admin « Page 20 « Medycyna Naturalna

Author Archives: admin

Zdrowa naturalna woda

Posted on 21 lutego 2013 by admin

Comments off

Do życia i prawidłowego działania całego organizmu jest nam potrzebna woda. Najmniejsze zapotrzebowanie na wodę wynosi 1-1,5 litra na dobę. Przytoczona wielkość spożycia ulega pewnym wahaniom w zależności od niektórych czynników, np. wieku, wysiłku fizycznego, temperatury otoczenia itp. Pozostałą wodę dostarczamy w połączeniu ze spożywaną żywnością. Jak wykazano, wszelkie zakłócenia pomiędzy przyjmowaniem, a wydalaniem wody z organizmu są przyczyną zaburzeń.

Istotne jest także, jaką wodę pijemy. Musi ona posiadać, oprócz związków wodoru i tlenu, także wiele składników mineralnych i mikroelementów, potrzebnych dla naszego organizmu, skutkujących prawidłową przemianę materii, zapobiegających wielu chorobom i niedomaganiom. Są to m.in. chlor, wapń, potas, sód, siarka i magnez, także miedź, mangan, cynk, kobalt, oraz takie biopierwiastki, jak: chrom, molibden, selen, cyna, fluor, wanad, krzem, glin, lit, nikiel, bar i stront. Woda nie powinna zawierać związków chemicznych, niezdrowych dla organizmu ludzkiego lub wskazujących na jej zanieczyszczenie, ani też składników wpływających niekorzystnie na jej smak, zapach lub zabarwienie.

Spożywana woda pod względem bakteriologicznym powinna odpowiadać określonym kryteriom. Tymczasem nasilające się skażenie środowiska naturalnego, zanieczyszczenie powietrza, gleby, rzek i jezior, wymusza na nas co dzień do korzystania z nie najlepszej wody w której nie ma naturalnych składników. Znaczna liczba osób, chcąc poprawić jakość płynącej z kranów wody, używa specjalnych filtrów. Należy jednak pamiętać, że pełnią one dodatkową funkcję tylko wtedy, gdy są przeczyszczane conajmniej raz w tygodniu, wymieniane oraz regenerowane.

Najodpowiedniejszą wodą do picia jest mineralna woda stołowa, którą uzyskuje się z głębi ziemi. Jest ona pozbawiona zanieczyszczeń, na które są narażone wody powierzchniowe, a co najistotniejsze – jest zaopatrzona w składniki mineralne, potrzebne dla naszego organizmu. Spośród bardzo wielu rodzajów wód mineralnych występujących w naszym kraju zaledwie mizerny ich procent wykorzystuje się do produkcji wód stołowych, takich jak: Staropolanka, Perła Bałtyku, Mazowszanka, Krakowianka itp.

Picie wód mineralnych o charakterze terapeutycznym nie jest wskazane. Takie domowe leczenie, stosowane bez nadzoru i zaleceń lekarza, może być wręcz niekorzystna dla zdrowia. Może ona np. za bardzo obciążyć nerki, a nawet sprzyjać tworzeniu się kamieni. Wodę leczniczą spożywa się tylko na wyraźne zalecenie lekarza, najlepiej bezpośrednio u źródła, czyli w pijalni uzdrowiskowej. A zatem bez ustalonych potrzeb leczniczych bezpieczniej będzie ograniczyć się do picia wody stołowej.

Źródło: Apteka natury – Jadwiga Górnicka

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Wody stołowe Mazowszanka Krakowianka Staropolanka Perła Bałtyku itp

Pokrzywa

Posted on 20 lutego 2013 by admin

6 komentarzy

Pokrzywa zwyczajna – Urtica dioica L

Bylina ta należy do rodziny Pokrzywowatych (Urticaceae), rośnie prawie na całym globie oprócz strefy tropikalnej. W Polsce można ją spotkać wszędzie: w ogrodach, zaroślach, na polanach, przydrożach i pastwiskach. Dobrze czuje się w ziemiach bogatych w sole mineralne. Jest to roślina przeważnie dwupienna, wytwarzająca rozłogi. Łodyga czworokanciasta, wzniesiona, do 1,5 m wysoka, częściowo rozgałęziona, ulistniona naprzeciwległe. Liście ogonkowe dorastające do 15 cm długości, z wolnymi równo wąsko lancetowatymi przylistkami. Blaszka liściowa o sercowatej nasadzie, na końcu zaostrzona, z brzegu grubo ząbkowana. Kwiaty niepozorne, jednopłciowe, zebrane w zwisające grona. Powierzchnia pokrzywy pokryta jest włoskami parzącymi i mniejszymi włoskami szczeciniastymi.

Surowiec

Do celów terapeutycznych pozyskuje się od czerwca do września dobrze rozwinięte liście i suszy w warunkach naturalnych w miejscu przewiewnym i zacienionym. Surowcem jest liść pokrzywy – Folium Urticae. Niekiedy ścina się lub kosi całe pędy nadziemne i po lekkim przewiędnięciu obrywa liście i suszy. Trochę zwiędnięte rośliny są nieco mniej parzące. Równorzędnego surowca dostarcza pokrzywa żegawka – Urtica urens L., roślina jednoroczna, rosnąca w Polsce pospolicie koło domostw i w ogrodach. Jesienią lub wczesną wiosną wykopuje się korzenie i rozłogi pokrzywy zwyczajnej, myje i suszy w suszarni ogrzewanej w temp. do 40°C. Uzyskuje się jako surowiec korzeń pokrzywy – Radix Urticae. Liście i korzenie przechowuje się w szczelnym opakowaniu w miejscach suchych, chłodnych i ciemnych.

W pokrzywie wykryto kwasy organiczne (m.in. glikolowy i glicerowy), witaminy (m.in. C, K, B2 i kwas pantotenowy), flawonoidy, garbniki, karotenoidy, ksantofil, chlorofile A i B (do 0,75%), protoporfiryny, fitosterole (jak β-sytosterol), niewielkie ilości olejku eterycznego, związki aminowe (m.in. histaminę, acetylocholinęi serotoninę), kwasy organiczne, jak mrówkowy, ponadto nie ustalone bliżej związki zwiększające odporność organizmu na infekcje. Są też sole mineralne, a w nich różne pierwiastki śladowe. We włoskach parzących wykryto składniki lotne, jak 2-metyloheptenon i antofen. Korzenie pokrzywy mają w składzie kwasy organiczne, fitosterol, lecytynę, substancje woskowe i śluzowe jak i sole mineralne.

Wyciągi z pokrzywy tylko lekko podnoszą dobową ilość wydalanego moczu, ale dzięki hamowaniu resorpcji zwrotnej wyraźnie zwiększają likwidowanie chlorków, mocznika i toksycznych produktów przemiany materii. Z tego względu pokrzywa uważana jest za zioło które „czyszczące krew”. Zauważono także wyraźne działanie na procesy przemiany materii, na co ma wpływ, z jednej strony, ogromny pakiet witamin, które mogą uzupełniać niewielkie niedobory, występujące przede wszystkim na wiosnę u dzieci, młodzieży i osób w wieku podeszłym, z drugiej strony – duża zawartość soli mineralnych, a wśród nich różnych pierwiastków śladowych, które są koniecznymi składnikami enzymów i hormonów ustrojowych uczestniczących w procesach przemiany materii.

Zarówno liście, jak i korzenie pokrzywy mają wpływ na obniżenie ciśnienia krwi, co wynika częściowo z ich działania moczopędnego, a także z rozkurczowego wpływu na mięśnie naczyń krwionośnych. Sprzyja to lepszemu ukrwieniu, obfitszemu doprowadzeniu tlenu i szybszemu odprowadzeniu metabolitów. Odwary z pokrzywy mają także działanie przeciwkrwotoczne, zapobiegające drobnym krwawieniom z naczyń włosowatych w układzie pokarmowym, za sprawą nie tylko witaminy K, która występuje w surowcu w dość pokaźnej ilości, ale również flawonoidom i garbnikom. Pokrzywa wpływa na zwiększenie ilości hemoglobiny i liczbę czerwonych krwinek, podobnie jak to się dzieje po specyfikach zawierających związki żelaza.

Przetwory z liści pokrzywy zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, mają także lekkie działanie żółciopędne. Sprzyjają trawieniu, przyswajaniu pokarmów i wpływają na prawidłowy przebieg procesów przemiany materii. Zmniejszają stany zapalne układu pokarmowego i zapobiegają mało nasilonym biegunkom. Duże znaczenie ma pobudzający wpływ pokrzywy na czynność wydzielniczą trzustki, fakt tym bardziej godny podkreślenia, iż niewiele jest ziół o takich właściwościach. Pokrzywa obniża lekko poziom cukru we krwi i wykazuje synergizm z innymi surowcami zielarskimi o działaniu przeciwcukrzycowym.

W liściach i korzeniu pokrzywy wykryto niedawno istnienie czynników pobudzających wytwarzanie interferonu i antygenów wirusowych, substancji, które chronią nasz organizm przed działaniem wirusów, a pośrednio przed tymi rodzajami nowotworów, które są wywołane wtargnięciem do komórek odpowiednich wirusów onkogennych. Wodne wyciągi stosowane zewnętrznie działają lekko drażniąco na owłosioną skórę głowy i, jak się przyjmuje, sprzyjają większemu wzrostowi włosów. Korzeń pokrzywy działa bardziej moczopędnie niż liście i lepiej usuwa chlorki, mocznik oraz trujące produkty przemiany materii. Ma również korzystny wpływ na mieszki włosowe oraz gruczoły potowe i łojowe.

Działania niepożądane

Warto nadmienić, że przetwory z pokrzywy są pozytywnie tolerowane przez większość ludzi, niekiedy jednak u nielicznych osób większe dawki wyciągu z pokrzywy mogą wywołać reakcje uczuleniowe, podrażnienie żołądka, obrzęk i skąpomocz. Po zastosowaniu zewnętrznym (np. woda pokrzywowa) bardzo rzadko występują odczyny alergiczne.

Zastosowanie pokrzywy

Wyciągi z liści pokrzywy używa się w lekkich stanach zapalnych dróg moczowych oraz układu pokarmowego, zbyt małym wydalaniu moczu, a wspomagająco w kamicy moczowej i skazie moczanowej, chorobie reumatycznej oraz niektórych chorobach skóry, zwłaszcza wieku młodzieńczego. Liście wchodzą w skład granulatu Reumogran i mieszanki ziołowej Reumosan. Stosuje się je w chorobie reumatycznej i skazie moczanowej. Pokrzywę podaje się również w łagodnie przebiegających biegunkach różnego pochodzenia, nieżycie żołądka i jelit, a przede wszystkim w nieżycie śluzowo-błoniastym jelit, oprócz tego pomocniczo w nieznacznych krwawieniach w układzie pokarmowym.

Odwary z pokrzywy podaje się w niektórych przypadkach złej przemiany materii, wynikających z braku niektórych mikroelementów. Można je podawać dawcom krwi, wykazującym okresowo zwiększone zapotrzebowanie na jony żelaza. Razem z innymi surowcami zielarskimi o podobnym działaniu pokrzywę można stosować we wstępnym okresie cukrzycy. Liść pokrzywy jest składnikiem mieszanki ziołowej Diabetosan o działaniu przeciwcukrzycowym. Odwary z pokrzywy podaje się zewnętrznie do obmywań owłosionej skóry głowy w łupieżu i łojotoku, a także do irygacji w zapaleniu pochwy i upławach. Liść pokrzywy wchodzi w skład mieszanki ziołowej Vagosan, używanej do irygacji i przemywań w niektórych dolegliwościach kobiecych. Korzystniejsze wyniki w usuwaniu łupieżu i łojotoku daje korzeń pokrzywy. Wyciąg płynny z tego surowca jest składnikiem preparatu Seboren.

Przetwory

Odwar z liści pokrzywy: 2-2 1/2 łyżki liści zalać 2 szklankami wody gorącej i gotować łagodnie pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako środek wspomagający przemianę materii. Także w niedokrwistości w okresie 2-3 tygodni, przyjmując zarazem drażetkę witaminy B1, ponadto jako środek moczopędny, ogólnie odtruwający i zwiększający wydzielanie soku trzustkowego. Stosować u dzieci w braku odporności na infekcje, zależnie od wieku 1-2 łyżeczki 3 razy dziennie, dzieciom starszym 1-2 łyżki odwaru.

Urtica-fix: 1 torebkę na szklankę wody wrzącej. Szklankę przykryć i naparzać5-10 min. Stosować jak odwar.

Miód pokrzywowy: sproszkować równe ilości liści pokrzywy i liści orzecha włoskiego w młynku elektrycznym. Do 500 g miodu płynnego i ogrzanego dodać 3-4 łyżki sproszkowanych ziół i dokładnie wymieszać. Stosować doustnie po 1 łyżeczce do 1 1/2 łyżeczki 2-3 razy dziennie po posiłkach jako lek wzmacniający mechanizmy obronne organizmu. Zalecany przede wszystkim dla kobiet jako profilaktyczny w zagrożeniu rakiem sutka.

Zioła wątrobowe dla rekonwalescentów: zmieszać po 50 g liści pokrzywy, korzenia łopianu i liści babki lancetowatej oraz po 25 g ziela krwawnika, liści mięty pieprzowej i kory kruszyny. Zalać 1 1/2 łyżki ziół 2 szklankami wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 20 min. Odstawić na 5 min i przecedzić. Pić 3-4 razy dziennie po 1/2 szklanki między posiłkami po przebytym wirusowym zapaleniu wątroby w końcowym okresie 5-8 miesięcy zdrowienia. Również w nieżycie żołądka i jelit oraz dróg żółciowych.

Zioła w chorobie jelit: zmieszać po 50 g liści pokrzywy i ziela krwawnika oraz po 25 g kłącza wężownika (lub kłącza pięciornika kurzego ziela), ziela poziewnika, ziela rdestu ptasiego i korzenia lukrecji. Zalać 2-3 łyżki ziół 3 szklankami wody letniej i pozostawić do spęcznienia na 1 godzinę. Ogrzać powoli do wrzenia i po 5 min przecedzić. Pić 3-4 razy dziennie po 2/3 szklanki jako środek przeciwkrwotoczny, przeciwzapalny, przeciwbiegunkowy oraz w stanach zapalnych jelit, zwłaszcza we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego wraz z codziennymi wlewami doodbytniczymi wyciągu ziołowego. Równocześnie przyjmować po drażetce witaminy B1 i po drażetce Vitaralu.

Zioła w osłabieniu potencji: zmieszać po 50 g liści pokrzywy, kwiatów nagietka i ziela krwawnika oraz po 25 g owoców głogu, ziela dziurawca i korzenia lukrecji. Zalać 2 łyżki ziół 2 szklankami wody gorącej i postawić na parze na 20 min pod przykryciem. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/2-2/3 szklanki 3-4 razy dziennie między posiłkami. Działają ogólnie wzmacniająco. Równocześnie stosować po kapsułce witaminy E trzy razy dziennie.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Pokrzywa zwyczajna
miód pokrzywowy działanie
miód pokrzywowy właściwości
kwas mrówkowy w pokrzywie
sok z pokrzywy na zapalenie jelit
miod pokrzywowy wlasciwosci
Miód Z Pokrzywy
zioła w osłabieniu płciowym
miód pokrzywowy
miod pokrzywowy na co

Jak zdrowo się odżywiać?

Posted on 19 lutego 2013 by admin

Comments off

Zalecenia dla osób przygotowujących posiłki

Masło zamiast margaryny

Trafnie ojciec Grande wyraża się o margarynie: „wyrzuć to mazidło z kuchni, bezzwłocznie, jeżeli Ty i Twoja rodzina chcesz być zdrowy”. Masło jest ponad wszystko cennym tłuszczem. Jest wyrobem o wysokiej zawartości naturalnych witamin, przede wszystkim witaminy A i D. Masło odznacza się swoistą strukturą fizykochemiczną – jest tłuszczem łatwo strawnym i przez to zalecane jest szczególnie w żywieniu dzieci i młodzieży, kobiet ciężarnych jak i w żywieniu dietetycznym. W l g masła znajdują się miliardy kuleczek tłuszczowych o średnicy 2,5 milimikrona. Ze względu na to że tłuszcz występuje w tak małych cząsteczkach powoduje, że jest on bardzo łatwo przyswajalny przez nasz organizm. Masło to zwierzęcy tłuszcz dziewiczy, gdyż otrzymane jest w sposób naturalny, wyłącznie przy zastosowaniu sposobów mechanicznych i termicznych.

Zaletą masła jest i to, że łatwo można rozpoznać jego jakość, albowiem tzw. proces jełczenia masła automatycznie wyklucza wyrób z żywienia – niemiły zapach i smak powodują, że utlenionego tłuszczu nie będziemy jedli. Nie musimy bać się cholesterolu w maśle, jest go tam niewiele, pod warunkiem, że masło jemy jest w odpowiednich ilościach. Aktualna norma spożycia cholesterolu wynosi 300 mg dziennie. (Masło dietetyczne zawiera w 100 g – 183 mg cholesterolu, masło śmietankowe w 100 g – zawiera 220 mg cholesterolu, masło śniadaniowe w 100 g zawiera 198 mg cholesterolu, masło wiejskie w 100 mg zawiera 248 mg cholesterolu.)

Dlatego spożywając wyżej wymienione rodzaje masła o wadze 2,5 – 4 dkg dziennie wprowadzamy do organizmu niewielkie ilości cholesterolu. Jedząc 4 dkg masła wiejskiego o najwyższej zawartości tłuszczu (82.5 proc. tłuszczu) wprowadzamy do organizmu poniżej 100 mg cholesterolu. Warto nadmienić, że organizm z tego przyswaja – wg Encyklopedii Zdrowia – tylko 10 proc., w nielicznych sytuacjach więcej.

Zapamiętaj – osoba, nie wykonująca nadmiernych wysiłków fizycznych, nie powinna spożywać wszystkich tłuszczów więcej niż 7 – 8 dkg na dobę. W tej ilości mieści się tłuszcz do smarowania, a także zawarty w wędlinach, serach, słodyczach itp.

Zwyczaj godny stosowania – jedząc wędlinę, nie smaruj chleba żadnym tłuszczem, a jeżeli musisz smarować, bo twoje podniebienie tego chce, krój grube pajdy chleba (chociaż to nieestetyczne), spożyjesz dużo mniej tłuszczu!

Szkodliwe konserwanty i pachnidła

Substancje obce w przemyśle spożywczym dodaje się głównie ze względu na stosowany proces technologiczny, prawdopodobnie dlatego, aby sprostać podniebieniu klienta, ale na pewno dlatego, aby wyrób nie ulegał szybkiemu psuciu w procesie przechowywania i sprzedaży. Ogólnie wiadomo, że stosowane substancje obce w żywności nie są obojętne dla naszego zdrowia. Z tego względu należałoby tak opracowywać technologie, aby dodatki te ograniczyć do minimum lub chemiczne zastępować naturalnymi.

Sanepid stwierdził zawyżone dodawanie glutamianu sodu do wyrobów pomidorowych. Wg informacji TVP, glutamian sodu nie jest już dodawany w USA ze względów zdrowotnych, a w Polsce jest go bardzo dużo w różnego rodzaju produktach spożywczych, podobnie jak benzoesanu sodu. Nieporozumieniem jest dodawanie do soków i napojów owocowych barwników i zapachów identycznych z naturalnymi czy kwasu cytrynowego dla smaku lub witaminy C np. do soku z porzeczki czarnej, która zawiera co najmniej 4 – 6 więcej witaminy C, niż cytryna. W tym miejscu nasuwa się pytanie gdzie jest naturalna witamina C z porzeczek oraz z innych owoców? W warunkach domowych nie dodaje się żadnych witamin, pachnideł.

Sok z wiśni pachnie wiśnią, sok z porzeczki czuć porzeczką, sok z maliny pachnie maliną itd. Rodzi się kolejne pytanie, dlaczego do tak szumnie reklamowanych wyrobów dodaje się zapach taki sam jak naturalny – a gdzie jest zapach oryginalny? Czy zginął w procesie technologicznym? A może jest to zwykły syrop z cukru odpowiednio zabarwiony, doprawiony i perfumowany. W związku z powyższym zaleca się wykonywanie soków itp. w warunkach domowych w lecie, kiedy owoców nie brakuje w sklepach i są tanie. Wytwarzane metodami przemysłowymi należy spożywać sporadycznie.

Ze względu na to, że substancje obce dodawane do żywności nie są obojętne dla naszego zdrowia, poniżej przedstawiono wykaz środków konserwujących (szkodliwych dla zdrowia), barwiących dodatków znajdujących w wyrobach spożywczych, wg obowiązujących symboli. Wykaz ten został sporządzony i opublikowany przez Szpitalne Centrum Badawcze L’Hospital- Vellejuit (Francja).

E 102 – niebezpieczny
E 103 – zakazany
E 104 – podejrzany
E 105 – zakazany
E 110 – niebezpieczny
E 111 – zakazany
E 120 – niebezpieczny
E 121 – zakazany
E 122 – podejrzany
E 123 – szczególnie niebezpieczny, zakazany w USA
E 124 – niebezpieczny
E 125 – zakazany
E 126 – zakazany
E 127 – niebezpieczny
E 130 – zakazany
E 131 – rakotwórczy
E 141 – podejrzany
E 142 – rakotwórczy
E 150 – podejrzany
E 151 – podejrzany
E 152 – zakazany
E 171 – podejrzany
E 173 – podejrzany
E 180 – podejrzany
E 181 – zakazany
E 210 – rakotwórczy
E 221 – zaburzenia jelit
E 222 – zaburzenia jelit
E 223 – zaburzenia jelit
E 224 – zaburzenia jelit
E 226 – zaburzenia jelit
E 230 – szkodliwy dla skóry
E 231 – szkodliwy dla skóry
E 232 – szkodliwy dla skóry
E 233 – szkodliwy dla skóry
E 239 – rakotwórczy
E 240 – podejrzany
E 241 – podejrzany
E 250 – zaburzenia ciśnienia
E 251 – zaburzenia ciśnienia
E 311 – powoduje wysypki
E 312 – powoduje wysypki
E 320 – cholesterol
E 321 – cholesterol
E 330 – rakotwórczy
E 338 – zaburzenia żołądkowe
E 339 – zaburzenia żołądkowe
E 340 – zaburzenia żołądkowe
E 341 – zaburzenia żołądkowe
E 407 – zaburzenia żołądkowe
E 450 – zaburzenia żołądkowe
E 461 – zaburzenia żołądkowe
E 462 – zaburzenia żołądkowe
E 463 – zaburzenia żołądkowe
E 465 – zaburzenia żołądkowe
E 466 – zaburzenia żołądkowe
E 477 – podejrzany

Jeżeli na opakowaniu zakupionych towarów (napojów lub innych produktów spożywczych) zauważymy któryś z wyżej wymienionych składników, to nie powinniśmy takiego towaru w ogóle kupować! Przykładem z naszego rynku może być sprzedawana cola sprint, która konserwowana jest środkiem rakotwórczym oznaczonym symbolem E 330. Decyzja należy do nas.

Pozbywamy się garnków wykonanych z aluminium

Garnki zrobione z aluminium można wykorzystywać jedynie do gotowania wody i mleka. Znane są przypadki wielu rodzin, które od wielu lat cierpiały na różnego rodzaju schorzenia metaboliczne i inne z powodu stosowania prawie wyłącznie garnków aluminiowych jako łatwo myjących się i wygodnych w użyciu. Przedostający się glin z używanego garnka sprzyja powstawaniu nieprawidłowości metabolicznych, anemii, źle wpływa na układ kostny i nerwowy, a także może spowodować objawy demencji, niezależnie od wieku. Człowiek narażony jest na glin, który podobnie jak krzem występuje powszechnie w naturze. Jego wchłanianiu przez rośliny sprzyjają padające kwaśne deszcze.

W jaki sposób ograniczyć ilość spożywanego glinu

1. Nie używać do gotowania posiłków garnków wykonanych z aluminium.
2. Znaczną ilość glinu zawiera herbata, dlatego nie należy parzyć herbaty z plasterkiem cytryny. Zakwaszenie wody sprzyja przedostaniu się glinu z suszu herbaty do wody. Nie należy również zalewać herbaty w czajniczku na dłuższy czas (max. 3 – 5 minut).
ponieważ maceracja powoduje uwalnianie się innych szkodliwych dla zdrowia związków,
m.in. rtęci.
3. Ograniczać używanie opakowań aluminiowych przede wszystkim folii aluminiowej.
4. Ograniczać stosowanie leków wytwarzanych na bazie glinu (np. Alugastrin, który jest bardzo toksyczny. Są osoby, które używają go przez lata. Docelowo glin musi być wycofany z produkowanych lekarstw.

W Polsce za sprawą aktywności PZH wycofany został glin z proszków do pieczenia, a także zabronione jest dodawanie go do żywności. Nierozwiązany jeszcze został problem soli glinu stosowanych do uzdatniania wody pitnej w celu jej odżelazowania – sprawa istotna, ponieważ dotyczy nas wszystkich.

Najlepsze i najzdrowsze są owoce rosnące w strefie klimatycznej, w której się żyje. W Polsce nie brakuje owoców i warzyw z krajowej produkcji, a zatem powinny one znaleźć się w codziennej diecie. Owoce cytrusowe mogą być uzupełnieniem diety, szczególnie smakowo, ponieważ ich wartość odżywcza jest znacznie niższa od wartości owoców krajowych, chociażby dlatego, że najczęściej dostarczane są niedojrzałe, a proces ich dojrzewania dokonywany jest sztucznie w tzw. dojrzewalniach.

Mało prawdziwa jest również opinia, że posiadają one duże ilości niezbędnej i cennej dla organizmu witaminy C. Przykład – porzeczka czarna w 100 g zawiera około 140 – 160 mg witaminy C, poza tym ważne jest, że owoc ten dojrzewa w pełnym słońcu, natomiast w 100 g cytryny występuje 40 – 60 mg witaminy C, w samym soku tylko około 30 miligramów. Należy pamiętać, że polskie owoce jagodowe takie jak: truskawka, porzeczka, malina, agrest, a także zadomowiona borówka amerykańska, nie zapominając o leśnych owocach, chociażby takich jak maliny, poziomka, jeżyny, borówki, a także żurawina rosnąca na bagnach – są niezwykle cenne jako składnik racjonalnie zorganizowanej diety. Sok żurawinowy rozcieńczony nawet w proporcji l: 10 stanowi cenny lek w leczeniu bakteryjnego zakażenia dróg moczowych, których sprawcą w 80 – 90 proc. jest E coli.

Przeczytaj także:

Dieta wątrobowa

Źródło: Poradnik Uzdrawiacza – Marek Gułajski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

wykaz ze rodzina w tangu jest niekonwencjonalna
e241 czy jest szkodliwy
gułajski marek opinie

Skrzyp polny

Posted on 13 lutego 2013 by admin

2 komentarze

Skrzyp polny – Equisetum arvense

Skrzyp polny jest byliną z rodziny Skrzypowatych, gromady Paprotników i występuje pospolicie na terenie całej Europy. W naszym kraju wyrasta powszechnie jako chwast, na nizinach i w górach po regiel górny, na polach, ugorach, rowach i przydrożach, na glebach wilgotnych. Skrzyp ma podziemne kłącze, które są podzielone na międzywęźla, zakorzeniające się obficie w węzłach. W marcu lub kwietniu rodzi pędy zarodnikowe, koloru piaskowego lub żółtawoczerwonego, zakończone kłosem zarodnikowym i usychające po rozsianiu zarodników. Nie mają one znaczenia w lecznictwie. W maju pojawiają się płonne, zielone pędy asymilacyjne, do 40 cm wysokie, gęsto okółkowe, pojedynczo rozgałęzione, wykorzystywane w medycynie. Łodygi skrzypu są szorstkie, które zgniatane chrzęszczą. W Polsce występuje pod różnymi nazwami: jedlinka polna, chwoszcz, chwoszczka, koński ogon, strzępka, przęstka, krzemionka.

Surowiec

Do celów leczniczych uzyskuje się w ciągu lata zielone, odpowiednio rozwinięte pędy asymilacyjne skrzypu i szybko suszy w warunkach naturalnych, w miejscach zacienionych i przewiewnych. Uzyskuje się jako surowiec ziele skrzypu – Herba Equiseti.

Podstawowe związki czynne

W zielu skrzypu znajdują flawonoidy, jak ekwizetryna, izokwercytryna, galuteolina i apigenina. Są również saponiny (m.in. ekwizetonina o dość słabych własnościach hemolizujących), kwasy organiczne, jak askorbowy i akonitowy, fenolokwasy, jak kwas kawowy, antywitamina B1, fitosterol oraz niewielkie ilości zasad organicznych (jak 3-metoksypirydyna), a także alkaloidy nikotyna i palustryna, ponadto około 10% soli mineralnych, w tym znaczna ilość krzemionki, której część jest rozpuszczalna w wodzie.

Działanie

Produkty z ziela skrzypu dzięki obecności flawonoidów zwiększają objętość wydalanego moczu i likwidują nadmiar moczanów. Przebiega to jednak dość nieregularnie ze względu na hamujący wpływ saponiny ekwizetoniny, a w mniejszym stopniu związków krzemu. Flawonoidy działają także lekko rozkurczowo na drogi żółciowe i moczowe, a także uszczelniają ściany naczyń krwionośnych. Zapobiegają obrzękom i poprawiają pracę serca. Oprócz tego działają odtruwająco i poprawiają pracę wątroby. Wyciągi ze skrzypu wykazują działanie ściągające i przeciwbakteryjne. Stosowane zewnętrznie mają działanie ściągające i przeciwzapalne.

Zawarta w skrzypie polnym krzemionka rozpuszczalna w wodzie wpływa na różne procesy metabol liczne organizmu ludzkiego. Krzemionki utrzymują odpowiednią elastyczność i odporność naskórka, błon śluzowych, tkanki łącznej i kości, regulują przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych, hamują odkładanie się w nich tłuszczów oraz wywierają pozytywny wpływ na aktywność hormonalną starszych osób. Znajdująca się w odwarach rozpuszczalna w wodzie krzemionka wchłania się dobrze w układzie pokarmowym i wydala głównie z kałem. Część krzemionki przedostaje się do moczu, gdzie pełni funkcję jednego z koloidów ochronnych, przeciwdziałających krystalizacji niektórych składników mineralnych w drogach moczowych.

Ziele skrzypu uzupełnia także braki innych pierwiastków jak potas i magnez, oraz niektórych mikroelementów. Skrzyp wpływa korzystnie na krzepliwość krwi i działa przeciwkrwotocznie. Pobudza także w małym stopniu wzrost liczby krwinek czerwonych oraz podnosi poziom hemoglobiny.

Działania niepożądane

Ze względu na to, że skrzyp zawiera antywitaminę B1 – po długotrwałym stosowaniu produktów ze skrzypu polnego może nastąpić brak witaminy B1 z charakterystycznymi objawami.

Zastosowanie

Odwary z ziela skrzypu można stosować się jako słaby środek moczopędny w mało nasilonych chorobach dróg moczowych oraz obniżonym przesączaniu w kłębkach nerkowych. Pomocniczo w obrzękach spowodowanych zatrzymaniem wody i elektrolitów w organizmie w wyniku chorych nerek lub serca. Również w początkach kamicy moczowej, w gośćcu i skazie moczanowej, w niektórych schorzeniach skóry wywołanych nagromadzeniem we krwi szkodliwych produktów przemiany materii, m.in. w łuszczycy. Odwary ze skrzypu stosuje się też dla polepszenia gojenia i odnowy tkanki łącznej w niektórych zaburzeniach metabolicznych w okresie pooperacyjnym. Pomocniczo w poważniejszych uszkodzeniach skóry, np. po oparzeniach oraz w zwiększonej przepuszczalności i zmniejszonej elastyczności naczyń włosowatych, w miażdżycy, a także w terapii gruźlicy płuc. Zalecane są również ludziom starszym z brakiem krzemu, utrudnioną resorpcją soli wapnia z żywności oraz zespołem złego wchłaniania wskutek zmian zanikowych w błonie śluzowej układu pokarmowego.

Wskazane są dla kobiet ciężarnych i karmiących w celu utrzymania odpowiedniego poziomu krzemu w osoczu krwi. Jako środek wspomagający odwary ze skrzypu stosuje się niekiedy w nadmiernych krwawieniach miesiączkowych, rzadziej w macicznych, także w krwawieniach z żylaków odbytu, z owrzodzeń okrężnicy oraz ze wrzodów żołądka i dwunastnicy, a także w krwawieniach z nosa i płuc. Zewnętrznie odwary służą do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej i do okładów w schorzeniach skóry. W przypadku podawania wyciągów ze skrzypu przez dłuższy czas należy 1-2 razy dziennie przyjmować po 1 tabletce witaminy B1.
Skrzyp polny jest jednym ze składników granulatów Reumogran, Betagran i Urogran oraz mieszanek ziołowych Pulmosan, Cardiosan, Reumosan i Urosan, a wyciągi z ziela skrzypu wchodzą w skład płynów Betasol i Cholesol oraz pasty Fitolizyna.

Przetwory ze skrzypu polnego

Odwar z ziela skrzypu: 2 łyżki skrzypu zalać 1.5 szklanki wody ciepłej i gotować delikatnie pod przykryciem 10 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-4 razy dziennie pomiędzy posiłkami jako lekki środek moczopędny i regulujący przemianę materii. Pomocniczo w chorobie gośćcowej i skazie moczanowej. W krwawieniach kobiety powinny pić 4 razy dziennie po 2/3-1 szklankę odwaru. W gruźlicy i krwawieniach płucnych należy sporządzić odwar z 4 łyżek ziela w 3 szklankach wody i wypić porcjami w ciągu dnia. Powtarzać przez kilka tygodni jako środek pomocniczy.

Zioła ogólnie odtruwające: zmieszać po 50 g ziela skrzypu, ziela lub liści mięty pieprzowej i korzeni łopianu oraz po 25 g ziela rdestu ptasiego, liści orzecha włoskiego, kwiatów bzu czarnego i kwiatów chabru. Zalać 2 łyżki ziół 2.5 szklanki wody ciepłej i pozostawić na 30 minut do napęcznienia. Ogrzać do zagotowania, odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2/3 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami jako środek odtruwający, moczopędny, przeciwzapalny i przeciwkrwotoczny w marskości wątroby, niewydolności nerek, dolegliwościach skórnych, otyłości, gośćcu i dnie.

Mieszanka ziołowa przeciw wypadaniu włosów: zmieszać równe ilości ziela skrzypu, korzenia łopianu, ziela nawłoci, ziela fiołka trójbarwnego i ziela uczepu trójdzielnego lub liści brzozy. Zalać 2 łyżki ziół 2.5 szklanki wody ciepłej i pozostawić na 1 godz. do spęcznienia. Ogrzać powoli do wrzenia, odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2/3 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami. Jednocześnie przyjmować 3 razy dziennie po kapsułce witaminy A+ E.

Zioła w łysieniu: zmieszać po 50 g ziela skrzypu i korzenia pokrzywy oraz po 25 g korzenia łopianu i kwiatów nagietka. Zalać 3-4 łyżki ziół litrem wody ciepłej i gotować powoli 5-10 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Zmywać odwarem owłosioną skórę głowy, lekko masując. Nie wycierać, lecz zawinąć ręcznikiem na 30 min. Przed zabiegiem umyć głowę mydłem siarkowym lub dziegciowym. Stosować co 2-3 dni, a w miarę poprawy raz na tydzień. Jednocześnie przyjmować 3 razy dziennie po 2-3 tabletki pantotenianu wapnia po 25 mg przez kilka tygodni. Poleca się picie naparu z ziół przeciw wypadaniu włosów.

Reumogran – granulat zawierający ziele skrzypu, ziele rdestu ptasiego, liść brzozy, liść pokrzywy, kwiat wiązówki i korę wierzby. Stosowanie: dorosłym zaleca się 1-1.5 łyżeczki granulatu 3 razy dziennie po jedzeniu jako lek pomocniczy w chorobie gośćcowej. Popijać 1/2 szklanki płynu.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

skrzyp polny tabletki skutki uboczne
skrzyp polny skutki uboczne
przedawkowanie skrzypu
skrzyp skutki uboczne
przedawkowanie skrzypu polnego
czy można przedawkować skrzyp polny
skutki uboczne skrzypu
picie skrzypu skutki uboczne
krzem skrzyp polny przedawkowanie
skrzyp działanie uboczne

Arcydzięgiel litwor, Arcydzięgiel lekarski

Posted on 12 lutego 2013 by admin

8 komentarzy

Archangelica officinalis Hoffm

Arcydzięgiel litwor jest to roślina dwuletnia z rodziny baldaszkowatych, występująca w stanie naturalnym w Europie Północnej i Środkowej oraz na Syberii. W naszym kraju w rosnącą dziko spotyka się w Sudetach i Karpatach nad brzegami potoków, a także w miejscach na niżach. Roślina jest pod całkowitą ochroną. Uprawiana jest do celów leczniczych, kosmetycznych, przyprawowych i spożywczych.

Arcydzięgiel wydaje w pierwszym roku rozetę przyziemnych długoogonkowych liści, podwójnie lub potrójnie pierzastych. W drugim roku wytwarza łodygę do 2.5 m wysokości, która jest okrągła na przekroju, wewnątrz pusta, górą rozgałęziona. Liście posiada łodygowe górne mniejsze od dolnych, pojedynczo pierzaste, posiadające duże pochwy obejmujące łodygę. Kwiaty koloru żółtego lub zielonego, zebrane w pokaźne baldachy. Cała roślina odznacza się specyficznym i przyjemnym zapachem. Po pierwszym roku wegetacji rośliny mają dość krótkie korzenie palowe i w normalnych warunkach nie rozrastają się one bardziej również w drugim roku, ponieważ wtedy arcydzięgiel zakwita, rodzi owoce i obumiera. Aby korzenie bardziej rosły, obcina się pędy kwiatowe, co jednocześnie przedłuża okres życia arcydzięgla na kolejny, trzeci rok.

Surowiec

Do celów leczniczych uzyskuje się we wrześniu korzenie i kłącza w drugim lub trzecim roku wegetacji, myje i całe lub pokrojone suszy szybko w suszarni, w której mamy temperaturę do 40°C. Korzeń arcydzięgla jako surowiec – przechowujemy w miejscu suchym, zaciemnionym i chłodnym.

Podstawowe związki czynne

We wszystkich częściach rośliny występuje się olejek eteryczny: w korzeniu do 1,5%, w owocach do 2%, a w zielu około 0,15%. Podstawowym składnikiem olejku z korzeni jest β-felandren, a z owoców α-felandren. Występują również inne terpeny, jak cymen, kamfen, limonen. Składnikiem, który nadaje roślinie specyficzny i charakterystyczny zapach jest pentadekanolid o charakterze laktonu. Bywają duże różnice w składzie olejku w zależności od pochodzenia surowca. Drugą ważną grupę stanowią występujące w całej roślinie związki kumarynowe (np. umbeliferon, umbeliprenina, pragolaryna, ostenol i ostoi) oraz związki furanokumarynowe (np. ksantotoksyna, ksantotoksol, angelicyna, imperatoryna, bergapten, oksypeucedanina, archangelikaina i apteryna). Są też liczne kwasy organiczne (np. kwas angelikowy, cytrynowy, malonowy, fumarowy i kawowy), następnie fitosterole i ich estry (np. β-sytostero), flawonoidy (np. archangelenon), trójterpeny (np. lupeol i α-amyryna z owoców), ponadto cukry proste i trójcukier umbeliferoza, tłuszcze (przede wszystkim w owocach). Mamy tutaj także czynnik pobudzający wytwarzanie interferonu zwalczającego infekcje, zwłaszcza wirusowe u ludzi i zwierząt.

Działanie

Przetwory z korzenia arcydzięgla stosowane doustnie zwiększają produkcję soku żołądkowego i śliny wskutek odruchu wywołanego cierpkim smakiem wyciągów. Pomagają również w wytwarzaniu enzymów trawiennych – pepsyny i pentagastryny w żołądku. Zauważono również działanie moczopędne i napotne co przyczynia się do przyspieszenia wydalania z organizmu niepotrzebnych i szkodliwych produktów przemiany materii. Pochodne furanokumaryny i niektóre składniki olejku eterycznego arcydzięgla działają rozkurczowo na mięśnie gładkie układu pokarmowego i dróg żółciowych. Dlatego specyfiki z arcydzięgla są stosowane jako leki wiatropędne. Angelicyna, która znajduje się w przetworach z arcydzięgla, wykazuje działanie uspokajające, co wykazano również na zwierzętach doświadczalnych. Oprócz tego arcydzięgiel wzmacnia odporność układu nerwowego i w pewnym stopniu działa podobnie jak korzeń żeń-szenia, Ksantotoksyna, ksantotoksol, angelicyna i inne pochodne furanokumaryny wykazują działanie fotodynamiczne i pobudzają wytwarzanie pigmentu melaniny w skórze po wystawieniu jej na działanie światła słonecznego.

Olejek eteryczny z arcydzięgla wykazuje ponadto własności bakterio- i grzybobójcze, chociaż niektóre gatunki mikroorganizmów, jak pałeczka okrężnicy i paciorkowiec złocisty, są na nie go odporne. Na skórę olejek działa znieczulająco, które utrzymuje się przez kilka godzin.

Działania niepożądane

Przetwory z arcydzięgla, przyjmowane i stosowane w zalecanych dawkach, nie mają działania niepożądanego na organizm. Jednakże zawarte w surowcu pochodne furanokumaryny zwiększają wrażliwość skóry na promienie słoneczne i mogą powodować miejscowy obrzęk, przekrwienie lub powstanie pęcherzy już po krótkim naświetlaniu.

Zastosowanie

Przetwory z korzenia arcydzięgla mają zastosowanie w zaburzeniach trawiennych spowodowanych niedoborem soku żołądkowego, pepsyny, mukopolisacharydów, żółci i soku trzustkowego, wyrażających się bólami brzucha, wzdęciami, odbijaniem, brakiem łaknienia i nieregularnymi wypróżnieniami. Można je również stosować w stanach skurczowych żołądka, dróg żółciowych, osłabieniu ruchów perystaltycznych jelit, zastoju żółci w pęcherzyku żółciowym i kłopotliwym jej dopływie do dwunastnicy. Ponadto skuteczne wyniki osiąga się, stosując przetwory z arcydzięgla w umiarkowanym pobudzeniu nerwowym. Wyciąg płynny z korzenia arcydzięgla wchodzi w skład płynu Nervosol (Herbapol), stosowanego w stanach zwiększonego napięcia nerwowego, uczuciu niepokoju i bezsenności. Zewnętrznie stosuje się olejek arcydzięglowy do nacierań przeciwbólowych, przeciwzapalnych i przeciwświądowych.

Przetwory

Napar z korzenia arcydzięgla: 1/2 – 1 łyżki rozdrobnionych korzeni zalać1-11/2 szklanki wody wrzącej i naparzać pod przykryciem przez 15 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić po 1/4 – 1/3 szklanki 2-3 razy dziennie na godzinę przed posiłkiem, jako środek stymulujący wydzielanie soków trawiennych, albo po jedzeniu – jako środek wiatropędny i oczyszczący krew.

Zioła żołądkowe: zmieszać po 20 g rozdrobnionych korzeni arcydzięgla, ziela drapacza lekarskiego, liści mięty pieprzowej i liści melisy oraz po 10 g rozdrobnionych korzeni omanu, ziela glistnika i ziela szanty. Zalać1/2 łyżki mieszanki w termosie 21/2 szklanki wody wrzącej. Pić po 2/3 szklanki 2-3 razy dziennie przed jedzeniem jako środek pobudzający trawienie, przeciwskurczowy, przeciwzapalny i ogólnie wzmacniający.

Spirytus arcydzięglowy złożony (Spiritus Angelicae compositus) stosować do wcierań zmniejszających bóle w zapaleniu korzonków nerwowych, nerwobólach i bólach gośćcowych.

Olejek arcydzięglowy oprócz zastosowań wybitnie medycznych, jest używany w przemyśle mydlarskim, kosmetycznym i chemii gospodarczej. Rzadziej w tych celach wykorzystuje się olejek arcydzięglowy z owoców.

Wyciągów z owoców i korzeni używa się, w połączeniu z innymi surowcami roślinnymi, do produkcji likierów ziołowych lub aromatycznych wódek. Kandyzowane ogonki liściowe arcydzięgla służą do ozdabiania tortów i ciastek. W krajach anglosaskich i nordyckich korzeń arcydzięgla stosuje się w połączeniu z innymi surowcami ziołowymi do aromatyzowania piwa.

Zobacz też:

Bez czarny

Chaber bławatek

Dzika róża

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

Arcydzigiel
arcydziegiel litwor
arcydzięgiel
arcydzięgiel litwor związki biologicznie czynne
korzeñ arcydziêgla
litwor roslina przetwory
litwor arcydzięgiel
jak zrobić olejek z arcydziegla do nacierania
jak zrobić olejek z arcydziegla
ziolo arcydziegiel

Przywracanie potencji

Posted on 10 lutego 2013 by admin

Comments off

Brak potencji czyli impotencja jest przypadłością wielu mężczyzn. Cierpiący na nią są w różnym wieku – nie tylko starsi, ale nawet 20 – latkowie. Według statystyk już 40 letni mężczyźni mają problemy z potencją, wydolnością seksualną. Po ukończeniu 30 roku przez mężczyznę niestety, ale powoli maleje możliwość do natychmiastowych erekcji i zaczynają się kłopoty. Jak wielkie znaczenie dla człowieka ma sfera seksualna, nie potrzeba nikogo uświadamiać. Jak wykazały badania, bardzo często w wieku rozrodczym popęd seksualny jest silniejszy od głodu.

Przeglądając naszą literaturę popularnonaukową, trudno znaleźć proste rady, z jakich może skorzystać mężczyzna w naszym kraju. Medycyna poleca specjalistów, których trudno znaleźć. A jeśli już ktoś do nich dotrze, boi się i wstydzi wejść gabinetu, ponieważ nigdy leczenie nie kończy się na jednej wizycie. Zamiast brać różne, nieraz nic nie warte pigułki, warto zaznajomić się z prostymi sposobami radzenia sobie z tymi sprawami. Jednym z nich jest odpowiednia dieta. Często nawet nie mamy pojęcia jej znaczenia dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.

Przyczyny impotencji można podzielić na dwie zasadnicze grupy:

1. Przyczyny psychogenne – dotyczą one przede wszystkim młodych mężczyzn. Najczęściej są spowodowane procesami hamowania lub stanami lękowymi (a więc lęk przed zarażeniem się wirusem HIV, chorobami wenerycznymi, dojściem do zapłodnienia, nieudanym stosunkiem, mniejszym rozmiarem członka, obawami nie zaakceptowania przez partnerkę, lęk przed zdradą, zawałem serca, a nawet niezadowoleniem partnerki). Przyczyn psychogennych może być bardzo wiele.

2. Przyczyny organiczne – te dotyczą zwykle mężczyzn w starszym wieku. Mogą być spowodowane zmianami organicznymi w samym układzie moczowo- płciowym, w układzie nerwowym (mózgu i rdzeniu kręgowym oraz w nerwach obwodowych), niewydolnością hormonalną gruczołów płciowych, zaburzeniami wydzielania przysadki mózgowej, zaburzeniami hormonalnymi (nadnerczy, trzustki, tarczycy), chorobami zakaźnymi, cukrzycą. dolegliwościami układu sercowo – naczyniowego (np. nadciśnienie tętnicze), zatruciami, brakiem umiaru w piciu alkoholu, nikotynizmem, narkomanią, lekomanią. Także i w tej grupie przyczyn może być dużo. Ważnym zagadnieniem jest impotencja jako skutek niepożądanego działania niektórych leków (np. uspokajających, krążeniowych i innych). Jeszcze innym powodem impotencji jest znacznego stopnia nadwaga i związane z nią zaburzenia natury emocjonalno – fizjologicznej.

Rodzaje impotencji

Pierwotna – gdy mężczyzna nigdy nie odbył (pomimo wielu chęci i prób) stosunku z powodu zaburzeń wzwodu.

Wtórna – jest wówczas, gdy mężczyzna odbył choćby jeden stosunek.

Jako niemoc płciowa kopulacyjna – brak erekcji.

Jako niezdolność do zapłodnienia – gdy pomimo prawidłowego stosunku nie dochodzi do zapłodnienia, ponieważ powód tkwi w ilości lub jakości nasienia.

Trzeba zaznaczyć, że w przypadku niezdolności do zapłodnienia, gdy odbywa się stosunek, należy brać pod uwagę także niepłodność żeńską. Według badań wynika, że za brak potomstwa w 50 proc. winny jest mąż, a w 50 proc. Żona.

Zgubne działanie anabolików

Często powodem przemijającej, chwilowej niemocy płciowej jest normalne przemęczenie, stres, zdenerwowanie, senność, zamroczenie alkoholem lub przejedzenie. Z chwilą ustania przyczyny mija ona samoistnie. Nie każdy wie, że przyjmowanie hormonów płciowych (testosteronu) jako dopingu może być przyczyną bezpłodności (nadmiar tego hormonu blokuje pracę jąder, a więc wytwarzanie plemników). Jest to jednak odwracalne. Ostatnio bardzo szybko rośnie liczba mężczyzn stosujących jako doping i metodę na zwiększenie masy mięśniowej sterydy anaboliczne (zwłaszcza kulturyści). Jest to niesłychanie niebezpieczne, ponieważ może nawet doprowadzić do śmierci. Przyjmowanie tego typu preparatów samemu jest bardzo niebezpieczne i zgubne.

W wyniku prowadzonych badań stwierdzono, że najczęściej brak potencji ma charakter mieszany (organiczno – psychogenny). Stres, stałe zagonienie, palenie nikotyny, picie alkoholu, praca w kontakcie z różnorodnymi związkami chemicznymi, brak umiarkowania dozowanego ruchu i zły sposób odżywiania wpływają źle na organizm męski, a przede wszystkim na potencję i jakość nasienia. Obecnie żyjące pokolenie ma zdecydowanie gorszą jakość i mniejszą ilość nasienia niż mężczyźni żyjący chociażby na początku XX wieku.

Naturalne sposoby zwiększania potencji

Bardzo często to, co najprostsze bywa najlepsze. Zmiany należy dokonać w diecie. Pożywienie powinno być urozmaicone i zawierać większe ilości cynku i witaminę E. Wpłyną one nie tylko na potencję, ale poprawią stan prostaty, odpomości, a nawet włosów. Dużo cynku zawierają: pestki dyni i słonecznika, orzechy włoskie, mięso wołowe, baranina, indyk, wątróbka cielęca, drobiowa i inne podroby.

Gotowe preparaty z cynkiem: Znicas, Znicas Forte, Zincteral, selenium and Zinc, Geriasol, Geriavit,

Stosując gotowe preparaty cynku nie można ich łączyć z mlekiem! Natomiast witamina E, zwana fachowo tokoferolem, zawarta jest w większych, ilościach w oleju kukurydzianym, orzechach laskowych i ziemnych, włoskich, migdałach, maśle, nasionach słonecznika, kiełkach pszenicy, pieczywie gruboziarnistym pszennym.

W sprzedaży są gotowe kapsułki Witaminum E, Witaminum A + E. Dawkowanie od l do 3 kapsułek dziennie. Wymagana konsultacja z lekarzem w przypadku: anemii, zaburzeń krzepnięcia krwi, chorób wątroby, jelit, nadczynności tarczycy.

Dieta powinna być urozmaicona, pełnowartościowa i powinna zawierać wszystkie składniki odżywcze. Jej uzupełnieniem są naturalne afrodyzjaki. Do naturalnych afrodyzjaków zaliczamy: anyżek, bazylia, cebula, czosnek, dynia, figi, goździki, gałka muszkatołowa, kminek, kakao, kokos, kolendra, kawior, koper, marchew, migdałym morele, ostrygi, pokrzywy, pomidory, sezam, szparagi, wanilia, żeń-szeń

Przysmaki na potencję

Szczególne miejsce w diecie wzmagającej potencję zajmują specjalnie skomponowane i przyrządzone potrawy. Godne polecenia w naszych warunkach klimatycznych są przysmaki.

Napój miłosny „Amarus” – bierzemy 6 dojrzałych owoców mango, 1 szklankę mleka, 1 łyżkę cukru, pieprz. Owoce obieramy, usuwamy pestki i miksujemy z mlekiem, cukrem, doprawiamy pieprzem. Napój chłodzimy w lodówce. Pić małymi łykami, powoli.

Deser czekoladowo-bananowy – do sporządzenia deseru potrzebujemy: 4 banany, łyżkę masła, łyżkę soku z cytryny, szklankę startej twardej czekolady. Banany obieramy i kroimy wzdłuż na połówki, lekko skrapiamy sokiem z cytryny i krótko przesmażamy na stopionym maśle. Układamy na półmisku. W rondelku rozpuszczamy czekoladę i polewamy nią banany. Wstawiamy do lodówki i mocno schładzamy przed spożyciem.

Sałatka z selera i banana – Do przygotowania potrzebujemy: duży seler, 2 ogórki kwaszone, duży banan, 2 winne jabłka, sok z połówki cytryny, 3/4 szklanki jogurtu naturalnego (czystego), natka pietruszki, cukier, sól, pieprz. Seler płuczemy, obieramy i gotujemy w słonej wodzie, a następnie kroimy w kostkę. Ogórki obieramy i kroimy w ćwierć plastry, a owoce obieramy ze skórki. Kroimy w kostkę jabłko i w półplastry banana. Całość mieszamy i polewamy sokiem z cytryny. Jogurt zaś mieszamy z pieprzem, cukrem i solą, polewamy nim sałatkę, dobrze mieszając, a na wierzchu posypujemy posiekaną natką pietruszki. Na godzinę wkładamy do lodówki.

Poradnik Uzdrawiacza – Marek Mróz

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

zioła na potencję
ziola na potencje
zioła na potencję dla mężczyzn
zioła na erekcje
ziola na erekcje
zioła na potencję klimuszko
sezam na potencje
czarnuszka na potencje
seler na potencję
koper właściwości na potencję

Brzoza – naturalna apteka

Posted on 6 lutego 2013 by admin

11 komentarzy

Brzoza zwraca na siebie uwagę swoją białą korą niepodobną do innych drzew. U dawnych słowian obdarzona była dużym szacunkiem jako drzewo wyjątkowo przyjazne ludziom. Od bardzo dawna wykorzystywano w medycynie ludowej lecznicze właściwości liści, pączków, kory, soku, huby. Drzewo to jonizuje powietrze ujemnie, co w efekcie daje dobre samopoczucie oraz lecznicze działanie na organizm ludzki. Radiesteci uważają, że brzoza szczególnie wiosną emanuje dla nas bardzo dobrą energią. Od niepamiętnych czasów z największym szacunkiem wykorzystuje się ją także w medycynie i kosmetyce.

Wiosenny pożytek z brzozy

Właściwości lecznicze wykazują zarówno pąki, liście, jak i świeży sok brzozowy uzyskiwany wczesną wiosną. Dużym zainteresowaniem medycyny cieszy się też biała kora z tego drzewa. Pąki zrywa się z gałązek z drzew przeznaczonych do wycięcia bardzo wczesną wiosną. Liście zrywamy w maju i w czerwcu. Wczesną wiosną wykonuje się również zbieranie kory. Drzewa muszą jednak rosnąć w miejscach czystych ekologicznie. Liście suszymy w miejscach zadaszonych i przewiewnych. Powinny być ułożone w cienką warstwę, inaczej łatwo zaparzają się i ciemnieją. Dobrze wysuszony surowiec rozpoznać łatwo po miłym zapachu i czysto zielonej barwie.

Suszone liście i pączki trzeba zawsze przechowywać z daleka od surowców zapachowych ponieważ łatwo wchłaniają inne zapachy. W rosnących drzewach (które są przeznaczone do wycinki) wierci się otwory, by uzyskać sok brzozowy, który zawiera cukry i dużo minerałów. Sok ściąga się także przez odpowiednie nacinanie gałęzi brzozowych. Na pniach brzozy rozwija się poza tym guzowata narośl grzyba, tzw. czyr brzozowy (po łacinie Inonotus obliquus), który medycyna ludowa (a ostatnio i oficjalna) wykorzystuje w leczeniu nowotworów.

Betulina i kwas betulinowy

Co można uzyskać z brzozy? W jej składzie wykryto sporo saponin, flawonoidy, garbniki, witaminę C (najwięcej mają ich młode liście), a także trochę olejku lotnego, żywice oraz sole mineralne, np. magnez, cynk, żelazo, wapń. W białej korze brzozowej znajduje się betulina i kwas betulinowy – związki dotychczas mało poznane. Wzbudziły one spore zainteresowanie autorytetów świata medycznego i są przedmiotem szczegółowych badań klinicznych.

W Polsce badaniom betuliny i kwasu betulinowego oraz pozyskiwania tych związków poświęcił się inż. Stanisław Piela. Ostatnio podjął się nawet produkcji preparatu z białej kory brzozowej, który nazywa się Cortex Betulae i który zainteresował również niemieckich lekarzy. Specyfik ten działa przeciwrakowo (np. skuteczny okazał się w leczeniu raka macicy, piersi, szpiczaka kostnego, czerniaka złośliwego, raka płuc, prostaty itd.). Wpływa pozytywnie na system odpornościowy organizmu, odnawia ustrój, reguluje pracę przewodu pokarmowego i jest pomocny w owrzodzeniu żołądka. Ma działanie żółciopędne, odtruwa i stabilizuje wątrobę. Pomaga w odrastaniu włosów, np. po chemioterapii. .

Brzoza i reumatyzm

O brzozie jako efektywnym lekarstwie na reumatyzm i artretyzm mówiono już bardzo dawno. Słynny zielarz, ks. Andrzej Klimuszko zawsze polecał swym pacjentom, którym dokuczały te schorzenia, sypianie na świeżo ściętych, młodych, ulistnionych witkach brzozy co najmniej przez kilka tygodni. Doskonałe rezultaty terapeutyczne w reumatyzmie i w nawracających bólach mięśniowych daje także sypianie na poduszkach lub materacach ze świeżymi liśćmi brzozowymi. W takiej kuracji można też używać ususzonych i rozkruszonych liści. Po dłuższej kuracji wiele osób zauważyło u siebie ustąpienie większych problemów z zasypianiem, a sen był bardziej krzepiący.

W dręczących bólach stóp można zastosować jeszcze inny sposób: do wełnianych lub bawełnianych (ciepłych) skarpetek nasypać nieco świeżych, młodych liści brzozy i zakładać je do spania. Po kilku tygodniach stopy będą wypoczęte i mniej obolałe. Ostatnio mówi się dużo o dobrym działaniu brzozy w usuwaniu łuszczycy. Leki brzozowe (np. sok ściągany z pni lub gałęzi czy sok z młodych liści) mają nadzwyczaj skuteczne działanie odtruwające organizm. Odtruwają też wątrobę. Specyfiki brzozowe działają moczopędnie, zabezpieczają też przed tworzeniem się kamieni nerkowych oraz doskonale dezynfekują drogi moczowe. W aptekach i sklepach zielarskich można kupić sok brzozowy z liści (succus betulae), który wpływa żółciopędnie, usprawnia pracę wątroby i nerek. Liście brzozy doskonale poprawiają proces przemiany materii, usuwają złogi toksyn i są dobre w kuracjach wyszczuplających.

Kąpiel z dodatkiem odwaru lub naparu z liści brzozy skutecznie likwiduje bóle reumatyczne, nerwobóle, bóle mięśniowe, gośćcowe, odkaża skórę i oczyszcza ją z wyprysków. Kąpiel leczy poza tym świetnie egzemy i wspomnianą łuszczycę. Starzy zielarze rosyjscy radzą, by przy obolałych kolanach i stłuczeniach zastosować kompres ze świeżej kory grubszych gałązek brzozowych. Korą okłada się bolące miejsca niczym kawałkiem rynny, zmieniając ją co 2 dni.

Mikstura na odtruwanie organizmu

Do przygotowania mikstury będziemy potrzebowali po jednej buteleczce (35 g) gotowych soków: z brzozy, pokrzywy, po pół buteleczki soków z mniszka lekarskiego oraz 1/4 buteleczki nalewki z karczocha. Wszystkie składniki zlać do ciemnej butelki i wymieszać. Przez pierwsze 3 dni kuracji bierzemy po 15 kropli tej mikstury na kieliszek wody 2 razy dziennie (pierwsza dawka na czczo, druga po obiedzie). Z kolei dawkę zwiększamy do 25 – 30 kropli też na kieliszek wody i zażywamy 3 razy dziennie po jedzeniu (pierwsza dawka na czczo). Kuracja powinna trwać miesiąc, następnie robimy 5 – dniową przerwę i całość powtarzamy.

Otrzymana mikstura doskonale pomaga nam w pozbyciu się złogów wody z organizmu. Odtruwa skutecznie cały organizm z toksyn, np. ze skażonej, nieświeżej, konserwowanej chemicznie żywności, wody, a także z metabolitów po lekach syntetycznych (wskazana po antybiotykach) i jadów bakteryjnych (nagromadzonych w organizmie przy wszelkich stanach zapalnych i infekcjach). Mikstura skutecznie odtruwa miąższ wątroby i nerek. Likwiduje opuchliznę nóg wywołaną chorobami nerek lub (częściej) poważną niedomogą serca. Mikstura zwiększa wydalanie moczu, uskutecznia proces przemiany materii (stąd jest polecana ludziom cierpiącym z powodu nadwagi). Poprawia także pracę wątroby: wpływa żółciopędnie i żółciotwórczo oraz obniża poziom cholesterolu we krwi (i usuwa jego złogi) – zasługa nalewki z karczocha. Leczenie tą miksturą jest wskazane przy większości schorzeń o podłożu zaburzeń przemiany materii (np. cukrzyca, otyłość itd.) oraz w niewydolności krążenia i nerek. Jest zalecana dla palaczy.

Przeciw lambliozie

Brzoza w lecznictwie rosyjskim, które ceni ją niesłychanie wysoko, traktowana jest jako środek antyseptyczny, przeciwgrzybiczny, przeciwrobaczy i pierwotniakobójczy, m.in. działający na gatunki z rodzaju rzęsistek Trichomonas i ogoniastek Giardia. Giardia to pierwotniak wywołujący jedną z najczęściej występujących chorób pasożytniczych u ludzi, psów i kotów – giardiozę (zwaną popularnie, choć niepoprawnie lambliozą). Choroba ta objawia się dokuczliwymi dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego, bólami głowy, stanem podgorączkowym.

Rosjanie stosują napary lub odwary z liści lub pączków brzozy jako skuteczny lek przeciw temu pasożytowi. Trzeba zalać szklanką wrzącej wody 30 g młodych liści (świeżych lub suszonych), odstawić na parę godzin do naciągnięcia. Pić 200 ml naparu dziennie w kilku porcjach przez 10 dni. Przerywamy kurację na 10 dni i cykl powtarzamy 3 razy. Z pączków brzozy robi się w tym samym celu odwar: 7 g pączków brzozy zalać szklanką wody, gotować 15 min. na słabym ogniu, odstawić na godzinę do naciągnięcia. Przyjmować podobnie jak napar z liści.

Napar z liści

1 łyżkę rozdrobnionych, suszonych młodych liści brzozy albo dwie łyżki świeżych zalać filiżanką wrzącej wody, odstawić pod przykryciem do naciągnięcia na co najmniej 1 godz., następnie odcedzić. Ostudzony napar można dosłodzić miodem. Pić 2 – 3 filiżanki w ciągu dnia, dzieciom podawać odpowiednio mniej, stosownie do wagi dziecka. Podobnie przyrządza się napar z rozdrobnionych pączków brzozy. Napar działa moczopędnie i żółciopędnie, pomaga w przeziębieniu, rozstroju żołądka u dzieci i dorosłych. Jako środek napotny najlepiej podawać w połączeniu z kwiatem lipy lub dzikiego bzu czarnego i pić na gorąco. Jako środek moczopędny przyjmować chłodny napar niewielkimi porcjami w ciągu dnia.

Wyciąg z młodych liści brzozy

Dwie łyżki świeżych młodych liści brzozy zmiksować ze szklanką przegotowanej i przestudzonej wody lub zmielić w maszynce do mięsa i zalać wodą. Można zakwasić świeżo wyciśniętym sokiem z cytryny. Odstawić na kilka godzin, następnie odcedzić i wypić. Wyciąg jest gorzki w smaku, zawiera bardzo dużo witaminy C, odtruwa i oczyszcza organizm.

Napar z gałązek brzozowych

Świeże cienkie gałązki brzozy – z liśćmi lub bezlistne, zerwane w dowolnej porze roku drobno posiekać i umieścić w słoiku do połowy jego wysokości. Zalać wrzącą wodą, zamknąć słoik. Odstawić do naciągnięcia na co najmniej 30 min. albo lepiej na noc, następnie odcedzić. Wypić w kilku porcjach 1 – 2 filiżanki naparu w ciągu dnia.

Nalewka z pączków brzozy

Umieścić w słoju do połowy jego wysokości rozdrobnione pączki, dopełnić słój czystą wódką, zamknąć, odstawić co najmniej na 1 miesiąc, często wstrząsać. Po miesiącu odcedzić i przefiltrować. Stosować 15 – 25 kropli nalewki rozcieńczonej wodą 2 – 3 razy dziennie przy przeziębieniach, dolegliwościach trawiennych, bólach stawów, bólu głowy, przemęczeniu, bezsenności. Można stosować zewnętrznie do wcierania w obolałe mięśnie i stawy, zmęczone stopy, żylaki, bolące ucho, bolący ząb, na nerwobóle, odleżyny, egzemy, jako środek gojący poranioną skórę. W podobny sposób przyrządza się nalewkę ze świeżych liści.

Sok z liści

Wycisnąć sok z młodych majowych liści brzozy. Można zmielić liście w maszynce do mięsa lub zmiksować z małą ilością wody, a następnie wycisnąć sok przez gazę. Wymieszać sok z taką samą ilością czystej wódki, przelać do butelki, szczelnie zamknąć. Przechowywać w ciemnym miejscu. Pić 2 – 3 razy dziennie po 2 łyżeczki jako środek oczy szczający organizm, usuwający białkowe i mineralne złogi z krwi, mięśni i stawów.

Płukanka na porost włosów

Niewielką ilość świeżych liści brzozy (najlepiej majowych lub czerwcowych) drobno pokroić i gotować pod przykryciem w emaliowanym garnku. Po 2 – 3 minutach garnek odstawiamy na bok do ostygnięcia, następnie odcedzamy i używamy do ostatniego płukania włosów (po spłukaniu obfitej piany wodą). Płukanka brzozowa sprawia, że już po pierwszym razie włosy nabiorą jedwabistego połysku, staną się miłe w dotyku i będą podatniejsze na fryzurę. Częsta kuracja usuwa także łupież (łącznie z uporczywym i groźnym łojotokiem) i zapobiega nadmiernemu przetłuszczaniu się włosów. Płukanka podkreśla też ciemny kolor włosów i chroni przed łysieniem. Płukankę można równie dobrze zrobić z ususzonych liści brzozy.

Poradnik Uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak
Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

maść z brzozy
betulina tabletki
napar z kory brzozy
kora brzozowa
huba do picia gdzie kupić
maść z liści brzozy
betulina do picia
betuliną na gronkowca gdzie kupić
kora brzozy napar
kwas betulinowy otrzymywanie