admin « Page 10 « Medycyna Naturalna

Author Archives: admin

Sekrety cukrzycy

Posted on 2 lutego 2014 by admin

Comments off

Utrapieniem obecnych czasów są choroby cywilizacyjne. Co prawda, nie są to schorzenia XX i XXI wieku, ponieważ dręczyły one już ludzkość od wieków, niemniej przeobraziły się one obecnie, jak niektórzy naukowcy uważają, niemal w epidemię. Mowa o chorobach układu sercowo – naczyniowego, nowotworowych, cukrzycy oraz otyłości. Schorzenia te mają ze sobą dużo wspólnego, można nawet sprowadzić je do jednego mianownika. Tworzy się bowiem błędne koło, które napędzają wymienione choroby. Powikłania ich są niebezpieczne dla zdrowia i życia, i niezwykle trudno je wykorzenić. W tym artykule omówiono cukrzycę.

Istota cukrzycy

Większość ludzi myśli, że cukrzyca powstaje z nadmiernego spożywania cukru pod różnymi postaciami. Zaprzestanie jedzenia cukru i słodkich produktów poskutkuje ustąpieniem choroby. Gdyby tak faktycznie było, nikt na świecie nie cierpiałby na cukrzycę i jej powikłania. W kraju na cukrzycę typu 2 choruje około dwóch milionów obywateli i liczba ta ciągle wzrasta. Drugie tyle nie ma pojęcia, że ma cukrzycę, ponieważ choroba ta, podobnie jak miażdżyca, nie boli. Częstość zachorowań na cukrzycę narasta wraz z wiekiem, a u osób powyżej 65 roku życia sięga nawet do 40%. Pierwsze oznaki cukrzycy są mało charakterystyczne, dlatego często cukrzyca jest diagnozowana zbyt późno, a przebieg jej jest podstępny i nieodwracalny.

Trzustka wytwarza 2 główne hormony: insulinę i glukagon które odpowiadają za regulację gospodarki węglowodanowej organizmu. Insulina jest napędem dla cukrów prostych i dzięki niej docierają one do komórek organizmu. Gdy jest jej niedobór lub brak, wtedy przyjmowane węglowodany nie są odpowiednio metabolizowane i tworzą tak zwane ciała ketonowe, które są groźne dla organizmu. Powstaje wtedy wiele groźnych stanów. Długotrwała nie leczona cukrzyca tworzy w całym organizmie spustoszenie i powoduje nieodwracalne powikłania, przede wszystkim naczyniowe. Gdy ilość cukru we krwi przekroczy 160 mgala. tzw. próg nerkowy, wtedy cukier wydalany jest przez nerki.

Cukrzyca typu 1 – insulinozależna

Na tą cukrzycę chorują głównie dzieci i ludzie młodzi, najczęściej przed 30 rokiem życia. Cukrzyca typu 1 to około 10 proc. wszystkich przypadków zachorowań cukrzycowych, a chorzy dla podtrzymania sprawności i życia muszą koniecznie stosować insulinę, najczęściej już do końca swoich dni.

Cukrzyca typu 2 – insulinoniezależna

Ten typ cukrzycy trapi osoby przede wszystkim po 40 roku życia i stanowi około 90 proc ogółu zachorowań na cukrzycę. Chorobę tę uważa się jako zespół metaboliczny, którego objawy zwiększają ryzyko wystąpienia miażdżycy i jej powikłań. Nader często jest dziedziczona genetycznie, ale niemały wpływ mają tu także różne czynniki środowiskowe. Dominującą cechą tego typu cukrzycy jest insulinooporność, której towarzyszy zachowane, lecz zaburzone wywarzanie insuliny przez trzustkę. Ten rodzaj choroby bardzo często związany jest z otyłością, nadciśnieniem tętniczym ł zaburzeniami tłuszczów we krwi – zwiększenie stężenia trójglicerdów i zmniejszenie dobrego cholesterolu HDL w surowicy. U chorych na ten typ choroby stosuje się właściwą dietę i doustne leki przeciwcukrzycowe. Jednakże potrzeba przyjmowania insuliny może wystąpić w późniejszej fazie choroby i wynikać z postępującej insulinooporności i nieodpowiedniego do niej wydzielania insuliny przez komórki β wysepek trzustki. Nadto niekiedy chory przyjmuje zarówno tabletki, jak i insulinę w celu uzyskania najlepszego rezultatu leczniczego.

Cukrzyca ciężarnych

Ten charakterystyczny rodzaj cukrzycy występuje niekiedy podczas ciąży i ustępuje po porodzie. Występuje u 2 – 5% ciężarnych kobiet i uwidacznia się w drugiej połowie ciąży. Obejmuje jawną cukrzycę i nietolerancję glukozy, występuje po raz pierwszy podczas ciąży i jest spowodowany metabolicznym i hormonalnym wpływem ciąży na organizm matki. Wiąże się z większym prawdopodobieństwem wystąpienia w późniejszym okresie życia cukrzycy typu 2, co zostało potwierdzone u około połowy wcześniej chorujących. Pacjentka taka dostaje insulinę. Ciekawostką jest to, że dzieci kobiet chorych na cukrzycę rodzą się większe i ważą więcej od innych dzieci, których matki są zdrowe.

Leczenie diabetyka

Kuracja chorych na cukrzycę jest wielokierunkowa. Niezwykle istotne jest stosowanie niefarmakologicznych środków i metod:

l. Właściwe odżywianie – zachowanie odpowiednich proporcji między białkami, węglowodanami i tłuszczami. Trzy posiłki główne i dwa dodatkowe, dobieranie odpowiednich składników pokarmowych.

2. Aktywność fizyczna. W czasie ruchu spalane są węglowodany oraz tłuszcze i reguluje się zarówno poziom cukru jak i tłuszczów we krwi.

3. Ziołolecznictwo. Celem terapii ziołowych jest obniżanie poziomu cukru we krwi, usuwanie szkodliwych produktów metabolicznych oraz zapobieganie powikłaniom. Jeśli to nie pomaga uregulować poziomu cukru we krwi, przyjmuje się leki: tabletki i insulinę. Trzeba dokładnie przestrzegać godzin, ilości stosowanych leków, insuliny. Zwykle insulinę stosuje się 3 – 6 razy na dobę, przed jedzeniem, aby imitować naturalne, fizjologiczne wydzielanie insuliny przez trzustkę, tak jak to się odbywa u osób zdrowych.

Najczęstsze powikłania cukrzycy

Osoby cierpiące na cukrzycę wiedzą, że najgorsze w cukrzycy są jej powikłania. Cukrzyca to choroba całego organizmu, a nie tylko zbyt duża ilość cukru we krwi i nie wolno jej ignorować. Najczęściej powikłania dotykają takich narządów jak:

Oczy – powstaje retinopatia, zaćma, doprowadzając z biegiem czasu do ślepoty.

Nerki – powoli dochodzi do niesprawności nerek pod postacią nefropatii.

Mózg i krążenie – to choroba naczyniowo-mózgowa, występują zmiany w tkance mózgowej, zaburzenia ukrwienia mózgu.

Serce i układ krążenia, następuje: miażdżyca, choroba wieńcowa, zawał serca. U diabetyków występują one dużo szybciej niż u innych osób. U cukrzyka zawał serca może przebiegać bezbólowo.

Obwodowy układ nerwowy – powstaje neuropatia.

Kończyny dolne – może pojawić się stopa cukrzycowa, owrzodzenia, dolegliwości naczyń obwodowych. Trzeba więc systematycznie wykonywać badania oraz często kontaktować się z lekarzami specjalistami.

Dieta w cukrzycy

Dieta dla osoby chorej na cukrzycę powinna być:

• uboga w przetworzony cukier i pokarmy na bazie cukru
• uboga w tłuszcze nasycone, a bogata w nienasycone, najlepsza oliwa z oliwek na zimno
• bogata w błonnik, witaminy i minerały. Zapobiegają zaparciom, niedoborom oraz wielu schorzeniom

Dekalog żywieniowy cukrzyka

l. Jedz często, ale mniejsze porcje.
2. Pamiętaj o indeksie glikemicznym.
3. Staraj się stosować harmonogram posiłków.
4. Nie objadaj się, pozbądź się zbędnych kilogramów.
5. Spożywaj pełnoziarnisty lub razowy chleb, makaron z pełnej mąki i nie łuskany ryż.
6. Codziennie jedz dozwolone warzywa i owoce.
7. Zmniejsz spożywanie tłuszczów i alkoholu.
8. Bądź w ruchu, spalaj dostarczane kalorie.
9. Preferuj gotowanie na parze, zamiast smażenia.
10. Odchodź od posiłku z lekkim niedosytem.

Podział węglowodanów ze względu na szybkość wchłaniania:

Szybko wchłaniające się – w sposób szybki podnoszą poziom cukru we krwi. Chorzy na cukrzycę powinni wystrzegać się tych produktów i spożywać je umiarkowanie. Należ do nich: cukier, słodycze, czekolada, konfitury, ciasta, lody, napoje, soki owocowe, miód, dżemy, słodkie owoce, itp.

Umiarkowanie wchłaniające się – ich wchłanianie można określić jako pośrednio szybkie. Po spożyciu produktów z tej grupy poziom cukru we krwi podnosi się równomiernie. Do tej
grupy należą: produkty zbożowe, chleb, ryż, jarzyny, kasze, płatki, ziemniaki, owoce – banany, jabłka, gruszki, oliwki, poziomki, truskawki, ananasy, melony. W tej grupie znajdują się również produkty mleczne.

Wolno wchłaniające się – są bezpieczne i preferowane dla chorych na cukrzycę. Wchłaniają się najwolniej i poziom cukru we krwi podnoszą bardzo wolno. Do tej grupy produktów zaliczamy: warzywa np. marchew, seler, pomidory, ogórki, kalafior, pietruszka, sałata oraz pieczywo razowe, chleb gruboziarnisty, nie łuskany ryż i grube kasze.

Pokarmy dozwolone w cukrzycy

Pieczywo – bułka paryska, grahamka, pszenno razowe, chleb chrupki, pumpernikiel.

Makarony – zrobione z małą ilością jaj.

Mąka – pszenna, pytlowa, razowa, ziemniaczana, kukurydziana, ryżowa.

Kasza – jęczmienna, ryż, płatki owsiane, kasza manna, płatki kukurydziane, kasza gryczana.

Mleko – świeże, jogurt bez cukru, kefir, przetwory z mleka, odtłuszczone 0,5 proc. – 1,5 proc.

Sery – chude twarogowe, homogenizowane, topiony żółty ser w ograniczonych ilościach.

Jaja – l do 2 tygodniowo, żółtka ograniczać, jaja gotowane.

Mięso – chude, cielęcina, wołowina, chuda wieprzowina, kurczę, kura, perliczka, indyk.

Ryby – chude: dorsz, szczupak, pstrąg, karaś, leszcz, sandacz, gotowany lin

Wędliny – chuda szynka, polędwica, parówki chude.

Masło – świeże, w niewielkich ilościach.

Śmietana – z małą zawartością tłuszczu w ograniczonych ilościach. Korzystniej zastąpić ją jogurtem 0%.

Inne tłuszcze – masło roślinne: rozsądne ilości, oleje roślinne: sojowy, słonecznikowy, arachidowy, margaryna Benecol.

Ziemniaki – gotowane, pieczone w mundurkach, puree.

Warzywa i owoce – kalafior, kapusta, brukselka, pomidory, owoce jagodowe, cytrusowe, owoce dzikiej róży, jabłka, marchew, dynia, sałata zielona, fasola szparagowa, papryka, ogórki, rzodkiew, szczypior, seler, cebula, arbuz, wiśnie, w rozsądnych, niedużych ilościach.

Słodycze – krakersy bez cukru, herbatniki bez cukru.

Przyprawy – cynamon, goździki, skórka cytrynowa, pomarańczowa, sok z cytryny.

W diecie cukrzycowej trzeba wyjątkowo zwrócić uwagę na węglowodany, czyli cukry. Powinno się wykluczyć z diety węglowodany proste, które w sposób szybki wchłaniają się do krwi i bardzo szybko podnoszą poziom glukozy. Te niesprzyjające węglowodany znajdują się w produktach takich jak: cukier, dżemy, miód, marmolada, ciasta, słodycze, słodkie napoje, lody, pieczywo, makarony i ziemniaki.

Dobra rada

Korzystnie jest do każdego posiłku dodawać 1 lub 2 duże łyżki otrąb z owsa. Badania naukowe potwierdziły, że stosowanie glukozy razem z błonnikiem z owsa nie skutkuje drastycznym wzrostem poziomu cukru we krwi.

Indeks glikemiczny (IG)

Żywność o wysokim IG skutkuje wysokim poziomem cukru we krwi i utrzymywaniem się takiego stanu przez dłuższy czas. To zaś powoduje nieprawidłowości w pracy trzustki i powoduje otyłość, a ta dla cukrzyków może okazać się niebezpieczna. Mniejszy indeks glikemiczny posiadają produkty nieprzetworzone. Poza tym trzeba pamiętać, że IG produktów w ich naturalnej postaci jest dużo niższy niż w postaci przetworzonej. Produkty spożywcze sklasyfikowano nie tylko ze względu na ich kaloryczność, lecz również na wysokość indeksu glikemicznego (IG). Potrawy o niskim IG to potrawy zawierające do 55 IG, średnim od 55 do 70 IG, o wysokim zaś wszystkie te produkty, których indeks glikemiczny stanowi powyżej 70 IG.

Produkty o wysokim IG:

Piwo – 110 IG
Ziemniaki smażone – 95 IG
Kleik ryżowy – 90 IG
Miód – 87 IG
Prażona kukurydza – 85 IG
Marchew gotowana – 80 IG
Napoje gazowane – 70 IG
Ziemniaki gotowane – 70 IG
Rogalik – 70 IG

Produkty o średnim IG:

Ziemniaki w mundurkach – 651G
Chleb pełnoziarnisty – 65 IG
Buraki gotowane – 65 IG
Rodzynki – 65 IG
Dżem słodzony cukrem – 65 IG
Owsianka gotowana – 60 IG
Lody słodzone cukrem – 60 IG
Pizza – 60 IG
Spaghetti (ugotowane na miękko) – 55 IG
Brzoskwinie z puszki – 55 IG
Ryż basmati – 50 IG

Produkty o niskim IG:

Płatki śniadaniowe – 45 IG
Jogurt owocowy – 36 IG
Pieczywo chrupkie – 35 IG
Mleko odtłuszczone – 32 IG
Surowa marchewka – 30 IG
Twaróg odtłuszczony – 30 IG
Czekolada gorzka, powyżej 80% kakao – 20 IG
Cebula – 15 IG
Orzechy i migdały – 15 IG
Soja – 15 IG
Ogórki – 15 IG
Pomidory – 15 IG

Powinno się wybierać produkty o niskim indeksie glikemicznym. Istnieje reguła, że im produkt mniej przetworzony, tym ma mniejszy indeks glikemiczny. A więc zamiast np. gotowanej marchwi – surowa. Najbardziej polecane produkty białkowe to chude mięsa i ryby. Chudy nabiał oraz rośliny strączkowe, mimo relatywnie dużej zawartości białka, zawierają także węglowodany. Osobom chorym na cukrzycę zalecane są wszystkie warzywa oprócz ziemniaków, buraków oraz kukurydzy (maksymalnie 2 razy w tygodniu). Zaś oliwa z oliwek dodawana do potraw, orzechy oraz tłuste ryby to najbardziej wartościowe źródła tłuszczu w diecie. I pamiętajmy, że owoców nigdy nie jemy samodzielnie.

Ciekawostka

Okazuje się, że dieta z dużą zawartością witaminy C może obniżać ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. Najważniejszym źródłem witaminy C w diecie są warzywa i owoce. Aby utrzymać zdrowie, każdego dnia należy zjadać minimum 5 porcji warzyw i owoców.

Zioła w cukrzycy

Pomocne, szczególnie w stanach przedcukrzycowych oraz w lekkiej początkowej cukrzycy typu 2 są mieszanki ziołowe.

Mieszanka I według ks. A. Klinuszki

1. Korzeń mniszka lekarskiego
2. Korzeń kozłka
3. Liść borówki czernicy
4. Liść pokrzywy
5. Liść brzozy
6. Kwiat bzu czarnego
7. Liść szałwii
8. Ziele fiołka trójbarwnego
9. Owoc jałowca
10. Ziele rutwicy
11. Strąki fasoli

Przygotowujemy odwar z dwóch łyżek mieszanki na pół litra wody. Zalewamy wieczorem, a rano ogrzewamy na małym ogniu. Pijemy 3 razy dziennie po szklance na 20 minut przed jedzeniem. Po 30 dniach zmieniamy mieszankę na nr II.

Mieszanka II wg ks. A. Klinuszki

1. Ziele rutwicy
2. Owoc jałowca
3. Ziele przywrotnika
4. Kwiatostan lipy
5. Ziele poziomki
6. Liść mącznicy
7. Liść borówki czernicy
8. Ziele jemioły
9. Ziele dziurawca
10. Ziele tysiącznika

Przyrządzamy napar z dwóch łyżek mieszanki na pół litra wody. Zalewamy wieczorem, a rano ogrzewamy na małym ogniu, odstawiamy na 1 godz., następnie przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie po szklance na 20 minut przed jedzeniem.

Mieszanki przeciwcukrzycowe wg prof. A Ożarowskiego

Mieszanka nr 1

Liść orzecha włoskiego – 50 g
Liść borówki czernicy – 50 g
Ziele serdecznika – 25 g
Liść pokrzywy – 25 g

Zalewamy 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami wrzącej wody i postawiamy na parze pod przykryciem na 20 min. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy. Pijemy w 2 – 3 porcjach w ciągu dnia między posiłkami.

Mieszanka nr 2

Ziele rutwicy – 30 g
Strąki fasoli – 30 g
Korzeń łopianu – 30 g
Liść borówki czarnej – 20 g
Kwiat mniszka lekarskiego – 20 g
Korzeń mniszka lekarskiego – 20 g
Korzeń lukrecji – 20 g
Owoc kopru włoskiego – 20 g

Zalewamy dwie łyżki mieszanki jedną szklanką ciepłej wody i gotujemy powoli pod przykryciem 3 min. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy trzy razy dziennie po jednej szklance odwaru między posiłkami w lekkich postaciach cukrzycy.

Diabetosan

Diabetosan to gotowa mieszanka ziołowa składająca się z ziela rutwicy, strąków fasoli, liścia borówki czernicy, liścia pokrzywy, liścia szałwii i korzenia mniszka. Zalewamy 2 – 3 łyżki ziół 2 – 3 szklankami gorącej wody i gotujemy łagodnie pod przykryciem 2 minuty. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy po 2/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie między posiłkami w lekkich stanach cukrzycy za zgodą lekarza.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Książki i wydawnictwa o tematyce cukrzycy:

Cukrzyca. Zdrowa dieta

Cukrzyca u dzieci

Cukrzyca w populacji wieku rozwojowego

Rodzina dziecka z cukrzycą

Cukrzyca Praktyka lekarza rodzinnego

Zdrowie w pigułce Cukrzyca

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

medycyna ludowa sposoby na cukrzyce
www doxsazyna obniza potencje medycyna
cukrzyca b leczenie ludowe
gotowe mieszanki przeciwcukrzycowe
gotowa mieszanka przeciwcukrzycowa
zioła przeciwcukrzycowe
goździki na cukrzycę
cukrzyca typu 1 bioenergoterapia
cukrzyca medycyna ludowa
zwalczanie cukrzycy medycyna ludowa

Rutinoscorbin

Posted on 28 stycznia 2014 by admin

Comments off

Dobre lekarstwo w okresie jesienno – zimowym

Rutinoscorbin to zwyczajny, a jakże pomocny i skuteczny środek, stosowany jest od kilkudziesięciu lat. Jest lekiem dostępnym bez recepty. Kiedyś sprzedawany był wyłącznie na receptę. To preparat o skojarzonym działaniu rutozydu i witaminy C. Przyjmowany jest przede wszystkim w okresie przeziębień i grypy, pomaga likwidować nieżyty górnych dróg oddechowych. I nie tylko.

Co zawiera i jak działa

Ilość składników Rutinoscorbinu nie jest duża. Jest w nim witamina C czyli kwas askorbinowy oraz witamina P czyli rutyna pod postacią rutozydu. W każdej tabletce jest 100 g kwasu askorbinowego oraz 25 g rutozydu. Rutozyd wydłuża działanie witaminy C, opóźniając jej utlenianie, czyli działa na nią ochronnie. Jest to preparat uszczelniający naczynia krwionośne. Chodzi, przede wszystkim o małe naczyńka, czyli kapilary lub inaczej naczynia włosowate. Producent zaleca stosowanie Rutinoscorbinu w stanach niedoboru witaminy C i rutyny, jak również na wspomaganie odporności organizmu. Najbardziej przydatny jest w okresach jesienno – zimowych, ponieważ zapobiega przeziębieniom i łagodzi objawy grypy. Nadto wzmacnia naczynia u chorych na nadciśnienie tętnicze, jak również po zabiegach operacyjnych, np. z powodu żylaków.

Witamina C

Witamina C jest rozpuszczalna w wodzie. Nie każdy wie, że niezwykle łatwo rozkłada się pod wpływem wysokiej temperatury. Proces gotowania, smażenia, pieczenia niszczy ją. Z tego względu gotując np. zupę, warto dodać do niej natki pietruszki, jednak pod sam koniec gotowania, aby nie straciła wartościowej witaminy C. Wpływa ona między innymi na przemianę aminokwasów, czyli cegiełek budulcowych białek organizmu, jak również na przemianę hormonów tarczycowych, także sterydów i wytwarzanie adrenaliny i noradrenaliny w nadnerczach, a więc związków regulujących między innymi ciśnienie krwi oraz insuliny w trzustce.

Poza tym poprawia ona jędrność i sprężystość skóry, tkanki podskórnej oraz ułatwia wchłanianie żelaza i bierze udział w syntezie hemoglobiny, która jest głównym składnikiem czerwonych krwinek. Brak witaminy C, żelaza skutkuje anemią. Poza tym działa ona również stymulująco na procesy odpornościowe organizmu, prawdopodobnie poprzez wpływ na tworzenie przez organizm interferonu i przeciwciał. Interferon jest bardzo silnym naturalnym związkiem przeciw drobnoustrojom, w tym wirusom, a nawet komórkom nowotworowym.

Nadmiar szkodzi

Przekroczenie dziennej dawki witaminy C tj. 600 mg może spowodować wymioty, nudności, ból głowy, zwiększone wydalanie moczu. Duże dawki witaminy C powyżej l g dziennie mogą spowodować biegunkę i kamicę nerkową poprzez działanie moczopędne, powodują zakwaszenie moczu, a w rezultacie krystalizację szczawianów, moczanów, cytrynianów wapnia w drogach moczowych poprzez nasilenie wydalania kwasu szczawiowego, jak również dnę, cystynurię, hipokaliemię czyli niedobór potasu, hiperkalcemię – nadmiar wapnia. Nadmiar witaminy C może pogorszyć działanie leków przeciwdepresyjnych, niektórych antybiotyków.

Stosowanie w czasie grypy, przeziębień dużych dawek kwasu acetylosalicylowego czyli aspiryny czy polopiryny zmniejsza stężenie witaminy C w krwi. Tak samo jest w przypadku przyjmowania niesterydowych leków przeciwzapalnych, przeciwreumatycznych. Należy, więc ją ciągle uzupełniać w organizmie. Człowiek nie umie jej wytwarzać w swoim ciele. Organizmy większości zwierząt wytwarzają ten związek. Wyjątkiem są organizmy ssaków naczelnych, w tym człowieka, świnki morskiej i niektórych gatunków nietoperzy, do których musi być ona dostarczona z zewnątrz. Trzeba więc uważać zarówno na niedobór, jak i na nadmiar witaminy C w organizmie. Mając to na uwadze, najlepsza witamina C to ta, pochodząca z naturalnych produktów takich jak owoce czy warzywa, ponieważ nigdy jej nie przedawkujemy ze stratą dla organizmu.

Rutyna pomaga zapobiegać miażdżycy

Rutyna to flawonoid pochodzenia roślinnego. Po raz pierwszy wyodrębniono ją z liści ziela ruty ogrodowej, stąd też taka jej nazwa. Spore źródło rutyny mamy w owocach, zwłaszcza w cytrusach jak i w warzywach (marchew, cebula, pomidory, słodkie ziemniaki). Niepoprawnie bywa nazywana witaminą P lub B13. Rutozyd wydłuża działanie witaminy C, opóźniając jej utlenianie.

Znajdujące się w liściach ruty flawonoidy, głównie rutyna, uszczelniają ściany naczyń krwionośnych, zwiększają elastyczność, jak również zmniejszają łamliwość i możliwość uszkodzenia. W połączeniu z witaminą C rutyna działa przeciwszkorbutowo. Na szkorbut kiedyś nagminnie chorowali marynarze, wypadały im przy tym zęby. Hamuje ona aktywność hialuronidazy, może zatem wpływać na regulację przepuszczalności ścianki komórki, a więc jest uszczelniaczem. Skojarzona z witaminą C, czy też wapniem, cynkiem czy selenem, wpływa ona na ograniczenie kataru i poprawę odporności organizmu przez uszczelnienie naczyń krwionośnych.

Jako flawonoid zwalcza wolne rodniki, które są m. in. odpowiedzialne za powstawanie nowotworów. Rutyna zabezpiecza zatem przed uszkodzeniem i przepuszczalnością naczynia i inne komórki naszego organizmu i co ciekawe, zmniejsza szkodliwe działanie utlenionego cholesterolu, co wpływa przeciwmiażdżycowo i zmniejsza ryzyko chorób serca. Rutyna może przeciwdziałać nadmiernej krzepliwości krwi i być wykorzystana w zapobieganiu udarów mózgu i zawałów serca. Wpływa ona także na przemianę jodową i wapniową, skutkując zwiększeniem stężenia wapnia we krwi i zmniejszeniem wydalania jodu.

Wykazuje także działanie odtruwające w zatruciach alkoholem metylowym. Jej niedobór może prowadzić do przepuszczalności i kruchości naczyń włosowatych, powodując obrzęki, żylaki kończyn dolnych i odbytu, krwiaki pourazowe, a nawet przewlekłe zapalenie naczyń krwionośnych. Nadto rutyna wykazuje właściwości przeciwalergiczne i przeciwzakrzepowe.

Jest używana w leczeniu chorób krążeniowych, nadciśnieniu tętniczym, opryszczce wargowej, marskości wątroby, anemii, hemofilii, łagodzi też negatywne skutki promieniowania po radioterapii w chorobach nowotworowych. Długotrwałe używanie rutyny nasila działanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, antyreumatycznych.

Na co jak stosować Rutinoscorbin

Jedna tabletka Rutinoscorbinu zawiera rutynę w ilości 25 mg oraz kwas askorbowy – 100 mg. Jest on bardzo pomocny w przeziębieniu, łagodzi objawy grypy. Jest skuteczny na krwawienia z nosa, siniaki, żylaki oraz opóźnia proces starzenia. Oczywiście wzmacnia, wspomaga odporność organizmu. Przede wszystkim jest zalecany w czasie jesienno – zimowym u dzieci, osób z mniejszą odpornością, starszych oraz leczonych w chorobach nowotworowych.

Zamiast przy przeziębieniu od razu brać antybiotyk, warto skorzystać z Rutinoscorbinu. U dorosłych Rutinoscorbin stosuje się na najczęściej od 1 do 2 drażetek na dobę, a w stanach zwiększonego zapotrzebowania – np. przy przeziębieniu, grypie od 2 do 4 razy na dobę po 1 lub 2 drażetki. Dzieciom od 1 – 2 drażetek na dobę. W przypadku ciąży, czy karmienia piersią trzeba się skonsultować ze swoim lekarzem. Nie należy Rutinoscorbinu łączyć z dowolnymi lekami. Warto, więc zasięgnąć informacji u farmaceuty.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

rutinoscorbin opinie
rutinoscorbin na krwiaki
rutinoscorbin na co pomaga
rutinoscorbin co leczy
rutinoskorbin zalety
czy rutinoscorbin pomaga na paradontoze
rutinoskorbin a zabieg operacyjny
rutinoscorbin
rutinoscorbin na żylaki
na co jest rutinoskorbin

Miód i cynamon

Posted on 13 stycznia 2014 by admin

Comments off

Dobroczynne właściwości miodu i cynamonu

W poniższym artykule Jakub Karski rozmawia z krakowską terapeutką, Stefanią Mazurek, która przedstawia dobroczynne właściwości miodu i cynamonu, które odkryła w czasie swojej 30 letniej praktyki terapeutycznej.

Fakty na temat miodu i cynamonu

Obecnie miód jest wytwarzany w przeważającej większości krajów. Dzisiaj już świat naukowy powszechnie uznaje, że jest on bardzo skutecznym lekiem prawie na każdego rodzaju choroby. A mieszanka miodu i cynamonu usprawnia kurację znacznej części znanych nam chorób. Miód może być używany bez efektów ubocznych przez każdego człowieka, niezależnie od choroby, która go trapi. Dietetycy twierdzą jednogłośnie, że miód chociaż jest słodki, to spożywany w odpowiednich ilościach, nie szkodzi osobom chorym na cukrzycę. Wyjątkowe cechy lecznicze posiada miód połączony z cynamonem. Kanadyjska gazeta „Weekly World News”, na podstawie badań przeprowadzonych przez naukowców z krajów zachodnich, w wydaniu z 17 stycznia 1995 r. podaje wykaz dolegliwości, które można leczyć miodem i cynamonem nadmienia Stefania Mazurek.

Choroby serca

Z miodu i cynamonu robimy pastę, nakładamy na chleb zamiast dżemu i jemy codziennie na śniadanie. Pasta taka zmniejsza poziom cholesterolu i zabezpiecza przed chorobami serca. Także osoby po przebytym zawale, spożywając codziennie miód z cynamonem, będą zabezpieczone przed kolejnym atakiem serca. Systematyczne spożywanie pasty z miodu i cynamonu łagodzi zadyszkę oraz wzmacnia siłę serca. Z czasem arterie i żyły tracą swoją elastyczność i wykazują tendencję do zatykania się. Miód i cynamon udrażniają je, oraz sprawiają, że krew płynie w nich bardziej swobodnie.

Zapalenie stawów

Ludzie, którym dokucza zapalenie stawów powinny codziennie wypijać, rano i wieczorem, szklankę ciepłej wody wymieszanej z 2 łyżkami miodu i l łyżeczką cynamonu. Pijąc systematycznie taką miksturę, nawet przewlekłe zapalenie stawów może zostać wyeliminowane. Ostatnie badania wykonane przez Copenhagen University podają, że wśród 200 pacjentów u 73 z nich zniknął ból. W czasie jednego miesiąca prawie wszyscy pacjenci, którzy wcześniej nie potrafili chodzić lub poruszać się ze względu na zapalenie stawów, zaczęli funkcjonować normalnie, bez żadnych oznak bólu. Osobom tym serwowano przed śniadaniem mieszankę: 1 łyżeczka miodu i 0,5lyżeczki cynamonu.

Infekcje pęcherza

Rozpuszczamy dwie łyżeczki cynamonu i jedną łyżeczkę miodu w szklance letniej wody i wypijamy. Taka mieszanka likwiduje drobnoustroje znajdujące się w pęcherzu.

Cholesterol

Jak podaje wymienione już dzisiaj czasopismo – 2 łyżeczki miodu i 3 łyżeczki cynamonu, wymieszane z 16 uncjami wody, podane chorym z podwyższonym poziomem cholesterolu we krwi, sprawiają jego obniżeniu o ok. 10% w ciągu 2 godzin. Zgodnie z doświadczeniami mojej długoletniej praktyki terapeutycznej, niewątpliwym jest fakt, że codzienne przyjmowanie miodu znacznie zmniejsza problemy z cholesterolem – zapewnia krakowska terapeutka.

Przeziębienie i grypa

Osoby przeziębione o różnym stopniu nasilenia powinny spożywać codziennie przez 3 dni jedną łyżeczkę letniego miodu zmieszanego z 0,2 łyżki cynamonu, co zlikwiduje chroniczny kaszel, objawy przeziębienia oraz udrożni zatoki. Naukowcy z Hiszpanii stwierdzili, że w miodzie znajduje się pewien naturalny składnik, który niszczy drobnoustroje grypy i uodparnia przed tą chorobą – dowodzi krakowska terapeutka.

Rozstrój żołądka, niestrawność i wzdęcia

Miód i cynamon koją ból brzucha oraz likwidują wrzody żołądka. Już dwie łyżeczki miodu z cynamonem przyjęte przed posiłkiem zmniejszają kwasowość i usprawniają trawienie ciężkostrawnych potraw. Według badań przeprowadzonych w Indiach i Japonii, miód spożywany razem z cynamonem łagodzi również wzdęcia – nadmienia pani Stefania.

Układ odpornościowy

Codzienne spożywanie miodu i cynamonu wzmacnia cały układ odpornościowy oraz zabezpiecza organizm człowieka przed szkodliwymi bakteriami i wirusami. Naukowcy wyliczają wiele witamin, które znajdują się w miodzie. Ten pszczeli produkt posiada również sporo wartościowych dla zdrowia pierwiastków np. żelazo. Systematyczne jedzenie miodu wzmacnia białe krwinki i przysposabia je do walki z bakteriami oraz chorobami wirusowymi.

Długowieczność

Systematyczne picie herbaty z miodem i cynamonem opóźnia zniszczenia organizmu, spowodowane procesem starzenia. Bierzemy cztery łyżki miodu, jedną łyżkę cynamonu i 3 szklanki wody, a następnie wszystko razem zagotowujemy. Wypijamy pół szklanki 3 – 4 razy dziennie. Dzięki temu twoja skóra odzyska świeżość, a proces starzenia zmniejszy tempo. Wtedy także długość Twojego życia ulegnie wydłużeniu, a stulatek poczuje się prawie tak dobrze, jak nastolatek – zaręcza pani Stefania.

Utrata wagi

Wcześniej ugotowany w szklance wody miód i cynamon pijemy na pusty żołądek codziennie rano i wieczorem przed snem. Systematyczne picie takiej mieszanki zmniejsza wagę nawet u osób bardzo otyłych.

Nowotwór

Badania przeprowadzone w ostatnich latach w Japonii i Australii dowiodły, że udało się efektywnie wspomóc leczenie pacjentów, u których stwierdzono zaawansowane stadia raka żołądka i kości, kuracją z miodu i cynamonu. Chorzy cierpiący na tego rodzaju nowotwory powinny spożywać l łyżeczkę miodu z l łyżeczką cynamonu, przez 30 dni, 3 razy dziennie.

Zmęczenie

Cukier, który znajduje się w miodzie ma działanie dobroczynne, nie jest on szkodliwy dla człowieka. Osoby starsze, spożywające często miód i cynamon są bardziej ożywione i sprawniejsze od swoich rówieśników, nie mających dostępu do tego wyjątkowego daru natury. Pani Stefania zaleca ludziom w podeszłym wieku spożywanie systematycznie takiego napoju: 1/2 łyżeczki miodu rozpuszczonego w szklance wody, z dodatkiem szczypty cynamonu. Obiecuję, że codzienne picie takiej mikstury, rano i po południu ok. godziny 15.00, kiedy obniża się aktywność organizmu, sprawi, że już w ciągu jednego tygodnia odzyskamy żywotność.

Nieświeży oddech

Mieszkańcy Afryki południowej codziennie rano płuczą gardło mieszanką z jednej łyżeczki miodu i cynamonu z ciepłą woda, a ich oddech zachowuje świeżość cały dzień. Dlatego moim pacjentom, którzy uskarżają się na nieprzyjemny zapach z ust, zawsze zalecam tę naturalną metodę zdradza w sekrecie krakowska terapeutka – Stefania Mazurek.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – porad wysłuchał Jakub Karski
Grafika – pl.freepik.com

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

miód z cynamonem
miód i cynamon
miod z cynamonem na odchudzanie
cynamon na stawy
woda z miodem i cynamonem na odchudzanie
cynamon z miodem
cynamon i miód
miód i cynamon na odchudzanie
miod i cynanon na zaparcia
miod i cynamon leczenie

Czosnek pospolity

Posted on 12 stycznia 2014 by admin

4 komentarze

Czosnek pospolity – Allium sativum L

Jest pospolicie znaną rośliną cebulową. Czosnek pospolity należy do rodziny Liliowatych. Pochodzi ze stepów środkowoazjatyckich. Czosnek znano już od czasów przedhistorycznych. Z czasem rozpowszechnił się by stać się prawie uniwersalną przyprawą. W starożytnym Egipcie był jednym z podstawowych składników pożywienia mieszkańców. W dzisiejszych czasach jest uprawiany w wielu krajach, również w Polsce, jako roślina przyprawowa i lecznicza.

Czosnek pospolity to roślina wieloletnia, wykształcająca organ podziemny – kulistą cebulę złożoną o średnicy około 4 cm, z nielicznymi nitkowatymi korzeniami przybyszowymi. Z cebuli rośnie prosta łodyga z obejmującymi ją pochwiastymi liśćmi, równowąskimi, płaskimi, około 1 cm szerokimi. Na szczycie znajduje się kwiatostan w postaci pozornego baldacha, otulonego przed kwitnieniem błoniastą okrywą. W nim znajdują się drobne, różowo-białe kwiaty oraz małe cebulki do 1 cm długie. Owocem jest torebka. Czosnek nie posiada nasion i rozmnaża się wegetatywnie z cebulek znajdujących się w kwiatostanie lub przez dzielenie cebuli podziemnej. Cała roślina wydziela po uszkodzeniu specyficzny, przeszywający zapach. Kwitnie od lipca do sierpnia.

Surowcem są zebrane jesienią świeże cebule czosnku pospolitego – Bulbus Allii sativi recens, nazywane pospolicie główkami, złożone z 5 – 15 małych cebul nazywanych ząbkami, otoczonych łuskowatymi, białawymi okrywami. Zapach posiada znikomy, dopiero po rozkrojeniu silny, przenikliwy, smak ostro palący. Pojedyncze cebule wiąże się w wianki i przechowuje zawieszone w miejscu chłodnym i suchym. Czosnek wysycha bardzo wolno, jeśli ma wystarczająco dużo łusek zewnętrznych, nie jest uszkodzony i odpowiednio się go przechowuje. Wiosną jego wartość lecznicza jest znacznie niższa niż jesienią. Dlatego najlepiej przygotowywać wyciągi z czosnku świeżego krótko po zbiorze.

W czosnku znajduje się mieszanina pochodnych siarkowych, wśród nich tioglikozydowe skordyniny i alliina, która pod wpływem enzymu allinazy, uwalniającego się z uszkodzonych komórek, rozpada się m.in. na silnie zapachowy i bakteriobójczy związek zwany allicyną, czyli na sulfotlenek dwusiarczku dwuallilowego. Ze zmiażdżonego czosnku wytwarza się, przez destylację z parą wodną, do 0,36% mieszaniny kilkunastu lotnych związków siarkowych o przenikliwym i nieprzyjemnym zapachu. Nadto w czosnku wyodrębniono cukry, fitosterole, flawonoidy, śluzy i pektyny, szereg witamin, sole mineralne, kwas nikotynowy i jego amid. Rosyjski prof. B. Tokin nazwał mieszaninę lotnych bakteriobójczych związków fitoncydami. Wykazują one wielokrotnie silniejsze działanie niż fenol, sublimat i penicylina.

Badania naukowe potwierdziły wszechstronność i skuteczne działanie czosnku i jego przetworów. Głównie działają bakteriobójczo, likwidują liczne drobnoustroje, drożdże, grzyby i wirusy. Przed czasami antybiotyków czosnek był pospolicie używany jako chroniący przed chorobami zakaźnymi, mającymi charakter epidemii – cholerą, dżumą, durem brzusznym, durem plamistym, grypą i innymi. W dzisiejszych czasach używane są surowice, szczepionki oraz antybiotyki, które oprócz objawów niepożądanych skutkują uodpornieniem wielu szczepów bakterii, czego nigdy nie stwierdzono po użyciu czosnku. Istotne znaczenie w nowoczesnej medycynie ma współdziałanie nowych chemioterapeutyków ze środkami zawierającymi związki czynne czosnku.

Czosnek wywiera także znaczące działanie na układ pokarmowy, ponieważ poprawia wydzielanie soków trawiennych, stymuluje wytwarzanie żółci i poprawia jej przepływ, aktywuje przyswajanie składników pokarmowych, likwiduje nadmierną fermentację, ułatwia swobodne odchodzenie gazów. Czosnek niszczy także pasożyty jelitowe, przede wszystkim owsiki, glisty a nawet obezwładnia tasiemce, co ma ważne znaczenie dla ludów Bliskiego i Dalekiego Wschodu.

Należy dodać, że czosnek jest środkiem bezpiecznym, ponieważ dopiero zjedzenie w ciągu dnia 600 g świeżych główek może wywołać wystąpienie objawów toksycznych. Dla zlikwidowania pasożytów jelitowych wystarcza ilość dużo mniejsza. Działa także efektywnie na drogi oddechowe, ponieważ zmniejsza skurcze i stan zapalny, usuwa bakterie, aktywuje wydzielanie śluzu, pomaga w odkrztuszaniu, jak również łagodzi uczucie duszności. Najskuteczniejsze pod tym względem są świeżo utarte lub pokrojone kawałki ząbków lub świeżo wyciśnięty sok. Natomiast różne specyfiki gotowe im są bardziej bezwonne, tym z reguły mają słabsze i mniej skuteczne działanie. Dzieje się tak dlatego, że lotne bakteriobójcze związki czosnku muszą najpierw zostać wchłonięte w jelitach, później przeniknąć do płuc, aby wraz z wydychanym powietrzem mogły działać na oskrzela, gardło i jamę ustną przez odpowiednio długi czas.

Czosnek działa korzystne także na układ krążenia poprzez zmniejszenie ciśnienia krwi i w pewnym zakresie na stabilizację czynności dynamicznych serca, nieznaczne zwiększenie siły skurczu i zwolnienie pulsu do stanu fizjologicznie uzasadnionego. Ogromne znaczenie ma działanie przeciwmiażdżycowe czosnku, poprzez obniżanie poziomu cholesterolu i kwasów tłuszczowych we krwi.

Trzeba również mieć na uwadze działanie przeciwcukrzycowe czosnku, obserwowane u osób z niewielką ilością cukru w moczu, przeciwreumatyczne – poprzez złagodzenie bólu, stanu zapalnego i obrzęku stawów i mięśni, a nawet w pewnym sensie przeciwnowotworowe wskutek właściwości wirusobójczych, zwiększających ogólną odporność organizmu.

Jak już nadmieniono, czosnek jest bardzo mało toksyczny dla człowieka. Nie jest zalecany jednak dla osób z niskim ciśnieniem krwi, w ostrym nieżycie żołądka i jelit oraz dla matek karmiących. Minusem czosnku jest nieprzyjemny zapach, jaki występuje przez jakiś czas po jego zjedzeniu, uciążliwy dla otoczenia. Można go w niewielkim stopniu zmienić, ale nie zlikwidować, jedząc jednocześnie świeże liście pietruszki, selera lub estragonu.

Nie sposób wymienić wszystkich dolegliwości, w których czosnek i jego przetwory mogą być pomocne, dlatego wymieniono istotniejsze. Doustnie zaleca się go w nieżycie jelit podostrym i przewlekłym, biegunce, przede wszystkim u dzieci, wywołanej zakażeniem na tle pokarmowym, kurczach jelit, atonii jelit, robaczycy, wzdęciach, bezsoczności oraz w stanach po leczeniu czerwonki bakteryjnej i czerwonki pełzakowej. Także w nadciśnieniu, reumatoidalnym zapaleniu stawów, miażdżycy, nieżycie oskrzeli, rozszerzeniu oskrzeli, rozedmie płuc i w stanach ropnych, pomocniczo w gruźlicy płuc. Zewnętrznie w ropnych zapaleniach gardła, dziąseł i migdałków, anginie, różnych uszkodzeniach skóry, odleżynach, ropnych i zapalnych stanach skóry, głównie spowodowanych przez gronkowiec złocisty, także w żylakach odbytu, rzęsistkowicy, drożdżycy i grzybicy pochwy oraz innych.

Przetwory z czosnku

Czosnek w plasterkach

Kroimy 1 – 2 ząbki czosnku na plasterki i nie rozgryzając w ustach połykamy, popijamy 1/4 szklanki wody i wkrótce zjadamy posiłek. Zapewnia to bezzapachowy oddech, zaś nie pomniejsza skuteczności wymienionych działań. Jeżeli jednak czosnek ma działać w jamie ustnej, wtedy najlepiej jest plasterki lub miazgę położyć na cienki chleb posmarowany masłem i powoli żuć. Nie uniknie się nieprzyjemnego zapachu, ale zwiększa to skuteczność, głównie w stanach ropnych.

Nalewka czosnkowa

125 g oczyszczonych ząbków czosnku ścieramy na tarce, zalewamy 500 ml alkoholu 40% i pozostawiamy w zamkniętym naczyniu w temperaturze pokojowej na 5 dni, często wstrząsając. Odcedzamy na gęstym sitku i przesączony przechowujemy w lodówce. Przyjmujemy dawki 5 – 20 kropli w 1/4 szklanki mleka lub kefiru 2 – 3 razy dziennie. Osoby wrażliwe na zapach czosnku muszą się stopniowo do niego przyzwyczajać i zaczynać od dawki 1- 2 krople, powoli ją zwiększając i w 10 dniu przyjmować po 20 kropli. Stosować tak w ciągu miesiąca, po czym zmniejszać dawkę i wreszcie przerwać na 2-3 tygodnie. Metoda ta jest szczególnie zalecana w reumatyzmie stawowym i mięśniowym, choć nalewka jest skuteczna i w innych dolegliwościach.

Bezwonny wyciąg z czosnku

Obieramy z łusek 30 ząbków czosnku, siekamy bardzo drobno lub ucieramy na miazgę, ewentualnie miksujemy w 1 l przegotowanej chłodnej wody, dodajemy sok z ½ kg cytryn, mieszamy, rozlewamy do małych słoików z przykrywkami i przechowujemy w lodówce. Pijemy po 1 łyżeczce do herbaty lub 1 łyżce stołowej 1-3 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem. Przy dłuższym przyjmowaniu sprawdzamy ciśnienie krwi – dotyczy to przede wszystkim osób o niskim ciśnieniu. Wyciąg posiada wszystkie działania czosnku.

Wyciąg olejowy z czosnku

Do 50 g obranych z łusek i startych na miazgę ząbków dodajemy 200 ml oliwy lub innego oleju roślinnego i pozostawiamy w zamkniętym słoiku na 14 dni w temperaturze pokojowej, często wstrząsając. Chronimy od światła. Następnie dodajemy zawartość 5 kapsułek witaminy E i mieszamy. Używamy zewnętrznie do smarowania i okładów w różnych uszkodzeniach i zakażeniach skóry. W przypadku żylaków odbytu przykładamy na noc wacik namoczony wyciągiem – systematycznie przez 7 dni. Przed zabiegiem myjemy odbyt w wodzie lub stosujemy ziołową nasiadówkę.

Wyciąg glicerynowy z czosnku

Do 100 ml gliceryny dodajemy miazgę z 50 g czosnku lub oba składniki miksujemy. Pozostawiamy na tydzień w zamkniętym słoiku. Następnie odcedzamy miazgę i płyn używamy do nasycania tamponów z waty, umieszczanych w pochwie 1-2 razy dziennie w zakażeniu rzęsistkiem, drożdżami lub grzybami patogennymi.

Lewatywa przeciw owsikom

2-3 ząbki czosnku ucieramy lub miksujemy z jedną szklanką letniej wody, wprowadzamy powoli do odbytnicy i utrzymujemy przez kilka minut. Powtarzamy zabieg 2 – 4 razy. Metoda jest bardzo skuteczna, zupełnie nietoksyczna i może być stosowana również u małych dzieci. Dorośli mogą stosować w zapaleniu odbytnicy.

Mieszanka o działaniu bakteriobójczym z czosnkiem

Mieszamy równe ilości ziela dziurawca, liści mięty pieprzowej, liści szałwii i kłączy tataraku. Zalewamy pół łyżki ziół jedną szklanką gorącej wody i pozostawiamy pod przykryciem na parze na 20 min. Odstawiamy do ostygnięcia, przecedzamy i dodajemy utarty ząbek czosnku oraz 5 kropli Propolanu. Pijemy pół szklanki rano i wieczorem przed snem. Używamy przez 2 -3 tygodnie, po czym kurację przerywamy na tydzień. Działa w wielu przypadłościach żołądkowo – jelitowych i dróg oddechowych, zarówno bakteryjnych, jak i wirusowych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski
Foto – freepik.com

Gotowe preparaty z czosnkiem

ALITOL 48 kapsułek

Sklad: 1 kapsułka zawiera: 270 mg olejowy wyciąg z czosnku w stosunku 1:1. Preparat Alitol jest lekiem naturalnym i może być stosowany przez długi czas. Może stanowić lek uzupełniający stosowany razem z innymi lekami. Dawka dobowa wynosi 1-2 perełki. Lek należy stosować przed posiłkami najlepiej z mlekiem.
Alitol, perełki zawierają olejowy wyciąg czosnku, co zapewnia trwałość i stałą zawartość substancji czynnej – alicyny.

ALLIOGAL 60 kapsułek

ALLIOGAL stanowi unikalne połączenie dobroczynnych właściwości tłoczonego na zimno oleju z nasion wiesiołka i czosnku. Uzupełnianie diety w Niezbędne Nienasycone Kwasy Tłuszczowe. Składniki zawarte w preparacie w połączeniu z właściwą dietą wywierają korzystny wpływ na system immunologiczny i układ krążenia. Dawkowanie: 3 razy dziennie po 2 kapsułki podczas posiłków. Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Produkt nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.

CZOSNEK ACTIV NATURCAPS 30 kapsułek

Czosnek jest rośliną, której cenne właściwości są znane od dawna. Zawiera wiele biologicznie aktywnych substancji. Macerat z czosnku wpływa korzystnie na serce, układ krążenia i gospodarkę lipidową. Zawarte w czosnku związki aktywne sprzyjają normalizacji poziomu cholesterolu i trójglicerydów we krwi. Związki aktywne czosnku mają także istotny wpływ na utrzymanie odporności. Kapsułki nie wydzielają nieprzyjemnego zapachu świeżego czosnku. Osoby przyjmujące środki przeciwzakrzepowe oraz osoby po zabiegach operacyjnych przed zastosowaniem produktu powinny skonsultować się z lekarzem.

CZOSNEK ACTIV NATURCAPS 30 kapsułek

Stosowanie:2 -3 kapsułki 3 razy dziennie przed posiłkiem. Nie należy przekraczać zalecanej dziennej porcji produktu. Produkt nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety. Osoby przyjmujące środki przeciwzakrzepowe oraz osoby po zabiegach operacyjnych przed zastosowaniem produktu powinny skonsultować się z lekarzem. Ważne jest prowadzenie zdrowego trybu życia i zrównoważonego sposobu żywienia.

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

czosnek
lepszy czosnek bezzapachowy czy wyciąg olejowy
czosnek na owsik
wodne wyciągi z czosnku
smarowanie odbytu owsica
czosnek do odbytu
Czosnek w pupę
nalewka czosnkowa na źylaki
cxosnek w odbyt na pasożyty
zapalenie odbyt czosnek

Kminek zwyczajny

Posted on 7 stycznia 2014 by admin

3 komentarze

Kminek zwyczajny jest dwuletnią rośliną z rodziny Baldaszkowatych, rosnącą w Europie od Francji przez Niemcy poza wschodnie granice naszego kraju aż po Ural i w Azji na Syberii po Himalaje. W kraju spotykany najczęściej na łąkach, miedzach, przydrożach i pastwiskach. Kminek zaliczamy do najstarszych roślin znanych ludzkości, a jego owoce znaleziono w nawodnych budowlach neolitycznych w Niemczech. W dzisiejszych czasach hodowany jest w wielu krajach, czasami na wielką skalę.

W pierwszym roku wegetacji roślina ta wytwarza przyziemną rozetę liści oraz tworzy gruby korzeń spichrzowy, zaś w drugim roku wydaje łodygę do 80 cm wysoką, nagą, dętą, kanciastą, dwudzielnie rozgałęzioną. Liście trzykrotnie pierzasto-sieczne, długoogonkowe o odcinkach równowąskich, przy czym ogonki są pochwiasto rozszerzone. Kwiaty małe, najczęściej białe, tylko czasami różowe, posiadają płatki zaostrzone, na szczycie zagięte do środka, zebrane w kwiatostan baldach złożony z 5-10 baldaszków osadzonych na nierównych szypułkach. Kwitnie w maju lub czerwcu. Owocem jest specyficzna wydłużona rozłupka podłużnie bruzdowana i rozpadająca się na dwie niełupki.

Na cele lecznicze pozyskujemy dojrzałe owocostany kminku, suszymy w miejscach przewiewnych i omłacamy owoce. W hodowli plantacyjnej kosi się dojrzewające rośliny, suszy, młóci i odwiewa owoce. Surowcem jest owoc kminku – Fructus Carvi. Owoce czasem są błędnie nazywane nasionami. Z surowca przez destylację z parą wodną wytwarza się olejek kminkowy – Oleum Carvi, a z niego główny związek karwon.

W owocach kminku znajduje się olejek eteryczny w ilości do 8,2%, a w nim jest do 75% karwonu, ponadto limonen oraz bardzo niewielkie ilości innych składników. Poza tym w owocach wyodrębniamy do 22% oleju tłustego, do 25% związków białkowych oraz cukry, flawonoidy, kwasy organiczne, związki kumarynowe, sole mineralne i inne.

Owoce kminku działają korzystnie na przewód pokarmowy, drogi żółciowe, wątrobę, nerki i skórę. Wykazują właściwości rozkurczowe na mięśnie gładkie jelit, przewodów żółciowych i zwieracza Oddiego, regulującego dopływ żółci i soku trzustkowego do dwunastnicy. Po zastosowaniu doustnym zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, poprawiają apetyt i trawienie. Skojarzenie obu wymienionych działań powoduje, że kminek jest środkiem wiatropędnym, który ułatwia odejście gazów, co ma wyjątkowe znaczenie dla małych dzieci i młodzieży, jak również dla osób w starszym wieku, cierpiących na atonię jelit. Ważne jest także działanie żółciopędne i żółciotwórcze, które nie jest zbyt energiczne, lecz wyraźnie uchwytne.

Prócz tego kminek działa nieznaczne i nie zawsze uwidoczniająco moczopędnie oraz bakteriobójczo, gdyż aktywne związki zawarte w olejku eterycznym i flawonoidy są trudno rozpuszczalne w wodnych naparach. Dużo lepiej działa olejek kminkowy przyjmowany doustnie w odpowiedniej dawce, a najwyższą skuteczność osiąga, gdy jest stosowany na skórę. Należy jeszcze wspomnieć o działaniu mlekopędnym powodowanym nieznanym składnikiem, występującym we wszystkich częściach rośliny, nawet w korzeniach, dobrze rozpuszczalnym w wodzie. Czasami obserwowano również działanie wykrztuśne.

Przetwory z kminku, używane w zalecanych dawkach leczniczych, nie wykazują działania szkodliwego.

Owoce kminku to surowiec leczniczy i znana pospolita przyprawa dietetyczna. Kminek to także roślina przemysłowa. Lecznicze własności są wykorzystywane zwykle w połączeniu z innymi roślinami w postaci mieszanek i wyciągów. Małym dzieciom podaje się także przetwory z samego owocu kminku. Zakres używania kminku obejmuje duży wachlarz dolegliwości trawiennych, jak wzdęcia, odbijanie, bóle brzucha i lekkie zaparcia. Osobom starszym zaleca się zwykle w zaburzeniach wydzielania i przepływu żółci, atonii jelit oraz nerwicy wegetatywnej. Czasami stosuje się kminek i otrzymaną po wymłóceniu słomę kminkową do zwiększenia laktacji u karmiących matek oraz zwierząt domowych.

Olejek kminkowy używa się doustnie tylko jako składnik niektórych specyfików, natomiast zewnętrznie używany jest w przypadkach powierzchniowych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych np.: świerzb. Efektywniej jednak działa czysty karwon. Owoce kminku wchodzą w skład różnych preparatów ziołowych, wytwarzanych przez przemysł zielarski i farmaceutyczny jak mieszanki ziołowe Normosan i Neonormosan, używane w zaparciach, Digestosan przyjmowany w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego i mieszanka Rektosan skuteczna w żylakach odbytu. Wyciąg płynny z owoców kminku jest składnikiem preparatu Rhelax w płynie stosowany głównie w zaparciach i skąpym wydzielaniu żółci. Suchy wyciąg jest składnikiem proszku Gastrochol, zalecanego w zaburzeniach związanych z wydzielaniem i przepływem żółci.

Istota kminku jako przyprawy jest powszechnie znana, nieodłącznie związana z jego właściwościami leczniczymi. Ogół bardziej znanych przypraw to rośliny aromatyczne, ponieważ zawierają specyficzne olejki eteryczne, jednocześnie są znanymi lekami. Istotny sens używania przypraw ziołowych opiera się na wywieranym przez nie działaniu fizjologicznym na organizm. Spore ilości kminku stosuje się jako przyprawę do chleba i innego pieczywa, potraw mięsnych, wędlin, warzyw, sałatek, zup, niektórych gatunków sera i likierów. Zmielony wchodzi w skład mieszanek przyprawowych. Zaś olejek kminkowy wykorzystuje się jako dodatek do mydeł, płynów odkażających, kremów kosmetycznych, past do zębów i perfum.

Zioła wiatropędne z kminkiem

Mieszamy równe ilości owoców kminku i owoców anyżu lub kopru włoskiego oraz liści mięty pieprzowej, kwiatów rumianku i ziela tymianku. Zalewamy jedną łyżkę ziół jedną szklanką wrzącej wody i ogrzewamy pod przykryciem na parze przez kwadrans. Odstawiamy także na 15 min i przecedzamy. Pijemy pól szklanki dwa razy dziennie po jedzeniu.

Wino kminkowe

Trzy łyżki sporządzonych wyżej ziół zalewamy butelką białego wytrawnego wina i macerujemy 14 dni, często wstrząsając. Przecedzamy i pijemy po małym kieliszku 2-3 razy dziennie po posiłkach. Zaleca się dorosłym w przypadku wzdęć i zaburzeń trawiennych.

Zioła trawienne z kminkiem

Mieszamy 50 g owoców kminku i po 25 g owoców kopru włoskiego, ziela krwawnika, ziela drapacza lekarskiego i korzenia lukrecji. Zalewamy 1.5 łyżki ziół w termosie dwoma szklankami wrzącej wody. Przykrywamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy ½ – 2/3 szklanki na pół godziny przed posiłkiem.

Zioła z kminkiem w nerwicy wegetatywnej

Mieszamy po 50 g owoców kminku, korzeni waleriany i ziela dziurawca oraz po 25 g kwiatów krwawnika, liści bobrka trójlistkowego i liści melisy. Zalewamy dwie łyżki ziół w termosie 2.5 szklanki wrzącej wody. Zakręcamy i odstawiamy na 60 minut. Pijemy 2/3 szklanki trzy razy dziennie pomiędzy posiłkami.

Syrop kminkowy dla dzieci

Miksujemy dokładnie jedną łyżkę stołową owoców kminku w szklance gorącej wody, pozostawiamy pod przykryciem 20 – 30 min i przecedzamy. Dodajemy do smaku cukier lub miód. Stosujemy po jednej łyżeczce kilkakrotnie w ciągu dnia po posiłku jako środek wiatropędny.

Mazidło przeciw świerzbowcom

Rozpuszczamy 10 g olejku kminkowego i 5 g olejku tymiankowego w 15 ml spirytusu 95 %. Mieszamy ze 150 g oleju rycynowego lub innego oleju roślinnego. Używamy do smarowania skóry przeciw świerzbowcom u ludzi i zwierząt domowych. Przechowujemy w lodówce.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

wiatropędne co to znaczy
co to znaczy wiatropędny
syrop kminkowy
kminek medycyna ludowa
środek wiatropędny
Rośliny Wiatropędne
kminek zwyczajny zaparzont ile w lodowce
kminek wiatropędny
czarnuszka w nerwicy
co to znaczy wiatropedne

Dieta wątrobowa

Posted on 3 stycznia 2014 by admin

4 komentarze

Leczenie dietetyczne to podstawa kuracji

Obecnie sporo ludzi ma dolegliwości przewodu pokarmowego, głównie wątroby. Są to choroby przewlekłe i niezwykle ważną sprawą jest stosowanie stosownej diety. O skali tego zjawiska tzn. chorób wątroby i dróg żółciowych nie trudno się przekonać będąc w aptece, sklepie zielarskim, no i w przychodniach czy szpitalach. Niekiedy pacjenci opuszczający oddział szpitalny mają w zaleceniach stosowanie diety wątrobowej. Jednak nikt dokładnie nie informuje o szczegółach co jeść , a czego nie można spożywać. Nie mówiąc już o tym, jak przygotować poszczególne potrawy – czy jeść bardziej surowe, czy może gotować lub piec? A wystarczy jeden błąd dietetyczny, aby zaszkodzić sobie. Dlatego by prawidłowo i z pożytkiem tworzyć swoje menu, leczyć się także dietą powstał ten artykuł. Zalecenia dietetyczne należy przestrzegać stale, a wtedy odczujemy ulgę i będziemy mieć lepsze samopoczucie. Najlepsze jest bowiem to, co sami z rozwagą przygotujemy. Odkładamy więc wizyty w barach, restauracjach czy bufetach. Jeśli tego nie zrobimy to niestety nasza wątroba odczuwalnie da o sobie znać.

Cel diety wątrobowej

Najważniejszym celem stosowania diety wątrobowej jest ochrona tkanki wątrobowej przed szkodliwym wpływem niektórych pokarmów, głównie przed jej przeciążeniem. Dieta wątrobowa może być w niektórych stadiach choroby zaostrzona przez lekarza, np.: w przypadku stanów ostrych i silnego podrażnienia wątroby, dróg żółciowych. Pamiętać trzeba, że wątroba to ogromne laboratorium, w którym odbywa się bardzo dużo procesów. Bez udziału wątroby nie da się żyć, a w porównaniu z nerkami czy płucami mamy ją tylko jedną. Toteż dieta jest tak samo ważna jak przyjmowanie lekarstw. Niektóre osoby mające kłopoty z wątrobą niekiedy robią duży błąd jedząc niedozwolony pokarm, a później prędko połykają pomocne leki np. Raphacholin, No-Spę, Sylimarol, piją ziółka. Nie wolno tego robić.

Co jeść, a czego unikać

Obecnie zakłada się, że dieta powinna być zbliżona do żywienia pełnowartościowego. Należy tylko je zmodyfikować, zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym, jak również zmienić techniki przygotowywania potraw. Szczególne miejsce w diecie wątrobowej mają tłuszcze i białka.

Tłuszcze

Niektóre tłuszcze znacznie obciążają przewód pokarmowy, głównie wątrobę. Toteż warto unikać tak zwanych ciężkich tłuszczów: smalcu, margaryny, łoju, słoniny itp. Dopuszczalne są w rozsądnych, niedużych ilościach: świeże masło, śmietana, oliwa z oliwek i niektóre oleje – sojowy, słonecznikowy, kukurydziany. Istotne, aby nie spożywać pokarmów obfitujących w tłuszcze zwierzęce: podrobów, tłustych mięs, wędlin i zastąpić je szlachetnymi gatunkami i rybami oraz chudym drobiem. Należy także wiedzieć, że nie sprzyjają zdrowieniu wątroby żółtka jaj. Ponadto tłuszcze pobudzają i drażnią pęcherzyk żółciowy. Trawienie ich odbywa się przy pomocy treści żółciowej w dwunastnicy. Szczególną uwagę powinni zachować chorzy i ozdrowieńcy wirusowego zapalenia wątroby w skrócie WZW, stanów żółtaczkowych, kamicy żółciowej, innych stanów zapalnych wątroby i dróg żółciowych oraz nowotworów, a także z marskością wątroby.

Białka

Dla leczonej wątroby białka są bardzo wskazane. Ze składników zawartych w białkach wątroba pobiera chroniące ją substancje. Białka bowiem chronią komórki wątrobowe przed zwyrodnieniem. Niezwykle istotne są metody przygotowywania z nich potraw. Najkorzystniejsze jest gotowanie w czasie którego przechodzą do wody z mięs, ryb niektóre składniki i są w ten sposób usuwane. Pełnowartościowe białko znajduje się w mięsach, rybach, mleku, serach i jajach. Nie dopuszczalne jest pieczenie, smażenie, duszenie. Na ogół zakłada się, że osoby z chorą wątrobą powinni dziennie przyjmować od 1,5 do 2 g czystego białka na kg należnej masy ciała. Ogół potraw białkowych powinien jednak zawierać jak najmniejszą ilość tłuszczów zwierzęcych. Czyli jemy chudy twaróg, chude gatunki mięs i ryb. Co jeść, a czego unikać? Oto najczęściej zadawane pytanie. Wystarczy spojrzeć na poniższy wykaz, aby szybko i spokojnie wybrać to, co najkorzystniejsze i najzdrowsze dla chorej, uszkodzonej, powracającej do zdrowia wątroby.

Produkty dozwolone w diecie wątrobowej

– Pieczywo: czerstwe białe, sucharki
– Kasze: wszelkie typy i odmiany
– Nabiał: mleko słodkie chude, zsiadłe, jogurt, kefir, chudy twaróg, biały ser twarogowy
– Jajka: białko
– Mięsa, ryby, wędliny: chude gatunki – cielęcina, wołowina, królik, konina, kurczak, indyk, dorsz, płotka, sandacz, karmazyn, chuda szynka, polędwica
– Tłuszcze: świeże masło, słodka śmietanka, oliwa z oliwek, oleje: słonecznikowy, sojowy, kukurydziany
– Warzywa: marchew, buraki, dynia, sałata, szpinak, szparagi, pomidory, kabaczek, pietruszka, bulwy
– Owoce: wszystkie surowe i gotowane, soki owocowe, jabłka pieczone, galaretki, musy, nektary, przeciery
– Cukry: cukier, miód, dżemy, marmolady, konfitury, powidła
– Przyprawy: sól, sok z cytryny, kwasek cytrynowy, skórka cytrynowa, pomarańczowa, koncentrat z róży, pomidorowy, kminek, cynamon, wanilia
– Używki: słaba herbata, słaba kawa z mlekiem

Produkty zabronione w diecie wątrobowej

– Pieczywo: razowe, świeże, francuskie
– Nabiał: sery topione, sery fermentowane, sery żółte, tłuste sery białe i tłusty twaróg, żółtka
– Mięsa – tłuste gatunki: kaczka, gęś, wieprzowina, baranina, łosoś, węgorz, śledź, karp, wędliny i konserwy mięsne, i rybne, parówki, podroby, pasztety
– Tłuszcze: smalec, słonina, łój, boczek, tłuszcz gęsi i kurzy, margaryna twarda, ceres, buliony, rosoły
– Warzywa: kapusty, kalarepa, cebula, rzepa, rzodkiew, kalafior, brukiew, por, ogórki świeże i kiszone, konserwowe, czosnek, grzyby pod każdą postacią
– Owoce: wszelkie niedojrzałe, gruszki, gazowane napoje i soki
– Cukry: czekolady, kakao, cukierki czekoladowe, ciastka, torty, kremy, lody
– Przyprawy: pieprz, musztarda, gorczyca, ocet, papryka, orzechy, migdały, marynaty
– Używki: mocna herbata, mocna kawa, papierosy, alkohol – także piwo

Osoby chore na wątrobę powinny zrezygnować całkowicie z picia kawy prawdziwej. Jest ona wręcz zabójcza dla wątroby.

Cenne uwagi

Istnieje bardzo dużo zaleceń, rad i przykazań dla chorych na wątrobę i drogi żółciowe. Powinno się znać te najistotniejsze. Wymieńmy więc część z nich:

• Posiłki spożywaj częściej, 5 – 7 razy w ciągu dnia, jednak w małych ilościach. Nie przeciążysz wtedy wątroby i całego organizmu.
• Nie dopuszczaj do otyłości i stłuszczenia wątroby.
• Jedzenie i napoje nie powinny być ani zbyt gorące, ani też za zimne.
• Zrezygnuj z zup gotowanych na mięsie. Z powodzeniem możesz je zastąpić wywarami warzywnymi. Są o wiele zdrowsze i smaczniejsze. Nie korzystaj z też bulionów, rosołów w kostkach. Są przeznaczone dla ludzi zdrowych.
• Zupy zaprawiaj łyżką śmietanki lub łyżeczką świeżego masła. Nie używaj zasmażek.
• Do zup dodaj siekaną natkę pietruszki albo rzeżuchę czy też koperek.
• Polecane zupy to: mleczne, krupniki, jarzynowa, barszcze zakwaszane sokiem cytrynowym lub kwaskiem cytrynowym (zabroniony ocet), pomidorowa, owocowe.
• Mięsa najlepsze są gotowane, bitki z drobiu opiekane bez tłuszczu. Pieczenie dozwolone jest jedynie na ruszcie, rożnie, grillu, w piekarniku lub w prodiżu. Korzystnie jest mięsa i ryby owijać w pergamin i piec. Niektórzy używają też folii aluminiowej.
• Potrawy półmięsne gotuj na parze np. ryż wymieszany z gotowanymi jabłkami, zieloną pietruszką i kurczakiem. Używaj też do tego celu inne kasze.
• Do potraw półmięsnych, mięsnych i ryb dodawaj zawsze gotowane warzywa i surówki dokładnie rozdrobnione.
• Nie zapominaj o produktach mlecznych – to wartościowe źródło białka i wapnia.

Przepisy kulinarne

W zależności od stanu zdrowia i kondycji układu pokarmowego, lekarz zaleca choremu na wątrobę stosowanie odpowiedniej diety. W przypadku ostrym – najczęściej dopuszczalne jest picie gorzkiej herbaty. Stopniowo wprowadza się lekkie i łatwo strawne pokarmy. W ostrej diecie wątrobowej będzie to kleik w różnych wersjach. Możemy go przygotować w łatwy sposób.

Kleik z płatków owsianych

10 dag płatków owsianych, około 3 litry wody i sól do smaku. Do gorącej wody wsypujemy płatki, stale mieszając, dopóki się nie zagotują, a następnie gotujemy na małym ogniu, okresowo mieszając je. Po około 45 minutach, gdy kasza jest już dobrze rozklejona przetrzej przez gęste sito i dopraw solą. Gdy lekarz zezwoli możemy dodać odrobinę świeżego masła.

Kleik ryżowy

15 dag ryżu, 3 litry wody, sól do smaku. Przygotowanie – jak wyżej.

Kleik z kaszy manny

10 dag kaszy manny, 3 litry wody i sól do smaku. Przygotowanie jak wyżej. W późniejszym okresie dietę trzeba powoli rozszerzać. Poniżej przedstawiono kilka przepisów na potrawy.

Barszcz zakwas buraczany

Trzy obrane i opłukane buraczki ćwikłowe, ½ litra przegotowanej wody, sól, cukier, kawałek skórki z razowego chleba. Umyte, obrane i opłukane buraki kroimy w plasterki i wkładamy do kamiennego garnka, zalewamy ostudzoną wodą, dodajemy szczyptę soli i cukru, a na wierzch kładziemy skórkę z razowego chleba. Całość nakrywamy poczwórnie złożoną gazą i odstawiamy w ciepłe miejsce w kuchni na około 5 dni. Zbieramy z wierzchu szumowinę i przelewamy do butelek. Możemy dodać trochę kminku. Popijamy taki zakwas codziennie. Namawiamy do picia całą rodzinę.

Surówka warzywna

Jedna główka zielonej sałaty, 10 dag marchwi, 10 dag selera, l jabłko, łyżka pokrojonej drobno natki pietruszki, 2 łyżki oliwy z oliwek, trochę soli i cukru, sok z cytryny. Listki sałaty myjemy, oczyszczamy i odsączamy, kroimy w paski. Seler i marchewkę myjemy, obieramy, płuczemy i ścieramy na grubej tarce, jabłko zaś myjemy, obieramy i kroimy na drobno. Wszystkie warzywa mieszamy z natką pietruszki, dodajemy oliwę z oliwek oraz sól i cukier do smaku, doprawiamy sokiem z cytryny.

Kasza gryczana na sypko

20 dag kaszy gryczanej, białko jaja, jedna łyżeczka masła, sól do smaku. Kaszę odsiewamy, przebieramy i zacieramy białkiem jaja, a następnie rozkładamy cienką warstwą na blasze i suszymy w piekarniku. Dwa razy tyle wody, co kaszy zagotowujemy z dodatkiem soli i masła. Na wrzącą wodę wsypujemy kaszę i zagotujemy. Garnek przykrywamy i wstawiamy do lekko nagrzanego piekarnika. W czasie wypiekania mieszamy lekko widelcem. Po wyjęciu można kasza jest gotowa do jedzenia.

Ryba w pergaminie

50 dag ryby, może być sandacz lub leszcz, sól. Rybę czyścimy i myjemy, z łbów usuwamy oczy, a następnie nacieramy solą, owijamy szczelnie w pergamin i pieczemy w piekarniku.

Cielęcina gotowana

50 dag cielęciny, 30 dag włoszczyzny oraz sól do smaku. Jarzyny myjemy, obieramy i płuczemy, a następnie kroimy w plastry i zalewamy niewielką ilością wrzącej wody, dodajemy sól i gotujemy. Mięso zaś myjemy, kroimy i wkładamy do wrzącego wywaru, po czym gotujemy aż zmięknie. Podajemy z ziemniakami puree.

Ziemniaki puree

60 dag ziemniaków, ½ szklanki mleka, sól, dwie łyżeczki masła, zielona pietruszka lub koperek. Ziemniaki myjemy, obieramy i wrzucamy do wrzącej osolonej wody. Gdy będą miękkie odcedzamy i przepuszczamy przez maszynkę, a następnie dodaj mleko i masło, i dokładnie je mieszamy. Na wierzch sypiemy drobno pokrajaną zieleninę.

Przykładowy menu

I śniadanie: biały ser, czerstwa bułka, masło, herbata, miód.
II śniadanie: dozwolone owoce.
Obiad: zupa koperkowa z ryżem, gotowana cielęcina, ziemniaki, surówka warzywna, kompot z truskawek.
Podwieczorek: pieczone jabłko.
Kolacja: kasza gryczana, zsiadłe mleko, galaretka owocowa.

I śniadanie: szynka gotowana, czerstwe pieczywo, herbata.
II śniadanie: mus jabłkowy.
Obiad: zupa owocowa, ryba pieczona w pergaminie, ziemniaki puree, szpinak, kompot.
Podwieczorek: sok owocowo – jarzynowy wyciskany.
Kolacja: twaróg, czerstwe pieczywo, kawa zbożowa z mlekiem, miód

Likwidowanie wzdęć i zaparć

Niekiedy miewamy kłopoty z wzdęciami, nieprawidłowościami trawienia. W prosty sposób można tym przykrym objawom zapobiec. Do tego celu użyjemy ziół. Wystarczy przyjmować po 1/2 łyżeczki po jedzeniu zmielonego świeżo kminku i majeranku. Majeranek i kminek należy mielić w młynku z osobna. Nie połykamy samego proszku, lecz starannie żujemy i popijamy przegotowaną wodą, a jeszcze lepiej ziołami wątrobowymi, np. z 4 części dziurawca i l części mięty pieprzowej. Nadmiernie tworzące się gazy są niezwykle dokuczliwe, również niekorzystne zarówno dla chorej wątroby, jak i całego przewodu pokarmowego. Przy braku majeranku można spożywać sam kminek – jedną sproszkowaną łyżeczkę. Sposób ten jest także godny polecenia dla osób nie mających problemów z dolegliwościami wątroby, ale stołujących się w barach, lokalach gastronomicznych, także spożywających tłuste i ciężko strawne pokarmy.

Następnym sporym problemem dla chorej wątroby są zaparcia. A niestety, dość często one u takich chorych występują. Nie należy rezygnować z naturalnych sposobów zapobiegających i likwidujących zaparcia. Przede wszystkim powinniśmy jadać owoce i warzywa. Mają one dla nas zbawienne działanie, pomagają w usuwaniu z jelit zalegające masy. Bardzo dobrym naturalnym specyfikiem pochodzenia roślinnego jest granulat Cholegran, który każdy może zażywać 2 – 3 razy dziennie po pół łyżeczki, popijając ciepłym płynem.

W miejsce Cholegranu można używać mieszankę ziołową o nazwie Cholagoga III przy zaparciach. 1 łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzącej wody i gotujemy pod przykryciem 3 minuty, odstawiamy na 10 – 15 minut i po przecedzeniu pijemy. Nie zalecane jest używanie pojedynczych ziół mających właściwości mocno przeczyszczające np. kory kruszyny, liści senesu. Korzystniejsze będą mieszanki ziół o wielokierunkowym, dobroczynnym działaniu.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Marek Mróz

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

barszcz bialy a watroba
Sok z kiszonych ogórków a wątroba
raphacholin stłuszczenia wątroby
ogorki kiszone przy stluszczeniu watroby
Ogórki kiszone a wątroba
Ogórki a wątroba
Kiszonki przy chorej wątrobie
czy ogórki szkodzą wątrobie
czy ogórki kiszone szkodzą wątrobie
stluszczenie a kiszonki

Kuracje ziołowe dla otyłych

Posted on 27 grudnia 2013 by admin

Comments off

Paracelsus już w Starożytności zauważył, że choroba ma swoje podłoże w przyrodzie i w tam właśnie powinniśmy poszukiwać antidotum na nasze schorzenia. Cała sztuka leczenia ziołami polega na dokładnym ich poznaniu i umiejętności komponowania z nich lekarstw. Najczęściej po zimie przybywa zbędnych kilogramów. Dobrym i skutecznym sposobem na pozbycie się nadmiaru wagi jest leczenie z wykorzystaniem ziół, metoda wypróbowana i bezpieczna. Zalecane leki ziołowe działają nie tylko na pozbycie się niepotrzebnej tkanki tłuszczowej ale również poprawiają przyswajanie składników pokarmowych, pomagają w trawieniu, przeciwdziałają w odkładaniu się nadmiaru tkanki tłuszczowej oraz w bardzo skuteczny sposób odtruwają organizm.

Mieszanka odchudzająca

Składniki:

Morszczyn – 100g
Korzeń mniszka lekarskiego – 100 g
Kłącze perzu – 50 g
Liść melisy – 20 g
Ziele skrzypu polnego – 20 g
Dziurawiec – 50 g
Krwawnik – 50 g
Owoc kminku – 50 g

Zioła dokładnie wymieszać. Bierzemy 1 łyżeczkę mieszanki i zalewamy 1 szklanką wrzątku. Pozostawiamy pod przykryciem na 20 minut. Ciepły napar należy pić 2 razy dziennie po posiłkach. Drugi raz powinien być po kolacji. Picie tej mieszanki bardzo dobrze pobudza proces przemiany materii, usprawnia spalanie tłuszczów, usuwa z organizmu złogi wody i toksyny. Leczy niestrawność, wspomaga pracę wątroby, zapobiega wzdęciom i zaparciom.

Mieszanka na otyłość i cukrzycę

Niekiedy bywa, że osoby z nadwagą, cierpią także z powodu cukrzycy. Aby więc skutecznie walczyć z otyłością powinno się stosować zioła zmniejszające poziom cukru we krwi.

Składniki:

Ususzone, sproszkowane kłącze perzu – ½ szklanki
Ziele mniszka lekarskiego – ½ szklanki
Liść brzozy – 3 łyżki
Borówka czernica – 3 łyżki
Jeżyna – 3 łyżki
Strąki fasoli – 3 łyżki
Rozkruszony owoc kminku – 2 łyżki
Liść pokrzywy – 5 łyżek

Dokładnie mieszamy składniki. Napar z 2 łyżeczek ziół zalewamy jedną szklanką wrzątku i pozostawiamy 20 minut pod przykryciem. Pijemy 2 – 3 razy dziennie po posiłkach. Mikstura usuwa z organizmu szkodliwe produkty przemiany materii, zmnejsza poziom cukru we krwi, uaktywnia przemianę materii i pobudza trawienie.

Mieszanka usuwająca nadmiar wody

Zdarza się, że z otyłością występuje gromadzenie się w tkankach złogów wody, o podłożu zaburzeń pracy nerek i układu krążenia.

Składniki:

Suchy sproszkowany kwiatostan głogu – ½ szklanki
Liść brzozy – ½ szklanki
Kłącze perzu – 3 łyżki
Ziele nawłoci – 3 łyżki
Skrzyp polny – 3 łyżki
Mniszek lekarski – 3 łyżki
Liść pokrzywy – 5 łyżek
Melisa – 5 łyżek

Zioła dokładnie mieszamy. Dwie łyżeczki mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 20 minut. Przecedzamy i pijemy ciepły napar 2 razy dziennie po posiłkach. Nie poleca się picie naparu na krótko przed położeniem się spać, ponieważ działa moczopędnie. Mieszanka wg tej receptury uwalnia organizm od złogów wody, a wraz z nią szkodliwych produktów przemiany materii. Usprawnia funkcjonowanie nerek, poprawia krążenie i obniża ciśnienie krwi o podłożu nerkowym. Usuwa obrzęki nóg.

Zioła na otyłość i zaparcia

Kiedy otyłości towarzyszą zaparcia – warto wówczas zastosować mieszankę z dodatkiem kory kruszyny:

Składniki:

Suszone owoce bzu czarnego – ½ szklanki
Morszczyn – ½ szklanki
Kora kruszyny – 3 łyżki
Korzeń mniszka lekarskiego – 3 łyżki
Liść mięty pieprzowej – 4 łyżki
Owoc kminku – 4 łyżki
Kłącze perzu – 2 łyżki
Korzeń prawoślazu – 2 łyżki

Zioła dokładnie mieszamy. Bierzemy 1-2 łyżki mieszanki i zalewamy 1 szklanką wrzątku. Parzymy pod przykryciem 30 minut. Pijemy ciepły napar rano i przed snem. Dodatkiem do tej mieszanki są Krople klasztorne o. Grzegorza, które przyjmujemy 1/2 łyżeczki na kieliszek wody 2 – 3 razy dziennie. Krople te można kupić w specjalnych punktach przy kościołach i w Rychwałdzie u o. Grzegorza. Krople te likwidują niestrawność, wzdęcia i odtruwają wątrobę. Mieszanka poprawia trawienie, reguluje pracę jelit i likwiduje wzdęcia. Reguluje proces przemiany materii.

Mikstura dla dbających o linię

Składniki:

Gotowa nalewka z karczocha Tinctura Cynarae – 30 g
Soku z mniszka lekarskiego Succus Taraxixi – 30 g
Nalewka z dziurawca Tinctura Hyperici – 15 g
Sok z liści brzozy Succus Betulae – 15 g
Wyciąg z melisy Intractum Melisie – 4 łyżki

Specyfiki można kupić bez recepty w aptekach i sklepach zielarskich. Wszystkie składniki zlewamy do jednego pojemnika z ciemnego szkła i mieszamy. Przyjmujemy po ½ łyżeczki mikstury na kieliszek wody trzy razy dziennie po posiłkach. Mikstura jest skutecznym lekiem domowym na poprawienie trawienia, pobudzenie procesu przemiany materii. Wykazuje działanie żółciotwórcze i żółciopędne, likwiduje wzdęcia. Zmniejsza także poziom cholesterolu we krwi dzięki karczochowi. Usuwa z organizmu metabolity. Po miesiącu stosowania można przygotować podobną miksturę z dodatkową porcją soku z korzenia łopianu Succus Bardanae, także do kupienia w sklepach zielarskich lub w aptece.

Mieszanka odtruwająca organizm

Dla wielu ludzi mających problem z otyłością korzystna okazuje się kuracja odtruwająca organizm. Często bowiem tkanka tłuszczowa jest właśnie miejscem gromadzenia się toksyn pochodzących z zatrutego środowiska, żywności czy też nadużywania leków syntetycznych.

Składniki:

Sproszkowany liść pokrzywy – ½ szklanki
Jeżyna – ½ szklanki
Suszona skórka jabłkowa – ½ szklanki
Liść mięty pieprzowej – 4 łyżki
Ziele bratka trójbarwnego – 4 łyżki
Liść brzozy – 2 łyżki
Ziele mniszka lekarskiego – 1 łyżka

Składniki dokładnie mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 15 minut. Po odcedzeniu napar pijemy 2 razy dziennie pomiędzy posiłkami. Mieszanka ta bardzo skutecznie pobudza proces przemiany materii. Działa moczopędnie, przez co skutecznie usuwa nadmiar wody, a z nią toksyny i metabolity. Uzupełnia w organizmie niedobór wartościowych minerałów jak żelazo, potas, magnez, wapń. Minerały te wspomagają proces przemiany materii i ułatwiają odchudzanie. Mieszanka również obniża poziom cholesterolu oraz ciśnienie krwi, głównie gdy przyczyną nadciśnienia jest niewydolność nerek. Kurację tą mieszanką korzystnie połączyć z przyjmowaniem ziołowych tabletek przeciw niestrawności – Laborfarm, zawierające sylimarynę, mniszek lekarski, kminek, miętę pieprzową i kruszynę. Tabletki ziołowe Laborfarm usprawniają funkcjonowanie całego przewodu pokarmowego, likwidują również zaparcia oraz odtruwają wątrobę.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

zioła candigo
mieszanka nawłoci i mniszka lekarskiego
mieszanka zdziurawca liscia brzozy i skrzypu
zioła dla otyłych
mieszanka ziołowa na odchudzanie pokrzywa
mieszanka ziół nawłoć
Mikstury odchudzające
mniszek pokrzywa rumianek mieszanka na odchudzanie
napar z karczocha
pozbycie się nadmiaru wagi