Category Archives: Dolegliwości

Miód w leczeniu chorób układu pokarmowego


Leczenie miodem jest dość skuteczne w zapaleniu żołądka oraz chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Cechuje się on właściwościami normalizowania upośledzonej czynności wydzielniczej i ruchowej żołądka w tych schorzeniach. Ponadto poprawia gojenie zmienionej zapalnie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Miód skutkuje stopniowym zmniejszaniem bólu i pobudliwości nerwowej, ustępowaniem nudności i zgagi, jak również poprawą snu i łaknienia. W wielu przypadkach zapalenia i choroby wrzodowej żołądka kuracja miodem daje szanse na uzyskanie lepszych efektów niż w przebiegu tradycyjnej terapii tych dolegliwości. Istnieją dowody na to, że miód efektywnie chroni błonę śluzową żołądka przed szkodliwym działaniem alkoholu.

Trzeba tutaj zaznaczyć, że obecnie za czynnik powodujący zarówno zapalenie żołądka, jak i chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, przyjmuje się infekcję bakteriami beztlenowymi Helicobacter pylori. A zatem lecznicze działanie miodu w tych chorobach musi mieć związek z jego nieprzyjaznym oddziaływaniem na ten drobnoustrój. Miód reguluje czynność wydzielniczą i motoryczną jelit. Dzięki temu przyjmowany jest w przypadku zapalenia jelita grubego ze skłonnością do biegunek, jak również w zapaleniu jelita cienkiego, głównie u dzieci. Miód poprzez uaktywnienie perystaltyki jelit posiada łagodne działanie przeczyszczające i z tego względu jest wartościowym środkiem w leczeniu chronicznych zaparć.

Z dobrym skutkiem używa się miodu w przypadku zapalenia żołądka i jelit tak u dzieci, jak i osób dorosłych. Produkt ten okazał się pomocny w infekcjach spowodowanych przez bakterie: Salmonella, Shigella, enteropatogenne Escherichia coli i Klebsiella, jak również w zakażeniach rotawirusem typu ludzkiego. Miód stosowany doustnie w płynie elektrolitowym ewidentnie skracał czas trwania biegunek i wysokiej gorączki do 58 godzin, w porównaniu do tradycyjnej metody leczenia tego typu schorzenia, która polega na podawaniu glukozy i elektrolitów we wlewach dożylnych i przyjmowaniu antybiotyków, trwającej 93 godziny. Zadowalające rezultaty uzyskano również w trakcie leczenia nieswoistych, przewlekłych biegunek. Po czterech miesiącach leczenia 83% chorych było wyleczonych. Widoczną poprawę stwierdzono także u 78% chorych z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy.

Sposoby podawania i dawkowania miodu

Miód przyjmowany jest jako lek pomocniczy lub podstawowy w leczeniu zapalenia żołądka. Wiele badań klinicznych wykazało na normalizowanie przez miód niewłaściwej pracy wydzielniczej i motorycznej żołądka. W postaci niedokwaśnej tej dolegliwości miód skutkuje wzrostem kwasowości poprzez zwiększenie wytwarzania kwasu solnego i pepsyny oraz wzmożenie czynności ruchowej żołądka. W tym celu miód podaje się trzy razy dziennie, w postaci zimnego roztworu w wodzie lub naparze z ziół, na 10 – 15 minut przed jedzeniem. Roztwór trzeba wypić szybko. W rezultacie uzyskuje się zwiększenie wydzielania soku żołądkowego na skutek drażniącego działania zimnego roztworu.

W zapaleniu żołądka z podwyższoną kwasowością miód, rozpuszczony w ciepłej wodzie, stosuje się trzy razy dziennie, na 1,5 do 2 godzin przed posiłkiem. Metoda ta pozwala na wyraźne osłabienie czynności wydzielniczej błony śluzowej żołądka, a co za tym idzie – zmniejszenie zawartości kwasu solnego i pepsyny w soku żołądkowym. Powolne wypicie ciepłego roztworu miodu powoduje rozszerzenie ścian komórkowych błony śluzowej oraz zmniejszenie ich napięcia, co w rezultacie prowadzi do rozcieńczenia śluzu w żołądku i szybkiego wchłaniania miodu bez podrażnienia błony śluzowej.

Źródło: Leczenie miodem – Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia
Polski Związek Pszczelarski, Warszawa 1998 r.


Zapalenie ucha


Jednym z pięciu zmysłów, które są potrzebne człowiekowi do normalnego życia jest słuch. Mówiąc o słuchu kojarzymy go z częścią zewnętrzną czyli małżowiną uszną, której wygląd i kształt często bywa powodem różnych frustracji lub też dumy. Ale małżowina uszna to tylko jeden z elementów złożonego narządu, który dzielimy na 3 odrębne elementy, współpracujące ze sobą. Są to:

l. Ucho zewnętrzne – które składa się ze wspomnianej małżowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego.

2. Ucho środkowe – tworzone przez błonę bębenkową, kosteczki słuchowe.

3. Ucho wewnętrzne tworzy go błędnik kostny, który składa się z 3 półkolistych kanałów, przedsionka i ślimaka; wewnątrz którego znajduje się także błędnik błoniasty zbudowany z 3 półkolistych kanałów błoniastych, łagiewki, woreczka i ślimaka błoniastego, w którym na błonie podstawnej jest umieszczony narząd Cortiego.

Przedstawiono jedynie ogólny zarys niezwykle złożonej budowy ucha, aby zrozumieć trochę mechanikę jego funkcjonowania. Małżowina uszna podobnie jak radar wyłapuje fale dźwiękowe przenoszone przez drgające powietrze, które dalej przewodem słuchowym zewnętrznym dostają się do błony bębenkowej, wprawiając ją w ruch przenoszony na młoteczek, z kolei ten przekazuje te drgania dalej na kowadełko i strzemiączko. Następnie za pomocą okienka owalnego drgania dostają się do ucha wewnętrznego, gdzie są przetwarzane na impulsy nerwowe, docierające do ośrodków słuchowych w korze mózgowej tworzą doznania słuchowe.

Jak wynika z opisu narząd słuchu jest wyjątkowo delikatny, z rzadka przez nas zauważalny i traktowany często nieodpowiednio a niekiedy nawet dość brutalnie. Czasami dłubiemy w uchu jakimiś patyczkami, zapałkami, bywa że i drucikami, grzebiemy w nim naszymi brudnymi palcami aby zlikwidować swędzenie, wystawiamy na zimne powietrze, wiatry, przewiewy, narażamy na nadmiemy hałas słuchając za głośno muzyki. Najczęściej młodzież, ale nie tylko robi w małżowinie dużą ilość dziurek umieszczając tam przeróżne ozdoby, bywa, że za ciężkie i doprowadzające do jej uszkodzenia.

Urazy małżowiny

Małżowina uszna może ulec wielu innym urazom: odmrożeniom, oparzeniom, skaleczeniom. Wykonujemy wtedy czynności takie jak przy skaleczeniach zewnętrznych, stosownie je opatrując. Od uderzenia, zwykle u bokserów może powstać niebezpieczny krwiak. Nacina się go usuwając zebraną tam krew i zakłada opatrunek. Uderzenie pięścią czy nawet mocniejsze spoliczkowanie jak i nadmierny hałas mogą doprowadzić do pęknięcia błony bębenkowej, powodującego nagły ból, osłabienie słuchu, krwawienie. Innym powodem uszkodzenia błony bębenkowej może być ciało obce, które wpadło do przewodu słuchowego, jego głęboka penetracja jakimś przedmiotem lub patyczkiem, a najczęściej stany zapalne ucha mogące występować zarówno w uchu zewnętrznym jak i w uchu środkowym.

Zakażenie bakteryjne lub grzybicze

Najpowszechniejszą przyczyną zapalenia ucha zewnętrznego jest infekcja bakteryjna lub grzybicza spowodowana czynnikami zewnętrznymi, skaleczeniami, zadrapaniami lub kąpielami w zanieczyszczonych wodach. Może to być zapalenie miejscowe, powodujące niewielkie ogniska zapalne, lub mieć charakter rozległy, obejmując cały obszar zewnętrznego przewodu słuchowego, doprowadzając do powstawania obrzęku i zmniejszenia światła przewodu słuchowego, niekiedy jego zatkanie, zaczerwienienie skóry, wysięki ropne. W tym przypadku leczenie naturalne jest niezwykle pomocne i daje dobre efekty.

Sposoby kuracji

I. Do 1 łyżki letniej wody o temperaturze ciała dodajemy 20 kropli nalewki bursztynowej. Otrzymanym roztworem płuczemy ucho np. za pomocą kroplomierza. Należy to robić dwa, trzy razy dziennie.

II. Przygotowujemy mieszankę z następujących składników. Wszystkie składniki w równych ilościach:

1. Ziele krwawnika
2. Liść szałwii
3. Kwiat nagietka
4. Ziele tymianku
5. Koszyczki rumianku

Do pełnej szklanki wrzątku wsypujemy 1 łyżkę mieszanki, ciągnąć nie gotując około 10 minut, przecedzamy letnie przez wyjałowioną gęstą flanelkę, Płuczemy ucho 2 razy dziennie, rano i wieczorem. Można także w przygotowanym odwarze zamoczyć kompres apteczny, lekko wycisnąć i wykonać okład na ucho.

III. Nabieramy na czubek łyżeczki niewielką ilość maści propolisowej 3 lub 7 %, umieszczamy w małym słoiczku lub innym naczyniu, a następnie zanurzamy je w ciepłej wodzie, tak, aby maść nabrała konsystencji płynnej. Wpuszczamy do ucha 2 razy dzienne rano i wieczorem po kilka kropli o temperaturze ciała. Osoby uczulone na propolis tej kuracji stosować nie mogą.

IV. Srebro koloidalne – 1 łyżkę srebra ogrzewamy do temperatury ciała, płuczemy przewód słuchowy 2 razy dziennie.

Zapalenie ucha środkowego

Ropne zapalenie ucha u dorosłych może być wywołane zapaleniem zatok, zapaleniem nosogardła, powikłaniami po anginie, grypie, nieżytem nosa, nie wyleczonymi chorobami górnych dróg oddechowych oraz innymi czynnikami zakaźnymi. Zapalenie o cechach wysiękowych i charakterze nieżytowym jest prawie zawsze następstwem raptownych zmian ciśnienia atmosferycznego. Częściej miewają to ludzie dłużej przebywający pod wodą, nurkowie, płetwonurkowie, osoby przebywające w kesonach, wyczynowcy próbujący bez sprzętu schodzić na znaczne głębokości, osoby latające często samolotami, pracujące przy sprężonym powietrzu.

Zapalenie to najczęściej przechodzi samoczynnie po jakimś czasie bez poważniejszych następstw. Można stosować uprzednio przedstawioną terapię. Objawami zapalenia ropnego jest wzrost temperatury ciała, niedosłuch, ból. W drugiej fazie wysoka gorączka, ból pulsujący w rytmie tętna, obejmujący także skronie oraz całą czaszkę. W trzeciej fazie następuje przedziurawienie lub pęknięcie błony bębenkowej, spowodowane ciśnieniem nagromadzonej w jamie bębenkowej masy wysiękowej. Wydostaje się ona na zewnątrz przewodem słuchowym dając ulgę choremu, ustępuje ból, gorączka i inne objawy. Po jakimś czasie powraca słuch, szczelina w błonie bębenkowej najczęściej zarasta.

W medycynie naturalnej do leczenia zewnętrznego przydatne będą metody opisane w powyższym przykładzie. Ponadto zalecany jest olej rokitnikowy, wyciąg olejowy z nagietka lub dziurawca – stosować 2 razy dziennie, wkraplając po kilka kropli do ucha, lub zakładać nasączone nimi waciki (używać oddzielnie, nie razem).

Wyciąg olejowy z nagietka – Do naczynia wsypujemy 2 szklanki świeżych płatków z kwiatów nagietka, zalewamy olejem roślinnym, na przykład z pestek winogron, tak by były całe przykryte. Naczynie wkładamy do większego naczynia z wodą, po zagotowaniu wody w większym naczyniu zmniejszamy ogień i ciągniemy tak, by woda nie wrzała przez 1 ½ godziny, zostawiamy do ostygnięcia. Czynność tą powtarzamy jeszcze dwa, trzy razy, aż olej zabarwi się na żółto – pomarańczowo, następnie wyciskamy przez gazę lub flanelkę, rozlewamy do małych słoiczków lub buteleczek i umieszczamy w lodówce. Jest on także doskonałym środkiem na dolegliwości skórne, błony śluzowe, skaleczenia, drobne rany, oparzenia słoneczne lub termiczne. Można w tym przypadku zmieszać go z maścią Dermosan.

Wyciąg olejowy z dziurawca – Według starego przepisu bierzemy 50 g świeżych kwiatów dziurawca wsypujemy je do naczynia, zwilżamy odrobiną wódki, lub lepiej nawet spirytusu, około 1 -2 łyżek i zalewamy 200 g oleju roślinnego. Ogrzewamy w kąpieli wodnej, jak w podanym powyżej przykładzie, często mieszając, przez 2 – 3 godziny, odstawiamy następnie do wystygnięcia. Czynność tę powtarzamy przez kilka dni, aż olej stanie się wyraźnie czerwony, przecedzamy przez płótno lub gęstą gazę do buteleczek lub słoiczków, przechowujemy w chłodnym miejscu. Można go także używać w owrzodzeniach żylakowych, bielactwie, skaleczeniach, oparzeniach itp.

Istotny element leczenia to zioła do stosowania wewnętrznego o działaniu przeciwzapalnym, przeciw drobnoustrojowym i powlekającym.

I.

1. Ziele krwawnika
2. Ziele skrzypu
3. Liść maliny
4. Liść poziomki
5. Liść jeżyny
6. Liść orzecha włoskiego
7. Korzeń lukrecji
8. Korzeń łopianu
9. Ziele rdestu ptasiego
10. Kłącze pięciornika
11. Ziele tymianku

Wszystkie składniki starannie mieszamy, do szklanki wsypujemy jedną łyżkę mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 20 minut. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem, przez okres 7 dni.

II.

1. Kwiat bzu czarnego
2. Kwiatostan lipy
3. Kwiat pierwiosnka
4. Kora wierzby
5. Liść babki lancetowatej
6. Ziele jemioły
7. Ziele tymianku
8. Koszyczek rumianku
9. Porost islandzki
10. Ziele szanty
11. Ziele krwawnika

Do szklanki wsypujemy 1 łyżkę przygotowanej mieszanki, zalewamy wrzątkiem i odstawiamy na 20 minut. Pijemy 3 szklanki dziennie, pół godziny przed jedzeniem przez następny tydzień. Leczenie można powtarzać do zupełnego wyleczenia.

Jama bębenkowa w uchu środkowym za pomocą trąbki słuchowej połączona jest z gardłem. W stanach zapalnych ucha środkowego innych jego części należy płukać gardło rano i wieczorem naparem z następujących ziół:

1. Liść szałwii
2. Ziele tymianku
3. Ziele hyzopu
4. Liść maliny
5. Liść babki lancetowatej
6. Ziele krwawnika
7. Koszyczek rumianku

Zagotowujemy pół litra wody i do wrzątku wsypujemy 2 łyżki mieszanki, mieszamy, zmniejszamy temperaturę i ciągniemy nie gotując 10 – 15 min. Ciepłym naparem płuczemy jamę ustną rano i wieczorem.

Przeciw drobnoustrojowo skutecznie działa nalewka bursztynowa. Bierzemy 3 razy dziennie po 15 – 20 kropli na wodę, przez okres 10 dni, przed jedzeniem i wypijanymi ziołami. Leczenia nalewką bursztynową nie powinno się łączyć z antybiotykami.

Higiena ucha

Z zasadzie narząd słuchu nie stawia nam wyśrubowanych potrzeb w jego bieżącej pielęgnacji i nie zajmuje w codziennej toalecie za wiele czasu. Wyjątkowa budowa przewodu słuchowego powoduje, że naskórek rośnie w kierunku jego ujścia i złuszczające się komórki usuwane są na zewnątrz ucha razem z woskowiną. Poza funkcją wydalniczą, woskowina zabezpiecza ucho przed grzybami, różnymi drobnoustrojami, małymi owadami itp. Wystarczy 2 razy dziennie przemywać małżowinę uszną ciepłą wodą z mydłem. Co do używania patyczków z wacikami opinie wśród fachowców są podzielone, jedni stanowczo się sprzeciwiają stosowania ich przy pielęgnacji ucha, inni dopuszczają taką ewentualność, lecz zabiegi i czyszczenie nimi przewodu usznego powinny być niezwykle delikatne.

Niektórzy uważają, że ubijają one woskowinę w uchu, która następnie robi się twarda tworząc korek woskowinowy. Stosując patyczek z watką można zwilżyć go lekko w letnim srebrze koloidalnym i oczyszczać kawałek po kawałku małymi ruchami obrotowymi nie ubijając woskowiny. Można także nasączyć go euceryną lub lanoliną.

Należy mieć na uwadze, by osłaniać uszy przed nadmiernym hałasem, dźwiękami o wysokiej częstotliwości, zanieczyszczoną i brudną wodą, wysokim ciśnieniem. W warunkach zawyżonego hałasu używać zatyczek lub nauszników ochronnych. Nie grzebać w przewodzie słuchowym przedmiotami twardymi i ostrymi, chronić małżowinę uszną przed uderzeniami i skaleczeniami oraz ciałami obcymi.


Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Wojciech Biernat

Incoming search terms:

  • leczenienaturalne zarzucania zolci
  • czy w polsce występują świetliki

Stosowanie miodu w leczeniu chorób wewnętrznych

Leczenie miodem dzieci


Miód jest bardzo wartościowym produktem w leczeniu zapalenia jelita cienkiego, szczególnie u dzieci. W tym schorzeniu wyjątkowo efektywnie działa on po rozpuszczeniu w soku jabłkowym lub w naparach z ziół: ziele krwawnika, liść pokrzywy, kwiat nagietka i ziele tysiącznika. W nieżytach jelit u małych dzieci podaje się mocną herbatę z łyżeczką miodu i karmienie 2 razy dziennie utartym jabłkiem. Read more …

Incoming search terms:

  • miod a bakterie klebsiella w moczu

Kolka żółciowa


Kolkę żółciową miewają osoby cierpiące na kamicę żółciową. Dolegliwość ta męczy ludzi w krajach bogatszych, jedzących tłuste potrawy, słodycze zrobione głównie z masła, margaryny, śmietany, pijących prawdziwą kawę, lubiących dobrze zjeść, cierpiących na otyłość, mających nadwagę. Częściej dotyka kobiety. Zwykle pierwszym objawem kamicy żółciowej jest atak kolki żółciowej. Tylko 30 % chorych z kamieniami żółciowymi w pęcherzyku żółciowym ma ataki kolkowe. Kamica jest chorobą chroniczną, mającą często ostry przebieg. Kamica żółciowa nazywana jest chorobą 4 P dlatego, że dotyczy pań (1), pulchnych (2), płodnych (3) i po czterdziestym roku życia (4). Po 60 roku życia w pęcherzyku żółciowym kamienie ma 30 % kobiet.

Czynniki sprzyjające tworzeniu się złogów w pęcherzyku żółciowym:

• Płeć żeńska
• Średni i starszy wiek
• Czynniki hormonalne np. przyjmowanie środków antykoncepcyjnych
• Choroby metaboliczne np.: miażdżyca, nadwaga, otyłość, cukrzyca
• Czynniki genetyczne
• Czynniki zaburzające prawidłowy cykl krążenia kwasów żółciowych
• Stosowanie niektórych leków np.: obniżających poziom cholesterolu, hormonów

Co to jest żółć?

Żółć wytwarzana jest w wątrobie. Jest roztworem soli i kwasów żółciowych, elektrolitów, bilirubiny, cholesterolu oraz fosfolipidów. Przeważająca większość bo aż 80 % żółci to woda. Dzięki żółci możliwe jest rozpuszczanie i wchłanianie dostarczonych z jedzeniem tłuszczów oraz witamin rozpuszczalnych w tłuszczach – A, D, E i K. Kwasy żółciowe gdy już znajdą się w jelicie grubym powodują wydzielanie do jego światła wody, przez co ułatwiają wypróżnianie. Z żółcią wydalane są przetrawione leki, niektóre substancje trujące powstałe w procesie przemiany materii oraz białka. Kwasy żółciowe są w 90 % ponownie wchłaniane do krwi w jelicie, przenoszone do wątroby i ponownie wydzielane z żółcią. Cykle ten powtarza się kilka, a nawet kilkanaście razy na dobę.

Istota kamicy żółciowej

Produkowana w wątrobie żółć spływa przewodem wątrobowym wspólnym. Połowa żółci wydzielonej na czczo gromadzi się w pęcherzyku żółciowym, gdzie następnie jest zagęszczana, pozostała połowa spływa przewodem żółciowym wspólnym do dwunastnicy. Powodem tworzenia się kamicy jest za duże wytwarzanie cholesterolu w wątrobie oraz nieprawidłowości przepływu żółci z pęcherzyka do jelita. One to przyczyniają się do wytrącania z żółci cholesterolu, wapnia i barwników żółciowych w postaci kamieni różnej wielkości. Kryształki cholesterolu stają się zawiązkiem kamieni.

Za wolny przepływ lub zaleganie żółci sprzyjają tworzeniu się złogów. Kamienie tworzą się najczęściej w pęcherzyku żółciowym i w przewodach żółciowych. Ilość i wielkość kamieni bywa różna. Mogą one występować w postaci niezwykle drobnego piasku tworzącego się w pęcherzyku żółciowym lub przybierać formę drobnych ziarenek. Bardzo często w pęcherzyku znajduje się jeden duży złóg o wymiarze kilku centymetrów. Zawartość cholesterolu stwierdza się w ponad 75 % złogów żółciowych.

Do głównych objawów kamicy żółciowej zaliczamy:

• Wzdęcia, przeważnie po tłustych potrawach, kawie, zimnych potrawach, jak również zimnych napojach
• Kurczowe bóle z prawej strony brzucha promieniujące do pleców, nawet łopatki
• Nadwrażliwość czyli tkliwość uciskowa poniżej prawego łuku żebrowego
• Niekiedy nudności, nawet wymioty, zaparcia

Atak kolki żółciowej

Przyczyną kolki żółciowej jest skurcz pęcherzyka żółciowego, w szczególności u osób nie stosujących się do diety wątrobowej, lekkostrawnej. Występuje przede wszystkim po sytych i tłustych posiłkach i wywołuje tępy, gniotący ból o charakterze kolkowym lub opasującym, najmocniejszy w prawym podżebrzu, promieniujący ku tyłowi do kręgosłupa, pod prawą łopatkę, a czasami w okolice mostka, co może być mylone z zawałem serca. Ataki trwają od kilku do kilkudziesięciu minut. Często powtarzają się w nocy. Niekiedy występuje gorączka.

Stanami towarzyszącymi może być:

Zapalenie pęcherzyka żółciowego – podrażnienie pęcherzyka przez kamień może spowodować ostry stan zapalny. Wtedy ból odczuwany jest po prawej stronie w nadbrzuszu, najbardziej czułe jest miejsce pod prawym łukiem żebrowym. Objawem towarzyszącym bywa gorączka.

Żółtaczka – następuje wtedy, gdy nieduży kamień wydostanie się z pęcherzyka i utknie w przewodzie żółciowym, blokuje przepływ żółci z wątroby. Skóra wówczas i białka oczu nabierają żółtego odcienia, mocz jest ciemnobrązowy, a stolec jasny.

Ostre zapalenie trzustki – występuje wtedy gdy produkowane trawienne enzymy trzustkowe nie mogą swobodnie przedostawać się do dwunastnicy wskutek utkniętego kamienia żółciowego w przewodzie żółciowym wspólnym. Trzustka zaczyna w końcu sama siebie trawić. Jest to stan bardzo poważny i niebezpieczny.

Ropień, wodniak pęcherzyka żółciowego, a nawet jego pęknięcie – są to stany w których konieczna jest interwencja chirurgiczna. Najczęściej występują w zaniedbanych stanach i przy bagatelizowaniu objawów.

Sposób na kamienie żółciowe

1. Przez pierwsze pięć dni pijemy codziennie cztery szklanki świeżego soku jabłkowego lub jemy 4 – 5 jabłek. Sok jabłkowy rozmiękcza kamienie żółciowe. Przez pierwsze 5 dni spożywamy normalne posiłki.

2. Szóstego dnia nie jemy kolacji.

3. O godzinie 18 przyjmujemy łyżeczkę siarczanu magnezu. Można go rozpuścić w szklance ciepłej wody. Siarczan magnezu kupimy w aptece jako Sól gorzka.

4. O godzinie 20 zjadamy kolejną łyżkę siarczanu magnezu. Siarczan magnezu otwiera kanał pęcherzyka żółciowego.

5. O godzinie 22 wypijamy szklankę roztworu zrobionego z oliwy z oliwek (Extra Virgin) i soku cytrynowego. Pół szklanki oliwy mieszamy z połową szklanki świeżo wyciśniętego soku z cytryny. Roztwór ten umożliwi wyjście kamieniom. Aby uzyskać pół szklanki soku potrzebujemy trzy cytryny.

6. Następnego dnia powinny się znaleźć w stolcu zielone kamyki.

Kuracja olejem lnianym

Przez 7 dni należy pić na czczo szklankę soku pomidorowego lub buraczanego dokładnie wymieszanego z jedną łyżką oleju lnianego. Taki napój skutecznie pobudza opróżnianie się pęcherzyka żółciowego.

Środek na atak bólowy

Należy wypić szklankę soku jabłkowego z jedną łyżką octu jabłkowego (Apple Cider Vineager). Ból mija, jak po tabletkach przeciwbólowych.

Dekalog porad dietetycznych

1. W czasie napadu kolki – przestrzegamy diety ścisłej.

2. Po ustąpieniu napadu kolki przez 1 – 2 dni stosujemy dietę ścisłą – pijemy lekkie herbatki , rozcieńczone soki i mieszankę ziołową.

3. W miarę poprawy przechodzimy na dietę półpłynną, przecieraną.

4. Stopniowo do diety wprowadzamy chude mięso, mleko, małe ilości masła i gotowane ryby.

5. Posiłki należy podzielić na 5 – 6 małych porcji. Odciążymy wtedy się przewód pokarmowy.

6. Potrawy powinny być gotowane w wodzie, na parze, pieczone w folii aluminiowej bez tłuszczu. Niedozwolone smażenie, tradycyjne pieczenie, odsmażanie.

7. Musimy odstawić pokarmy tłuste, smażone, zasmażki, boczki, słoninę, podroby, czekolady, pomadki, ciasta, czyli pobudzające nadmierne kurczenie się pęcherzyka żółciowego.

8. W okresie międzynapadowym musimy ograniczać tłuszcze, błonnik, wyeliminować pokarmy wzdymające: kapustne, grochy, fasole. Rezygnujemy również z wszelkich produktów drażniących przewód pokarmowy i pobudzających kurczliwość pęcherzyka żółciowego.

9. Wprowadzamy do codziennego menu surówki z warzyw i owoców z otrębami, pszennymi kiełkami i zarodkami.

10. Rezygnujemy z jedzenia w lokalach gastronomicznych, gotowych dań, fast foodów, chipsów, zapiekanek, itp.

W przypadku otyłości, nadwagi zrzucamy kilogramy powoli, stopniowo. Nagłe chudnięcie może wywołać ataki kolki.

Dieta w kolce żółciowej

• Pierwszego dnia musimy pić tylko słabą gorzką herbatę, przegotowaną wodę, ziołowe napary z mięty lub rumianku.
• Gdy poczujemy się lepiej, możemy jeść rzadkie kleiki na wodzie, rozcieńczone soki owocowe niekwaśne, następnie drobne kaszki, sucharki oraz pure z ziemniaków i marchewki.
• Jeżeli ostre objawy ustąpią zwykle po 2 – 3 dniach, zaczynamy do jedzenia dodawać mleko – na początek 2 – 3 łyżki. Należy gotować je osobno, a następnie wymieszać z ugotowaną kaszą manną lub pure ziemniaczanym. Z każdym dniem możemy zwiększać ilość dodawanego mleka.
• Stopniowo można wzbogacać jadłospis, pamiętając, by wprowadzać najwyżej dwa nowe produkty dziennie.
• Dobrze tolerowane są przetwory z dwukrotnie mielonego chudego mięsa drobiowego, gotowane i przetarte warzywa – marchew, buraki, seler, pietruszka. Oprócz tego świeży chudy twarożek, odrobina śmietanki, duszone jabłka oraz soki owocowe i warzywne.
• Następnie można spożywać wysokogatunkowe wędliny, czerstwe pieczywo z niewielką ilością masła, zupy warzywne z drobnymi kaszami oraz, gotowane chude mięso, np. pierś kurczaka w jarzynach.

Czego powinniśmy się wystrzegać? Trzeba zrezygnować ze smażenia, tradycyjnego pieczenia, odsmażania i odgrzewania.

Ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego
Zalecenia żywieniowe:

Pierwsza doba – głodówka, przyjmowanie ogrzanych płynów w tym: herbaty z cytryną osłodzonej miodem, słodkich soków owocowych.

Doba druga – przyjmowanie napojów w większych ilościach, stosowanie diety kleikowo – owocowej, powolne wprowadzanie: przetartych słodkich kompotów, przetartych kasz z odrobiną masła, chudego twarożku, chudego mleka. Po 1 – 3 dniach diety kleikowo, owocowej: zastosowanie diety łatwostrawnej z ograniczeniem tłuszczu.

Przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych

W chroniczny zapaleniu pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych zaleca się dietę łatwostrawną z ograniczeniem tłuszczu i błonnika pokarmowego.

Zalecenia żywieniowe:

– Spożywanie białka w ilości 1 grama na kg masy ciała.
– Ograniczenie tłuszczu do 40 do 50 gram na dobę.
– Uzupełnianie wartości energetycznej diety węglowodanami.
– Spożywanie zwłaszcza węglowodanów złożonych.
– zwiększenie podaży witaminy C, bardzo ograniczyć spożywanie cukru pod postacią słodyczy, czekolady, miodu.

Produkty dozwolone w ograniczonych ilościach to szpinak, rabarbar, szczaw.

Produkty przeciwwskazane:

– Z dużą zawartością błonnika pokarmowego.
– Z dużą zawartością cholesterolu: żółtka, podroby, śmietana, pełne mleko, tłuste sery.
– Przyprawy ostre, używki.

Zioła

Zioła posiadają różne dobroczynne działania. Wykazują działanie żółciotwórcze, żółciopędne, rozkurczowe, przeczyszczające, wiatropędne, odkażające. Najczęściej stosowane są jako mieszanki ziołowe. Pobudzają organizm do wydzielania żółci i nie dopuszczają do zastoju żółci w drogach żółciowych.

Napar ziołowy

Wsypujemy do szklanki po łyżeczce suszonych liści melisy i mniszka lekarskiego lub korzenia lukrecji. Zalewamy wrzącą wodą do połowy wysokości i naparzamy pod przykryciem 15 minut, przecedzamy. Pijemy taki napar 4 – 5 razy dziennie. W okresie międzynapadowym i po zabiegu wycięcia pęcherzyka wskazane jest używanie następujących mieszanek:

Mieszanka ziołowa

1. Liść mięty pieprzowej – 40g
2. Owoc kolendry – 20g
3. Kwiatostan kocanki – 20g
4. Liść bobrka trójlistkowego – 15g
5. Owoc aminka egipskiego – 10g

Jedną łyżkę mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzącej wody, naparzamy pod przykryciem przez 10 minut i przecedzamy. Pijemy ciepły napar na 10 – 15 minut przed jedzeniem, 3 – 4 razy dziennie po 1/2 szklanki. Nie słodzimy.

Mieszanka według O. Klimuszki

1. Kwiatostan kocanki
2. Ziele rdestu ptasiego
3. Ziele bobrka trójlistnego
4. Liść mięty pieprzowej
5. Ziele dziurawca
6. Ziele krwawnika
7. Ziele glistnika
8. Korzeń mniszka lekarskiego
9. Kora kruszyny
10. Kłącze perzu
11. Ziele drapacza lekarskiego

Mieszamy dokładnie po 30 g ziół. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzącej wody, naparzamy przez 30 minut i przecedzamy. Pijemy trzy razy dziennie przed jedzeniem pół do 2/3 szklanki. Unikamy produktów wzdymających oraz tłuszczów zwierzęcych.

Wody mineralne

Prócz ziół pozytywne działanie w okresach międzynapadowych kamicy żółciowej mają wody mineralne, szczególnie alkaliczne szczawy wapniowo – magnezowe. Są nimi np. wody z Krynicy Zdroju: „Jan”, „Tadeusz”, w mieszankach z „Zuberem”. Wypijamy takiej wody w niewielkiej ilości pół do 2/3 szklanki, o temperaturze ciała, 30 minut godziny przed posiłkiem, chodząc.


Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Incoming search terms:

  • czy przy kamicy żółciowej mozna pić kawę prawdziwa

Biała dieta i zioła na zgagę


Refluks przełykowy inaczej zwany zgagą jest niezwykle nieprzyjemną i męcząca dolegliwością przewodu pokarmowego. Wiele osób męczy się z nią na co dzień. Po co cierpieć, można prostymi sposobami pomóc sobie używając naturalnych metod.

Istota zgagi

Po zjedzeniu niektórych potraw, pokarmów pali nas zgaga w przełyku, dając bardzo przykre uczucie. Obecne pożywienie przede wszystkim gotowe produkty nafaszerowane chemikaliami, mające w sobie prawie cały układ pierwiastkowy – nie służy zdrowiu i nie powinno być stosowane na co dzień. Przygotowane potrawy we domowej kuchni dają gwarancję w miarę uczciwego składu. Natomiast nawet wytworne pożywienie podawane w restauracjach, barach jest mocno podejrzane. Triki restauratorów są znane od dawna. Używanie jednak ciągle środków zobojętniających może po czasie skutkować nawet rakiem żołądka.

Sok żołądkowy ma prawidłowo kwaśny odczyn. Zgaga manifestuje się piekącym bólem w klatce piersiowej, zwykle promieniującym do szyi i gardła. Występuje najczęściej kilka minut po posiłku i towarzyszy jej odbijanie oraz zarzucanie do jamy ustnej kwaśno – gorzkiego soku żołądkowego, co powoduje nagłe wydzielanie śliny. Nie zawsze jednak w tak drastycznej formie.

Przyczyny zgagi

Zasadniczą przyczyną zgagi jest nadkwaśność soku żołądkowego. Jest ona spowodowana nadmiernym wytwarzaniem kwasu solnego w żołądku. Znanych jest wiele przyczyn i różne stopnie nasilenia. Inną ze znanych i opisanych przyczyn jest niedomykalność wpustu żołądka. Refluks jest powodowany nieprawidłową pracą zwieracza, który odgranicza dolny odcinek przełyku od żołądka. Z żołądka treść pokarmowa jest zarzucana do przełyku. A ponieważ nadtrawione przez sok żołądkowy pożywienie jest kwaśne, stąd też występuje palenie w przełyku. Jest to wada anatomiczno – czynnościowa.

Dotkliwość tę można zlikwidować leczeniem określonych chorób jak wrzód lub nieżyt żołądka czy alkoholizm. Do objawów nadkwaśności zaliczamy m.in. bóle w nadbrzuszu, kwaśne odbijanie, zgagę czy czkawkę. W kuracji używa się wiele środków zobojętniających i adsorbujących żołądkowy kwas solny. Niektóre zioła, zawierające dużo związków śluzowych, łagodzą objawy nadkwaśności.

Zgagę mogą wywołać:

• Zawyżone ilości posiłków, żywność bogata w tłuszcze i węglowodany.
• Ostre przyprawy: chili, musztarda, ocet winny.
• Niektóre pokarmy i napoje: czekolada, kwaśne soki, zwłaszcza cytrusowe, większość owoców i warzyw, czosnek i cebula, orzeszki ziemne, napoje gazowane, fast foody, hamburgery, frytki, hot dogi, placki ziemniaczane, zapiekanki, pizza.
• Używki: alkohole, kawa, mocna czarna herbata, napoje zawierające kofeinę, papierosy.
• Niektóre leki – zażywane na czczo, na pusty żołądek: Aspiryna, leki przeciw zapalne.

Wszystkie w.w. pokarmy, używki, leki silnie pobudzają wydzielanie kwasu solnego w żołądku.

Biała dieta

Aby złagodzić lub nawet wyeliminować chorobę refluksową, dobrze jest cały czas być na tzw. „białej diecie”, w skład której wchodzą: woda, mleko, kefir, siemię lniane, ziemniaki oraz w ograniczonej ilości czerstwe pieczywo, chudy drób, ryby, migdały, chrupki kukurydziane, sucharki, gotowany seler, suszone figi. Przyrządzać należy dania gotowane, także na parze – warzywa i pieczone w folii chude mięso, ryby. Nie powinno się spożywać potraw smażonych i panierowanych, wędzonych, grillowanych. Dodawać warto naturalne przyprawy: koperek, natkę pietruszki, bazylię, kminek, oregano.

Zioła na zgagę

Bardzo dobrze ze zgagą radzą sobie zioła. Powlekają one błonę śluzową przełyku i żołądka, wstrzymują nadmierne wydzielane soku żołądkowego, zobojętniają go i nie dopuszczają do wystąpienia palącego objawu w przełyku. Oto kilka wybranych, najlepszych receptur.

Mieszanka ojca Klimuszki na nadkwasotę żołądka

1. ziele majeranku
2. ziele krwawnika
3. ziele srebrnika
4. ziele szanty
5. korzeń prawoślazu
6. kwiat lipy
7. liść melisy
8. porost islandzki
9. kłącze perzu

Należy wymieszać zioła w równych ilościach. Bierzemy jedną łyżkę mieszanki na jedną szklankę wrzątku, parzymy 20 minut. Pijemy 3 razy dziennie po szklance, 20 minut przed jedzeniem.

Odwar z nasion lnu prof. Ożarowskiego

Dwie łyżki nierozdrobnionych nasion lnu zalewamy 1,5 szklanki letniej wody, gotujemy powoli pod przykryciem do 15 minut. Studzimy i przecedzamy. Można dodać łyżeczkę syropu owocowego albo 2 -3 krople nalewki miętowej. Pijemy po pół szklanki dwa razy dziennie między posiłkami jako lek osłaniający przewód pokarmowy.

Kuracja siostry Benedykty

1. liść szałwii
2. ziele skrzypu
3. liść melisy
4. kłącze tataraku
5. koszyczki rumianku

Zioła w równych ilościach mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy jedną szklanką wrzątku i zaparzamy przez 20 – 30 min. Po przecedzeniu pijemy trzy razy dziennie po pół szklanki przed posiłkiem.

Domowe sposoby na zgagę

Od bardzo dawna stosuje się domowe metody by wyeliminować zgagę. Co prawda, dzisiaj w aptekach, a nawet kioskach, można nabyć leki zobojętniające kwasy żołądkowe. Niestety, używanie przez dłuższy czas takich specyfików może skutkować nowotworem żołądka. Stwierdzono, że rak żołądka powstaje najczęściej w obojętnym lub zasadowym środowisku. Używajmy więc naturalnych środków i sposobów.

Sok ziemniaczany

Surowe ziemniaki należy zetrzeć, wycisnąć sok. Pijemy ten sok po 1/3 szklanki 3 – 4 razy dziennie. Łagodzi on zgagę i nadkwasotę żołądka.

Pierwsza pomoc

Skutecznym i polecanym sposobem jest wypicie natychmiast po wystąpieniu pierwszych oznak zgagi szklanki ciepłej wody z dodatkiem 1 łyżki miodu i 1 łyżki octu jabłkowego. Uczucie zgagi mija szybko i skutecznie.

Siemię lniane na szybko

Równie skuteczne i sprawdzone w łagodzeniu zgagi, pieczenia w żołądku są kuracje ziołami zawierającymi śluzy roślinne, chroniące błonę śluzową żołądka i przełyku przed niekorzystnym nadmiarem kwasów. W szczególności polecane są nasiona lnu. Można nabyć gotowe odtłuszczone siemię lniane. Jedną łyżeczkę siemienia zalewamy 3/4 szklanki wrzątku, mieszamy i po ostygnięciu pijemy powoli.

Siemię lniane tradycyjnie

Jest też inna, stara metoda kuracji siemieniem lnianym. Jedną łyżeczkę nasion trzeba zagotować w połowie szklanki wody i odstawić na noc. Rano lekko podgrzewamy i pijemy na
czczo. Kurację stosujemy przez tydzień, po czym powtarzamy po 7 dniowej przerwie.

Kwiat lipy

Korzystnie wpływa na pracę żołądka kwiat lipy. Jedną łyżkę ziół zalewamy szklanką wrzątku. Odstawiamy pod przykryciem na kilka minut. Pijemy ciepły napar 3 razy dziennie, przed jedzeniem. Napar ten można lekko osłodzić miodem.

Ziarna jałowca

Fachowcy od zielarstwa zalecają leczenie ziarnami jałowca. Trzeba żuć codziennie kilka ziaren jałowca, zaczynając od 3, a kończąc na 8, dokładając 1 ziarno dziennie, następnie wracając powoli do 3, odejmując 1 ziarno dziennie.

Nalewka orzechowa

Warto także zastosować nalewkę orzechową. Należy posiekać drobno 5 sztuk świeżych, niedojrzałych, zielonych owoców orzecha, zalać ½ litra alkoholu 40 % i macerować w zamkniętym naczyniu 6 tygodni, co jakiś czas wstrząsając, następnie przecedzić. Pić po 1/2 – 1 łyżce 1 – 3 razy dziennie pomiędzy posiłkami w dolegliwościach żołądkowych.

Sproszkowany węgiel drzewny

Efektywnym domowym sposobem przy nadkwaśności i innych dolegliwościach żołądkowych jest również proszek z węgla drzewnego. Przy nadkwaśności, zgadze, pieczeniu, ale także biegunce i zatruciach pijemy 3 – 4 razy dziennie po 1/2 łyżki proszku rozpuszczonego w wodzie, mleku lub soku z jabłek. Do proszku z węgla drzewnego można dołożyć nieco sproszkowanych nasion lnu albo liści lub korzenia prawoślazu. Wzmocni to jego działanie

Dekalog dobrych rad

l. Odżywiaj się systematycznie, stosując lekkostrawną dietę.
2. Jadaj mniejsze ilości, ale za to częściej.
3. Przed każdym jedzeniem wypij trochę niegazowanej wody mineralnej.
4. Nie stosuj ostrych przypraw.
5. Gdy poczujesz pieczenie w przełyku, zjedz trochę migdałów.
6. Kolację jedz na 3 godziny przed pójściem spać.
7. Jedząc większą ilość pokarmu, wypij napar z liści mięty.
8. Unikaj stresu, picia alkoholu i palenia papierosów.
9. Unikaj czynności związanych z częstym lub długotrwałym pochylaniem się.
10. W celu wyeliminowania problemów w czasie snu, unieś wezgłowie łóżka i śpij w pozycji zbliżonej do półsiedzącej.


Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla

Incoming search terms:

  • aspiryna nadkwasnosc
  • ziola na zgage
  • naturalne metody leczenia nadkwaśności
  • mety w ciele szklistym wyzdrowienie przez wizualizacje
  • medycyna naturalna -stany zapalne
  • kuracja przeciw zgadze
  • kuracja na zgage
  • kogel mogel a refluks
  • klimuszko ziola na zgage
  • chrupki kukurydziane refluks u dorosłych

Zapalenie zatok


Do niedawna zapalenie zatok obocznych nosa traktowano za chorobę nieznanego pochodzenia, a leczenie odbywało się drogą tzw. punkcji, czyli przebijania ściany jednej, następnie drugiej komory i ściągania stamtąd zielonej, gęstej ropy, która je rozsadzała powodując uparty, frontalny ból głowy. Czasami ropa przedostaje się do nosa i można ją częściowo wydalić przez wydmuchnięcie. Taki „zatokowy katar” to stosunkowo łagodna forma zapalenia komór Highmore’a, ale najczęściej przewlekła, jak się to mówi – chroniczna.

Obecnie wiadomo, że za zapalenie komór obocznych nosa odpowiedzialne są m.in. nerki. To ich niewłaściwe funkcjonowanie, obciążone jeszcze nadmiarem soli w pożywieniu, nikotyną itp., powoduje, że różne zanieczyszczenia krwi, nie mające ujścia z moczem na zewnątrz, błąkają się po całym organizmie szukając miejsca, w którym mogłyby się ulokować. Komory oboczne nosa padają wtedy ofiarą, a na tym swoistym śmietniku mnożą się drobnoustroje i mamy stan zapalny.

Zapalenie komór leczymy zewnętrznie i wewnętrznie. Kuracja zewnętrzna polega na wykonaniu okładu. Garść kwiatu rumianku i ziela nostrzyka kładziemy na płótnie, zaparzamy polewając wrzątkiem i odsączamy okład, póki ciepły, kładziemy na twarz tak, aby zapachem tych ziół można było głęboko oddychać. Okład trzymamy co najmniej 30 minut, wystarczająco długo, aby rozgrzać i „uruchomić” pewną część ropy znajdującej się w komorach.

W leczeniu wewnętrznym pijemy napary ziół wspomagające oczyszczanie krwi przez nerki i przewód moczowy. Takie zioła to pączki i liść brzozy, liść mącznicy, liść maliny, liść czarnej porzeczki, ziele rdestu ptasiego, jagody jałowca, kłącze perzu, korzeń wilżyny, nać i nasienie pietruszki, nasienie czarnuszki i nasienie kozieradki. Dwa lub trzy z wymienionych środków ziołowych wystarczą, aby nie tylko pozbyć się bólów głowy, ale i sprawić, by nigdy nie wróciły.

Aby zrobić leczniczy napój, trzeba pamiętać, że zioła, kwiaty, nasiona i jagody parzymy zwyczajnie – łyżka stołowa na szklankę wrzątku, trzymamy pod przykryciem 10 – 15 minut i odcedzamy. Zaś ziele skrzypu przyrządza się osobno, ponieważ trzeba gotować je pod przykryciem nie krócej niż 30 minut (garść na litr wody). Po ugotowaniu do garnka ze skrzypem wsypujemy pozostałe składniki naparu.

Analogiczny problem sprawiają nam wszystkie korzenie, kora i kłącza. Dlatego od nich trzeba zacząć przygotowywanie napoju, a gotujemy je 5 – 10 minut w proporcji łyżka na szklankę wody.

Z gotowych specyfików ziołowych korzystnych przy tej dolegliwości można wymienić: Fitolizynę, Urogan, sok łopianu i sok brzozy. Sposób użycia podano na opakowaniu. W jadłospisie, jak przy wszystkich dolegliwościach nerkowych wymienić należy: seler, pietruszkę, kalafior, pieczarki, pomidory, szpinak i codzienne surówki z tych lub innych warzyw i owoców.


Źródło: Apteka natury – Jadwiga Górnicka

Incoming search terms:

  • medycyna alternatywna zapalenie zatok
  • medycyna ludowa zatoki
  • rozgrzej nerki medycyna naturalna
  • zapalenie zatok leczenie ziołami

Zaburzenia seksualne u kobiet


Ostatnio u dość licznej grupy osób stwierdzono poważne kłopoty sfery najintymniejszej – seksualnej. Niezwykle istotne jest to, że ponad 50 % niepowodzeń życia małżeńskiego ma swoje źródło w nieudanym pożyciu. W rezultacie tego dochodzi do rozpadów związków, a nawet wielkich życiowych tragedii. Jak dowodzą niezbicie wielkie światowe autorytety potrzeby seksualne są często większe niż głód. Istotne jednak, aby je stosownie poznać i potrafić sobie z nimi radzić w życiu. A chyba najważniejsze jest odpowiednie obserwowanie swojego i partnera organizmu.

Dobrze wiedzieć jak nazwać daną reakcję, która nas martwi. Cały czas sprawy związane z reakcjami i zachowaniami seksualnymi są swoistym tabu i są wstydliwe. A przecież niektóre objawy są symptomami chorób czy tez nieprawidłowych reakcji. Należy pamiętać, że w sprawach seksualnych zawsze najważniejszą rolę stanowi centralny układ nerwowy. Jest on dokładnie powiązany z układem płciowym człowieka. Ekspertami w tych sprawach są: seksuolodzy, ginekolodzy, jak również psychiatrzy. W ich gabinetach trzeba szukać pomocy i leczyć się. W takim leczeniu obowiązuje zasada – leczą się jednocześnie obydwoje partnerzy.

Trochę faktów i ciekawostek

Popęd seksualny, czy ochota na kontakty intymne nie występuje u kobiet i mężczyzn z jednakową siłą, i w tym samym okresie życia. Otóż u mężczyzn najbardziej i najczęściej pomiędzy 20 a 35 rokiem życia, następnie stopniowo maleje wraz z wiekiem. Zaś u kobiet pożądanie seksualne jest największe około 30 roku życia i po 40 roku życia powoli wygasa. Jeżeli dana osoba jest zdrowa i występuje u niej zmniejszony popęd płciowy, to mamy do czynienia z oziębłością płciową. Z drugiej strony, gdy jest on zbyt duży to taka osoba wykazuje cechy erotomanii.

Kobiety w ciąży także mają chęć na seks. I tak u kobiet, które do tej pory nie rodziły, w pierwszych trzech miesiącach ciąży ochota i popęd seksualny znacznie ulegają obniżeniu. Natomiast u kobiet, które już rodziły – pozostaje bez zmian. W drugim trymestrze ciąży u większości kobiet mamy do czynienia ze wzmożoną pobudliwością płciową. Natomiast od 7 do 9 miesiąca ciąży aktywność seksualna zdecydowanie jest mniejsza. Nie mają one bowiem ochoty na seks.

Zdrowi mężczyźni nie miewają takich zmian. Kobieta w ciąży w zasadzie może uprawiać seks, jeżeli nie ma ku temu przeciwwskazań do których należą: wcześniejsze poronienia samoistne, problemy z donoszeniem ciąży, przedwczesne porody, krwawienia z dróg rodnych, przedwczesne uprzednio odpłynięcia wód płodowych. Dobrze jest zawsze zapytać prowadzącego lekarza ginekologa. Po porodzie karmienie dziecka powoduje wcześniejszy nawrót reakcji seksualnych kobiety. Uwaga, karmienie piersią dziecka nie daje gwarancji zapobieżeniu poczęcia dziecka. Można karmić piersią i zajść w ciążę

Najczęstsze zaburzenia seksualne

U kobiet reakcje seksualne i zachowania mogą mieć różną postać i przebiegać także odmiennie. Nieraz nieprawidłowe reakcje i nieprawidłowości seksualne swoje źródło mają w psychice i niekiedy w bardzo dalekiej przeszłości. Bywa tak, że kobieta doznająca szoku emocjonalnego, np. po doznanym gwałcie, przez długi czas nie jest w stanie normalnie współżyć. Zauważono nawet, że niektóre kobiety podświadomie blokują jajeczkowanie. Inne kobiety nawet nie wiedząc o tym, w pierwszych dniach ronią już zapłodnioną komórkę jajową, nie zagnieżdżoną jeszcze w macicy. Obecnie oddzielono czynności seksualne od prokreacyjnych, co nie jest dobre. Wszystkie bowiem kontakty seksualne kobiety i mężczyzny teoretycznie mogą doprowadzić do poczęcia. I właśnie ten fakt często negatywnie wpływa na zachowania i reakcje seksualne.

Najczęściej spotykanymi zaburzeniami seksualnymi u kobiet są:

Pochwica – U kobiety, której doskwiera pochwica, pojawia się nieumyślny i podświadomy skurcz mięśni pochwy, który jest reakcją na próbę wprowadzenia do niej prącia lub innego przedmiotu. U niektórych kobiet już nawet sama myśl o stosunku może doprowadzić do silnego skurczu i zamknięcia wejścia do pochwy. Następuje wtedy specyficzna blokada. Skurcz mięśni pochwy niekiedy powoduje u takiej kobiety nawet silny ból.

Zwykle powodem pochwicy jest lęk, często nieustalony przyczynowo. Nieudana próba stosunku pogłębia pochwicę, jest niemiłym doświadczeniem dla kobiety. Występuje u niej obawa przed następnymi nieudanymi próbami współżycia i koło się zamyka. Kobieta z przypadłością jaką jest pochwica jest sfrustrowana, czuje się wina i niepełnowartościowa. Czuje się w pewien swoisty sposób upokorzona, a nawet kaleką. Nie skonsumowanie małżeństwa bywa często przyczyną rozwodów. Niektóre kobiety na siłę chcą przy sobie zatrzymać partnera, podejmując nieudane próby współżycia, które kończą się fiaskiem.

Zauważono, że u partnerów takich kobiet dochodzi do wystąpienia nieprawidłowości w postaci przedwczesnego wytrysku, a nawet tak zwanej wtórnej impotencji. Pochwica to stan, który wymaga rychłej i szybkiej interwencji lekarza seksuologa. Główną rolę w leczeniu odgrywa likwidowanie lęku farmaceutycznie oraz stosownie dobraną psychoterapią. Kobieta z tą dolegliwością musi szybko zostać poddana fachowemu leczeniu. Przyczyna zaburzenia tkwi w psychice, a nie w narządzie rodnym.

Oziębłość seksualna – Przy tych zaburzeniach dochodzi do naturalnych i prawidłowo „technicznie” kontaktów seksualnych. Kobieta jednak nie wykazuje pociągu seksualnego, nie ma normalnych reakcji seksualno – emocjonalnych w trakcie aktu ani nie odczuwa rozkoszy seksualnej czyli orgazmu. Kobieta oziębła seksualnie nie doznaje orgazmów nawet w czasie samopobudzania, jak również w czasie snu.

Oziębłość seksualna może mieć bardzo różne przyczyny. Bardzo dużą rolę odgrywają urazy seksualne w dzieciństwie, jak również wyolbrzymiony wstyd i obawa przed ciążą oraz tendencje dewiacyjne jak sadyzm, masochizm, lesbijstwo. Opisano również przebieg oziębłości seksualnej w przypadku chorób przysadki mózgowej, podwzgórza, gruczołów płciowych, nadnerczy, tarczycy, depresji, a nawet schizofrenii jako jeden z objawów tych chorób. Jeśli w ogóle dochodzi do kontaktów seksualnych kobiety oziębłej to są dla niej przykrym obowiązkiem i koniecznością. Większość z takich kobiet stara się dopatrywać przyczyny u swojego męża, a nie u siebie. Kuracja polega na wykluczeniu innych schorzeń, a następnie na psychoterapii i innych formach leczenia specjalistycznego.

Dyspareunia – Polega na niemożliwości osiągania orgazmu z konkretnym partnerem seksualnym. Niekiedy mogą występować nawet doznania nieprzyjemne, np. bólu. Okazuje się, że powodem tej przypadłości jest nieodpowiedni dobór partnera. Kobieta podświadomie doznaje zahamowania. Istnieją również inne przyczyny dyspareunii – np. zapalenie pochwy spowodowane bakteriami, alergenami, a także stany po naświetlaniach, zranienia okolic sromu, pochwy, nieprawidłowości w wydzielaniu śluzu pochwowego, poporodowe uszkodzenia narządu rodnego, stany zapalne błony śluzowej i mięśnia macicy, guzy w miednicy małej, stany zapalne, zrosty przydatków itp. W niektórych przypadkach dyspareunia może prowadzić do różnego typu nerwic seksualnych, a nawet do oziębłości seksualnej. Lekarz zawsze powinien odszukać przyczynę organiczną, a gdy ją wykluczy, wtedy wpływa na psychikę takiej kobiety. Dyspareunia w języku greckim oznacza: „źle dobrana para”.

Kiedyś dyspareunia częściej była spotykana niż obecnie. Można było ją zanotować pośród par małżeńskich, które dobierane były odgórnie. Nierzadko już po urodzeniu określano przyszłego męża czy żonę. Liczyło się wtedy przede wszystkim dobro państwa, rodu, a nie uczucie, miłość i sympatia. Takie małżeństwo było zwykłym obowiązkiem.

Dyspareunia może być pierwotna, lub wtórna, gdy poprzednie stosunki seksualne były prawidłowe i reakcje także nie budziły niepokoju. Wyjątkową rolę w zapobieganiu i leczeniu dyspareunii odgrywa poradnictwo małżeńskie, rodzinne, w tym wyjaśnienie zwłaszcza mężczyźnie jego zachowania we współżyciu płciowym.

Anorgazmia – To zaburzenie objawia się brakiem doznania orgazmu pomimo występowania normalnego podniecenia, współżycia i akceptacji partnera. Dzisiaj wyróżnia się kilka typów kobiet: takie, które nigdy nie doznały orgazmu, inne przeżywające go co jakiś czas i kolejne – o osłabionym odczuciu orgazmu. Ważną rolę odgrywają w takich sprawach warunki zewnętrzne odbywania kontaktów seksualnych: spokój, odpowiednia sceneria, czy też pośpiech, strach, bylejakość, oczekiwania kobiety, zachowania partnera – spełnianie przez niego oczekiwań kobiety i nastawienie emocjonalne do partnera.

Przyczyny anorgazmii bywają różne. Mogą to być: strach przed niechcianą ciążą, przemęczenie tak fizyczne jak i umysłowe, samolubstwo partnera, skłonności homoseksualne, problemy ze wzwodem prącia u partnera, a nawet za wczesny wytrysk. Anorgazmia może być etapowa – od osłabienia odczuwania podniet, poprzez obojętność, do odrazy i bólu. Prowadzić to może do zaniechania kontaktów seksualnych. Niektóre kobiety potrafią udawać orgazm, by zatrzymać mężczyznę przy sobie, a nawet wywyższać jego sprawność seksualną. Niekiedy dochodzi do kłótni, nieporozumień, a nawet do separacji i rozwodów. Czasami anorgazmia występuje po porodzie. Często długotrwałe przekrwienie narządu rodnego i miednicy małej prowadzi do wystąpienia przerostów, odczynów zapalnych, zwyrodnienia narządu rodnego kobiety. Może również być przyczyną wystąpienia żylaków kończyn dolnych.

Anorgazmia może być powodem zaburzeń nerwicowych o charakterze histerii i neurastenii. Zwykle bywa, że u większej części kobiet zainteresowanie seksem maleje wraz z wiekiem. Powód tego zjawiska leży w samym przekwitaniu, a więc wygasaniu czynności hormonalnych jajników, zmianami o charakterze zanikowym w narządzie rodnym, a także zmiany w psychice, koegzystencja różnych dolegliwości o charakterze przewlekłym, przyjmowanie leków itd. Istnieje jednak grupa kobiet, które do późnej starości prowadzą normalne życie seksualne. Kobiety w starszym wieku, podobnie jak mężczyźni hołdują innym wartościom, a ich układ małżeński oparty jest na wspólnym przyjacielskim związku.


Terapia zaburzeń seksualnych

Należy uzmysłowić sobie fakt, że nie leczy się zaburzeń seksualnych, lecz osoby z takimi zaburzeniami. Leczenie bowiem powinno być wielokierunkowe, czyli wszechstronne. Obejmuje ciało i psychikę zarówno kobiety, jak i mężczyzny. Leczenie odbywa się w tak zwanym układzie partnerskim. Istnieje kilka metod leczeń zaburzeń seksualnych. Są to:

Psychoterapia – kilkutygodniowe programy terapeutyczne, które mają za cel zmienić zachowania i psychiczne podejście pacjentek do spraw seksualnych. Terapia ta polega na wyuczeniu pewnych korzystnych i właściwych reakcji seksualnych w układzie z partnerem. Często uczy się panowania nad lękiem, depresją, zahamowaniami. Często przyczyną jest uraz doznany bardzo dawno, nawet w dzieciństwie. Warto także nauczyć się rozmawiać z partnerem o sprawach sfery seksualnej, oczekiwaniach i pragnieniach wobec strony przeciwnej.

Jeżeli seks jest tylko mechaniczną czynnością dla zaspokojenia swoich pragnień, to jest to duże nieporozumienie. Aby w wieku dojrzałym nie mieć kłopotów o charakterze zaburzeń seksualnych, trzeba zwrócić wyjątkową uwagę na rozwój psychiczny dziecka, przede wszystkim do czwartego roku życia. Musi ono czuć, że jest kochane przez obojga rodziców, ważne i cenne. A w okresie dojrzewania trzeba z dzieckiem rozmawiać również o sprawach płci.

Leczenie farmakologiczne – jest najczęściej dopełnieniem leczenia psychoterapią. Aplikowane są leki antydepresyjne, hamujące lęk. Nie istnieją cudowne leki rozwiązujące tego typu problemy. Oczywiście o ile występują inne dolegliwości somatyczne, trzeba je gruntownie leczyć. Zarówno psychoterapia, jak i farmakoterapia powinny być przeprowadzane przez doświadczonych specjalistów. Z seksualnością człowieka nie ma żartów.

leczenie hipnozą – to bardzo specjalistyczny sposób kuracji. Pacjentka wprowadzana jest w trans hipnotyczny, w czasie którego wpływa się na jej podświadomość. Można zakodować pewne reakcje, polecenia i sugestie. Ważne, aby terapeuta miał duże doświadczenie, a pacjentka nadawała się do tego rodzaju leczenia.

Leczenie operacyjne – niekiedy nieprawidłowości anatomiczno – czynnościowe narządu rodnego wymagają zabiegu chirurgicznego np. budowa narządu rodnego.

Naturalne terapie

Leczenie naturalne stanowi dodatek terapii zasadniczej. Istnieje dużo sposobów, środków i metod naturalnych. Poniżej przytoczono kilka najciekawszych i najpopularniejszych. Przyniosły pozytywny skutek wielu kobietom. Popularnym i starym środkiem jest ziołolecznictwo. Dwie ciekawe recepty pozostawił nam ojciec A. Cz. Klimuszko.

Rp. przy dyspareunii:

1. Kwiat nagietka
2. Kwiat lawendy
3. Liść szałwii
4. Liść melisy
5. Liść orzecha włoskiego
6. ziele krwawnika
7. Ziele dziurawca
8. Korzeń łopianu
9. Korzeń kozłka

Wszystkie zioła w ilości po 50 gram starannie mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzącej wody, a później przykrywamy i odstawiamy na 3 godziny. Pijemy po 1/2 szklanki dziennie przed obiadem i przed kolacją.

Uzupełnieniem jest rp. na płukankę pochwową:

1. Kora dębu
2. Koszyczek rumianku pospolitego
3. Liść melisy
4. Liść szałwii
5. Ziele macierzanki

Dokładnie mieszamy zioła po 50 gram każde. Trzy łyżki mieszanki zalewamy 1 litrem wrzącej wody, a następnie gotujemy przez 10 minut i odstawiamy na 30 minut po czym przecedzamy. Odwarem płuczemy pochwę co drugi dzień przez 21 dni. Niekiedy nieprawidłowości sfery seksualnej mają swoje podłoże w sferze psychicznej. Warto więc użyć mieszankę ziołową antydepresyjną lub przeciwhisteryczną.

Rp. przy depresji (wg autora):

1. Ziele dziurawca – 50 g
2. Ziele bazylii – 50 g
3. Ziele werbeny – 20 g
4. Ziele macierzanki wonnej – 20 g
5. Ziele ogórecznika – 20 g

Zioła starannie mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki na szklankę wrzącej wody naparzamy pod przykryciem przez godzinę. Po przecedzeniu pijemy dwa razy dziennie po jedzeniu szklankę naparu.

Rp. przy nerwicy histerycznej wg o. A. Cz. Klimuszki:

1. Ziele krwawnika
2. Korzeń arcydzięgla
3. Korzeń kozłka
4. Kłącze tataraku
5. Szyszki chmielu
6. Kwiat lawendy
7. Liść rozmarynu
8. Liść mięty pieprzowej
9. Ziele wrzosu
10. Liść melisy
11. Ziele macierzanki

Wszystkich ziół bierzemy po 50 gram i dokładnie mieszamy. Jedną łyżkę mieszanki zalewamy szklanką wrzącej wody i odstawiamy pod przykryciem na 3 godziny. Pijemy trzy razy dziennie po 1/2 szklanki 20 minut przed jedzenem. Możemy stosować gotowe preparaty: Nerwogran, Nerwosol, Kalms, Passispasmin, Neospasmin, Passibil, Perhip, Nervomix, Depresan – działanie i stosowanie według zaleceń producentów na opakowaniach i ulotkach.

Masaż erotyczny

Ważną sprawą w miłości, małżeństwie jest dotyk. Sam masaż erotyczny nie koniecznie musi mieć finał w zbliżeniu seksualnym. Może być po prostu fantastyczną chwilą odprężającą. Pobudzi on ciało, uspokoi i da wytchnienie. Ważne więc, by wytworzyć spokojną, intymną atmosferę. Partnerka leży na brzuchu na rozłożonym materacu lub kocu, a mężczyzna naciera swoje ręce olejkiem lub balsamem. Masaż rozpoczyna się delikatnymi ruchami, które powoli zwiększamy naciskiem. Dodatkowo dmuchamy lekko na te miejsca, które są wrażliwe u kobiety takie jak: stopy, wewnętrzne strony ud, pośladki, biust i brodawki, pępek i brzuch, uszy, usta, szyja i zagłębienia nad obojczykiem, czoło i skronie. Kobieta opiera głowę o uda mężczyzny. Mężczyzna wykonuje masaż według następującej kolejności:

• Niezwykle delikatnie masuje opuszkami palców jej twarz, szyję i uszy po kilku minutach niech ona obróci się na brzuch – masuje jej pośladki, które są dobrze unerwione, przesuwa dłonie płasko w poprzek.

• Po kilku minutach przenosi dłonie na jej plecy; jedną dłoń przesuwa w górę a drugą w dół. Wyjątkową uwagę zwraca na mięśnie wzdłuż kręgosłupa.

• Następnie zajmuje się jej stopami. Ruchy rąk powinny być powolne, aczkolwiek zdecydowane. Pamiętaj – wewnętrzne strony stóp są bardzo dobrze unerwione. Każdą stopę masuje po 10 minut.

• Następnie układa ręce pomiędzy piersiami partnerki i przesuwa palce lekko wzdłuż mostka, po czym leciutko uciska każdą pierś z boku i od spodu, masuje je ruchami okrężnymi niezwykle delikatnie i z wyczuciem. Trzeba pamiętać o zapewnieniu komfortowej temperatury w pomieszczeniu w czasie masażu i po, jak również o nastrojowym oświetleniu. Idealnie zadziała zapalenie kadzidełka lub świecy zapachowej – zapach szałwii, róży, lawendy działa odprężająco, zaś sandałowca palczatki, bergamotu – podniecająco.

Higiena to podstawa

Niedbałość o higienę miejsc intymnych lub higiena prowadzona nieprawidłowo – w prosty sposób może prowadzić do infekcji oraz ostrych stanów zapalnych dróg rodnych. Należy mieć na uwadze, że zarazem zaniedbania, jak i przesadzona higiena nie są dobre. Dobrze więc jest po każdorazowym wyjściu z toalety przepłukać ciepłą wodą miejsca intymne. Zaś rano i wieczorem podmywać się starannie używając mydła toaletowego. Najlepsze do tego celu jest mydło intymne. Nie należy myć jednak wnętrza pochwy, ani nie robić irygacji. Można wtedy zniszczyć pożyteczne bakterie pochwowe. Codziennie należy zmieniać bieliznę. W czasie miesiączki podmywać się po każdej zmianie podpaski. Unikać w tych dniach gorących i długotrwałych kąpieli, najlepszy jest prysznic. Tamponów używać bardzo rzadko. Do mycia nie używać zimnej wody na okolicę krocza, obkurczy naczynia i wywoła ból.

Oprócz tego można używać codziennie balsam i oliwkę intymną. Zawierają tylko naturalne, korzystne komponenty dla ciała. Często mężczyznę może zniechęcać do kobiety właśnie niedbałość w zakresie higieny intymnej. Również kobiety mogą być zrażone do mężczyzn.

Afrodyzjaki

Jeszcze do niedawna uważano że afrodyzjaki przeznaczone są tylko dla mężczyzn. Emancypacja dała o sobie znać i w sprawach seksualnych. Ciekawostką jest to, że część kobiet przyznaje się według sondaży do przyjmowania Viagry. W tej chwili jest w opracowaniu pigułka antykoncepcyjna dla mężczyzn. Od dawna dużym powodzeniem
cieszą się natomiast naturalne afrodyzjaki. Dla obojgu płci polecane jest wino rozmarynowe:

Wino rozmarynowe – Potrzebna garść świeżych liści rozmarynu. Zalać jednym litrem czerwonego wina i pozostawić zamknięte w słoiku na tydzień, po czym odcedzić i pić trzy razy dziennie po małym kieliszku.

Mieszkańcy Azji leczą oziębłość nalewką z żeń – szenia i imbirem, które dodają do gotowych posiłków. Ponoć dobrym afrodyzjakiem jest kozie mleko. Ważne są także kolory. Mianowicie sypialnia powinna być pomalowana na kolor różowo – purpurowy, a pościel nie powinna mieć
barwy żółtej, zielonej czy błękitnej.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Paweł Glugla


Incoming search terms:

  • bioczystek
  • koszyczek chmielu opoznienie wytrysku