korze mózgowej tworzą doznania słuchowe.

Jak wynika z opisu narząd słuchu jest wyjątkowo delikatny, z rzadka przez nas zauważalny i traktowany często nieodpowiednio a niekiedy nawet dość brutalnie. Czasami dłubiemy w uchu jakimiś patyczkami, zapałkami, bywa że i drucikami, grzebiemy w nim naszymi brudnymi palcami aby zlikwidować swędzenie, wystawiamy na zimne powietrze, wiatry, przewiewy, narażamy na nadmiemy hałas słuchając za głośno muzyki. Najczęściej młodzież, ale nie tylko robi w małżowinie dużą ilość dziurek umieszczając tam przeróżne ozdoby, bywa, że za ciężkie i doprowadzające do jej uszkodzenia.

Urazy małżowiny

Małżowina uszna może ulec wielu innym urazom: odmrożeniom, oparzeniom, skaleczeniom. Wykonujemy wtedy czynności takie jak przy skaleczeniach zewnętrznych, stosownie je opatrując. Od uderzenia, zwykle u bokserów może powstać niebezpieczny krwiak. Nacina się go usuwając zebraną tam krew i zakłada opatrunek. Uderzenie pięścią czy nawet mocniejsze spoliczkowanie jak i nadmierny hałas mogą doprowadzić do pęknięcia błony bębenkowej, powodującego nagły ból, osłabienie słuchu, krwawienie. Innym powodem uszkodzenia błony bębenkowej może być ciało obce, które wpadło do przewodu słuchowego, jego głęboka penetracja jakimś przedmiotem lub patyczkiem, a najczęściej stany zapalne ucha mogące występować zarówno w uchu zewnętrznym jak i w uchu środkowym.

Zakażenie bakteryjne lub grzybicze

Najpowszechniejszą przyczyną zapalenia ucha zewnętrznego jest infekcja bakteryjna lub grzybicza spowodowana czynnikami zewnętrznymi, skaleczeniami, zadrapaniami lub kąpielami w zanieczyszczonych wodach. Może to być zapalenie miejscowe, powodujące niewielkie ogniska zapalne, lub mieć charakter rozległy, obejmując cały obszar zewnętrznego przewodu słuchowego, doprowadzając do powstawania obrzęku i zmniejszenia światła przewodu słuchowego, niekiedy jego zatkanie, zaczerwienienie skóry, wysięki ropne. W tym przypadku leczenie naturalne jest niezwykle pomocne i daje dobre efekty.

Sposoby kuracji

I. Do 1 łyżki letniej wody o temperaturze ciała dodajemy 20 kropli nalewki bursztynowej. Otrzymanym roztworem płuczemy ucho np. za pomocą kroplomierza. Należy to robić dwa, trzy razy dziennie.

II. Przygotowujemy mieszankę z następujących składników. Wszystkie składniki w równych ilościach:

1. Ziele krwawnika
2. Liść szałwii
3. Kwiat nagietka
4. Ziele tymianku
5. Koszyczki rumianku

Do pełnej szklanki wrzątku wsypujemy 1 łyżkę mieszanki, ciągnąć nie gotując około 10 minut, przecedzamy letnie przez wyjałowioną gęstą flanelkę, Płuczemy ucho 2 razy dziennie, rano i wieczorem. Można także w przygotowanym odwarze zamoczyć kompres apteczny, lekko wycisnąć i wykonać okład na ucho.

III. Nabieramy na czubek łyżeczki niewielką ilość maści propolisowej 3 lub 7 %, umieszczamy w małym słoiczku lub innym naczyniu, a następnie zanurzamy je w ciepłej wodzie, tak, aby maść nabrała konsystencji płynnej. Wpuszczamy do ucha 2 razy dzienne rano i wieczorem po kilka kropli o temperaturze ciała. Osoby uczulone na propolis tej kuracji stosować nie mogą.

IV. Srebro koloidalne – 1 łyżkę srebra ogrzewamy do temperatury ciała, płuczemy przewód słuchowy 2 razy dziennie.

Zapalenie ucha środkowego

Ropne zapalenie ucha u dorosłych może być wywołane zapaleniem zatok, zapaleniem nosogardła, powikłaniami po anginie, grypie, nieżytem nosa, nie wyleczonymi chorobami górnych dróg oddechowych oraz innymi czynnikami zakaźnymi. Zapalenie o cechach wysiękowych i charakterze nieżytowym jest prawie zawsze następstwem raptownych zmian ciśnienia atmosferycznego. Częściej miewają to ludzie dłużej przebywający pod wodą, nurkowie, płetwonurkowie, osoby przebywające w kesonach, wyczynowcy próbujący bez sprzętu schodzić na znaczne głębokości, osoby latające często samolotami, pracujące przy sprężonym powietrzu.

Zapalenie to najczęściej przechodzi samoczynnie po jakimś czasie bez poważniejszych następstw. Można stosować uprzednio przedstawioną terapię. Objawami zapalenia ropnego jest wzrost temperatury ciała, niedosłuch, ból. W drugiej fazie wysoka gorączka, ból pulsujący w rytmie tętna, obejmujący także skronie oraz całą czaszkę. W trzeciej fazie następuje przedziurawienie lub pęknięcie błony bębenkowej, spowodowane ciśnieniem nagromadzonej w jamie bębenkowej masy wysiękowej. Wydostaje się ona na zewnątrz przewodem słuchowym dając ulgę choremu, ustępuje ból, gorączka i inne objawy. Po jakimś czasie powraca słuch, szczelina w błonie bębenkowej najczęściej zarasta.

W medycynie naturalnej do leczenia zewnętrznego przydatne będą metody opisane w powyższym przykładzie. Ponadto zalecany jest olej rokitnikowy, wyciąg olejowy z nagietka lub dziurawca – stosować 2 razy dziennie, wkraplając po kilka kropli do ucha, lub zakładać nasączone nimi waciki (używać oddzielnie, nie razem).

Wyciąg olejowy z nagietka – Do naczynia wsypujemy 2 szklanki świeżych płatków z kwiatów nagietka, zalewamy olejem roślinnym, na przykład z pestek winogron, tak by były całe przykryte. Naczynie wkładamy do większego naczynia z wodą, po zagotowaniu wody w większym naczyniu zmniejszamy ogień i ciągniemy tak, by woda nie wrzała przez 1 ½ godziny, zostawiamy do ostygnięcia. Czynność tą powtarzamy jeszcze dwa, trzy razy, aż olej zabarwi się na żółto – pomarańczowo, następnie wyciskamy przez gazę lub flanelkę, rozlewamy do małych słoiczków lub buteleczek i umieszczamy w lodówce. Jest on także doskonałym środkiem na dolegliwości skórne, błony śluzowe, skaleczenia, drobne rany, oparzenia słoneczne lub termiczne. Można w tym przypadku zmieszać go z maścią Dermosan.

Wyciąg olejowy z dziurawca – Według starego przepisu bierzemy 50 g świeżych kwiatów dziurawca wsypujemy je do naczynia, zwilżamy odrobiną wódki, lub lepiej nawet spirytusu, około 1 -2 łyżek i zalewamy 200 g oleju roślinnego. Ogrzewamy w kąpieli wodnej, jak w podanym powyżej przykładzie, często mieszając, przez 2 – 3 godziny, odstawiamy następnie do wystygnięcia. Czynność tę powtarzamy przez kilka dni, aż olej stanie się wyraźnie czerwony, przecedzamy przez płótno lub gęstą gazę do buteleczek lub słoiczków, przechowujemy w chłodnym miejscu. Można go także używać w owrzodzeniach żylakowych, bielactwie, skaleczeniach, oparzeniach itp.

Istotny element leczenia to zioła do stosowania wewnętrznego o działaniu przeciwzapalnym, przeciw drobnoustrojowym i powlekającym.

I.

1. Ziele krwawnika
2. Ziele skrzypu
3. Liść maliny
4. Liść poziomki
5. Liść jeżyny
6. Liść orzecha włoskiego
7. Korzeń lukrecji
8. Korzeń łopianu
9. Ziele rdestu ptasiego
10. Kłącze pięciornika
11. Ziele tymianku

Wszystkie składniki starannie mieszamy, do szklanki wsypujemy jedną łyżkę mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 20 minut. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem, przez okres 7 dni.

II.

1. Kwiat bzu czarnego
2. Kwiatostan lipy
3. Kwiat pierwiosnka
4. Kora wierzby
5. Liść babki lancetowatej
6. Ziele jemioły
7. Ziele tymianku
8. Koszyczek rumianku
9. Porost islandzki
10. Ziele szanty
11. Ziele krwawnika

Do szklanki wsypujemy 1 łyżkę przygotowanej mieszanki, zalewamy wrzątkiem i odstawiamy na 20 minut. Pijemy 3 szklanki dziennie, pół godziny przed jedzeniem przez następny tydzień. Leczenie można powtarzać do zupełnego wyleczenia.

Jama bębenkowa w uchu środkowym za pomocą trąbki słuchowej połączona jest z gardłem. W stanach zapalnych ucha środkowego innych jego części należy płukać gardło rano i wieczorem naparem z następujących ziół:

1. Liść szałwii
2. Ziele tymianku
3. Ziele hyzopu
4. Liść maliny
5. Liść babki lancetowatej
6. Ziele krwawnika
7. Koszyczek rumianku

Zagotowujemy pół litra wody i do wrzątku wsypujemy 2 łyżki mieszanki, mieszamy, zmniejszamy temperaturę i ciągniemy nie gotując 10 – 15 min. Ciepłym naparem płuczemy jamę ustną rano i wieczorem.

Przeciw drobnoustrojowo skutecznie działa nalewka bursztynowa. Bierzemy 3 razy dziennie po 15 – 20 kropli na wodę, przez okres 10 dni, przed jedzeniem i wypijanymi ziołami. Leczenia nalewką bursztynową nie powinno się łączyć z antybiotykami.

Higiena ucha

Z zasadzie narząd słuchu nie stawia nam wyśrubowanych potrzeb w jego bieżącej pielęgnacji i nie zajmuje w codziennej toalecie za wiele czasu. Wyjątkowa budowa przewodu słuchowego powoduje, że naskórek rośnie w kierunku jego ujścia i złuszczające się komórki usuwane są na zewnątrz ucha razem z woskowiną. Poza funkcją wydalniczą, woskowina zabezpiecza ucho przed grzybami, różnymi drobnoustrojami, małymi owadami itp. Wystarczy 2 razy dziennie przemywać małżowinę uszną ciepłą wodą z mydłem. Co do używania patyczków z wacikami opinie wśród fachowców są podzielone, jedni stanowczo się sprzeciwiają stosowania ich przy pielęgnacji ucha, inni dopuszczają taką ewentualność, lecz zabiegi i czyszczenie nimi przewodu usznego powinny być niezwykle delikatne.

Niektórzy uważają, że ubijają one woskowinę w uchu, która następnie robi się twarda tworząc korek woskowinowy. Stosując patyczek z watką można zwilżyć go lekko w letnim srebrze koloidalnym i oczyszczać kawałek po kawałku małymi ruchami obrotowymi nie ubijając woskowiny. Można także nasączyć go euceryną lub lanoliną.

Należy mieć na uwadze, by osłaniać uszy przed nadmiernym hałasem, dźwiękami o wysokiej częstotliwości, zanieczyszczoną i brudną wodą, wysokim ciśnieniem. W warunkach zawyżonego hałasu używać zatyczek lub nauszników ochronnych. Nie grzebać w przewodzie słuchowym przedmiotami twardymi i ostrymi, chronić małżowinę uszną przed uderzeniami i skaleczeniami oraz ciałami obcymi.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Wojciech Biernat

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • propolis na ból ucha
  • propolis na zapalenie ucha
  • zapalenie ucha medycyna naturalna
  • nalewka bursztynowa na ból ucha
  • propolis na bolące ucho
  • medycyna choroby ucha
  • Zapalenie ucha środkowego srebro koloidalne
  • medycyna chińska a ból ucha
  • małżowina uszna spirytus
  • infekcja ucha parowka

Quinoa

Komosa ryżowa pokarmem przyszłości




Bardzo zasobne w składniki odżywcze ziarno komosy ryżowej występujące w handlu jako Quinna czytaj kinua lub peruwiański ryż jest zdaniem naukowców dobrym przykładem „żywności funkcjonalnej” czyli takiej, która poza podstawową funkcją jaką jest odżywianie – zapobiega rozwojowi różnych chorób, a nawet pomaga w ich leczeniu. Quinna zaliczana jest do grupy pseudo zbóż czyli roślin, które nie są trawami jak zboża, ale rodzą zbliżone do ziaren zbóż, bogate w skrobię nasiona. Ze względu na jej niezwykłe właściwości odżywcze, Quinna jest rozpatrywana przez NASA jako perfekcyjny artykuł pokarmowy dla astronautów przebywających przez dłuższy czas w kosmosie.

Spokrewniona z lebiodą

Quinoa czyli komosa ryżowa to roślina jednoroczna spokrewnioną z modnym szarłatem, szpinakiem i popularną u nas ogrodach komosą białą – chwastem pospolicie zwanym lebiodą. Najczęściej dorasta do wysokości 1 – 2 m. Owocem komosy ryżowej jest malutki orzeszek, powszechnie nazywany ziarnem. Nazwa quinoa wywodzi się z języka Indian Keczua mieszkających w Andach na terenach Peru, Boliwii i Ekwadoru w Ameryce Południowej, które są ojczyzną tej rośliny. Roślina ta uprawiana jest od co najmniej 3 – 4 tysięcy lat.

Odżywcze ziarno było w kulturach andyjskich jednym z podstawowych pokarmów. Quinoa czczona była i traktowana w państwie Inków jako święty pokarm. Nosiła też nazwę „matki wszystkich ziaren”. Prócz ziarna jedzono liście, znane jako „andyjski szpinak”. Komosy ryżowej nie docenili hiszpańscy najeźdźcy, którzy niszczyli plantacje uważając je za związane z pogańskimi rytuałami. Dopiero dzisiejsi dietetycy na nowo odkryli ogromne walory drobnych ziaren. Obecnie uprawianie niewrażliwej na trudne warunki środowiska, tolerującej suszę, niewybrednej co do gatunku gleby komosy ryżowej rozprzestrzeniło się na wszystkie kontynenty. Spożycie komosy ryżowej ciągle wzrasta. W Polsce tworzą się pierwsze plantacje tej wartościowej rośliny.

Więcej białka niż zboża

W konfrontacji ze zbożami i roślinami strączkowymi skład ziarna komosy ryżowej wypada niezwykle korzystnie. Quinoa posiada więcej białka niż zboża, najczęściej 16 %, a białko to zawiera w swoim składzie wszystkie potrzebne aminokwasy, w tym budującą tkankę chrzęstną lizynę, która najczęściej nie występuje w roślinach, jak również izoleucynę, regulującą poziomu cukru we krwi, histydynę, która bierze udział w syntezie kwasów nukleinowych i hemoglobiny, argininę o właściwościach opóźniających procesy starzenia, zawierającą siarkę metioninę – aminokwas piękności.

Ziarno zasobne jest w skrobię (ok. 38 – 52 %), błonnik (7 %), nienasycone kwasy tłuszczowe (4 – 9 %), witaminy z grupy B, witaminę E. Wyróżnia się zawartością wapnia, magnezu, miedzi, cynku, ilością fosforu nie ustępuje wielu gatunkom ryb, a dobrze przyswajalnego żelaza posiada dwa razy więcej niż pszenica. Jest znakomitym źródłem flawonoidów, w szczególności kwercetyny i kemferolu, które mają działanie silnie przeciwutleniające, rozkurczowe, przeciwzapalne i przeciwalergiczne. W otoczce ziarna znajdują się saponiny, które są po zbiorze usuwane w większości z produktu przeznaczonego do spożycia przez płukanie w roztworach alkalicznych.

Nie zawiera glutenu

Quinoa jest lekkostrawna i nie zawiera glutenu, toteż stanowi zamiennik zbóż dla cierpiących na celiakię czyli chorobę trzewną lub z innych powodów przy diecie bezglutenowej. Stosuje się ją u osób z alergiami pokarmowymi, zwłaszcza uczulonym na pszenicę. W jej składzie jest więcej białka niż w innych zbożach, a komplet aminokwasów należy do wyjątkowych w świecie roślin, zbliżony do białka znajdującego się w mleku lub mięsie. W jej składzie znajdujemy wszystkie aminokwasy konieczne do wytwarzania białek o wysokiej wartości biologicznej w ludzkim organizmie. Idealnie uzupełnia braki minerałów i witamin. Jest dobrym źródłem wapnia dla ludzi nie akceptujących laktozy z produktów mlecznych.

Quinoa wyróżnia się niskim indeksem glikemicznym, co powoduje, że jest korzystna nie tylko dla zdrowia, lecz również dla figury. Porównując z pszenicą czy ryżem jest produktem bardziej sycącym i efektywniejszym w dietach wyszczuplających oraz w dietach odchudzających. Zbilansowany skład białkowo mineralno – witaminowy powoduje, że coraz częściej dodawana jest do wytwarzanej przemysłowo żywności: pieczywa, makaronów, pokarmów dla niemowląt i dzieci, sportowców, wegetarian i wegan.

Właściwości lecznicze

Quinoa posiada nie wytwarzane przez nasz organizm korzystne dla serca nienasycone kwasy tłuszczowe typu omega 3, takie jak kwas oleinowy i kwas alfa – linolenowy. Wprawdzie nie jest dobrym źródłem witaminy E, obfituje w tokoferole, których nie posiada większość zbóż, np. gamma- tokoferol, czyli formę witaminy E o przeciwzapalnym działaniu, mającą duże znaczenie dla zdrowia człowieka. Po badaniach na zwierzętach i ludziach stwierdzono, że stężenie gamma-tokoferolu w plazmie krwi jest odwrotnie proporcjonalnie związane z zachorowalnością na choroby układu krążenia i raka prostaty. Duża zawartość błonnika i białek wspomaga regulację poziomu cukru we krwi u chorych na cukrzycę.

Działanie przeciwzapalne

Podczas badań na zwierzętach stwierdzono, że codzienne spożywanie ziarna komosy ryżowej zmniejsza stan zapalny w obrębie tkanki tłuszczowej i w błonach śluzowych jelit. Quinoa posiada wiele związków o działaniu przeciwzapalnym: kwasy fenolowe, witaminę E w postaci gamma – tokoferolu oraz polisacharydy o charakterze śluzów. Także saponinom znajdującym się w zewnętrznej otoczce ziaren przypisuje się właściwości przeciwzapalne i przeciwutleniające. Przez zawartość tych związków komosa ryżowa może zmniejszać ryzyko wystąpienia chorób nowotworowych, a zwłaszcza raka jelita grubego.

Przeciwzapalne właściwości komosy ryżowej wykorzystują tradycyjnie mieszkańcy Andów, przykładając okłady z ziarna czarnej odmiany w miejscu urazu w przypadku złamań kości, zwichnięć, stłuczeń, siniaków, ran i wrzodów. Mieszkańcy Boliwii, Peru i Ekwadoru korzystają z leczniczych właściwości rośliny wykorzystując ziarno, liście, pędy i popiół w terapii chorób wątroby, gorączki, bólu zębów. Przypisuje się jej działanie moczopędne, mlekopędne, pobudzające trawienie i przeciwrobacze.

Jak przyrządzać

Komosę ryżową kupimy w sklepach z naturalną żywnością, supermarketach lub sklepach internetowych. Ziarno komosy ryżowej to owalne, płaskie ziarenka, najczęściej koloru kości słoniowej, ale występują odmiany czerwone, fioletowe, brązowe, czarne. Najbardziej pożywna jest ta w kolorze czerwonym, która posiada także bardziej intensywny smak niż biała. Quinoa występująca w sprzedaży jest pozbawiona większości gorzkich saponin, które bywają szkodliwe dla zdrowia i obniżają wartość odżywczą ziarna.

Dodatkowo przed przyrządzeniem należy przepłukać ziarno 2 – 3 krotnie w zimnej wodzie, aby pozbyć się resztek saponin z powłoki ochronnej, a następnie przecedzić przez sito. Ziarno komosy ryżowej przygotowuje się i spożywa podobnie jak ryż. Może być dodatkiem do sałatek, zup czy dań głównych. Posiada wspaniałą puszystą konsystencję i delikatny, prawie neutralny smak z orzechowym posmakiem. Również jak ryż przejmuje smaki pokarmu, z którym je podajemy.

Przyrządzanie jest proste: szklankę dokładnie przepłukanych ziaren zalewamy w garnku dwoma szklankami wody, solimy i doprowadzamy do wrzenia. Gotujemy pod przykryciem na małym ogniu przez 15 minut. W czasie gotowania kaszka robi się przezroczysta, przez co dokładnie widoczny jest zarodek ziarna. Ugotowaną komosę można przechowywać do trzech dni w lodówce, w szklanym szczelnym pojemniku. Surowe uprażone ziarna są doskonałym dodatkiem do jogurtów i mleka, razem z płatkami zbożowymi.

Kiełki z komosy

Wysoce pożywne skiełkowane ziarno – podobnie jak nasiona lucerny – dodaje się do sałatek i kanapek, a kiełkowanie pokaźnie zwiększa jego wartość odżywczą i zawartość witamin, aktywuje enzymy. Kiełki uzyskujemy namaczając ziarno przez 8 – 12 godzin w zimnej wodzie, a następnie po odcedzeniu odstawiamy na 12 dni do skiełkowania w ciemnym miejscu, przepłukując kilka razy dziennie.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • kiełki komosy ryżowej cena
  • kielki komosy
  • kielki komosy ryzowej
  • makar suszone kielki komosy czerwonej ryzowej
  • quinoa wlasciwosci
  • quinoa właściwości lecznicze
  • wlasciwosci kielkow suszonych czerwonej komosy ryzowej
  • wysuszone kielki komosy czerwonej

Gorczyca biała

Gorczyca biała – Sinapis alba L




Gorczyca biała jest rośliną jednoroczną z rodziny Krzyżowych, która pochodzi z Europy Południowej, teraz uprawiana w Europie Środkowej i Zachodniej oraz w Ameryce Północnej. W Polsce uprawa gorczycy białej skupiona jest przede wszystkim w Wielkopolsce i zachodniej części Małopolski. Czasami dziczeje, występując jako chwast. Gorczyca biała posiada łodygę rozgałęzioną, wysoką do 60 cm, szorstko owłosioną. Liście lirowato pierzasto dzielne, niemal gładkie. Kwiaty promieniste, żółte. Owocem gorczycy jest owłosiona łuszczyna ze zgiętym dziobkiem. Nasiona kuliste, mniej lub więcej żółte, średnicy 2-3 mm.

Surowiec

Do leczenia używa się dojrzałych nasion gorczycy białej – Semen Sinapis albae, które pochodzą z upraw rolnych. Można również siać gorczycę białą w ogródkach przydomowych i działkowych. Gorczycę należy przechowywać w suchym miejscu. Jest rośliną oleistą. Nasiona gorczycy zawierają olej o składzie podobnym do oleju rzepakowego. Wykorzystuje się je także do produkcji musztardy francuskiej oraz jako dodatek do wybranych marynat.

Podstawowe związki czynne

W nasionach gorczycy białej znajduje się 15-18% śluzu w skórce, w środku 22-35% oleju tłustego i do 2,5% glikozydu izosiarkocyjanianowego synalbiny, oprócz tego związki białkowe, aminy i sole mineralne.

Działanie

Nie rozdrobnione nasiona oraz wyciągi wodne gorczycy białej są typowym preparatem śluzowym. Stosowane doustnie tworzą warstwę ochronną na błonie śluzowej żołądka, zmniejszają stan zapalny i chronią przed podrażnieniem, łagodzą ból żołądka i uczucie pieczenia. Nasiona całości przyjęte w stosownej dawce, pęcznieją w przewodzie pokarmowym, spulchniają masy kałowe w jelicie grubym i doprowadzają do łagodnego przeczyszczenia. Rozdrobnione nasiona natomiast mają gorzkawo szczypiący smak, pobudzają nieznacznie wydzielanie soku żołądkowego i usprawniają trawienie.

Inaczej niż nasiona gorczycy czarnej nie podrażniają błony śluzowej przewodu pokarmowego. Do zastosowań zewnętrznych rozdrobnione nasiona gorczycy białej nie nadają się, ponieważ bardzo słabo podrażniają skórę i nie powodują zaczerwienienia ani uczucia gorąca lub pieczenia. Nasiona gorczycy białej, używane w zalecanych niżej dawkach, nie powodują objawów niepożądanych.

Zastosowanie

Wodny wyciąg z nasion gorczycy białej używa się w nieżycie żołądka i jelit, nadkwasocie, a wspomagająco w chorobie wrzodowej. Całe nasiona przyjmuje się w zaparciach atonicznych i otyłości, zaś nasiona rozdrobnione lub wyciąg wodny z nich – w skąpym wydzielaniu soku żołądkowego, braku łaknienia, niestrawności, wzdęciach, nieregularnych wypróżnieniach, a nawet w zaparciach. W medycynie ludowej używa się zewnętrznie całe nasiona gorczycy białej w bólach reumatycznych, nakładając na chore miejsca poduszeczki płócienne wypełnione nasionami.

Nasiona gorczycy w bólach reumatycznych

Zauważono niejednokrotnie korzystne działanie nasion w bólach reumatycznych, stawowych i mięśniowych. Nasiona wkładano w woreczki płócienne i przykładano na noc na miejsce bolące, lub noszono w ciągu dnia. Skuteczniejsze ma być używanie nasion bezpośrednio na skórę. Jeśli bóle są usytuowane w kończynach dolnych, to wkłada się stopy po kostki w nasiona, a jeśli ból jest w kończynach górnych, to wkłada się dłonie w nasionach.

Jeśli ból usytuowany jest w kręgosłupie, to należy położyć się na nasionach rozsypanych na prześcieradle. Stosuje się tę metodę 2 razy dziennie po 10 minut, powoli zwiększając ten czas do ½ godziny w ciągu 7 – 10 dni. Korzystne działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne ma polegać na unieszkodliwiania niekorzystnego promieniowania cieków wodnych przez nasiona. Zapas gorczycy zmieniać co 3 lata.

Przetwory z gorczycy białej

Odwar gorczycowy – Jedną łyżkę nasion całych zalewamy jedną szklanką letniej wody i ogrzewając powoli, gotujemy 5 minut. Pijemy razem z nasionami ¼ – 1/3 szklanki po posiłku jako lek śluzowy w nieżycie i zaparciu.

Macerat gorczycowy – 1.5 łyżki rozdrobnionych nasion zalewamy jedną szklanką letniej wody i pozostawiamy na noc do spęcznienia. Rano ogrzewamy i przecedzamy. Pijemy ¼ – 1/2 szklanki rano i wieczorem przed posiłkiem jako lek śluzowy i pobudzający wydzielanie soku żołądkowego oraz perystaltykę jelit.

Zawiesina gorczycowa – Wsypujemy pół łyżki rozdrobnionych nasion gorczycy białej do połowy szklanki letniej wody. Pijemy wieczorem po kolacji w zaparciach towarzyszących otyłości.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • Jak zrobic wodny wyciag gorczycy
  • wodny wyciag z gorczycy
  • wodny wyciag z nasion gorczycy
  • wyciag z gorczycy
  • wyciag z gorczycy na oleju

Stosowanie miodu w leczeniu chorób wewnętrznych

Leczenie miodem dzieci




Miód jest bardzo wartościowym produktem w leczeniu zapalenia jelita cienkiego, szczególnie u dzieci. W tym schorzeniu wyjątkowo efektywnie działa on po rozpuszczeniu w soku jabłkowym lub w naparach z ziół: ziele krwawnika, liść pokrzywy, kwiat nagietka i ziele tysiącznika. W nieżytach jelit u małych dzieci podaje się mocną herbatę z łyżeczką miodu i karmienie 2 razy dziennie utartym jabłkiem. Read more …

Rumianek pospolity

Rumianek pospolity – Matricaria chamomilla L




Rumianek pospolity jest rośliną jednoroczną z rodziny Złożonych, spotykaną w całej Europie, na znacz Azji, w Amenym obszarze Azji, w Ameryce Północnej i Australii. W Polsce występuje jako chwast polny na miedzach i nieużytkach na nizinach i w dolnej części obszarów górskich. Ze względu na dużą potrzebę na cele lecznicze rumianek jest często hodowany na plantacjach. Łodyga rumianku jest rozgałęziona, naga, wysoka do 60 cm. Liście 2- lub 3-krotnie pierzastodzielne o odcinkach równowąskich. Kwiaty zebrane w koszyczki, rozmieszczone pojedynczo na zakończeniach rozgałęzień łodygi. Dno koszyczka stożkowate, w środku puste. Jest rośliną bardzo aromatyczną. Rumianek kwitnie od maja do lipca. Istnieje kilka ras chemicznych rumianku, które różnią się między sobą się zawartością składników chemicznych. Kwiaty rumianku rosnące w krajach Europy Środkowej zawierają najczęściej więcej olejku niż te które pochodzą z południowej części Europy.

Surowiec

Na cele lecznicze pozyskuje się koszyczki z możliwie najkrótszą szypułką, gdy białe kwiaty języczkowe na obwodzie mają położenie poziome. Rumianek suszymy szybko w miejscu przewiewnym w temp. do 35°C. Uzyskujemy surowiec koszyczek rumianku – Anthodium Chamomillae, kwiat rumianku – Flos Chamomillae. Przechowywany powinien być w miejscu suchym i zacienionym zamknięty w szczelnym opakowaniu.

Podstawowe związki czynne

W kwiatach znajduje się 0,3-1,3% olejku eterycznego. Składnikami olejku są: chamazulen, α-bisabolol i jego tlenki, spiroeter, β-farnezen, mircen, kadinen i inne. Drugą grupę związków stanowią flawonoidy (m.in. apigenina, luteolina, kwercetyna oraz ich 7 glukozydy), trzecią pochodne kumarynowe, jak umbeliferon i herniaryna. Oprócz tego w kwiatach występują spirocykliczne poliacetyleny, śluz, cholina, karotenoidy i sole mineralne.

Działanie

W wyciągach z rumianku znajdują się pewne ilości rozpuszczonego olejku eterycznego i dzięki temu wykazują działanie przeciwzapalne na błony śluzowe i skórę. Najbardziej czynnymi związkami są α-bisabolol i spiroeter, a w mniejszym stopniu chamazulen, któremu przypisuje się działanie przeciwalergiczne. Spiroeter hamuje wydzielanie histaminy, serotoniny i bradykininy – substancji odpowiedzialnych za stany zapalne. Flawonoidy oraz pochodne kumaryny znajdujące się w kwiatach rumianku działają rozkurczowo na mięśnie gładkie jelit, przez co rumianek reguluje ruchy perystaltyczne, przeciwdziała wzdęciom i jest skutecznym środkiem wiatropędnym. Działa również słabo żółciopędnie i uspokajająco. Własności przeciwbakteryjne tego surowca są niewielkie. Napary podawane małym dzieciom działają lekko przeczyszczająco.

Po zastosowaniu doustnym związki czynne rumianku wydalają się głównie z moczem i wywierają niewielkie działanie przeciwzapalne na kłębki nerkowe, moczowody i pęcherz. Wyciągi z rumianku używane zewnętrznie działają silnie przeciwzapalnie, a nieco słabiej przeciwuczuleniowo. Na włosy napary z rumianku działają rozjaśniająco i nadają im lekko złocisty odcień. Przetwory z kwiatów rumianku używane w zalecanych dawkach nie wywierają działania szkodliwego nawet u niemowląt.

Zastosowanie

Napar z rumianku stosuje się doustnie w stanach zapalnych przewodu pokarmowego. Pomocniczo podawany jest w chorobie wrzodowej, nadmiernej fermentacji, wzdęciach, bólach brzucha, odbijaniu i zgadze oraz braku łaknienia, oprócz tego w stanach skurczowych jelit i utrudnionym odchodzeniu gazów, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. Odpowiednio skomponowany z innymi surowcami zielarskimi stosuje się jako lek żółciopędny oraz w chronicznym zapaleniu dróg moczowych, szczególnie kłębków nerkowych i pęcherza. W połączeniu z innymi surowcami rumianek używa się jako słaby środek uspokajający. Podaje się w tym celu środek Nervogran lub mieszankę ziołową Nervosan.

W postaci mieszanki ziołowej Pyrosan rumianek podaje się jako pomocniczy lek przeciwgorączkowy. Często stosuje się napary z rumianku zewnętrznie, np. w owrzodzeniach skóry, żylakach odbytu, owrzodzeniach żylakowych kończyn dolnych, rumieniu i świądzie skóry, odleżynach oraz zaczerwienieniu skóry u noworodków. Ponadto w przypadkach alergicznego zapalenia skóry, oparzeń termicznych i słonecznych I i II stopnia oraz niewielkich uszkodzeń promieniami Roentgena. Napary stosuje się w stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, dziąseł, gardła, zatok bocznych nosa oraz w codziennej higienie jamy ustnej. Ponadto w upławach, zapaleniu szyjki macicy i pochwy oraz świądzie i stanach zapalnych sromu. Stosuje się też do lewatyw dla małych dzieci.

Napar z kwiatów rumianku zewnętrznie stosuje się w okulistyce w postaci okładów i przemywań w stanach zapalnych rogówki i tęczówki oraz w alergicznym i ropnym zapaleniu spojówek. W postaci aerozolu lub inhalacji stosuje się przetwory z rumianku w zapaleniu górnych dróg oddechowych, dychawicy oskrzelowej u dzieci i katarze siennym. W kosmetyce rumianek służy do pielęgnacji, mycia i rozjaśniania włosów oraz do kąpieli regenerujących skórę.

Przetwory z rumianku

Napar z kwiatów rumianku – 1 do 2 łyżek kwiatów zalewamy dwoma szklankami wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 minut. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy. Pijemy pół szklanki trzy razy dziennie między posiłkami w stanach zapalnych przewodu pokarmowego jako środek rozkurczowy i wiatropędny. Ten sam napar można używać zewnętrznie do płukania jamy ustnej, irygacji, okładów, przymoczek, tamponów i w postaci aerozolu. Po rozcieńczeniu 1 : 1 z ciepłą wodą – do lewatywy dla niemowląt.

Chamo-fix – Torebkę wkładamy do szklanki z wrzącą wodą i naparzamy około 5 minut. Pijemy dwa razy dziennie po jednej szklance, jak napar z kwiatów rumianku.

Zioła w schorzeniach wątroby – Mieszamy po 25 g kwiatów rumianku, rozdrobnionej kory kruszyny, liści mięty pieprzowej, ziela drapacza lekarskiego, ziela dziurawca, ziela fiołka trójbarwnego i ziela krwawnika. Zalewamy 1.5 łyżki mieszanki w termosie 1.5 szklanki wrzącej wody. Zamykamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy 2/3 szklanki rano na czczo i wieczorem przed snem w stanach po wirusowym zapaleniu wątroby jako środek przeciwzapalny, odtruwający, przeciwskurczowy, żółciopędny oraz pobudzający trawienie i łagodnie moczopędny.

Aesculan, maść – Załączoną do tuby kaniulą wprowadzamy do odbytnicy około 2 cm maści 1 do 2 razy dziennie, w szczególności przed snem. Smarujemy także zwieracz odbytu. Maść używana w uszkodzeniach błony śluzowej i naczyń w obrębie odbytu oraz w żylakach odbytu czyli hemoroidach.

Azulan – Płyn z wyciągiem alkoholowym z kwiatów rumianku. Stosować doustnie 30 – 60 kropli w kieliszku wody 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem w nieżycie żołądka i jelit. Zewnętrznie – Jedną łyżeczkę preparatu na ½ – 2/3 szklanki ciepłej wody do płukania, przemywań, okładów, przymoczek, irygacji i tamponów, podobnie jak napar.

Pyrosan – Zioła mające w składzie kwiat rumianku, owoc maliny, pączki topoli, liść brzozy, kwiat lipy, kwiat bzu czarnego i korę wierzby, stosowane jako pomocniczy środek przeciwgorączkowy i napotny.







Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • rumianek przetwory
  • maść rumiankowa zastosowanie
  • przetwory z rumianku
  • rumianek żółcio pędny

Bylica boże drzewko

Bylica boże drzewko – Artemisia abrotanum L




Bylica boże drzewko zaliczane jest do krzewów z rodziny Złożonych, i rośnie w stanie naturalnym w Azji Mniejszej i Europie Południowej. W naszym kraju spotkać ją można zdziczałą na przychaciach. Bywa również sadzona w parkach na grzędach roślin bylinowych i na obwódkach kwietników, a niekiedy hodowana na cele farmaceutyczne na plantacjach. Ziele dorasta do 1.5 metra wysokości. Roślina posiada pędy proste, rozgałęzione, starsze zbrunatniałe, liście sinozielone, od spodu szaro owłosione, dolne podwójnie pierzaste, z równowąskimi odcinkami, górne pojedynczo pierzaste, trójdzielne i nie podzielone, równowąskie.

Kwiaty ma drobne, żółte, zebrane w koszyczki zwisające, niemal kuliste. Całą roślinę cechuje mocny, charakterystyczny zapach. Do leczenia zbieramy w lipcu lub sierpniu zakwitające szczyty pędów i suszymy w suszarniach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych lub suszarniach ogrzewanych w temperaturze do 35°. Surowcem jest ziele bylicy bożego drzewka – Herba Abrotani.

W zielu wyodrębniono pochodne hydroksykumarynowe (np. izofraksydynę, skopoletynę, umbeliferon, herniarynę i eskuletynę), alkaloid abrotynę(około 2%) o działaniu przeciwgorączkowym, flawonoidy (np. rutynęi artemisetynę), do 6% garbników pirokatechinowych, do 2,25% olejku eterycznego, kwasy organiczne, kwasy wielofenolowe (np. kwas kawowy i kwas chlorogenowy), związek goryczowy i około 8,5% soli mineralnych.

Przetwory ziela bylicy bożego drzewka pobudzają zauważalnie czynność żółciotwórczą wątroby dzięki izofraksydynie. Zaś znajdujące się w zielu flawonoidy działają żółciopędnie, ponieważ rozkurczają mięśnie gładkie dróg żółciowych i jednocześnie ułatwiają przepływ żółci do dwunastnicy. Z kolei gorycze, znajdujące się w zielu bożego drzewka, poprawiają na drodze odruchowej wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, przez co ułatwiają trawienie i przyswajanie pokarmów, jak również wzmagają uczucie łaknienia. Ponadto po zastosowaniu doustnym działają przeciwzapalnie i słabo ściągająco w obrębie przewodu pokarmowego. Stosowane w odpowiednich dawkach likwidują glisty jelitowe i owsiki u dzieci. Przetwory z ziela bylicy bożego drzewka, używane w zalecanych dawkach, nie powodują odczynów szkodliwych dla zdrowia.

Napary z ziela bylicy bożego drzewka stosuje się zwykle w schorzeniach wątroby, połączonych z małym wydzielaniem żółci, jak również w zastoju żółci w pęcherzyku i drogach żółciowych, ponadto w stanach skurczowych dróg żółciowych. Napary służą również jako lek gorzki, pobudzający wydzielanie soków trawiennych w niedokwaśności, bólach brzucha, braku łaknienia i odbijaniu. Pomocniczo zaleca się je w stanach zapalnych błon śluzowych żołądka i jelit, mało nasilonej biegunce, drobnych krwawieniach z naczyń włosowatych przewodu pokarmowego oraz owrzodzeniu jelita grubego. Napar używa się również przeciw glistom i owsikom u dzieci.

Ziele bylicy bywa składnikiem wielu przetworów homeopatycznych, używanych w stanach zapalnych gruczołów chłonnych i błon śluzowych, stanach zapalnych jelita grubego, odmrożeniach I i II stopnia oraz w pierwszym okresie trądzika różowatego. Ziele bożego drzewka jest niezwykle cennym surowcem leczniczym, bardzo rzadko u nas stosowanym, który w pełni zasługuje na rozpowszechnienie.

Napar z bożego drzewka – Zalewamy jedną łyżkę rozdrobnionego ziela jedną szklanką wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 – 20 minut. Odstawiamy na10 minut i przecedzamy. Pijemy po ¼ – 1/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie na pół godziny przed posiłkiem jako środek żółciotwórczy, żółciopędny, ułatwiający trawienie i przywracający apetyt. Napar ten można także używać zewnętrznie do płukania gardła i do okładów.

Nalewka z ziela bożego drzewka – 50 g ziela zalewamy 250 ml alkoholu 70°, otrzymanego po zmieszaniu równych ilości spirytusu 95° i wódki czystej 45°. Pozostawiamy w ciemnym miejscu na 2 tygodnie, co jakiś czas potrząsając słojem. Następnie przecedzamy. Ziele wyciskamy i łączymy oba płyny, następnie przesączamy. Nalewkę przechowujemy w butelce ze szkła ciemnego, ponieważ światło niszczy składniki lecznicze we wszystkich przetworach. Pijemy 15 – 30 kropli w kieliszku wody na pół godziny przed jedzeniem 3 razy dziennie jako lek żołądkowy, usprawniający trawienie lub po 40 kropli do 1/2 łyżeczki w kieliszku wody jako lek żółciotwórczy i przeciwskurczowy.

Zioła żółciopędne – Mieszamy po 50 g ziela bożego drzewka i kwiatów kocanki oraz po 25 g ziela drapacza lekarskiego, kwiatów lub ziela krwawnika, owoców kminku i rozdrobnionego kłącza tataraku. Zalewamy 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami gorącej wody i gotujemy pod przykryciem 2 – 3 min. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy po pół szklanki 3 razy dziennie przed posiłkiem jako łagodny środek przeciwskurczowy, żółciopędny i przeciwzapalny na drogi żółciowe, pobudzający również wydzielanie soków trawiennych i usprawniający przyswajanie pokarmów.

Kąpiel wzmacniająca – Mieszamy po 25 g ziela bożego drzewka, ziela nostrzyka, kwiatów lipy i kwiatów lub ziela krwawnika. Wszystkie zioła zalewamy trzema litrami wrzącej wody i zostawiamy na 15 minut. Następnie przecedzamy do wanny. Odcedzone zioła umieszczamy w woreczku płóciennym, zawiązujemy i zanurzamy w wannie wypełnionej do 1/3 objętości wodą o temp. 38°C. Czas kąpieli 10 do 20 min. Stosujemy 1 – 2 razy w tygodniu. Kąpiel jest polecana rekonwalescentom po wirusowym zapaleniu wątroby i innych ciężkich chorobach, przede wszystkim ludziom w starszym wieku. Jest to kąpiel wzmacniająca i uspokajająca.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • boże drzewko cola
  • nalewka z bożego drzewka
  • boże drzewko właściwości lecznicze
  • Nalewka z drzewa bożego coli