Tag Archives: choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy

Miód w leczeniu chorób układu pokarmowego




Leczenie miodem jest dość skuteczne w zapaleniu żołądka oraz chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Cechuje się on właściwościami normalizowania upośledzonej czynności wydzielniczej i ruchowej żołądka w tych schorzeniach. Ponadto poprawia gojenie zmienionej zapalnie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Miód skutkuje stopniowym zmniejszaniem bólu i pobudliwości nerwowej, ustępowaniem nudności i zgagi, jak również poprawą snu i łaknienia. W wielu przypadkach zapalenia i choroby wrzodowej żołądka kuracja miodem daje szanse na uzyskanie lepszych efektów niż w przebiegu tradycyjnej terapii tych dolegliwości. Istnieją dowody na to, że miód efektywnie chroni błonę śluzową żołądka przed szkodliwym działaniem alkoholu.

Trzeba tutaj zaznaczyć, że obecnie za czynnik powodujący zarówno zapalenie żołądka, jak i chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, przyjmuje się infekcję bakteriami beztlenowymi Helicobacter pylori. A zatem lecznicze działanie miodu w tych chorobach musi mieć związek z jego nieprzyjaznym oddziaływaniem na ten drobnoustrój. Miód reguluje czynność wydzielniczą i motoryczną jelit. Dzięki temu przyjmowany jest w przypadku zapalenia jelita grubego ze skłonnością do biegunek, jak również w zapaleniu jelita cienkiego, głównie u dzieci. Miód poprzez uaktywnienie perystaltyki jelit posiada łagodne działanie przeczyszczające i z tego względu jest wartościowym środkiem w leczeniu chronicznych zaparć.

Z dobrym skutkiem używa się miodu w przypadku zapalenia żołądka i jelit tak u dzieci, jak i osób dorosłych. Produkt ten okazał się pomocny w infekcjach spowodowanych przez bakterie: Salmonella, Shigella, enteropatogenne Escherichia coli i Klebsiella, jak również w zakażeniach rotawirusem typu ludzkiego. Miód stosowany doustnie w płynie elektrolitowym ewidentnie skracał czas trwania biegunek i wysokiej gorączki do 58 godzin, w porównaniu do tradycyjnej metody leczenia tego typu schorzenia, która polega na podawaniu glukozy i elektrolitów we wlewach dożylnych i przyjmowaniu antybiotyków, trwającej 93 godziny. Zadowalające rezultaty uzyskano również w trakcie leczenia nieswoistych, przewlekłych biegunek. Po czterech miesiącach leczenia 83% chorych było wyleczonych. Widoczną poprawę stwierdzono także u 78% chorych z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy.

Miód jest skutecznym lekiem w wielu chorobach wątroby i dróg żółciowych. Używa się go oddzielnie, jak również łącznie z podstawowym leczeniem w przypadku wirusowego i przewlekłego zapalenia wątroby, marskości wątroby, schorzeniach pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, kamicy żółciowej, w czasie długotrwałego stosowania leków, zatrucia ołowiem i innymi metalami ciężkimi oraz nadużywania alkoholu. Wykazano również pozytywne działanie miodu u chorych na żółtaczkę mechaniczną. W efekcie leczenia następuje zwiększenie przepływu żółci, lepsze opróżnianie pęcherzyka żółciowego i zmniejszenie poziomu bilirubiny.

Sposoby podawania i dawkowania miodu

Miód przyjmowany jest jako lek pomocniczy lub podstawowy w leczeniu zapalenia żołądka. Wiele badań klinicznych wykazało na normalizowanie przez miód niewłaściwej pracy wydzielniczej i motorycznej żołądka. W postaci niedokwaśnej tej dolegliwości miód skutkuje wzrostem kwasowości poprzez zwiększenie wytwarzania kwasu solnego i pepsyny oraz wzmożenie czynności ruchowej żołądka. W tym celu miód podaje się trzy razy dziennie, w postaci zimnego roztworu w wodzie lub naparze z ziół, na 10 – 15 minut przed jedzeniem. Roztwór trzeba wypić szybko. W rezultacie uzyskuje się zwiększenie wydzielania soku żołądkowego na skutek drażniącego działania zimnego roztworu.

W zapaleniu żołądka z podwyższoną kwasowością miód, rozpuszczony w ciepłej wodzie, stosuje się trzy razy dziennie, na 1,5 do 2 godzin przed posiłkiem. Metoda ta pozwala na wyraźne osłabienie czynności wydzielniczej błony śluzowej żołądka, a co za tym idzie – zmniejszenie zawartości kwasu solnego i pepsyny w soku żołądkowym. Powolne wypicie ciepłego roztworu miodu powoduje rozszerzenie ścian komórkowych błony śluzowej oraz zmniejszenie ich napięcia, co w rezultacie prowadzi do rozcieńczenia śluzu w żołądku i szybkiego wchłaniania miodu bez podrażnienia błony śluzowej.

Leczenie miodem zapalenia żołądka w postaci zarówno nadkwaśnej czy niedokwaśnej trwa zwykle około 2 miesiące. Przyjmuje się wtedy od 100 do 200 g miodu dziennie, to jest 5 – 10 łyżek stołowych. Zaleca się rozdzielenie tej dawki miodu na trzy części i stosowanie według schematu: rano i wieczorem po 30 do 60 g, w ciągu dnia 40 do 80 g, na 1.5 do 2 godziny przed śniadaniem i obiadem oraz 3 godziny po kolacji. Miód najlepiej rozpuścić w połowie lub całej szklance ciepłej wody.

Po kuracji następuje zmniejszenie bólu, pobudliwości nerwowej, polepszenie snu, a w przypadku nadkwaśności dodatkowo zlikwidowanie nudności i zgagi. Fachowcy uważają, że za pomocą miodu można uzyskać zadowalające efekty leczenia większości przypadków zapalenia żołądka. Wielu apiterapeutów uważa, że miód lepiej działa w wymienionych dolegliwościach po rozpuszczeniu go w naparach z surowców zielarskich, takich jak kwiat nagietka, ziele dziurawca, kwiat i liść podbiału oraz nasiona lnu.

W efekcie leczenia miodem choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy uzyskuje się zwykle dużo lepsze wyniki niż przy stosowaniu klasycznej terapii. Lekarze bułgarscy uzyskali na przykład znaczną poprawę stanu zdrowia w wielu ciężkich przypadkach choroby wrzodowej. W czasie stosowania miodu zauważono złagodzenie wielu objawów towarzyszących tej chorobie: zmniejszenie bólu i pobudliwości nerwowej, ustępowanie zgagi i odbijania oraz poprawę snu i łaknienia. W efekcie uzyskano zwiększenie masy ciała, poprawę obrazu krwi, jak również normalizację stolca i wydzielania soku żołądkowego.

Chorzy z wrzodami żołądka z podwyższoną i obniżoną kwasowością oraz w chorobie wrzodowej dwunastnicy, miód stosują się w taki sam sposób jak przy zapalenia żołądka. Dawki miodu stosuje się także według tego samego schematu. Zadowalające rezultaty daje również łączne użycie kilku produktów pszczelich, tj. miodu, propolisu, pyłku kwiatowego i mleczka pszczelego. Ze względu na skomplikowany mechanizm tworzenia się choroby, optymalne efekty daje równoczesne zastosowanie kilku metod leczenia, takich jak apiterapia, fizykoterapia, kąpiele. Niezwykle istotne jest przestrzeganie diety, zrezygnowanie z alkoholu oraz ostrych przypraw. Korzystne jest również picie miodu rozpuszczonego w naparze z liści szałwii lub w soku z aloesu.

Po przeprowadzonych badaniach farmakologicznych zaobserwowano, że miód pobudza czynność jelita cienkiego i poprawia wydzielanie soku jelitowego. Efekt taki jest najsilniejszy po zastosowaniu 12,5% roztworu miodu, zaś roztwory zawierające większe stężenia tego produktu zmniejszają wydzielanie soku jelitowego i hamują perystaltykę jelit. Rozcieńczony miód powoduje także odpowiednie ukrwienie jelit, konieczne do ich prawidłowej motoryki, produkcji soku jelitowego i transportu składników odżywczych do krwi.

Aby uzyskać efekt przeczyszczający miód w ilości jednej łyżki stołowej można stosować po rozpuszczeniu w wodzie, soku jabłkowym, jak również w naparze z liści senesu. W przypadku zapalenia jelita grubego miód przyjmuje się trzy razy dziennie, w ilości 1 do 2 łyżek stołowych tj. 60 do 120 gram, przed posiłkiem, rozpuszczony w wodzie lub soku jabłkowym do gęstej konsystencji. Najlepiej jak roztwór ma temperaturę pokojową.

Źródło: Leczenie miodem – Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia
Polski Związek Pszczelarski, Warszawa 1998 r.







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • zioła ojca grzegorza na zapalenie żołądka
  • gastrobonisan na wrzody
  • medycyna niekonwencjonalna zapalenie zoladka lec
  • czy ktos podawal dzieciom akugastrin
  • nagietek na wrzody zoladka
  • zioła ojca klimuszki na zapalenie żołądka
  • czemu na helikobakter zimnego ani goracego nie wolno
  • bialy miód na zaalenie zoladka
  • bakteria helikapater pyroli a produkty ojca grzegorza sroki
  • alugastrin stosujemy według schematu

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy




Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy jest schorzeniem dość często występującym. W ostatnim czasie zachorowalność na tą chorobę znacznie wzrosła. Nieustanny pośpiech, napięcie nerwowe, duży stres, zmienność nastrojów, nieodpowiednie i nieregularne przyjmowanie posiłków, popularne nałogi palenia papierosów i picia alkoholu osłabiają układ nerwowy i destabilizują naturalny system odpornościowy. Istotą choroby i podłożem dokuczliwego odczuwania dolegliwości jest wytworzenie się w błonie śluzowej żołądka lub dwunastnicy ubytku, czasami nawet kilka ubytków, pod postacią nadżerki.

Nadżerka ta może być mniej lub bardzie głęboka, a nie leczona z czasem się pogłębia. Może być różnych rozmiarów, począwszy od wielkości ziarnka pieprzu do średnicy kilkunastu centymetrów. Jako pewnego rodzaju rana na błonie śluzowej daje nieprzyjemne dolegliwości bólowe. Występują one w efekcie nieustannego drażnienia tego owrzodzenia przez spożywane pokarmy i sok żołądkowy, zwłaszcza w przypadku nieregularnego posilania się tzn. z długimi przerwami. Ubytek, czyli nisza wrzodowa, może w przypadku nie leczenia pogłębiać się i poszerzać. Jeśli dojdzie do uszkodzenia znajdującego się tam naczynia krwionośnego, następuje krwawienie czyli krwotok wewnętrzny.

Jeśli przedstawiany stan jest nadal nie leczony lub leczony nieefektywnie, nisza wrzodowa może się poszerzać i pogłębiać aż do całkowitego zniszczenia ściany żołądka. W przypadku pęknięcia ściany żołądka następuje silny, nagły ból w jamie brzusznej, zaostrzenie rysów twarzy, wstrzymanie stolca i wiatrów, wystąpienie zimnego potu, szybkie pogorszenie się ogólnego stanu. Są to już objawy zapalenia otrzewnej. Wtenczas operacja jest właściwie jedyną szansą na uratowanie życia. Przeciwdziałanie chorobie żołądka lub dwunastnicy polega na przestrzeganiu następujących warunków: uregulowany tryb życia, uregulowany sposób odżywiania się co do liczby, jakości i pory przyjmowanych posiłków, wystrzeganie się bodźców nerwowych i stresów, efektywne likwidowanie wszelkich ostrych i przewlekłych stanów zapalnych, bezwzględne pozbycie się nałogów palenia i picia.

Konieczna profilaktyka

Przyczyny rozwoju choroby wrzodowej są różne i nie można stworzyć doskonałej diety ani typowych przykazań dla tzw. wrzodowca. Istnieją jednak pewne zakazy, które mają na celu zabezpieczenie systemu nerwowego i przewodu pokarmowego przed niepotrzebnym drażnieniem. Przewód pokarmowy trzeba chronić przed obciążeniem produktami balastowymi. np. różnego rodzaju dodatkami chemicznymi dodawanymi w trakcie przetwarzania i utrwalania wyrobów spożywczych. Symptomy nietolerancji zjedzonego produktu to: mdłości, wymioty, kurczowe bóle brzucha. wzdęcia i odbijania, bóle głowy, uczucie ociężałości i senności, biegunka lub zaparcia stolca. Produkt, który wywołuje objawy nietolerancji musi być usunięty z codziennego menu. Może być przyjmowany okazjonalnie tylko w małych ilościach.

W postępowaniu leczniczym trzeba przede wszystkim uwzględnić zasady zapobiegania. Człowiek cierpiący na chorobę wrzodową powinien koniecznie zaprzestać palić papierosy, pić alkohol, kawę naturalną i mocną herbatę, spożywać potrawy przesolone, smażone, bardzo tłuste i bardzo słodkie, produkty konserwowe i marynaty. Reakcje na produkty spożywcze są osobiste, toteż dietę trzeba układać z uwzględnieniem tolerancji danych produktów. Posiłki powinny być przyjmowane 4 – 6 razy na dobę, aby utrzymać równomierne wydzielanie soków trawiennych. Jedzone potrawy nie mogą być przetwarzane, podgrzewane, bardzo zimne ani bardzo gorące. Bazę pożywienia winny stanowić produkty świeże, nie przetwarzane, raczej gotowane, duszone bez tłuszczu (np. w wodzie z przyprawami czy warzywami), również pieczone (np. ziemniaki, jabłka, mięso z rożna itp.).

Jedzenie produktów surowych jest niezwykle korzystne, ale należy dokładnie przeżuwać każdy kęs i mieszać ze śliną przed połknięciem. Jeść trzeba zawsze w spokoju, nigdy do syta. Ostrzejszy przebieg choroby następuje zwykle wiosną i jesienią, jednak nie jest to regułą. Zaostrzenie może zaistnieć w każdej porze roku, jeżeli zadziałają czynniki sprzyjające (np. błędy dietetyczne, nieregularny tryb życia, długotrwały stres, nałogi). W czasie zaostrzenia choroby wrzodowej obowiązuje bardziej ścisły rygor dietetyczny. Trzeba więc spożywać zupy z warzyw gotowane w wodzie bez mięsa, papki z białej mąki, grysiku, ryżu, płatków owsianych itp. jak również kluski, makarony, kasze, ziemniaki, jaja gotowane na miękko, mięso chude gotowane, ryby chude gotowane, białe czerstwe pieczywo, ewentualnie twaróg, kefir, jogurt. Z jadłospisu eliminujemy mleko.

Niezwykle istotne jest zachowanie regularności czasu pracy i odpoczynku, jak również czasu przyjmowania posiłków. Jeść trzeba co 3 ? 4 godziny, a spać przynajmniej 8 godzin na dobę, zawsze w tym samym czasie. Korzystnie działają spacery na świeżym powietrzu i ćwiczenia gimnastyczne. W czasie zaostrzenia procesu chorobowego mogą wystąpić silne bóle, niepokój, rozdrażnienie, wybuchowość, trudność utrzymania przyjaznych kontaktów z otoczeniem. Stan taki wymaga zapewnienia choremu wypoczynku fizycznego i psychicznego.

Niekorzystne jest nader częste zażywanie sody spożywczej, ponieważ wchłania się ona szybko z przewodu pokarmowego i może przyczynić się do nadmiernej zasadowości organizmu. Pozytywnie działają takie specyfiki jak Alusal, Alugastrin, Ranigast. Preparaty te zobojętniają kwas solny w żołądku i prawie w ogóle nie wchłaniają się z przewodu pokarmowego, jednak przyjmowane w nadmiarze mogą uniemożliwić wchłanianie niektórych składników pokarmowych i soli mineralnych. Lek w tabletkach nie powlekanych powinno się przed połknięciem rozgryzać i popijać ciepłą wodą lub herbatą ziołową, natomiast leki w tabletkach powlekanych trzeba połykać w całości i popijać sporą ilością płynu.

Siemię lniane

Siemię lniane ma pozytywne działanie w leczeniu wielu chorób układu pokarmowego. W chorobie wrzodowej działa osłaniająco na błonę śluzową, zmniejszając tym żrące działanie kwasu solnego. Sposób przyrządzania: łyżkę siemienia lnianego opłukać na sitku zimną wodą, wsypać do garnuszka, zalać jedną szklanką zimnej wody, przykryć i pozostawić na bardzo małym ogniu. Podgrzewać powoli aż do zagotowania, po czym zestawić do przestygnięcia. Wypić powoli na pusty żołądek bez cedzenia. Tak samo postąpić przy zaparciach stolca.

Mieszanki ziołowe

Działanie korzystne mają herbaty z mieszanek ziołowych. Nieżyjący profesor Aleksander Ożarowski zalecał takie mieszanki:

Mieszanka I: siemię lniane – 50 g, jaskółcze ziele – 20 g, liść mięty pieprzowej – 20 g, liść melisy – 20 g, korzeń waleriany – 20 g. Jedną łyżkę mieszanki zalać jedną szklanką wrzątku i po zaparzeniu przecedzić. Pić 5 razy dziennie po dwie łyżki.

Mieszanka II: mech islandzki – 20 g, ziele krwawnika – 20 g, siemię lniane – 20 g, liść pokrzywy – 20 g. Jedną łyżkę tych ziół zalać 1 szklanką zimnej wody, podgrzewać do zagotowania, przestudzić, przecedzić i pić cztery. razy dziennie po – szklanki przed jedzeniem.

Herbaty ziołowe o. Grzegorza Sroki

Mieszanka przy owrzodzeniu żołądka:

1. Ziele bylicy bożego drzewka – 100 g
2. Koszyczki rumianku – 100 g
3. Kwiat lipy – 100 g
4. Ziele drapacza lekarskiego – 50 g
5. Ziele dziurawca – 50 g
6. Ziele krwawnika – 50 g
7. Korzeń prawoślazu – 50 g
8. Liść babki lancetowatej – 50 g
9. Kwiat nagietka – 50 g

Zioła wymieszać i zaparzyć w proporcji: dwie łyżki ziół zalać dwoma szklankami wrzątku, przykryć i postawić w cieple miejsce na 30 minut. Po przestudzeniu przecedzić i pić 2 razy dziennie po szklance między posiłkami.

Herbata z nagietka

Herbata z płatków kwiatu nagietka pomarańczowego działa leczniczo przy wszelkiego rodzaju dolegliwościach uczuleniowych. Jest więc idealnym lekiem w chorobie wrzodowej spowodowanej uczuleniem na niektóre składniki pokarmowe. Sposób stosowania: jedną łyżkę wysuszonych płatków kwiatu nagietka zalać jedną szklanką wrzątku, przykryć i odstawić w ciepłe miejsce na 30 minut. Następnie przecedzić i popijać między posiłkami w ciągu dnia.

Zioła mogące pomóc

Na choroby wrzodowe można polecić lekkie herbaty z dziurawca, pokrzywy, krwawnika, rumianku, ogórecznika, liści poziomki, truskawki, maliny, jeżyny, czarnej porzeczki oraz wywary z warzyw do picia ? bez mięsa i bez soli. W prawie wszystkich chorobach przewodu pokarmowego pomocne okazują się czarne jagody pod każdą postacią: świeże, suszone i zaprawiane w słojach.

Sok z kapusty lub ziemniaków

Spora grupa chorych uzyskała znaczną poprawę zdrowia dzięki piciu soku ze świeżej kapusty lub ziemniaków. Leczenie takie najlepiej zastosować jesienią, kiedy warzywa posiadają pełną wartość leczniczą i odżywczą. Metoda leczenia sokiem z ziemniaków: obrane ziemniaki utrzeć na plastikowej tarce, lub przepuścić przez sokowirówkę i pić świeży sok cztery razy dziennie między posiłkami po 1/2 szklanki z dodatkiem łyżeczki miodu, niewielkiej ilości soku z marchwi lub cytryny. Kuracja powinna trwać 4 tygodnie.

Irena Gumowska w publikacji „Bądź zdrów – smacznego” pisze o kuracji wrzodowców kapustą przez dr Garnetta Cheneya z USA. Lekarz ten podawał ochotnikom 5 razy dziennie napój złożony z 10 – 20 dag soku z kapusty i 5 dag soku z selera. Większość wyzdrowiała po 6 – 9 dniach, podczas gdy klasyczne leczenie trwa 6 tygodni. Gumowska zaleca, aby w celach leczniczych wycisnąć sok z główki kapusty o ciężarze około 1 kg. Można ten sok uzyskać w sokowirówce, można kapustę zmiksować i przetrzeć przez sito. A tego soku – w dawkach leczniczych – należy pić 5 szklanek dziennie, w mniej więcej równych odstępach czasu. Uwaga! Pić sok z kapusty świeżej nie kiszonej. Przedstawione kuracje surowcami roślinnymi mogą być powtarzane zależnie od potrzeb, bez szkody dla organizmu, jednak pod warunkiem, że rośliny rosły na nawozach naturalnych, bez oprysków preparatami chemicznymi i nie zepsuły się w czasie przechowywania.

Olejek rokitnikowy

Olej rokitnikowy wytwarzany jest z owoców ananasa syberyjskiego. Działa jak naturalny antybiotyk, niszczy bakterie, w tym Helicobacter pyroli, osłabia działanie kwasów żołądkowych, przyspiesza regenerację tkanek, a w procesie gojenia nie powstają blizny, które mogłyby przeszkadzać w przechodzeniu pokarmu do jelit. Olejek rokitnikowy uszczelnia naczynia krwionośne, likwidując wewnętrzne krwawienia, blokuje rozwój arteriosklerozy. Może być używany w stanach zapalnych żołądka, dwunastnicy, jelita grubego, błon śluzowych, a także gardła, zatok nosowych, narządów rodnych. Uniemożliwia rozwój gronkowca złocistego, paciorkowca, leczy zakażenia i uzupełnia braki witamin i minerałów, przede wszystkim wit. C. Zabezpiecza organizm przed powstawaniem nowotworów układu trawiennego. Osoby, które nie chorują na wrzody, ale są nimi zagrożone, powinny pić olejek profilaktycznie. Istniejący wrzód żołądka czy dwunastnicy można wyleczyć odpowiednim postępowaniem medycznym, ale chorobę wrzodową, zakodowaną w komputerze mózgowym, człowiek musi zwalczyć sam, poprzez odpowiednio uregulowany codzienny tryb życia – bez nałogów i bez stresów – w harmonijnej zgodzie z otoczeniem.

Zobacz też:

Rotawirusy czyli grypa żołądkowa







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Cezary Kruk

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • sok z kapusty na wrzody
  • sok z ziemniaka na helikobakter
  • tabletki z sokiem z kapusty
  • Sok z ziemniaka na wrzody
  • sok z ziemniaka na helicobacter
  • sok z kapusty na wrzody żołądka
  • sok z kapusty na helikobakter
  • sok z białej kapusty forum
  • sok z surowego ziemniaka na helicobacter
  • nagietek na bakterie w zoladku

Wszystko o bólach brzucha

Zróżnicowanie bólów brzucha




O przyczynach bólów brzucha zostały napisane setki książek, a ludzie i tak potrafią chorować po swojemu. Trudno, a niekiedy niemożliwe jest na podstawie tylko objawów rozpoznać, co jest przyczyną niedomagania u konkretnego chorego. Co gorsza, symptomy chorobowe bywają bardzo zwodzące, nawet dla doświadczonego medyka, cóż dopiero dla laika. Poniżej w formie skrótowej zapoznasz się ze zróżnicowaniem bólów brzucha, choć zadanie jest bardzo trudne. Należy pamiętać, że przedstawione informacje pomogą wstępnie rozpoznać z czym ma się „prawdopodobnie” do czynienia. Nie zastąpi to jednak w większości przypadków badania lekarskiego, na które trzeba się zdecydować w razie jakichkolwiek wątpliwości.

Do objawów towarzyszących bólowi brzucha, które wymagają koniecznie konsultacji lekarskiej, należą:

– wymioty krwią lub treścią podobną do fusów po kawie.
– podejrzenie, iż bóle brzucha mają swą przyczynę w sercu.
– obecność krwi w stolcu lub stolce o kolorze smoły.
– towarzyszący bólowi nietypowy wygląd stolca, np.: gdy jest cienki, długi.
– towarzysząca bólowi znaczna utrata wagi ciała w stosunkowo krótkim czasie.
– sytuacje, gdy bólowi towarzyszą zmiany koloru skóry (żółta, blada)

Dla uproszczenia brzuch podzielono na 9 części i przypisano do tych części przypuszczalne przyczyny bólu. Zapoznasz się też z postępowaniem w poszczególnych typach bólu z uwzględnieniem koncepcji terapeutycznych Centrum Ziołolecznictwa Ojca Grzegorza.

Prawe podżebrze

Bóle pęcherzyka żółciowego – Ból pojawia się w przypadku kamicy żółciowej. Nasila się najczęściej po jedzeniu pokarmów wzdymających. Oprócz bólu samoistnego chory może mieć silny ból przy wstrząsaniu okolicy bolesnej (opukiwaniu). Należy zaznaczyć, że tylko 20% przypadków kamicy żółciowej powoduje dolegliwości bólowe. U pozostałych, czyli ok. 80% osób, które mają zdiagnozowaną kamicę w pęcherzyku żółciowym, nie występują żadne silne bóle, a tylko niewielki dyskomfort po jedzeniu pokarmów ciężkostrawnych.

Postępowanie – Podstawowym lekiem w kamicy jest Gastrobonisol zażywany 2 -3 razy dziennie po 1 łyżeczce przed posiłkiem. W zastępstwie można zalecić stosowanie preparatów w kapsułkach: Gastrobon i Hepatobon. Stosowanie ziół w schorzeniu pęcherzyka żółciowego jest przeciwwskazane wtedy, kiedy chory ma ostry atak kolki żółciowej spowodowany utkwieniem złogu w przewodach żółciowych – w takim przypadku zaleca się leki rozkurczowe i konieczna jest konsultacja lekarska. W większości przypadków dolegliwości te są jednak mało nasilone, występuje tylko swego rodzaju dyskomfort w jamie brzusznej i wtedy jak najbardziej zioła sprawdzają się bardzo dobrze. Zioła nadają się także do leczenia stanów po wycięciu pęcherzyka żółciowego, np. Gastrobonisol l łyżeczka 2 razy dziennie przed posiłkiem, zwłaszcza ciężkostrawnym. Skutkuje on zwiększenie wydzielania się żółci tuż przed tym, jak pokarm dojdzie do dwunastnicy, czyli zastępuje niejako funkcjonowanie pęcherzyka żółciowego – który jest dozownikiem żółci.

Bóle wątroby – Bóle mają raczej charakter tępy, niekiedy można wyczuć leżąc na wznak powiększoną krawędź wątroby, która niejako wystaje spod prawego łuku żebrowego. Przyczyny mogą być wielorakie np. zapalenie wątroby, guz wątroby, niewydolność krążenia.

Postępowanie – Jeżeli pacjent spostrzeże pojawienie się powiększenia wątroby, za każdym razem wymaga to konsultacji lekarskiej. Jednakże jeżeli chory ma problemy z wątrobą od dłuższego czasu, to powinien wiedzieć, że wspomagająco i osłaniająco na pracę wątroby wpływa Hepatobon 2 – 3 razy dziennie l kapsułka oraz Apibon.

Nadbrzusze

Refluks żołądkowo – przełykowy – Jest to dolegliwość spowodowana przedostawaniem się kwaśnej treści żołądka do przełyku na skutek zbyt słabego zwieracza dolnego przełyku – bólowi towarzyszy uczucie zgagi, które promieniuje do góry, niekiedy aż do gardła.

Postępowanie – W przypadku ostrego stanu zapalnego, znacznie nasilonej zgagi wstępnie zażywa się zioła o działaniu przeciwzapalnym i osłaniającym, np. napar z ziół Gastrobonisan 2 – 3 razy dziennie. W miarę poprawy stanu stosujemy dodatkowo krople Gastrobonisol (rozpuszczone w naparze z Gastrobisanu) lub kapsułki Gastrobon. W przypadku zgagi wynikłej z przejedzenia lub błędu dietetycznego dobrze sprawdzają się l – 2 łyżeczki Gastrobonisolu rozpuszczone w 1/4 szklanki wody.

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy – Wrzód żołądka objawia się w taki sposób, że bóle pojawiają się krótko po posiłkach, zwłaszcza po posiłkach drażniących, np. kawa, alkohol. Wrzód dwunastnicy – bóle odczuwane są na czczo, w nocy, poprawa następuje po posiłku.

Postępowanie – Jeżeli chory podejrzewa chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy, a do tej pory nie miał jej stwierdzonej, powinien skonsultować się z lekarzem. Zwłaszcza gdy towarzyszą temu wymioty, a bezwzględnie gdy wymioty mają wygląd fusów z kawy lub gdy stolec ma kolor czarny. Jeżeli pacjent od lat ma przewlekłą chorobę wrzodową, i zwykle odczuwa dolegliwości w okresie wiosny i jesieni, dobrze jest stosować napar z ziół Gastrobonisan i kapsułki Apibon.

Zapalenie błony śluzowej żołądka – W zależności od zaawansowania mogą występować wymioty (nawet krwawe), ostre bóle i biegunki – przy stanie ostrym. Przy przewlekłym zapaleniu występuje uczucie dyskomfortu, nudności i wzdęcia.

Postępowanie – W stanie ostrym, np. przy tzw. zatruciu pokarmowym, na początku należy pić napar z mieszanki Gastrobonisan (napar z 3 – 4 saszetek na dzień), w 3 – 4 dniu do ciepłego naparu można dodać 1/2 łyżeczki kropli Gastrobonisol 2 – 3 razy dziennie.

Zapalenie trzustki – Ból bywa czasami bardzo ostry, wymuszający leżenie w pozycji skurczonej, promieniujący do pleców. Nasilenie dolegliwości po pokarmach, zwłaszcza po alkoholu (często przyczyną ostrego zapalenia trzustki jest alkohol), możliwe wystąpienie gorączki.

Postępowanie – W stanie ostrym leczenie tylko i wyłącznie przez lekarza. W przewlekłym stanie zapalnym trzustki, który charakteryzuje się też niewydolnością jej funkcji, pomocny może okazać się Hepatobon 1 – 3 razy dziennie 1 kapsułka przed jedzeniem.

Lewe podżebrze

Powiększenie śledziony – Objawy to uczucie pełności. Dolegliwości występują najczęściej w chorobach hematologicznych i nowotworowych.

Postępowanie – Bezwzględnie należy zbadać morfologię krwi z rozmazem i udać się do lekarza.

Kolka nerkowa – Bóle raczej w okolicy lędźwiowej z promieniowaniem do okolicy pachwinowej zarówno z prawej jak i z lewej strony. Ból występuje przy oddawaniu moczu, niekiedy mocz ma barwę czerwoną. Bardzo silna bolesność nawet przy lekkim uderzeniu w okolicę lędźwiową, często gorączka.

Postępowanie – Kolkę nerkową nie należy mylić z bólami odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Czasami objawy są bardzo podobne. Decydujące znaczenie może mieć badanie ogólne moczu, ewentualnie badanie USG dróg moczowych. W przypadku kolki nerkowej pomocne będzie przyjmowanie Nefrobonisolu 3 razy dziennie 1 łyżeczka lub naparu z ziół Nefrobonisan 3 razy dziennie szklanka naparu z 1 saszetki. Do leków ziołowych korzystnie jest dołączyć kapsułki Urobon – 3 razy dziennie 2 kapsułki. Po ustąpieniu ostrego ataku kolki stosować okresowo jako profilaktykę l raz dziennie napar z 1 saszetki Nefrobonisanu lub 1 łyżeczkę Nefrobonisolu rozpuszczoną w 1 szklance wody. Leki te można łączyć z preparatem Urobon – 1 raz dziennie 2 kapsułki.

Śródbrzusze

Zapalenie wyrostka robaczkowego – Ból z tendencjami do promieniowania w prawą okolicę pachwinową, bolesność uciskowa w prawej okolicy pachwinowej, możliwa gorączka, suchy język, pogorszenie przy chodzeniu, poprawa przy zgięciu nogi prawej.

Postępowanie – Stan wymaga pilnej interwencji chirurgicznej.

Zespół jelita drażliwego – Ból, a raczej dyskomfort najczęściej w lewym śródbrzuszu i lewej okolicy pachwinowej – mało specyficzne objawy. Wrażenie skurczów brzucha, naprzemiennie biegunki i zaparcia, wzdęcia, dolegliwości często rano, bardzo rzadko nocą, nasilające się na skutek stresu. Poprawa po wypróżnieniu. Dolegliwość ludzi młodych, częściej kobiet.

Postępowanie – Wykreślenie z diety produktów żywnościowych prowokujących objawy choroby. Z leków ziołowych najczęściej przyjmuje się Gastrobonisol 2 – 3 razy dziennie l łyżeczka. W przypadku zaparć towarzyszących zespołowi jelita drażliwego należy stosować 2 – 3 łyżeczki Regulobonu rozpuszczonego w wodzie lub w soku l raz dziennie. Z racji, że choroba ma najczęściej tło emocjonalne, korzystne jest stosowanie środków pozytywnie wpływających na stan emocji. Jeżeli u pacjentki dominują nastroje depresyjne zalecany jest Depribon l raz dziennie l kapsułka. Jeżeli natomiast przyczyny są nerwicowe Nerwobon 2 razy dziennie l kapsułka lub Nerwobonisol 2 razy dziennie 1 łyżeczka.

Lewa okolica pachwinowa

Zapalenie jelit – Bóle mogą być usytuowane w całej jamie brzusznej. Z bólem występuje często biegunka, niekiedy gorączka, w stolcach może pojawić się domieszka śluzu i krwi.

Postępowanie – Choroba wymaga konsultacji lekarskiej – w przypadkach mniej nasilonych lub przewlekłych pomocny może okazać się napar z ziół Gastrobonisan oraz kapsułek Apibon 3 raz dziennie po l kapsułce przed posiłkiem.

Podbrzusze

Zapalenie pęcherzyka moczowego – Częste i bolesne oddawanie moczu z towarzyszącą gorączką.

Postępowanie – Napar z Nefrobonisanu lub krople Nefrobonisol 3 razy dziennie + Urobon 3 razy dziennie po 2 kapsułki. W przypadku poprawy stanu zdrowia zmniejszyć dawkowanie do 2, następnie do l kapsułki w ciągu dnia.

Zapalenie jajników i/lub jajowodów – Dolegliwości od uczucia dyskomfortu przy niewielkim stanie zapalnym, do silnego bólu promieniującego do okolic pachwinowych. Bolesność uciskowa. Zależność bólu od fazy cyklu miesięcznego (czasami towarzyszące upławy).

Postępowanie – Niezbędna wizyta u ginekologa. Z ziół pomocny bywa czasami Apibon – połączenie pyłku pszczelego i propolisu 3 razy dziennie po l kapsułce. Częstą przyczyną dyskomfortu jamy brzusznej, usytuowanego w całej jamie brzusznej są pasożyty jelitowe. Na dolegliwość tą cierpią najczęściej dzieci w wieku przedszkolnym. W przypadku niektórych pasożytów jelitowych, jak np. owsiki, zaleca się leczenie całej rodziny, zwłaszcza rodzeństwa. Pomocne w tym problemie jest stosowanie 2 preparatów. Przede wszystkim syropu Vernikabon, który zalecamy 2 razy dziennie 2 łyżeczki u dorosłych, 2 razy dziennie l łyżeczka u dzieci. Podaje się go przez l tydzień, następnie robi się jeden tydzień przerwy i ponownie stosuje przez siedem dni. Leczenie oczywiście można powtórzyć. Drugi stosowany w Centrum Ziołolecznictwa Ojca Grzegorza preparat to Alerbon – stosuje się go 3 razy dziennie po l kapsułce u dorosłych, 2 razy dziennie po l kapsułce u dzieci, przez około jeden miesiąc.

Tak w skrócie wygląda diagnostyka przyczyn bólów brzucha. Podkreślić jednak należy, że przed rozpoczęciem leczenia należy zasięgnąć porady lekarskiej, gdyż niekiedy z wyglądu niepozorne schorzenie może okazać się poważną chorobą.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – lek. med. Krzysztof Blecha Centrum Ziołolecznictwa Ojca Grzegorza

Lek. med. Krzysztof Blecha – internista, specjalista rehabilitacji medycznej. Specjalizuje się również w terapii manualnej, akupunkturze, homeopatii i ziołolecznictwie. Od 20 lat przyjmuje chorych w Centrum Ziołolecznictwa Ojca Grzegorza Sroki w Rychwaldzie w klasztorze o. Franciszkanów, w Żywcu na ul. Sempołowskiej 2 i w Bielsku Białej na ul. Karpackiej 46. Kontakt tel. 33 8618621 i 33 86156 20.







Podobne wpisy:

Dokuczliwe wzdęcia brzucha

Podstawowe zasady łączenia pokarmów

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • gastrobonisan refluks
  • zioła na wyrostek robaczkowy
  • wyrostek robaczkowy leczenie domowe
  • gastrobonisol na refluks
  • vernikabon opinie forum
  • nefrobonisan jak długo
  • alerbon na pasożyty
  • Alerbon na refluks
  • gastrobonisol wlasciwosci
  • naturalne leczenie wyrostka robaczkowego