Category Archives: Zioła

Mak polny

Mak polny – Papaver rhoeas L




Mak polny jest rośliną jednoroczną, niekiedy 2-letnią z rodziny Makowatych, pochodzącą najprawdopodobniej ze obszarów śródziemnomorskich. Obecnie spotykana dziko w wielu krajach europejskich. W Polsce występuje powszechnie na nizinach i w strefie podgórskiej jako chwast na polach uprawnych i na ugorach. Mak wydaje łodygi rozgałęzione, o wysokości do 90 cm, odstająco owłosione. Liście pojedynczo lub podwójnie pierzasto podzielone lub wrębne, o odcinkach wydłużonych lub lancetowatych, ząbkowanych, owłosione. Kwiaty duże, promieniste, o płatkach okrągławych, 2 do 4,5 cm długich, purpurowo lub brudnoczerwonych, w nasadzie zwykle z czarną plamą.

Surowiec

Na cele lecznicze pozyskuje się od maja do sierpnia płatki rozkwitających kwiatów maku polnego, delikatnie, unikając gniecenia lub załamywania ich w palcach. Suszymy szybko, rozłożone pojedynczą warstwą w miejscach zacienionych i przewiewnych lub w suszarniach ogrzewanych do temp. 30°C. Podczas suszenia płatki zmieniają kolor z czerwonego na różowofioletowy. Załamane w czasie zrywania, ciemnieją podczas suszenia i nie nadają się do użytku. Trzeba je odrzucić. Surowcem jest kwiat maku polnego – Flos Rhoeados. Przechowuje się go w miejscu suchym, szczelnie opakowany i chroni od światła.

Podstawowe związki czynne

Podstawowy związek w kwiecie maku polnego to alkaloid readyna o budowie odmiennej od szkieletu typowych alkaloidów izochinolinowych, należy do tzw. papawerubin. Ponadto zawiera alkaloidy izochinolinowe, antocyjany, kwasy organiczne, fitosterol, do 10% związków śluzowych i sole mineralne.

Działanie

Stosowany u dzieci, młodzieży i u ludzi starszych skutkuje przejściowym uspokojeniem, niekiedy sennością. Surowiec działa słabo powlekająco na błony śluzowe górnych dróg oddechowych, zmniejsza stany ich podrażnienia, pobudza fizjologiczne ruchy nabłonka rzęskowego i poprawia odkrztuszanie. Równocześnie hamuje nadmierne odruchy kaszlowe. Napar lub odwar z kwiatów maku polnego stosowany zewnętrznie zmniejsza stany zapalne błon śluzowych i skóry. Nie można przekraczać zalecanych dawek, ponieważ może to wywołać nudności lub senność.

Zastosowanie

Odwary z kwiatów maku polnego przyjmuje się wewnętrznie w nieżytach jamy ustnej i gardła, w uciążliwym suchym kaszlu z niewielką wydzieliną oraz w bólu gardła i chrypce. Dobre w skutku jest łączenie z innymi surowcami wykrztuśnymi, jak np. kwiat pierwiosnka. Odwary podaje się również jako środek uspokajający w nadmiernej pobudliwości i bezsenności spowodowanej m.in. uporczywym kaszlem, głównie u dzieci i ludzi w wieku podeszłym. Zewnętrznie odwary z maku polnego używamy do płukania w zapaleniu jamy ustnej, dziąseł i gardła, do irygacji w stanach zapalnych pochwy oraz do przymoczek w zapaleniu powiek i spojówek.

Przetwory z kwiatu maku polnego

Odwar z kwiatów maku polnego – Dwie łyżki kwiatów zalewamy jedną szklanką letniej wody. Ogrzewamy do wrzenia i gotujemy pod przykryciem 2 minuty. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy. Dorośli przyjmują po 1/4 szklanki, dzieci 1 do 2 łyżek 3 do 5 razy dziennie w uporczywym kaszlu. Dla dzieci wskazane jest dodanie na pół szklanki odwaru dwóch łyżek cukru lub miodu, aby uzyskać syrop. Dzieciom podawać 1 do 2 łyżeczek syropu 3 – 5 razy dziennie. Dla dorosłych korzystnie jest dodać równą ilość kwiatów pierwiosnka lub liści podbiału.

Odwar uspokajający – Mieszamy po 20 g kwiatów maku polnego i liści melisy. Zalewamy jedną łyżkę mieszanki jedną szklanką wrzącej wody i postawiamy pod przykryciem na parze na 15 do 20 minut. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy. Pijemy 1/4 szklanki 2 – 3 razy dziennie w problemach w zasypianiu i stanach po budzenia nerwowego.

Płukanka przeciwzapalna – Mieszamy po 20 g kwiatów maku polnego i kwiatów rumianku lub kwiatów krwawnika. Zalewamy jedną łyżkę mieszanki jedną szklanką wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 minut. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy. Używamy do płukania jamy ustnej i gardła, do przymoczek oraz irygacji.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • readyna alkaloid
  • nalewka z maku polnego
  • alkaloidy izochinolinowe
  • sok z platkow maku
  • kwiat maku wlasciwosci
  • suszone płatki maku
  • kwiat maku właściwości
  • jak ususzyc kwiaty maku
  • herbata z maku polnego
  • zioła mak polny płatki

Kozłek lekarski

Kozłek lekarski – Valeriana officinalis L




Powszechnie Kozłek lekarski nazywany jest walerianą. Bylina ta należy do rodziny Kozłkowa-tych, spotykana jest w lesistych i wilgotnych rejonach Europy, Azji Mniejszej, Zachodniej i Środkowej aż po Japonię. W naszym kraju rośnie w zawilgoconych zaroślach, a nawet na skałach całego kraju. Kozłek to zbiorowy gatunek, który obejmuje kilka odmian, różniących się wysokością łodygi oraz kształtem liści. W Polsce najpopularniejsza jest hodowlana odmiana kozłka szerokolistna – Valeriana officinalis L. o łodydze do 2 m wysokiej, listkach niezbyt licznych, eliptyczno lancetowatych. Inne odmiany kozłka to varietas media Koch o łodydze do 150 cm wysokiej i listkach dość licznych, lancetowatych oraz varietes tenuifolia Vahl. o łodydze do 70 cm wysokiej i listkach licznych, wąskolancetowatych lub równowąskich, najczęściej całobrzegich.

Ogól wymienionych wyżej odmian posiada łodygę silną, prosto wzniesioną, niegałęzistą, bruzdowaną, dołem nieco owłosioną, wyżej nagą. Liście dolne ogonkowe, górne siedzące, pierzastodzielne. Kwiaty drobne, o koronie 4-5 mm długiej, białawej lub bladoróżowej, bardzo liczne, zebrane w baldachokształtne kwiatostany na szczytach łodyg. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Owoce są bardzo drobne, nagie lub owłosione. Podziemna część kozłka to stożkowate kłącza, do 5 cm długie, oraz bardzo liczne walcowate korzenie do 3 mm grube, długości do 30 cm.

Surowiec

Na cele lecznicze pozyskujemy jesienią lub wiosną w maju przed kwitnieniem korzenie i kłącza, suszymy w suszarniach ogrzewanych w temp. do 35°C. Otrzymany surowiec to surowiec korzeń kozłka – Radix Valerianae lub kłącze kozłka Rhizoma Valerianae. Świeża roślina nie posiada aromatu. Charakterystycznego zapachu nabiera dopiero podczas suszenia.

Podstawowe związki czynne

W korzeniu kozłka wyodrębniono 0,5 – 2,0% olejku eterycznego, będącego mieszaniną terpenów, seskwiterpenów, pochodnych azulenowych i estrów z kwasami organicznymi, np. izowaleryloborneol. Są także w korzeniu alkaloidy terpenowe (np. walerynina, scynantyna, aktynidyna działająca pobudzająco na koty), związki trójterpenowe (np. walerozyd A), jak również wolne kwasy organiczne (np. kwas izowalerianowy, powstający z rozpadu związków estrowych podczas suszenia surowca, kwas chlorogenowy i kwas kawowy). Podstawowe związki czynne kozłka to trójestrowe połączenia zwane walepotriatami w ilości 0,1-0,9%. Są to trójestry polihydroksycyklopentanopyranu z kwasami izowalerianowym, octowym, izokapronowym i β-acetooksywalerianowym.

Działanie

Korzeń kozłka – Radix Valerianae to aktywne i skuteczne lekarstwo uspokajające i przeciwskurczowe, pod warunkiem, że jest właściwie przetworzony i stosownie dawkowany. Lepiej działają przetwory ze świeżego korzenia, a decydujący wpływ na jego działanie ma sposób i czas suszenia oraz przechowywania tego surowca. Efekt uspokajający kozłka polega na tłumieniu refleksów motorycznych i psychicznych w ośrodkowym układzie nerwowym. Zmniejszenie wrażliwości ośrodków mózgowych oraz zmniejszenie pobudzenia ruchowego wymaga trochę większych dawek leków z kozłka, niż uzyskanie działania rozkurczającego. Działanie rozkurczowe korzeni kozłka obejmuje mięśnie gładkie, przede wszystkim przewodu pokarmowego, a w niedużym stopniu ścian naczyń krwionośnych.

Działanie wiatropędne jest ściśle powiązane z efektem rozkurczowym oraz zwiększonym wydzielaniem soków trawiennych, szczególnie gdy powodem dolegliwości był stan nerwowy pacjenta. Obserwuje się też słabe działanie przeciwcukrzycowe z jednoczesnym zmniejszeniem częstotliwości wydalania moczu i osłabieniem uczucia pragnienia. Mało znane jest także działanie przeciw robaczycowe na owsiki i glisty jelitowe, jak również działanie zewnętrzne na skórę głowy przy łupieżu i łojotoku, w niektórych dermatozach, a nawet stanach zapalnych oczu. W proponowanych niżej dawkach przetworów z korzenia waleriany nie zauważono objawów toksycznych.

Zastosowanie

Przetwory z korzeni kozika mają duże zastosowanie w stanach pobudzenia nerwowego, spowodowanych czynnikami zewnętrznymi i są bardzo często przepisywane w różnych dolegliwościach jako jeden z istotnych środków łagodnie uspokajających. Przetwory z kozika doprowadzają do stanu odprężenia psychicznego u ludzi mających problem z zasypianiem. Korzeń kozłka wchodzi w skład różnych specyfików np. mieszanka ziołowa Nervosan, granulat Nervogran oraz specyfiki Neospasmina, Passispasmina i Nervosol o działaniu uspokajającym. Leki z kozłka stosuje się również w niektórych chorobach spowodowanych zaburzeniami czynnościowymi, jak przyspieszone bicie serca na tle nerwowym, ból głowy, pulsowanie w skroniach, a nawet lekkie zawroty głowy i zaburzenia naczynioruchowe. Kozłek jest składnikiem mieszanki ziołowej Cardiosan, poprawiającej czynność serca i układu krążenia.

Równoczesne stosowanie wyciągu z korzeni kozłka i barbituranów w padaczce umożliwia zmniejszenie dawki tych ostatnich i zmniejszenie ich ubocznego działania. Większe znaczenie ma przyjmowanie kozłka w napadach padaczkowych częściowych, przebiegających bez utraty świadomości (np. drganie policzków, zawroty głowy, upośledzenie mowy, wzroku lub słuchu) jako leczenie skojarzone z odpowiednimi preparatami syntetycznymi.

Działanie rozkurczowe kozłka wykorzystuje się, używając odpowiednie przetwory w stanach skurczowych żołądka i jelit przy nerwicach wegetatywnych. Stosuje się je również w okresie przekwitania u kobiet, a częściowo też u mężczyzn, przede wszystkim kiedy przetwory z kozłka są odpowiednio łączone z innymi preparatami roślinnymi. Olejek eteryczny z korzeni kozłka jest bardzo mało dziś stosowany w lecznictwie. Jest składnikiem doustnych preparatów działających uspokajająco i wzmacniająco, jak spirytus z arcydzięgla złożony – Spiritus Angelicae compositus oraz preparatów zewnętrznych do wcierań kojących i przeciwskurczowych.

Przetwory z korzeni kozłka posiadają zróżnicowaną wartość leczniczą zależnie od tego, czy są to wyciągi alkoholowe, czy wodne, gdyż główne składniki czynne, jak olejek eteryczny i walepotriaty rozpuszczają się lepiej w alkoholu, aniżeli w wodzie.

Przetwory z kozłka lekarskiego


Napar z korzeni kozłka – Jedną łyżkę rozdrobnionych korzeni zalewamy 1.5 szklanki wrzącej wody i postawiamy pod przykryciem nad parą na 30 minut. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy. Pijemy ¼ – 1/3 szklanki 2 do 3 razy dziennie po posiłkach jako środek uspokajający i rozkurczowy. Jako środek wiatropędny dla starszych dzieci i młodzieży oraz osób starszych podajemy 2 do 3 razy dziennie 1 – 2 łyżki stołowe po posiłku.

Przeciw owsikom i glistom jelitowym u dzieci stosować doodbytniczo około 1 szklanki naparu z kozłka. W przypadku łupieżu i łojotoku nacieramy owłosioną skórę głowy tymże naparem, zawiązujemy ręcznikiem na 20 do 30 minut, następnie wycieramy włosy do sucha. Zabieg wykonujemy 1 – 2 razy w ciągu 7 dni. W zapaleniu spojówek przemywamy brzegi powiek wacikiem zwilżonym naparem. Przemywanie powtarzamy kilkakrotnie w ciągu dnia.

Intrakt ze świeżych korzeni kozłka, Intractum Valerianae – Posiada silniejsze działanie od nalewki. Dorosłym zaleca się doustnie 30 do 60 kropli w kieliszku wody 2 do 4 razy dziennie, w celu zmniejszenia niepokoju, napięcia i strachu oraz agresywności. Pomocniczo przyjmować w napadach padaczkowych częściowych po 1/3 do pół łyżeczki w kieliszku wody kilka razy dziennie pomiędzy posiłkami.

Nalewka kozłkowa, Tinctura Valerianae – Dorośli stosować doustnie 20 do 60 kropli w kieliszku wody kilka razy dziennie po posiłkach w stanach nerwowych i nerwicy wegetatywnej. Pomocniczo w stanach padaczkowych bez utraty przytomności po pół do 1 łyżeczki nalewki w 1/4 szklanki wody dwa razy dziennie po jedzeniu.

Nalewka kozłkowa na eterze, Tinctura Valerianae aetherea – Dorośli doustnie 20 do 40 kropli w kieliszku wody po posiłku jako środek uspokajający i rozkurczowy. Działa ośrodkowo silniej od poprzedniej.

Napój uspokajający z walerianą – 60 kropli tj. około 1/3 łyżeczki nalewki kozłkowej dodajemy do szklanki gorącego mleka osłodzonego jedną łyżką miodu. Mieszamy i wypijamy na godzinę przed pójściem spać jako środek uspokajający i przywracający spokojny, głęboki sen.

Nervogran – Dorośli doustnie 3 razy dziennie po łyżeczce granulatu po posiłku, popijanego 1/4 szklanki ciepłej wody lub wody z sokiem w nerwicach wszwlakiego pochodzenia, pobudzeniu nerwowym i trudnościach w zasypianiu.

Wino walerianowe – Do butelki wina gronowego wlewamy 15 g nalewki lub intraktu z korzenia waleriany, dodajemy jedną łyżeczkę do herbaty liści melisy i ziela dziurawca i pozostawiamy dwa tygodnie, często wstrząsając. Przecedzamy i pijemy po łyżce stołowej 1 do 2 razy dziennie, korzystnie na godzinę przed snem, jako środek ogólnie uspokajający. W przypadku nadmiernej pobudliwości płciowej przygotować wino, dodając szyszek chmielowych zamiast ziela dziurawca. Dawki jak wyżej.

Zioła rozkurczowe – Mieszamy równe ilości rozdrobnionych korzeni kozłka, szyszek chmielowych, ziela macierzanki, owoców kopru włoskiego i ziela dziurawca. Zalewamy 1.5 – 2 łyżki ziół w termosie dwoma szklankami wrzącej wody i po zamknięciu odstawiamy na 1 godzinę. Pijemy pół szklanki trzy razy dziennie po posiłku w nerwicy wegetatywnej z zaburzeniami żołądkowo – jelitowymi. Jeżeli objawami nerwicy są zaburzenia sercowo – naczyniowe, to zamiast ziela macierzanki dodajemy taką samą ilość mieszaniny kwiatów głogu i owoców głogu. Dalej postępujemy jak poprzednio.

Zioła sedatywne – Mieszamy równe ilości rozdrobnionego korzenia kozłka, ziela serdecznika, liści mięty, liści szałwii oraz liści melisy. Zalewamy 1.5 łyżki ziół w termosie dwoma szklankami wrzącej wody. Zamykamy termos i zostawiamy na 1 godz. Pijemy 2/3 szklanki dwa razy dziennie po posiłkach w stanach pobudzenia nerwowego i bezsenności.

Nervosan – dwie łyżki ziół zalewamy dwoma szklankami wrzącej wody, nakrywamy i postawiamy nad parą na 20 minut. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy po 2/3 szklanki po śniadaniu i wieczorem na godzinę przed snem w stanach pobudzenia nerwowego i bezsenności.

Plantival – Płyn i drażetki mające w swym składzie wyciągi z 4 ziół. Używa się w stanach nerwicowych i napięcia nerwowego. Płyn 3 razy dziennie po 20 kropli na cukier lub wodę, bądź 1 – 2 drażetki 2 – 3 razy dziennie.

Valmane – Drażetki zawierające mieszaninę walepotriatów. Używa się w celu regulowania psychicznych i ruchowych zaburzeń nerwowych, przede wszystkim u dzieci i osób starszych. Dawki 1 – 2 drażetki trzy razy dziennie w ciągu 3 – 4 tygodni. Dzieciom stosownie mniej.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • nalewka z klacza kozlka lekarskiego
  • napar zkorzenia kozlka
  • klacze kozlka
  • valerianae radix działanie
  • nalewka z kozłka lekarskiego
  • kozik lekarski klacza sok
  • kozłek lekarski nalewki
  • kozlek napar
  • kozlek lekarski na padaczke czesciowa
  • korzen kozlka doodbytniczo

Cytryniec chiński

Cytryniec chiński – Schisandra chinensis




Cytryniec chiński to silny środek stymulujący ośrodkowy układ nerwowy i wzmacniającym organizm stosowany przy przemęczeniu, wyczerpaniu organizmu, braku ochoty do pracy fizycznej lub umysłowej, niedokrwistości, chorobach nerwowych i psychicznych objawiających się apatią, niedoborem sił i energii. Cytryniec pobudza pracę serca i płuc, tonizuje układ nerwowy, poprawia odporność na stres, wzmacnia wzrok. Poprawia krążenie krwi, przemianę materii, zmniejsza poziom cukru we krwi u diabetyków.

Bywa pomocny przy ostrych i przewlekłych dolegliwościach dróg oddechowych, układu pokarmowego i nerek, poprawia pracę wątroby oraz nadnerczy. Jest skuteczny zwłaszcza w przypadkach, kiedy niezbędne jest uaktywnienie wszystkich sił organizmu dla osiągnięcia najlepszego efektu – zarówno w zdrowiu jak i chorobie. Ta wartościowa roślina jest wspaniałym zamiennikiem dla kawy czy pobudzających napojów z puszek.

Owoc pięciu smaków

Chińczycy cytryńca nazywają wu – wei – zi czyli owoc pięciu smaków, bo rozgryzając owoc wyczuwamy z początku smak kwaśny, następnie żywiczny aromat i gorycz, później słodycz, a na końcu smak słonawy. Poprzez te pięć smaków wpływa na pracę 5 organów yin: wątroby, nerek, serca, płuc i śledziony. Cytryniec był tak ceniony w dawnych Chinach, że dostarczano go w dużych ilościach jako daninę dla chińskich cesarzy.

W chińskiej i koreańskiej medycynie owoce i nasiona cytryńca jako odwary i napary używa się w leczeniu chorób płuc, niedokrwistości, osłabienia pamięci, jak również czerwonki i chorób psychicznych. Jako specyfik tonizujący stosuje się dla poprawienia witalności, siły, wytrzymałości i energii, jak również dla poprawienia nastroju, uspokojenia umysłu i serca, wydłużenia życia. Nalewka z owoców działa żółciopędne, w medycynie Wschodu zalecana jest przy zapaleniu wątroby i pęcherzyka żółciowego.

Poprawia wytrzymałość

Ludzie Dalekiego Wschodu nigdy nie zapominali wziąć ze sobą w tajgę suszonych owoców cytryńca, poprawiających wytrzymałość i ostrość wzroku na długich polowaniach w trudnym terenie, pozwalających przez dłuższy czas obyć się bez pożywienia i wypoczynku. Dla zachowania sił wystarczy zjeść dziennie 0,5 – l g sproszkowanych nasion cytryńca, kilkanaście suszonych albo garść świeżych owoców. Na terenach wysokogórskich cytryniec wzmacnia zdolność do wysiłku. Rosyjscy alpiniści przed wspinaczką przyrządzają z pędów i liści cytryńca odwary wzmacniające siły, poprawiające refleks i koncentrację, pomagające zaadoptować się do mniejszej ilości tlenu w powietrzu i obniżonego ciśnienia atmosferycznego. Specyfiki z cytryńca zmniejszają wrażliwość ustroju na odmrożenia, ponieważ zwiększają odporność tkanek na niedobór tlenu.

Adaptogenne właściwości cytryńca

Adaptogenami nazywamy rośliny, które poprawiają odporność organizmu na stresy i traumatyczne przeżycia, zwiększają zdolność do wysiłku fizycznego oraz umysłowego, łagodzą stany lękowe, poprawiają samopoczucie. Razem z żeńszeniem i różeńcem cytryniec należy do roślin o typowym działaniu adaptogennym. Sportowcom pomaga zwiększyć wydolność organizmu, pozwalając na bardziej racjonalne wydatkowanie energii w mięśniach, jak również szybko odnawiać siły po wysiłku, hutnikom przebywać w wysokiej temperaturze, tkaczkom w hałaśliwej hali, alpinistom – z małą ilością tlenu w powietrzu i ekstremalnym chłodem, kierowcom zwiększa szybkość reakcji i bystrość nocnego widzenia, studentom – zdolność do uczenia się i zapamiętywania przyswajanego materiału.

Wzmacnia siły chorych po zabiegach chirurgicznych i rekonwalescentów po wyniszczających chorobach czy zatruciach. Zwiększa ciśnienie krwi, zmniejsza częstotliwość skurczów serca, zwiększając ich amplitudę. Poprawia syntezę białek w organizmie. Reguluje działalność układu nerwowego współczulnego i przywspółczulnego, pomagając w utrzymaniu wewnętrznej równowagi organizmu i odporności na skrajne warunki środowiska przy czym nie wyczerpuje, a stabilizuje układ nerwowy i układ odpornościowy.

Wyostrza wzrok

Cytryniec to doskonały środek tonizujący dla nerek, wątroby i płuc. Pobudza w wątrobie produkcję enzymów o działaniu odtruwającym organizm, biosyntezę białek oraz glikogenu. Używany jest w kompleksowym leczeniu chorych onkologicznie. Korzystnie wpływa na wzrok, słuch oraz sprawność umysłową. Hamuje zmiany zanikowe w układzie nerwowym. Medycyna chińska uważa, że środki poprawiające pracę wątroby pozytywnie wpływają na zmysł wzroku, a z kolei mocne nerki dają w pełni oddychać płucom. Badania naukowe wykazały, że cytryniec pomaga w adaptacji do ciemności oraz poprawia zdolność nocnego widzenia u 90% osób biorących udział w eksperymencie. Ekstrakt z nasion cytryńca wyostrza wzrok i rozszerza pole widzenia. Cytryniec przyjmowany codziennie przez 2 miesiące dzieciom z postępującą krótkowzrocznością i astygmatyzmem zapobiegał pogarszaniu się ich wzroku

Uprawa cytryńca

Cytryniec chiński to wijące pnącze pochodzące ze wschodnich terenów Rosji, centralnych Chin, Japonii i Korei, gdzie rośnie nad brzegami rzek i strumieni, wzdłuż leśnych dróg. Wspinając się po drzewach i krzewach często dorasta do 10 – 15 metrów wysokości. Liście i kora wydzielają urzekający aromat podobny w zapachu do cytryny. Białe pachnące kwiaty pojawiają się na początku czerwca, a jaskrawe pomarańczowo czerwone kuliste owoce o średnicy 5 – 10 mm zebrane w zwarte grona osiągają dojrzałość we wrześniu i październiku. W naszej strefie klimatycznej rośnie bez problemów i coraz częściej hodowany jest w ogrodach i na działkach jako ozdobne pnącze o wartościowych cechach leczniczych. Uprawa nie jest trudna, należy pamiętać, że jak większość pnączy lubi mieć „nogi w cieniu, a głowę w słońcu”, urodzajną glebę i sporo wilgoci. W szkółkach ogrodniczych można nabyć obupłciowe plenne odmiany wcześnie owocujące. Przyrost roczny pędów to około 1 – 1.5 metra.

Zbiór

Liście i pędy zbiera się w miarę potrzeby, a na zapas do suszenia w czasie przycinania mocno rosnących pędów. Owoce pozyskujemy w miarę ich dojrzewania, od września do początków mrozów. Suszymy owoce rozłożone cienką warstwą najpierw w ciągu 2 – 3 dni na powietrzu, później dosuszamy np. w piekarniku lub elektrycznej suszarce w temperaturze do 40 st. C. Przechowujemy dobrze wysuszone owoce w szczelnie zamkniętych szklanych pojemnikach w ciemnym miejscu, nawet przez kilka lat – będzie zapas na nieurodzajne sezony. W handlu można nabyć preparaty zawierające cytryniec, ale najpewniejsze są te wyhodowane przez nas samych.

Preparaty z cytryńca


Napar z pędów cytryńca – Jest popularnym dalekowschodnim napojem tonizującym. Należy ściąć jednoroczne zdrewniałe bezlistne pędy najlepiej przed zimą po pierwszych mrozach, związać je w pęczki lub zwoje i rozwiesić w temperaturze pokojowej. Odcinać pędy w miarę potrzeby. Na 1 szklankę naparu potrzebujemy pęd długości od 5 do 15 cm – długość pędu trzeba dobrać indywidualnie. Jeżeli nie zauważymy żadnego efektu oznacza to, że pęd był za krótki, jeżeli wystąpi nadmierne pobudzenie, przyspieszone bicie serca – pęd był za długi.

Przy odpowiednio dobranej długości pędu odczujemy przypływ energii fizycznej i psychicznej. Cytryniec w stosownej dawce nie wywołuje nadmiernej ekscytacji, jaka występuje po amfetaminie lub kofeinie. Pęd rośliny trzeba dokładnie rozdrobnić i zalać szklanką wrzącej wody. Można krótko zagotować i odstawić napar na 15 minut do naciągnięcia, obowiązkowo pod przykryciem, aby nie ulatniały się wartościowe aromatyczne składniki. W ten sam sposób robi się napary ze świeżych lub suszonych liści czy owoców.

Napar z owoców cytryńca – Jedną łyżkę świeżych lub 1 łyżeczkę suszonych owoców cytryńca zalewamy szklanką wrzącej wody. Odstawiamy na dwie godziny pod przykryciem do naciągnięcia. Pijemy po jednej szklance 2 – 3 razy dziennie przed jedzeniem. Korzystniej jest stosować preparaty z cytryńca w pierwszej połowie dnia, by uniknąć zbytniego pobudzenia przed snem.

Napar z liści cytryńca – Napar ten ma cytrynowy zapach i przygotowany jak herbata. Bierzemy 1/2 do 1 łyżeczki rozdrobnionych liści na szklankę wrzątku, parzymy pod przykryciem. Można pić codziennie zamiast zwykłej herbaty.

Odwar z liści i kory pędów cytryńca – Posiada dużo witamin i mikroelementów, jest bardzo smaczny. Należy zalać jedną łyżkę rozdrobnionego surowca szklanką wrzącej wody i gotować pod przykryciem przez
kilka minut. Stosować przy niedoborach witaminy C i w przeziębieniach.

Nalewka – Jedną część dojrzałych owoców zalewamy w szklanym słoju lub butelce 5 częściami 70 % alkoholu. Można też zrobić nalewkę na czerwonym winie. Szczelnie zamykamy, odstawiamy na co najmniej 10 dni w ciemne miejsce, wstrząsając od czasu do czasu słojem. Stosować nalewkę jako środek wzmacniający po 20 – 30 kropli rozcieńczonych wodą dwa razy dziennie: przed śniadaniem i obiadem. Przyjmować przez 3 – 4 tygodnie, następnie pozwalamy organizmowi odpocząć.

Nalewkę z owoców cytryńca stosuje się wewnętrznie przy trudno gojących się ranach i wrzodach. Mocniejszą w działaniu nalewkę przygotowuje się z samych nasion, które zostały po wytłoczeniu soku z owoców. Rosjanie preferują nasiona jako środek leczniczy, ponieważ uważają, że kwasy organiczne znajdujące się w miąższu owoców dezaktywują substancje czynne zawarte w nasionach. Nalewka z owoców lub nasion jest używana dla wzmocnienia wzroku, jak również w przypadku impotencji – podobnie jak świeże lub suszone owoce.

Świeże owoce – zjadamy po garści ok. 25 – 50 g dziennie przy niedociśnieniu, braku sił, różnych zatruciach, w przypadku depresji. Zbliżone działanie ma sok z owoców. Świeże owoce można wymieszać z miodem i posmarować grzankę. Miksując z wodą otrzymujemy orzeźwiający napój.

Suszone owoce – w całości lub w proszku spożywać po 0,5 g tj. 4 – 6 owoców 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem. Używane w celach leczniczych lub zamiast kawy. Jest to niezwykle wygodny środek – garść suszonych owoców wystarcza na długo. Pobudzający skutek następuje w ciągu 30 – 40 minut po spożyciu i trwa

Przeciwwskazania

Preparatów z cytryńca nie powinny stosować osoby cierpiące na nadciśnienie, bezsenność, nadmierne pobudzenie nerwowe oraz silne zaburzenia pracy serca. Kobiety w ciąży nie powinny stosować preparatów z cytryńca w dawkach leczniczych.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • cytryniec chiński przeciwwskazania
  • cytryniec chiński herbata z liści
  • cytryniec chiński liście
  • wzrok MEDYCYNA CHINSKA
  • cytryniec chiński nalewka
  • cytryniec chinski właściwości lecznicze
  • cytryniec chiński herbata
  • cytryniec chiński kiedy zbierać owoce
  • jak suszyć cytryniec chiński
  • liść cytryńca chińskiego

Gorczyca biała

Gorczyca biała – Sinapis alba L




Gorczyca biała jest rośliną jednoroczną z rodziny Krzyżowych, która pochodzi z Europy Południowej, teraz uprawiana w Europie Środkowej i Zachodniej oraz w Ameryce Północnej. W Polsce uprawa gorczycy białej skupiona jest przede wszystkim w Wielkopolsce i zachodniej części Małopolski. Czasami dziczeje, występując jako chwast. Gorczyca biała posiada łodygę rozgałęzioną, wysoką do 60 cm, szorstko owłosioną. Liście lirowato pierzasto dzielne, niemal gładkie. Kwiaty promieniste, żółte. Owocem gorczycy jest owłosiona łuszczyna ze zgiętym dziobkiem. Nasiona kuliste, mniej lub więcej żółte, średnicy 2-3 mm.

Surowiec

Do leczenia używa się dojrzałych nasion gorczycy białej – Semen Sinapis albae, które pochodzą z upraw rolnych. Można również siać gorczycę białą w ogródkach przydomowych i działkowych. Gorczycę należy przechowywać w suchym miejscu. Jest rośliną oleistą. Nasiona gorczycy zawierają olej o składzie podobnym do oleju rzepakowego. Wykorzystuje się je także do produkcji musztardy francuskiej oraz jako dodatek do wybranych marynat.

Podstawowe związki czynne

W nasionach gorczycy białej znajduje się 15-18% śluzu w skórce, w środku 22-35% oleju tłustego i do 2,5% glikozydu izosiarkocyjanianowego synalbiny, oprócz tego związki białkowe, aminy i sole mineralne.

Działanie

Nie rozdrobnione nasiona oraz wyciągi wodne gorczycy białej są typowym preparatem śluzowym. Stosowane doustnie tworzą warstwę ochronną na błonie śluzowej żołądka, zmniejszają stan zapalny i chronią przed podrażnieniem, łagodzą ból żołądka i uczucie pieczenia. Nasiona całości przyjęte w stosownej dawce, pęcznieją w przewodzie pokarmowym, spulchniają masy kałowe w jelicie grubym i doprowadzają do łagodnego przeczyszczenia. Rozdrobnione nasiona natomiast mają gorzkawo szczypiący smak, pobudzają nieznacznie wydzielanie soku żołądkowego i usprawniają trawienie.

Inaczej niż nasiona gorczycy czarnej nie podrażniają błony śluzowej przewodu pokarmowego. Do zastosowań zewnętrznych rozdrobnione nasiona gorczycy białej nie nadają się, ponieważ bardzo słabo podrażniają skórę i nie powodują zaczerwienienia ani uczucia gorąca lub pieczenia. Nasiona gorczycy białej, używane w zalecanych niżej dawkach, nie powodują objawów niepożądanych.

Zastosowanie

Wodny wyciąg z nasion gorczycy białej używa się w nieżycie żołądka i jelit, nadkwasocie, a wspomagająco w chorobie wrzodowej. Całe nasiona przyjmuje się w zaparciach atonicznych i otyłości, zaś nasiona rozdrobnione lub wyciąg wodny z nich – w skąpym wydzielaniu soku żołądkowego, braku łaknienia, niestrawności, wzdęciach, nieregularnych wypróżnieniach, a nawet w zaparciach. W medycynie ludowej używa się zewnętrznie całe nasiona gorczycy białej w bólach reumatycznych, nakładając na chore miejsca poduszeczki płócienne wypełnione nasionami.

Nasiona gorczycy w bólach reumatycznych

Zauważono niejednokrotnie korzystne działanie nasion w bólach reumatycznych, stawowych i mięśniowych. Nasiona wkładano w woreczki płócienne i przykładano na noc na miejsce bolące, lub noszono w ciągu dnia. Skuteczniejsze ma być używanie nasion bezpośrednio na skórę. Jeśli bóle są usytuowane w kończynach dolnych, to wkłada się stopy po kostki w nasiona, a jeśli ból jest w kończynach górnych, to wkłada się dłonie w nasionach.

Jeśli ból usytuowany jest w kręgosłupie, to należy położyć się na nasionach rozsypanych na prześcieradle. Stosuje się tę metodę 2 razy dziennie po 10 minut, powoli zwiększając ten czas do ½ godziny w ciągu 7 – 10 dni. Korzystne działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne ma polegać na unieszkodliwiania niekorzystnego promieniowania cieków wodnych przez nasiona. Zapas gorczycy zmieniać co 3 lata.

Leki z gorczycy białej


Przetwory z gorczycy białej

Odwar gorczycowy – Jedną łyżkę nasion całych zalewamy jedną szklanką letniej wody i ogrzewając powoli, gotujemy 5 minut. Pijemy razem z nasionami ¼ – 1/3 szklanki po posiłku jako lek śluzowy w nieżycie i zaparciu.

Macerat gorczycowy – 1.5 łyżki rozdrobnionych nasion zalewamy jedną szklanką letniej wody i pozostawiamy na noc do spęcznienia. Rano ogrzewamy i przecedzamy. Pijemy ¼ – 1/2 szklanki rano i wieczorem przed posiłkiem jako lek śluzowy i pobudzający wydzielanie soku żołądkowego oraz perystaltykę jelit.

Zawiesina gorczycowa – Wsypujemy pół łyżki rozdrobnionych nasion gorczycy białej do połowy szklanki letniej wody. Pijemy wieczorem po kolacji w zaparciach towarzyszących otyłości.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • gorczyca na przeczyszczenie
  • wodny wyciąg z gorczycy bialej
  • wodny wyciag z gorczycy
  • semen sinapis albae
  • jak zrobić wodny wyciąg z gorczycy
  • wyciąg z gorczycy białej
  • gorczyca na libido
  • gorczyca dawkowanie
  • gorczyca biała na cieki wodne
  • gorczyca biala w otylosci

Stosowanie miodu w leczeniu chorób wewnętrznych

Leczenie miodem dzieci




Miód jest bardzo wartościowym produktem w leczeniu zapalenia jelita cienkiego, szczególnie u dzieci. W tym schorzeniu wyjątkowo efektywnie działa on po rozpuszczeniu w soku jabłkowym lub w naparach z ziół: ziele krwawnika, liść pokrzywy, kwiat nagietka i ziele tysiącznika. W nieżytach jelit u małych dzieci podaje się mocną herbatę z łyżeczką miodu i karmienie 2 razy dziennie utartym jabłkiem. Read more …

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • miód a bakterie e coli
  • pokrzywa klebsiella
  • salmonella leczenie miodem

Rumianek pospolity

Rumianek pospolity – Matricaria chamomilla L




Rumianek pospolity jest rośliną jednoroczną z rodziny Złożonych, spotykaną w całej Europie, na znacz Azji, w Amenym obszarze Azji, w Ameryce Północnej i Australii. W Polsce występuje jako chwast polny na miedzach i nieużytkach na nizinach i w dolnej części obszarów górskich. Ze względu na dużą potrzebę na cele lecznicze rumianek jest często hodowany na plantacjach. Łodyga rumianku jest rozgałęziona, naga, wysoka do 60 cm. Liście 2- lub 3-krotnie pierzastodzielne o odcinkach równowąskich. Kwiaty zebrane w koszyczki, rozmieszczone pojedynczo na zakończeniach rozgałęzień łodygi. Dno koszyczka stożkowate, w środku puste. Jest rośliną bardzo aromatyczną. Rumianek kwitnie od maja do lipca. Istnieje kilka ras chemicznych rumianku, które różnią się między sobą się zawartością składników chemicznych. Kwiaty rumianku rosnące w krajach Europy Środkowej zawierają najczęściej więcej olejku niż te które pochodzą z południowej części Europy.

Surowiec

Na cele lecznicze pozyskuje się koszyczki z możliwie najkrótszą szypułką, gdy białe kwiaty języczkowe na obwodzie mają położenie poziome. Rumianek suszymy szybko w miejscu przewiewnym w temp. do 35°C. Uzyskujemy surowiec koszyczek rumianku – Anthodium Chamomillae, kwiat rumianku – Flos Chamomillae. Przechowywany powinien być w miejscu suchym i zacienionym zamknięty w szczelnym opakowaniu.

Podstawowe związki czynne

W kwiatach znajduje się 0,3-1,3% olejku eterycznego. Składnikami olejku są: chamazulen, α-bisabolol i jego tlenki, spiroeter, β-farnezen, mircen, kadinen i inne. Drugą grupę związków stanowią flawonoidy (m.in. apigenina, luteolina, kwercetyna oraz ich 7 glukozydy), trzecią pochodne kumarynowe, jak umbeliferon i herniaryna. Oprócz tego w kwiatach występują spirocykliczne poliacetyleny, śluz, cholina, karotenoidy i sole mineralne.

Działanie

W wyciągach z rumianku znajdują się pewne ilości rozpuszczonego olejku eterycznego i dzięki temu wykazują działanie przeciwzapalne na błony śluzowe i skórę. Najbardziej czynnymi związkami są α-bisabolol i spiroeter, a w mniejszym stopniu chamazulen, któremu przypisuje się działanie przeciwalergiczne. Spiroeter hamuje wydzielanie histaminy, serotoniny i bradykininy – substancji odpowiedzialnych za stany zapalne. Flawonoidy oraz pochodne kumaryny znajdujące się w kwiatach rumianku działają rozkurczowo na mięśnie gładkie jelit, przez co rumianek reguluje ruchy perystaltyczne, przeciwdziała wzdęciom i jest skutecznym środkiem wiatropędnym. Działa również słabo żółciopędnie i uspokajająco. Własności przeciwbakteryjne tego surowca są niewielkie. Napary podawane małym dzieciom działają lekko przeczyszczająco.

Po zastosowaniu doustnym związki czynne rumianku wydalają się głównie z moczem i wywierają niewielkie działanie przeciwzapalne na kłębki nerkowe, moczowody i pęcherz. Wyciągi z rumianku używane zewnętrznie działają silnie przeciwzapalnie, a nieco słabiej przeciwuczuleniowo. Na włosy napary z rumianku działają rozjaśniająco i nadają im lekko złocisty odcień. Przetwory z kwiatów rumianku używane w zalecanych dawkach nie wywierają działania szkodliwego nawet u niemowląt.

Zastosowanie

Napar z rumianku stosuje się doustnie w stanach zapalnych przewodu pokarmowego. Pomocniczo podawany jest w chorobie wrzodowej, nadmiernej fermentacji, wzdęciach, bólach brzucha, odbijaniu i zgadze oraz braku łaknienia, oprócz tego w stanach skurczowych jelit i utrudnionym odchodzeniu gazów, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. Odpowiednio skomponowany z innymi surowcami zielarskimi stosuje się jako lek żółciopędny oraz w chronicznym zapaleniu dróg moczowych, szczególnie kłębków nerkowych i pęcherza. W połączeniu z innymi surowcami rumianek używa się jako słaby środek uspokajający. Podaje się w tym celu środek Nervogran lub mieszankę ziołową Nervosan.

W postaci mieszanki ziołowej Pyrosan rumianek podaje się jako pomocniczy lek przeciwgorączkowy. Często stosuje się napary z rumianku zewnętrznie, np. w owrzodzeniach skóry, żylakach odbytu, owrzodzeniach żylakowych kończyn dolnych, rumieniu i świądzie skóry, odleżynach oraz zaczerwienieniu skóry u noworodków. Ponadto w przypadkach alergicznego zapalenia skóry, oparzeń termicznych i słonecznych I i II stopnia oraz niewielkich uszkodzeń promieniami Roentgena. Napary stosuje się w stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, dziąseł, gardła, zatok bocznych nosa oraz w codziennej higienie jamy ustnej. Ponadto w upławach, zapaleniu szyjki macicy i pochwy oraz świądzie i stanach zapalnych sromu. Stosuje się też do lewatyw dla małych dzieci.

Napar z kwiatów rumianku zewnętrznie stosuje się w okulistyce w postaci okładów i przemywań w stanach zapalnych rogówki i tęczówki oraz w alergicznym i ropnym zapaleniu spojówek. W postaci aerozolu lub inhalacji stosuje się przetwory z rumianku w zapaleniu górnych dróg oddechowych, dychawicy oskrzelowej u dzieci i katarze siennym. W kosmetyce rumianek służy do pielęgnacji, mycia i rozjaśniania włosów oraz do kąpieli regenerujących skórę.

Przetwory z rumianku

Napar z kwiatów rumianku – 1 do 2 łyżek kwiatów zalewamy dwoma szklankami wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 minut. Odstawiamy na 5 minut i przecedzamy. Pijemy pół szklanki trzy razy dziennie między posiłkami w stanach zapalnych przewodu pokarmowego jako środek rozkurczowy i wiatropędny. Ten sam napar można używać zewnętrznie do płukania jamy ustnej, irygacji, okładów, przymoczek, tamponów i w postaci aerozolu. Po rozcieńczeniu 1 : 1 z ciepłą wodą – do lewatywy dla niemowląt.

Chamo-fix – Torebkę wkładamy do szklanki z wrzącą wodą i naparzamy około 5 minut. Pijemy dwa razy dziennie po jednej szklance, jak napar z kwiatów rumianku.

Zioła w schorzeniach wątroby – Mieszamy po 25 g kwiatów rumianku, rozdrobnionej kory kruszyny, liści mięty pieprzowej, ziela drapacza lekarskiego, ziela dziurawca, ziela fiołka trójbarwnego i ziela krwawnika. Zalewamy 1.5 łyżki mieszanki w termosie 1.5 szklanki wrzącej wody. Zamykamy i odstawiamy na 1 godz. Pijemy 2/3 szklanki rano na czczo i wieczorem przed snem w stanach po wirusowym zapaleniu wątroby jako środek przeciwzapalny, odtruwający, przeciwskurczowy, żółciopędny oraz pobudzający trawienie i łagodnie moczopędny.

Aesculan, maść – Załączoną do tuby kaniulą wprowadzamy do odbytnicy około 2 cm maści 1 do 2 razy dziennie, w szczególności przed snem. Smarujemy także zwieracz odbytu. Maść używana w uszkodzeniach błony śluzowej i naczyń w obrębie odbytu oraz w żylakach odbytu czyli hemoroidach.

Azulan – Płyn z wyciągiem alkoholowym z kwiatów rumianku. Stosować doustnie 30 – 60 kropli w kieliszku wody 2 – 3 razy dziennie przed posiłkiem w nieżycie żołądka i jelit. Zewnętrznie – Jedną łyżeczkę preparatu na ½ – 2/3 szklanki ciepłej wody do płukania, przemywań, okładów, przymoczek, irygacji i tamponów, podobnie jak napar.

Pyrosan – Zioła mające w składzie kwiat rumianku, owoc maliny, pączki topoli, liść brzozy, kwiat lipy, kwiat bzu czarnego i korę wierzby, stosowane jako pomocniczy środek przeciwgorączkowy i napotny.







Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • maść rumiankowa zastosowanie
  • rumianek przetwory
  • maść rumiankowa
  • przetwory z rumianku
  • maść rumiankowa na e coli
  • maść rumiankowa na odbyt
  • maść rumiankowa na wrzody
  • masc z rumianku zastosowanie
  • na co jest masc rumiankowa
  • naturalna masc z rumianku zastosowanie

Bylica boże drzewko

Bylica boże drzewko – Artemisia abrotanum L




Bylica boże drzewko zaliczane jest do krzewów z rodziny Złożonych, i rośnie w stanie naturalnym w Azji Mniejszej i Europie Południowej. W naszym kraju spotkać ją można zdziczałą na przychaciach. Bywa również sadzona w parkach na grzędach roślin bylinowych i na obwódkach kwietników, a niekiedy hodowana na cele farmaceutyczne na plantacjach. Ziele dorasta do 1.5 metra wysokości. Roślina posiada pędy proste, rozgałęzione, starsze zbrunatniałe, liście sinozielone, od spodu szaro owłosione, dolne podwójnie pierzaste, z równowąskimi odcinkami, górne pojedynczo pierzaste, trójdzielne i nie podzielone, równowąskie.

Kwiaty ma drobne, żółte, zebrane w koszyczki zwisające, niemal kuliste. Całą roślinę cechuje mocny, charakterystyczny zapach. Do leczenia zbieramy w lipcu lub sierpniu zakwitające szczyty pędów i suszymy w suszarniach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych lub suszarniach ogrzewanych w temperaturze do 35°. Surowcem jest ziele bylicy bożego drzewka – Herba Abrotani.

W zielu wyodrębniono pochodne hydroksykumarynowe (np. izofraksydynę, skopoletynę, umbeliferon, herniarynę i eskuletynę), alkaloid abrotynę(około 2%) o działaniu przeciwgorączkowym, flawonoidy (np. rutynęi artemisetynę), do 6% garbników pirokatechinowych, do 2,25% olejku eterycznego, kwasy organiczne, kwasy wielofenolowe (np. kwas kawowy i kwas chlorogenowy), związek goryczowy i około 8,5% soli mineralnych.

Przetwory ziela bylicy bożego drzewka pobudzają zauważalnie czynność żółciotwórczą wątroby dzięki izofraksydynie. Zaś znajdujące się w zielu flawonoidy działają żółciopędnie, ponieważ rozkurczają mięśnie gładkie dróg żółciowych i jednocześnie ułatwiają przepływ żółci do dwunastnicy. Z kolei gorycze, znajdujące się w zielu bożego drzewka, poprawiają na drodze odruchowej wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, przez co ułatwiają trawienie i przyswajanie pokarmów, jak również wzmagają uczucie łaknienia. Ponadto po zastosowaniu doustnym działają przeciwzapalnie i słabo ściągająco w obrębie przewodu pokarmowego. Stosowane w odpowiednich dawkach likwidują glisty jelitowe i owsiki u dzieci. Przetwory z ziela bylicy bożego drzewka, używane w zalecanych dawkach, nie powodują odczynów szkodliwych dla zdrowia.


Napary z ziela bylicy bożego drzewka stosuje się zwykle w schorzeniach wątroby, połączonych z małym wydzielaniem żółci, jak również w zastoju żółci w pęcherzyku i drogach żółciowych, ponadto w stanach skurczowych dróg żółciowych. Napary służą również jako lek gorzki, pobudzający wydzielanie soków trawiennych w niedokwaśności, bólach brzucha, braku łaknienia i odbijaniu. Pomocniczo zaleca się je w stanach zapalnych błon śluzowych żołądka i jelit, mało nasilonej biegunce, drobnych krwawieniach z naczyń włosowatych przewodu pokarmowego oraz owrzodzeniu jelita grubego. Napar używa się również przeciw glistom i owsikom u dzieci.

Ziele bylicy bywa składnikiem wielu przetworów homeopatycznych, używanych w stanach zapalnych gruczołów chłonnych i błon śluzowych, stanach zapalnych jelita grubego, odmrożeniach I i II stopnia oraz w pierwszym okresie trądzika różowatego. Ziele bożego drzewka jest niezwykle cennym surowcem leczniczym, bardzo rzadko u nas stosowanym, który w pełni zasługuje na rozpowszechnienie.

Napar z bożego drzewka – Zalewamy jedną łyżkę rozdrobnionego ziela jedną szklanką wrzącej wody i naparzamy pod przykryciem 15 – 20 minut. Odstawiamy na10 minut i przecedzamy. Pijemy po ¼ – 1/3 szklanki 2 – 3 razy dziennie na pół godziny przed posiłkiem jako środek żółciotwórczy, żółciopędny, ułatwiający trawienie i przywracający apetyt. Napar ten można także używać zewnętrznie do płukania gardła i do okładów.

Nalewka z ziela bożego drzewka – 50 g ziela zalewamy 250 ml alkoholu 70°, otrzymanego po zmieszaniu równych ilości spirytusu 95° i wódki czystej 45°. Pozostawiamy w ciemnym miejscu na 2 tygodnie, co jakiś czas potrząsając słojem. Następnie przecedzamy. Ziele wyciskamy i łączymy oba płyny, następnie przesączamy. Nalewkę przechowujemy w butelce ze szkła ciemnego, ponieważ światło niszczy składniki lecznicze we wszystkich przetworach. Pijemy 15 – 30 kropli w kieliszku wody na pół godziny przed jedzeniem 3 razy dziennie jako lek żołądkowy, usprawniający trawienie lub po 40 kropli do 1/2 łyżeczki w kieliszku wody jako lek żółciotwórczy i przeciwskurczowy.

Zioła żółciopędne – Mieszamy po 50 g ziela bożego drzewka i kwiatów kocanki oraz po 25 g ziela drapacza lekarskiego, kwiatów lub ziela krwawnika, owoców kminku i rozdrobnionego kłącza tataraku. Zalewamy 1.5 łyżki ziół dwoma szklankami gorącej wody i gotujemy pod przykryciem 2 – 3 min. Odstawiamy na 10 minut i przecedzamy do termosu. Pijemy po pół szklanki 3 razy dziennie przed posiłkiem jako łagodny środek przeciwskurczowy, żółciopędny i przeciwzapalny na drogi żółciowe, pobudzający również wydzielanie soków trawiennych i usprawniający przyswajanie pokarmów.

Kąpiel wzmacniająca – Mieszamy po 25 g ziela bożego drzewka, ziela nostrzyka, kwiatów lipy i kwiatów lub ziela krwawnika. Wszystkie zioła zalewamy trzema litrami wrzącej wody i zostawiamy na 15 minut. Następnie przecedzamy do wanny. Odcedzone zioła umieszczamy w woreczku płóciennym, zawiązujemy i zanurzamy w wannie wypełnionej do 1/3 objętości wodą o temp. 38°C. Czas kąpieli 10 do 20 min. Stosujemy 1 – 2 razy w tygodniu. Kąpiel jest polecana rekonwalescentom po wirusowym zapaleniu wątroby i innych ciężkich chorobach, przede wszystkim ludziom w starszym wieku. Jest to kąpiel wzmacniająca i uspokajająca.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • bylica cola
  • przetwory z ziela bylicy bożego drzewka
  • drzewko artemisia abrotanum
  • Bylica włosowata
  • bylica o zapachu coli
  • boże drzewko właściwości lecznicze
  • boże drzewko nalewka
  • boże drzewko na jelita
  • boże drzewko COLA
  • artemisia abrotanum wlasciwosci