Category Archives: Warzywa

Dynia




Miąższ dyni jest bardzo zasobny w włókna roślinne oraz pektyny, a przy tym niebywale niskokaloryczny. Dzięki tym właściwościom często stosowany jest w kuracjach odchudzających, jak również jako lek przeciw zaparciom, zaburzeniom trawiennym oraz przy dużym poziomie cholesterolu we krwi. Zaś wartość odżywcza dyni jest dość duża, znacznie większa niż ogórka. W miąższu wyodrębniono cukry, pektyny, kwasy organiczne, fitosterole. Wyjątkowo wartościowe są dynie o pomarańczowym miąższu, im bardziej intensywny kolor, tym więcej posiadają karotenu, czyli prowitaminy A.

Miąższ to bogate źródło witamin z grupy B, takich jak kwas foliowy, niacyna – witamina PP, pirydoksyna – witamina B6, tiamina – witamina 81, kwas pantotenowy, jak również związków mineralnych, szczególnie fosforu, miedzi, wapnia, magnezu i potasu. Ze względna alkaliczne składniki mineralne wykazuje odkwaszające działanie na organizm. Zobojętnia nadmiar kwasów żołądkowych i przeciwdziała powstawaniu wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Dieta w kolorze pomarańczowym

Dynię zaliczamy do warzyw najbardziej zasobnych w karotenoidy, czyli barwniki roślinne o żółtym, pomarańczowym i czerwonym kolorze. Odmiany dyni o ciemnopomarańczowym miąższu zawierają więcej karotenoidów niż marchew. Karotenoidy są w miarę potrzeby przerabiane przez zdrowy układ pokarmowy w witaminę A. Zarówno witamina A jak i karotenoidy nawet nie przerobioną w witaminę A mają właściwości przeciwutleniające chroniące organizm przed szkodliwym wpływem wolnych rodników.

Karotenoidy podnoszą odporność na choroby, pobudzają wytwarzanie enzymów detoksyfikujących, ochraniają błony śluzowe przewodu pokarmowego i dróg oddechowych przed zakażeniami, zapobiegają miażdżycy i chorobom serca, opóźniają starzenie się, minimalizują ryzyko pojawienia się nowotworów, zmniejszają negatywne skutki radioterapii i chemioterapii. Zalecane są chorym z problemami skórnymi, głównie z łuszczycą, trądzikiem, egzemą, przy pękających opuszkach palców czy spękanych piętach.

Leczy żołądek

Dynia leczy, regeneruje siły i odmładza organizm. Wykazuje działanie chłodzące i nawilżające. Zarówno surowy miąższ, jak i gotowany czy pieczony powinien widnieć w menu w chorobach onkologicznych wszelakiego umiejscowienia, przy rozstrojach nerwowych, w problemach z zaśnięciem, przemęczeniu fizycznym i umysłowym, obrzękach, anemii, gorączce. Systematyczne jedzenie dyni w dowolnej postaci przeciwdziała bólom serca, czy to od stresu, czy depresji, czy zmian pogody.

Cierpiącym na dolegliwości żołądka i jelit zaleca się spożywać codziennie przez 2 – 3 miesiące dynię gotowaną lub pieczoną, zaczynając od kilku łyżek i powoli zwiększając porcje do 150 g dwa razy dziennie. Po kilku dniach ustępują objawy podrażnienia żołądka takie jak zgaga, mdłości, gorycz w ustach, wzdęcia i bóle żołądka, długotrwałe zaparcia, poprawi się apetyt i przyswajanie pokarmów. Miąższ dyni pozytywnie działa na wszelkie procesy biochemiczne w wątrobie. Przemianę materii poprawia dostępny w handlu olej z dyni.

Zamiast solarium

Spożywając pokarmy z dużą zawartością karotenoidów skóra dostaje brzoskwiniowego odcienia bez konieczności opalania się na plaży czy pójścia do solarium. Kiedy zaś leżakujemy na plaży taka dieta przyspiesza opalanie, minimalizuje szkodliwe działanie promieni ultrafioletowych, gwarantuje trwalszą opaleniznę. Papka ze świeżego miąższu lub odwary z gotowanej dyni zmniejszają ból i pieczenie skóry po oparzeniach, w tym także poparzeniach słonecznych. W kosmetyce miąższ dyni używa się jako składnik maseczek upiększających, przede wszystkim dla cery suchej.

Pasta ze zmiksowanych pestek dyni oczyszcza i zmiękcza skórę. Miąższ dyni oprócz dobrze znanego betakarotenu zawiera wiele innych karotenoidów, w tym konieczna dla prawidłowego funkcjonowania oczu zeaksantyna i luteina, które łagodzą zmęczenie oczu, poprawiają proces widzenia, zwiększają zdolność widzenia w ciemności, przeciwdziałają astygmatyzmowi i zaćmie, chronią żółtą plamkę przed degeneracją.

Na kłopoty z nerkami

Miąższ lub sok wyciśnięty z dyni to wartościowy środek o łagodnym działaniu moczopędnym. Sprzyja wydalaniu z organizmu nadmiaru płynów, usuwa z tkanek toksyny i zbyteczne produkty przemiany materii. Używany jest w kuracjach odtruwających, niekiedy razem z sokiem z marchwi lub z jabłek. Ugotowany miąższ z dodatkiem kaszy jaglanej lub ryżu stosuje się w diecie przy obrzękach związanych z chorobami sercowo – naczyniowymi, przy chorobach nerek i pęcherza moczowego, nadciśnieniu, zaburzeniach przemiany materii. Korzystne dla pracy układu wydalniczego są także nasiona dyni. Codzienne zjadanie 5 do 10 gram pestek przeciwdziała tworzeniu się kamieni w nerkach, łagodzi podrażnienia pęcherza i cewki moczowej. Dobre efekty zjadania nasion zauważono u dzieci mimowolnie moczących się w łóżku oraz przy nieotrzymaniu moczu. Systematyczne jedzenie dyni pomaga również usuwać śluz z płuc, oskrzeli i gardła.

Dynia w kuchni

Dynię możemy kupić bez problemu w ciągu całego roku, przy tym jest ona stosunkowo tania. Najczęściej przypominamy sobie o niej przed świętem Halloween. Dynię w całości można przechowywać przez długi czas w chłodnym, przewiewnym miejscu w temperaturze pokojowej, zaś po przekrojeniu trzeba ją umieścić w lodówce i spożyć w ciągu kilku dni. Przez to, że posiada niską zdolność wiązania azotanów z gleby jest lepszym od marchwi produktem w żywieniu dzieci oraz ludzi chorych.

Miąższ dyni można spożywać na różne sposoby – na słodko, na słono lub na ostro od zupy dyniowej, poprzez puree z pieczonej dyni zamiast ziemniaków, po ciasta czy dżemy. Mało wyrazisty smak poprawią pomidory, papryka i odpowiednie przyprawy takie jak pieprz, imbir, cynamon, goździki, kurkuma czy kolendra. Pestki dyni są wyśmienitą przekąską w naturalnym opakowaniu, przez co możemy je zabrać ze sobą dokądkolwiek się udajemy, albo podjadać sobie zamiast chipsów. Najlepiej jadać surowe nasiona dyni. Wyłuskanymi nasionami można posypywać surówki, sałatki, kanapki, używać jako panierkę.

Dynia to pożywienie całkowicie bezpieczne dla zdrowia. Należy jednak pamiętać, że podobnie jak większość orzechów i nasion pestki dyni posiadają składniki antyodżywcze, w tym kwas fitynowy, który wiąże się z minerałami zanim zostaną wchłonięte oraz blokuje enzymy trawienne. Niektórzy twierdzą, że namaczanie lub prażenie nasion dezaktywuje kwas fitynowy. Najlepiej jadać nasiona z umiarem czyli około garści dziennie, aby układ pokarmowy mógł poradzić sobie z rozkładem kwasu fitynowego. Czasami w przypadku korzystania z nasion dyni w celach leczniczych, np. w kuracjach przeciwpasożytniczych, nie zaszkodzi nawet znacznie większa ilość.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Małgorzata Godlewska

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • seler medycyna naturalna
  • bialko cukierpuder oliwa wrzod dwunastnicy
  • bialko odzywcze po hemoterapi
  • co leczy seler korzenny
  • dynia naturalne leczenir
  • kwiaty dzikiej marchwi medycyna ludowa
  • medycyna naturalna obierki z jablek iprzepis
  • spożywanie pestek z dyni odmładza ?
  • wartosci lecznicze kurkuma

Chrzan pospolity

Chrzan pospolity – Armoracia lapathifolia Gilib.




Chrzan należy do bylin z rodziny Krzyżowych i spotykany jest w Europie oraz Azji. W Polsce występuje dziko na polach i w ogrodach. Bywa również hodowany do celów spożywczych. Chrzan wykorzystywany jest jako przyprawa dietetyczna. Roślina ta tworzy pod ziemią grube, białe, rozgałęzione, mięsiste korzenie. Jego łodygi sięgają 50 cm wysokości. Liście dolne ma duże, jajowate, długoogonkowe, całobrzegie lub nierówno grubo ząbkowane, liście łodygowe mniejsze, siedzące. Kwiaty promieniste, białe, zebrane w gęste grona. Chrzan najczęściej nie wydaje kiełkujących nasion i rozmnaża się wegetatywnie.

Do sadzenia przeznacza się cienkie korzenie grubości ołówka, możliwie najdłuższe ok. 20-30 cm. Kładzie się je wiosną płytko w uprawionej glebie, prawie poziomo, grubszym końcem do góry. Pędy liściowe pozostawia się 1-2 tylko w grubszym końcu korzenia, pozostałe – usuwa. Pod koniec czerwca likwiduje się korzenie rosnące pod pędem, a pozostawia je tylko w cieńszym końcu sadzonki i przysypuje ponownie ziemią. Wtedy posadzony korzeń grubieje na całej długości, mając na jesień średnicę 3 cm lub większą. Jesienią trzeba chrzan wykopać i zadołować, przeznaczając grube korzenie do celów spożywczych, a cienkie możliwie najdłuższe – wiosną na nowe sadzonki. Jeśli nie usuwa się latem dodatkowych korzeni pod łodygą i wzdłuż sadzonki, ta ostatnia grubieje niewystarczająco. Mamy wtedy dużo korzeni cienkich, bezużytecznych do tarcia. Surowcem są świeże korzenie chrzanu – Radix Armoraciae.

W świeżym korzeniu chrzanu wyodrębniono glikozyd siarkocyjanowy sinigrynę, który pod wpływem enzymów rozpada się na glukozę oraz izosiarkocyjanian allilu – olejek gorczycowy. Prócz tego w korzeniu znajdują się do 0,3% witaminy C oraz związki bakteriobójcze. Świeży korzeń chrzanu wykazuje działanie drażniące skórę, przeciwreumatyczne i bakteriobójcze. Użyty doustnie pobudza wydzielanie soków trawiennych. Nie wolno zbyt długo pozostawiać okładów z chrzanu na skórze, ponieważ może dojść do jej uszkodzenia, zapalenia, pęcherzy i stanów ropnych.

Świeży roztarty chrzan stosowany jest najczęściej jako ostra przyprawa dietetyczna do mięs i ciężko strawnych potraw oraz niektórych sosów. Pobudza wydzielanie soków trawiennych, ułatwia przyswajanie pokarmów i poprawia przemianę materii. Syrop z chrzanu ma działanie wykrztuśne i odkażające górne drogi oddechowe. Jest również używany w uporczywym kaszlu oraz zapaleniu oskrzeli. Ze względu na dużą zawartość witaminy C chrzan ma znaczenie ogólnoustrojowe, ponieważ przeciwdziała wystąpieniu szkorbutu i przyczynia się do utrzymania odporności organizmu.

Okład z chrzanu to dobry pomocniczy zabieg w gośćcu stawowym i mięśniowym oraz chorobach pokrewnych. Przez działanie drażniące, przekrwienie i efekt cieplny ustępuje ból, następuje rozluźnienie przykurczów mięśni i zmniejszenie obrzęku. Zwiększa się zdolność ruchowa stawów w kończynach oraz kręgosłupie. Także skuteczny jest w zapaleniu nerwu kulszowego i korzonków nerwowych, bólach w skazie moczanowej i innych. W medycynie ludowej używa się zewnętrznie sok ze świeżo utartego chrzanu z dodatkiem 10 % amoniaku w stosunku 4:1. Wciera się go w stawy z obrzękiem artretycznym oraz w zapaleniu ścięgien. Miazgę z chrzanu używa się do okładów na skórę w chorobie reumatycznej, bólach stawowych i mięśniowych oraz nadwerężeniu ścięgien.

Przetwory z chrzanu

Syrop chrzanowy – Do 100 g utartego świeżego chrzanu dodajemy pół szklanki przegotowanej, ostudzonej wody i pozostawiamy pod przykryciem na 30 minut. Następnie wyciskamy sok przez płótno i dodajemy 100 g miodu, syropu lub słodzonego soku owocowego. Pijemy trzy razy dziennie po łyżce stołowej w kaszlu i nieżytach górnych dróg oddechowych. Dzieciom podajemy po 1 łyżeczce do herbaty.

Okład z chrzanem – Drobno ucieramy świeży korzeń chrzanu. Miazgę kładziemy na chore miejsce i nakrywamy ceratką. W ten sposób czekamy aż do uczucia mocnego pieczenia. Wtedy okład usuwamy, a skórę wycieramy do sucha. Gdyby pieczenie trwało nadal zbyt intensywnie, smarujemy skórę maścią tranową, oliwą lub innym tłuszczem. Dobrze jest dodać do utartego chrzanu po 1 łyżeczce sproszkowanego kłącza tataraku i korzenia żywokostu.

Źródło: ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • chszan na gorne drogi oddechowe
  • korzen chrzanu leczenie
  • medycyna ludowa chrzan

Seler




Ogół warzyw służy zdrowiu ludzi. Ale seler poprzez swoje szczególne walory dietetyczne i uzdrawiające osiągnął tytuł warzywa o nadzwyczajnej mocy. W rodzinie warzyw wyróżniamy dwa różne selery. Pierwszy to znany seler korzeniowy, często wrzucany do zup, rosołów i wykorzystywany do przyrządzania sałatek warzywnych. Składniki odżywcze skumulowane są w dobrze rozbudowanym korzeniu spichrzowym. Seler należy do roślin dwuletnich.

Nadal jeszcze za mało popularny jest u nas seler naciowy lub liściowy, który nie wytwarza w ogóle korzeni spichrzowych i wszystkie składniki odżywcze gromadzi w silnej rozecie liści. Naturalnie największą wartość witaminową i odżywczą posiada seler liściowy. Seler należy do ulubionych warzyw gwiazd Hollywoodu. Seler znamy głównie jako cenne warzywo i przyprawę, a prawie wcale jako wspaniały lek.

Cechy lecznicze posiadają zarówno korzenie, jak i liście selerowe. Latem i jesienią powinniśmy pamiętać, aby na naszym stole nie zabrakło świeżych liści selera. Możemy je dodawać z dużym pożytkiem dla zdrowia do wymyślnych dietetycznych sałatek, surówek, pamiętajmy także o dodawaniu ich do zup. Z liści można wyciskać sok. Najwięcej witamin i minerałów zawierają liście selera naciowego.

Niektóre gospodynie domowe liście selera suszą na zimę. Należy wiedzieć, że przed suszeniem dobrze jest usunąć twarde i grube ogonki liściowe. Suszenie liści selera jak również innych ziół powinno zawsze odbywać się w miejscach zacienionych i przewiewnych. Aby uzyskać wysoce wydajny susz selerowy, trzeba ususzone już liście przetrzeć przez gęste sitko i umieścić w szklanych pojemniczkach ze szlifowanym korkiem lub w pudełkach do przypraw. Nie może dostać się do nich wilgoć.

Proszek z liści selera warto dodawać do zup, rosołów, sosów, pieczeni, można z nich przyrządzać także leczniczy napar. Niektórzy łączą go w równych porcjach z solą (najlepiej warzoną) i wykorzystują jako aromatyczną sól selerową. Warto suszyć również i korzenie selera, i wykorzystać wiosną, gdy wartość odżywcza i witaminowa świeżych korzeni jest sporo mniejsza.

Witaminy selera

Fachowcy od żywienia dopatrzyli się w korzeniach selera aż 86 wartościowych dla zdrowia składników, w tym 10 aminokwasów (np. arginina, lizyna, seryna, tyrozyna). Witaminy C seler posiada w 100 g od 100 do 140 mg, a więc 1,5 – 2 razy więcej aniżeli cytryna czy pomarańcze. Obfituje też w witaminy Bl, B2, PP, kwas foliowy, witaminę E i karoten.

Zarówno w liściach, jak i w korzeniach seler posiada dużo różnych soli mineralnych: potas, cynk, fosfor, żelazo, jod itd. Korzenny smak seler zawdzięcza olejkowi lotnemu. W składzie selera znajdujemy też białka oraz hormony roślinne. Oczywiście największe ilości tych substancji mają liście bezkonkurencyjne są tu liście selera naciowego.

Seler, zdrowie i smukła figura

Seler jest doskonałym strażnikiem młodości, idealnej figury i dobrego samopoczucia. Tak od dawna twierdzą dietetycy słynnych hollywoodzkich gwiazd. Zawsze na czczo radzą swym podopiecznym popijanie soku z liści lub korzeni selera połączonego pół na pół z sokiem z jabłek. To gwarantuje odpowiednie nawilżenie skóry, szczupłą figurę, długo młodą cerę i ładne włosy.

O tym, że seler wpływa korzystnie na cały układ nerwowy i działa uspokajająco twierdził już starożytny lekarz – Hipokrates. Częsta dieta selerowa, ograniczanie tłuszczów zwierzęcych, ruch na świeżym powietrzu i słońcu leczą reumatyzm, artretyzm i początkujący gościec. W Japonii modne stały się ostatnio miesięczne kuracje selerowe, by zapobiec bólom reumatycznym i mięśniowym. W Azerbejdżanie natomiast korzeń selera przykłada się na ropiejące i jątrzące się rany oraz na odmrożenia.

Specjaliści od medycyny naturalnej radzą często smarować owrzodzenia i długo gojące się zranienia maścią selerową, którą przyrządza się z nie solonego masła i z liści selera. Seler to wyjątkowo wartościowe warzywo oczyszczające organizm. Eliminuje złogi szkodliwych produktów przemiany materii oraz toksyn po zjedzeniu skażonego pożywienia. Pobudza proces przemiany materii, doskonale poprawia trawienie, działa żółciopędnie, żółciotwórczo i wiatropędnie. Zapobiega zastojowi żółci w woreczku żółciowym i przyspiesza trawienie tłuszczów.

Seler jest warzywem chętnie wykorzystywanym w kuracjach odchudzających (100 g korzenia to tylko 6 – 8 kalorii). Działa także korzystnie na pracę jelit i usuwa także nawykowe zaparcia. Warto go stosować jako składnik menu dla ludzi chorych na cukrzycę. Słynie również z pozytywnego wpływu na pracę nerek, które przepłukuje, dezynfekuje (działa moczopędnie). Seler połączony z czosnkiem doskonale zapobiega miażdżycy, zawałom serca i sprzyja zmęczonemu sercu.

Odwar z liści selerowych z mlekiem Hipokrates radził stosować w nieżytach górnych dróg oddechowych. Wreszcie seler należy do najbardziej znanych afrodyzjaków. Podobno już Tristan i Izolda spożywali spore porcje selera i pili z niego sok.

Wino selerowe na oczyszczenie organizmu

Potrzebujemy 3 średnie korzenie selera, które należy utrzeć na nierdzewnej tarce, dodać 3 kopiaste łyżki ususzonych liści pokrzywy i jedną łyżkę kłączy perzu i zalać w szczelnym słoiku jednym litrem czerwonego, wytrawnego wina gronowego. Całość trzymamy w ciepłym miejscu przez 10 dni. Słoikiem należy co jakiś czas wstrząsnąć. Po odcedzeniu i odciśnięciu przez gazę resztek uzyskujemy lecznicze, wzmacniające i oczyszczające organizm wino. Przechowujemy je w lodówce. Pijemy po l łyżce 3 razy dziennie przed jedzeniem. Wino selerowe usprawnia proces przemiany materii i sprzyja odchudzaniu. Leczy także nerki.

Surówka wyszczuplająca z selerem

Ucieramy na nierdzewnej tarce dwa średnie korzenie selera, dwa jabłka ze skórką i dwa korzenie czarnej rzepy. Wszystko mieszamy i skrapiamy sokiem z cytryny. Surówka spożywana na kolację doskonale pobudza trawienie, wpływa żółciopędnie, żółciotwórczo i oczyszczająco na organizm. Usprawnia pracę jelit i usuwa zaparcia. Sprzyja ładnej figurze. Podawana jako przystawka do obiadu – zdecydowanie ułatwia trawienie tłuszczów.







Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew T. Nowak

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • seler liściowy
  • suszone liście selera
  • seler liściowy właściwości
  • wino z selera
  • suszenie selera korzeniowego
  • winko selerowe
  • seler wino
  • co w selerze korzeniowym działa na potencje
  • seler zwyczajny arginina
  • suszenie liści selera

Cebula jadalna

Cebula jadalna – Allium cepa L




Cebula jadalna jest bliską krewną czosnku, szczypiorku i pora. Wszystkie zaliczane są do liliowatych (ok. 500 gatunków roślin). Cebula należy do najbardziej popularnych u nas warzyw. Bez niej ogromna ilość potraw nie miała by tego wspaniałego niepowtarzalnego smaku i aromatu. Pochodzi z Azji Mniejszej. Uprawiana jest na całym świecie. Znana była już w starożytności. Uważano wtedy, że cebula dodaje siły i potęguje męstwo. Jedzono ją przed walkami i bitwami. W późniejszych czasach w okresach wielkich epidemii stosowana była jako środek odkażający. W dzisiejszych czasach używana jest do leczenia licznych schorzeń.

Jest byliną i dorasta do 50 cm wysokości. Ma słabo rozwinięty system korzenny. Jadalnej cebuli nie spotyka się dzikiej. Jest powszechnie uprawiana, dojrzałą zbiera się jesienią. Nadaje się do dłuższego przechowywania. Jest roślina dwuletnią i istnieje wiele jej odmian pod względem barwy i smaku. Do najsmaczniejszych należą stare odmiany: wolska i żytowska, które maja ostry smak. W naszym kraju występuje pod wieloma regionalnymi nazwami: cebula zwyczajna, dymka, skulibaba, cybula.

Co znajduje się w cebuli?

Skład cebuli to ogrom najcenniejszych składników, które potrzebujemy do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu: związki siarkowe, olejki eteryczne, dwupeptydy, glikozydy flawonowe, cukry, pektyny, śluzy, sole mineralne, witaminy A, C, B, E, K, PP. Przy tym jest bardzo nisko kaloryczna; w 100 gramach mamy tylko 28 kalorii. Nie zawiera wcale tłuszczu.

Lecznicze właściwości cebuli

Na przestrzeni wielu lat badań zaobserwowano dużo właściwości leczniczych i zapobiegawczych cebuli. Większość ludzi nie ma nawet pojęcia, jakie cenne właściwości spotykamy w naszej popularnej cebuli. Jako lek może być stosowana zewnętrznie i wewnętrznie. Jedyne zastrzeżenie: osoby mające chory żołądek, wątrobę i nerki nie powinny stosować cebuli.

Cebula przyjmowana doustnie wykazuje działanie:

1. Przeciwzapalne
2. Odkażające
3. Przeciwreumatyczne
4. Przeciwgruźlicze
5. Przeciwzakrzepowe
6. Obniża poziom cukru we krwi
7. Poprawia czynność nerek, wątroby i jelit
8. Reguluje układ nerwowy
9. Osłabia napięcie jelit
10. Poprawia trawienie
11. Zapobiega gniciu jelitowemu
12. Moczopędne
13. Zapobiega kamicy
14. Pobudza popęd płciowy
15. Leczy anginę i grypę
16. Eliminuje katar i kaszel
17. Przeciwnowotworowe
18. Uzupełnia witaminy i minerały
19. Przeciwpasożytnicze
20. Wspomaga odchudzanie
21. Poprawia przemianę materii
22. Obniża cholesterol we krwi
23. Likwiduje obrzęki

Jako środek do stosowania zewnętrznie cebula działa:

1. Leczy choroby skóry
2. Wzmacnia włosy
3. Łagodzi ukąszenia owadów
4. Leczy oparzenia i odmrożenia
5. Usuwa szum w uszach
6. Pomaga w bólach migrenowych i w bólach zębów
7. Leczy czyraki, brodawki, rany i wrzody

Kuracje cebulą – przepisy
Surowa cebula – antybiotyk na drogi oddechowe

Obieramy cebulę z łusek i odkrawamy plaster żując go następnie. Przeżuty wypluwamy i bierzemy następny świeżo ukrojony. Na koniec by zlikwidować nieprzyjemny zapach z ust żujemy natkę pietruszki lub dokładnie gryziemy ziarnko prawdziwej kawy.

Syrop cebulowy – przeciw grypie i przeciw kaszlowi

Trzy duże cebule drobno kroimy i warstwowo układamy w słoiku, sypiąc na każdą warstwę cukier puder. Po ugnieceniu zawartości słoik odstawiamy na kilka godzin w ciepłe miejsce. Uzyskany w ten sposób syrop pijemy 3 razy dziennie po łyżce, a dzieci od lat 3 po łyżeczce.

Wino i nalewka z cebuli
Wino cebulowe

Potrzebujemy: 350 g obranej z łusek cebuli, 150 g miodu pszczelego, litr białego wytrawnego wina i 100 ml winiaku. Cebulę miksujemy i dodajemy miód. Dokładnie mieszamy i odstawiamy na godzinę. Następnie dodajemy wino zmieszane z winiakiem. Słój szczelnie zamykamy i odstawiamy w ciepłe miejsce na tydzień. Po siedmiu dniach zlewamy wino, przecedzamy i filtrujemy. Pijemy po 25 g jeden raz dziennie.

Nalewka cebulowa

Składniki: 0.5 litra spirytusu 96 %, 0.5 litra przegotowanej wody, 0.5 kg obranej cebuli, 50 g owoców czarnego bzu, 5 ząbków czosnku. Cebulę, czosnek i czarny bez miksujemy i zostawiamy na 8 dni. Po tym czasie przecedzamy i kilka razy filtrujemy do uzyskania przejrzystego płynu. Mieszamy ze spirytusem i wodą. Pijemy codziennie po jednym kieliszku przed pójściem spać.




Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • nalewka cebulowa
  • wino cebulowe
  • nalewka z cebuli
  • wino cebulowe na schudnięcie
  • nalewka ceb
  • mniszek lekarski korzeń czy moze byc przjmowany z lekami na rozrzadzenie krwi
  • leczenie cebula
  • kuracja cebulą
  • właściwości łusek cebuli
  • cebula na drogi oddechowe