Category Archives: Dolegliwości

Zapalenie jelit


Powszechnie większość objawów opisywanego schorzenia nazywana jest ogólnie „bólami brzucha”. Sporadyczne bóle brzucha spotykają zresztą prawie każdego z nas, i przeważnie tłumaczymy tą chwilową niedyspozycję nadmiernym przejedzeniem, nieświeżą żywnością, czy też innymi kulinarnymi przypadkami, które obiecujemy sobie w przyszłości unikać. Tych przyrzeczeń i dyscyplin żywnościowych najczęściej nie potrafimy dotrzymać. Nazwa „zapalenie jelit” mieści w sobie sporą grupę różnych stanów zapalnych, obejmujących zarówno jelito cienkie, jak i jelito grube, odbytnicę, czy też dwunastnicę.

Bardzo często te niewielkie jeszcze symptomy to pierwsze sygnały stanów zapalnych jelit, których nie powinniśmy w żaden sposób lekceważyć, ponieważ w miarę upływającego czasu będą narastać, skutkując coraz bardziej nieprzyjemnymi dolegliwościami. Najczęstszym powodem tworzenia się stanów zapalnych jelit jest zachwiana równowaga w ich florze bakteryjnej, gdyż do właściwego funkcjonowania potrzebują one swoistej flory z jej wieloma zdrowymi szczepami, które biorą czynny udział w procesach przemiany materii. Jak wiele innych stanów zapalnych, mogą one mieć postać ostrą lub przewlekłą.

Przewlekłe stany zapalne jelit

Czas ich trwania jest zwykle trudno określić, niekiedy są to nawet lata. Często następuje tzw. falowanie objawów. W jednym czasie objawy bardzo się nasilają, a w innym okresie zaczynają maleć i ustępują zupełnie. Przewlekłe stany zapalne jelit mają wiele charakterystycznych objawów: biegunki, nadmierne odwodnienie, naprzemienne biegunki z zaparciami, pojawiające się w stolcu krew i śluz, wzdęcia, niekiedy wychudzenie spowodowane nieprawidłowym przyswajaniem składników pokarmowych, pozostałości niestrawionej żywności w stolcu.

Ostre stany zapalne jelit mają przebieg najczęściej gwałtowny, a ich czas jest ograniczony. Wymagają zwykle intensywnego leczenia szpitalnego i niedługiego okresu rekonwalescencji. Charakterystyczne objawy to: ostry ból brzucha, wysoka gorączka, skurcze brzucha, wrażenie ogólnego rozbicia, krwawe biegunki z obecnością śluzu, odwodnienie organizmu. Do utraty flory bakteryjnej jelit, a tym samym powstania stanów zapalnych, dochodzi najczęściej przez: zakażenie bakteriami, wirusami. grzybami, pasożytami, ich jajami lub larwami, zakażenie toksynami, także tymi wydzielanymi przez drobnoustroje, chemikaliami, lekami, metalami ciężkimi itp.

Trudno w tym miejscu wymienić drobiazgowo wszystkie chemikalia i metale ciężkie, mające szkodliwe działanie dla organizmu ludzkiego, oraz powodujące dolegliwości jelitowe. Jest ich bardzo dużo, a co niepokojące, szybko pojawiają się nowe. W wielu przypadkach do zakażenia dochodzi poprzez pite napoje i zjadaną żywność, oraz nadmiar przyjmowanych leków, także antybiotyków. Chcąc zaoszczędzić wydatki kupujemy w sklepach z tanią żywnością, co skutkuje tym, że nasza lodówka jest wypełniona tzw. śmieciową żywnością, mającą w swoim składzie wiele dodatków polepszających, barwiących, konserwujących, smakowych, itp.

Takie produkty nie mają nic wspólnego z prawdziwą żywnością organiczną, przyjazną naszemu organizmowi, dającą mu naturalne substancje odżywcze, witaminy i mikroelementy. Co może być w kiełbasie w cenie kilka złotych za kilogram? Takie wędliny mają w swoim składzie MOM, czyli masę mięsno kostną, która zawiera zmielone kości, chrząstki, skóry i trochę jakiegoś mięsa. Z tym wszystkim muszą się „rozprawić” nasze jelita.

Kuracja ziołowa

Leczenie ziołami daje pozytywne efekty w przypadku przewlekłych stanów zapalnych jelit, jak i w stanach ostrych. Po kuracji lekarstwami możemy zastosować leczenie ziołami, a z pewnością pozbędziemy się nawrotów choroby. Najpopularniejsze zioła stosowane w leczeniu jelit to: ziele rdestu ptasiego, ziele i kłącze pięciornika gęsiego i pięciornika kurzego, owoc kminku, ziele tymianku, liść babki lancetowatej, liść szałwii, liść poziomki, liść babki zwyczajnej, korzeń arcydzięgla, korzeń mniszka, porost islandzki, ziele piołunu, liść maliny, liść melisy, owoc i liść borówki czernicy, ziele krwawnika, kwiat rumianku, kwiat nagietka, liść pokrzywy, ziele bylicy pospolitej, kora kasztanowca, korzeń łopianu, korzeń omanu, liść borówki brusznicy, kłącze tataraku, ziele bukwicy, ziele hyzopu, liść orzecha włoskiego, liść porzeczki czarnej, ziele rzepiku, liść koniczyny czerwonej, ziele drapacza lekarskiego, ziele przywrotnika, liść ruty, ziele macierzanki, ziele dziurawca, owoc jałowca, kwiat lawendy, kłącze wężownika.

Mieszanka w kuracji jelitowej

Dobry przepis na zestaw przeciwzapalny, który możemy używać naprzemiennie z innymi zestawami w leczeniu jelit: porost islandzki, ziele skrzypu polnego, ziele drapacza lekarskiego, ziele rdestu ptasiego, ziele jemioły, kora wierzby, liść brzozy, liść jagody czarnej, liść pokrzywy, korzeń omanu, kłącze perzu, ziele dziurawca, ziele fiołka trójbarwnego, Wszystkie składniki starannie mieszamy i wsypujemy do szczelnej torebki. Jedną łyżkę ziół zalewamy w szklance wrzącą wodą, odstawiamy na 20 do 25 minut, przecedzamy. Pijemy 30 minut przed jedzeniem trzy razy dziennie w stanach zapalnych.

Mieszanka przeciwbiegunkowa

Niemiłą dolegliwością w tym schorzeniu są dokuczliwe biegunki. W takim przypadku możemy użyć zestaw przeciwbiegunkowy o następującym składzie: korzeń kobylaka, kora wierzby, kora dębu, kłącze pięciornika, liść szałwii, liść borówki czernicy, liść poziomki, liść babki lancetowatej, liść orzecha włoskiego, liść poziomki, suszony owoc borówki czernicy. Wszystkie zioła starannie mieszamy, do szklanki wsypujemy 1 łyżkę mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 20 – 25 minut po czym przecedzamy. Pijemy 30 minut przed jedzeniem.

Niekiedy w stolcu, poza śluzem, występuje krew. Aby temu przeciwdziałać, możemy zrobić sobie zestaw o
następującym składzie: kora kasztanowca, liść babki lancetowatej, kwiat nagietka, ziele tasznika, ziele rdestu ostrogorzkiego, liść szałwii, ziele krwawnika, kłącze pięciornika, koszyczki rumianku, liść poziomki. Mieszamy starannie wszystkie składniki i wsypujemy do szczelnej torebki albo pojemnika. Na jednorazowe użycie jedną łyżkę mieszanki zalewamy w szklance wrzącą wodą, odstawiamy na 20 – 25 minut, następnie przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem.

Najczęściej w przedstawianym schorzeniu wraz z biegunką w stolcu występuje śluz i krew, i zwykle nie wiemy od czego zacząć. Zalecana jest następująca kuracja przygotowanymi zestawami: Przez okres 3 dni pijemy zestaw przeciwbiegunkowy, 3 razy dziennie; przez następne 3 dni pijemy trzy razy dziennie zestaw na stany zapalne; i przez następne 3 dni pijemy 3 razy dziennie zestaw przeciwkrwawieniowy. Następnie kurację powtarzamy od początku. Leczenie można kontynuować przez dłuższy okres czasu, (30 do 60 dni) aż do ustąpienia krwawych i śluzowatych stolców.

Po ustąpieniu wspomnianych objawów pijemy przez 7 dni zestaw o następującym składzie: kłącze pięciornika, liść babki lancetowatej, ziele tasznika, korzeń prawoślazu, ziele krwawnika, liść podbiału, korzeń mniszka lekarskiego, koszyczki rumianku, liść melisy, porost islandzki. Do szklanki wsypujemy: jedną łyżkę przygotowanej mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy do naciągnięcia na 20 – 25 minut. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem. Zestaw ten odnawia i powleka podniszczoną chorobą śluzówkę. Po tygodniu można zestaw ten odstawić. Następny tydzień pijemy zestaw przeciwzapalny, a w kolejnym tygodniu ponownie pijemy zestaw regenerujący śluzówki.

Zwykle bywa tak, że biegunka to reakcja obronna na przyjmowane z jedzeniem substancje toksyczne, chorobotwórcze mikroorganizmy, lub inne szkodliwe czynniki, które organizm chce szybko wydalić, aby zmniejszyć szkody jakie mogą powstać z powodu ich obecności w organizmie. Jeżeli biegunka będzie trwać przez dłuższy okres czasu, należy koniecznie udać się do lekarza, i przeprowadzić stosowne badania.



Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Wojciech Biernat

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • leczenie zapalenia torebek jelitowych
  • sok rzodkiewka leczy jaskre

Miód w chorobach układu oddechowego


W dolegliwościach dolnych dróg oddechowych, m.in. w zapaleniu oskrzeli, miód używany jest ze względu na jego właściwości wykrztuśne. Stwierdzono, że możliwości miodu do upłynniania i wydalania na zewnątrz wydzieliny oskrzelowej zwielokrotnia się przy dodaniu do naparów z następujących surowców zielarskich: korzeni omanu wielkiego, prawoślazu i lukrecji, liści babki zwyczajnej, szałwii i podbiału, ziela miodunki, tysiącznika, bylicy pospolitej, lebiodki i tymianku oraz kwiatu koniczyny czerwonej.

Przytoczone zioła można używać oddzielnie lub jako mieszanki. Poza tym spożywa się miód rozpuszczony w wodzie, ciepłym mleku, sokach z owoców i warzyw oraz w połączeniu z syropem z cebuli i wyciągiem z propolisu. Obecnie w zapaleniach gardła wykonuje się płukanie 5% roztworem miodu ogrzanym do temperatury 37 do 43º C. Czynność tą wykonuje się 3 do 4 razy dziennie. Celem zabiegu jest nawilżenie błon śluzowych, zwiększenie ukrwienia i stymulacja czynności gruczołów wydzielniczych. Można również w tym przypadku użyć również zwykłych rozpylaczy. Podczas leczenia ostrego i przewlekłego zapalenia oskrzeli równocześnie z zabiegami doustnymi wykonuje się inhalacje oraz jonoforezę z użyciem miodu.

Miód od dawna używa się w leczeniu zapalenia płuc. Kuracja z użyciem miodu ma w tym przypadku zwykle charakter pomocniczy podstawowego leczenia. Niezwykle wartościowe w tych dolegliwościach są napary z surowców zielarskich o działaniu wykrztuśnym i napotnym z dodatkiem miodu. Podobnie jak w innych dolegliwościach dróg oddechowych, w zapaleniu płuc używa się także miód z dodatkiem soków owocowych i warzywnych, jak również propolisu. Podczas leczenia następuje ustąpienie kaszlu, poprawa obrazu krwi, jak również przyrost masy ciała i poprawienie ogólnego samopoczucia chorego. Do leczenia chorób dolnych dróg oddechowych służą przede wszystkim następujące miody odmianowe: lipowy, koniczynowy, lawendowy, tymiankowy, szałwiowy, macierzankowy i ze spadzi z drzew iglastych.

Pomocniczo w dolegliwościach dolnych dróg oddechowych (zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc) używany jest ziołomiód sosnowy i świerkowy. Pomocne jest również używanie miodu w gruźlicy płuc. Nieswoistą rolę miodu w tej chorobie wyjaśnić można jego działaniem ogólnie wzmacniającym i zwiększającym odporność organizmu na infekcje. Miód łączy się najczęściej z sokami z rzodkwi, chrzanu, aloesu, a także z innymi produktami o działaniu wzmacniającym i wykrztuśnym, takimi jak czerwone wino, zmielone orzechy włoskie, kakao.

Wartościowe właściwości wspomagające leczenie gruźlicy posiadają miody spadziowe. Chorym na gruźlicę poleca się również picie naparów z surowców zielarskich o działaniu wykrztuśnym, a mianowicie: liścia podbiału, korzenia omanu i kwiatu białej pokrzywy z dodatkiem miodu. Zastosowanie miodu w kuracji wspomagającej leczenie gruźlicy płuc pozwala na złagodzenie kaszlu, poprawę obrazu krwi, zwiększenie łaknienia oraz poprawę ogólnego samopoczucia chorego. Pozytywne działanie miodu w kaszlu polega na zwiększeniu sekrecji gruczołów oraz upłynnieniu wydzieliny oskrzelowej. Doprowadza to w rezultacie do wydalenia wydzieliny z dróg oddechowych.

Spożywanie miodu jest cenne, głównie u dzieci, ponieważ pozwala na ustąpienie nawet niezwykle uporczywego kaszlu. Wyjątkowo korzystne jest dodawanie do miodu naparów z surowców zielarskich zmniejszających podrażnienia i rozrzedzających śluz, takich jak liść szałwii, liść podbiału, liść i korzeń prawoślazu, ziele tymianku, ziele lebiodki, owoc kopru włoskiego i kwiat lipy. Miód można również spożywać po rozpuszczeniu w wodzie, mleku, sokach owocowych i warzywnych lub w odwarze z cebuli. Działanie wykrztuśne wykazują również miody odmianowe: lipowy, koniczynowy, tymiankowy, nostrzykowy i ze spadzi z drzew iglastych.

Najczęściej w schorzeniach układu oddechowego miód stosuje się doustnie w ilości 4 do 6 łyżek stołowych dziennie tj. 80 do 120 g, w 3 dawkach. U dzieci stosuje się odpowiednio mniejsze ilości, przeważnie 3 do 6 łyżeczek od herbaty na dobę tj. 25 do 50 g. Zwykle miód stosuje się po rozpuszczeniu w ciepłej wodzie, mleku lub herbacie z cytryną, w proporcji 1 do 2 łyżki stołowe miodu na szklankę płynu, na godzinę przed posiłkiem. Opisaną kurację stosuje się przez 1 do 2 miesięcy i powtarza po upływie miesiąca, 2 do 3 razy w ciągu roku. Ziołomiody przyjmuje się trzy razy w ciągu dnia po rozpuszczeniu w wodzie lub mleku w ilości 25 do 50 g na dobę, czasami 60 g na dobę, co odpowiada w przybliżeniu 2 do 3 łyżek stołowych.

Źródło: Leczenie miodem – Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia
Polski Związek Pszczelarski, Warszawa 1998 r.



Rzodkiew czarna

Rzodkiew czarna – Raphanus sativus L. varietas niger Kerner


Rzodkiew czarna to roślina 1 lub 2 letnia z rodziny Krzyżowych i pochodzi z Azji. Jest rośliną dość pospolitą i uprawiana jest w wielu krajach, w tym również w Polsce. Jest rośliną klimatu chłodnego. W warunkach długiego i ciepłego dnia dość prędko rodzi pędy kwiatowe i korzeń parcieje. Rzodkiew czarna posiada łodygę o wysokości 20 do 100 cm, u dołu pustą i wraz z liśćmi szorstko z rzadka owłosioną. Liście lirowate, najwyższe nie podzielone. Kwiaty promieniste, liliowe lub białe z liliowym unerwieniem płatków. Korzenie mięsiste. Rzodkiew hodowana jest jako warzywo i do celów leczniczych.

Surowiec

Do celów farmaceutycznych pozyskuje się świeże, wyrośnięte i dojrzałe korzenie rzodkwi czarnej – Radix Raphani nigri recens. Suszenie korzeni skutkuje znaczną utratę związków czynnych.

Podstawowe związki czynne

W korzeniu rzodkwi czarnej wyodrębniono mieszaninę glikozydów gorczycowych, zwanych glukozynolatami, które łatwo ulegają hydrolizie do izosiarkocyjanianów allilu lub butylu oraz kwaśnego siarczanu potasowego i glukozy. Znaleziono także pokrewne związki nie mające charakteru glikozydów, jak rafanina i rafanozyna A. Izosiarkocyjaniany allilu i butylu są cieczami. Pierwszy z nich jest podstawowym składnikiem olejku eterycznego z nasion gorczycy czarnej.

Działanie

Korzeń rzodkwi jest mocnym roślinnym środkiem żółciotwórczym. Równocześnie zwiększa ruchy przewodów żółciowych, a obniża stan napięcia zwieracza bańki wątrobowo – trzustkowej, poprawiając w ten sposób przepływ żółci do dwunastnicy. Reguluje naturalny ruch jelit i zwiększa produkcję soków trawiennych, poprawia proces trawienia i przyswajanie pokarmów. Izosiarkocyjaniany korzenia rzodkwi czarnej stosowane doustnie wykazują silne działanie przeciwbakteryjne w przewodzie pokarmowym, a nawet w drogach oddechowych i moczowych, ponieważ związki powyższe jako lotne są wydalane z wydychanym powietrzem. Ponadto częściowo wydalane są z moczem.

Korzeń rzodkwi czarnej wg A. Lonicerusa z 1564 działa znacznie łagodniej od nasion gorczycy czarnej mimo podobnego składu chemicznego. Przetwory z rzodkwi mogą być stosowane przez dzieci, młodzież i ludzi starszych. Sok z rzodkwi czarnej posiada także witaminę C, cukry i sole mineralne i uważany jest za środek remineralizujący oraz ogólnie wzmacniający. Nie powinno się stosować soku z rzodkwi czarnej na czczo i w zbyt dużych ilościach, ponieważ może to wywołać podrażnienie błony śluzowej żołądka, wymioty i białkomocz.

Zastosowanie

Przetwory z korzenia rzodkwi czarnej używa się w przewlekłych, łagodnych stanach zapalnych i uszkodzeniach wątroby, skąpym wytwarzaniu żółci, jej zastoju oraz skłonności do kamicy żółciowej. Ponadto w nieżycie żołądka i dwunastnicy, bolesnych wzdęciach i nieregularnych wypróżnieniach. Wyciągi z korzenia rzodkwi czarnej wchodzą w skład gotowych preparatów Raphacholin i Raphalamid.

Przetwory z rzodkwi czarnej

Świeży korzeń rzodkwi – Stosuje się w postaci sałatki, w ilości 50 do 150 g dziennie, w niedoczynnościach wątroby.

Sok ze świeżego korzenia rzodkwi – Obieramy korzenie, tniemy na kawałki i przepuszczamy przez maszynkę do mięsa, a następnie wyciskamy sok. Na dwie szklanki soku dodajemy 3/4 szklanki cukru lub miodu. Mieszamy do rozpuszczenia. Sok ten można trzymać w lodówce do 5 dni. Pijemy trzy razy dziennie po jednej łyżce i powoli zwiększamy dawkę do trzech łyżek trzy razy dziennie. Po 14 dniach stopniowo zmniejszamy dawkę. Jest to 30 dniowa kuracja wiosenna ogólnie wzmacniająca i poprawiająca czynność przewodu pokarmowego, wątroby i pęcherzyka żółciowego. Sok ten można także otrzymać przesypując cukrem kawałki rzodkwi w słoiku i pozostawiając w temperaturze pokojowej przez kilka dni.

Raphacholin drażetki – Zawierają wyciąg z rzodkwi, kwas dehydrocholowy, węgiel leczniczy i olejek miętowy. Dawkowanie: 1 – 2 drażetki trzy razy dziennie w dolegliwościach wątroby i dróg żółciowych oraz przewodu pokarmowego po skonsultowaniu się z lekarzem.

Raphalamid drażetki – Skład: wyciąg z rzodkwi, węgiel leczniczy, alkaloidy siwca żółtego, ferulamid i olejek miętowy. Przyjmować jak Raphacholin

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski


Homocysteina – cholesterol XXI wieku


Czym jest homocysteina, na którą mówi się cholesterol XXI wieku? U wielu ludzi zmniejszenie stężenia cholesterolu nie jest wystarczająco skuteczne w przeciwdziałaniu miażdżycy. Fakt ten stał się powodem do poszukiwania nowych czynników ryzyka miażdżycy. W ostatnich latach do rangi ważnego czynnika zagrożenia miażdżycą urosła homocysteina, związek, który nie jest składnikiem naszej diety.

Homocysteina to rodzaj aminokwasu znajdującego się w organizmie człowieka. We krwi pojawia się w efekcie trawienia pokarmów posiadających białko. Niewielka jej ilość jest konieczna do normalnego funkcjonowania organizmu, jednak jej zbyt wysoki poziom uszkadza naczynia krwionośne i wiąże się z problemami miażdżycowymi i zakrzepowymi. W wielu przypadkach to nie za wysoki poziom cholesterolu, a stężenie homocysteiny powoduje wystąpienie zawału serca.

Badanie poziomu homocysteiny zaleca się pacjentom z obciążeniem genetycznym ryzyka zawału serca i udaru mózgu oraz choroby wieńcowej. Jej poziom można badać w moczu lub krwi. Badanie robi się na czczo. 10 – 12 godzin przed badaniem nie wolno jeść ani pić niczego poza wodą. W moczu homocysteina w ogóle nie powinna występować, dlatego wynik dodatni badania poziomu homocysteiny w moczu zawsze świadczy o nieprawidłowościach. We krwi norma wynosi 5 – 14 mol/l. Jednak juz ok. 11 – 13 mol/l może zacząć uszkadzać tkanki.

Skąd homocysteina?

Przyczyną zbyt dużego stężenia homocysteiny w krwi może być palenie papierosów, picie dużych ilości kawy, nadmierne zażywanie niektórych leków lub czynniki genetyczne. Wyjątkowo jej duże stężenie może być spowodowane niedoborem witamin B6, B12 i kwasu foliowego – czyli nieodpowiednia dieta. Uzupełnienie tych witamin w organizmie skutkuje spadkiem poziomu homocysteiny aż o 30 %. Homocysteina jest wyjątkowo silnym oksydantem. Zwiększenie homocysteiny o każde 5 mol/litr powoduje poważne ryzyko ciężkiej choroby.

Czym się leczyć?

Farmaceutycznego leku, który zmniejsza poziom homocysteiny nie ma. Firmy farmaceutyczne nie są tym zainteresowane nie wytwarzając i nie sprzedając na to lekarstw. A że ludzie umierają? Na ich leczeniu nie da się zarobić, wiec się nie informuje o niebezpieczeństwie. I chociaż wysokie stężenie homocysteiny uszkadza kości, mocno podnosi ryzyko rozwoju choroby Alzheimera, jest jednym z czynników – a może nawet główną przyczyną rozwoju schizofrenii, medycyna wcale się tym nie przejmuje. Efektywne zmniejszanie poziomu homocysteiny wymaga przyjmowania jednocześnie 3 witamin B6, B12 i kwasu foliowego. Najlepiej przestrzegać właściwej diety, można też stosować odpowiednie suplementy.

W czym jest kwas foliowy?

Duże ilości kwasu foliowego znajdujemy w świeżych warzywach, mających zielone liście, takich jak: sałata, szpinak, kapusta, brokuły, szparagi, kalafior, brukselka, jak również w pomidorach, grochu, fasoli, soczewicy, soi, burakach. Znaczne jego ilości mają drożdże piwne i wątroba. Znajduje się również w jajkach, pszenicy oraz w soku pomarańczowym i w awokado. Kwas foliowy nie jest kumulowany w organizmie, dlatego trzeba regularnie go uzupełniać. Przez długie przechowywanie i przetwarzanie warzyw czy produktów zmniejsza się ilości witamin. Świeże liście sałaty lub szpinaku trzeba zjadać na surowo w surówkach i sałatkach.

Źródło witaminy B6 i B12

Dobrymi źródłami witaminy B6 są ryby, gotowane mięso, ziemniaki i inne warzywa skrobiowe, banany, płatki śniadaniowe wzbogacone w witaminę o B6, warzywa liściaste i produkty zbożowe pełnoziarniste. Witamina B12 znajduje się w produktach pochodzenia zwierzęcego, przede wszystkim w podrobach, rybach, jajach oraz w mleku i jego przetworach np. w serach dojrzewających. Nie występuje natomiast w produktach zbożowych, owocach czy warzywach. Najlepszym źródłem witaminy B12 są owoce morza – kraby, małże, ostrygi.

Gotowe preparaty

Leki do nabycia bez recepty o wielokierunkowym pozytywnym działaniu na organizm:

Cardiosanol – tabletki. W skład leku wchodzi: wyciąg z otrębów ryżowych, kwas foliowy, witaminy B6 i B12. Zmniejsza stężenie LDL złego cholesterolu, równocześnie zwiększa poziom dobrego cholesterolu (HDL). Po zastosowaniu leku zauważono także znaczące obniżenie poziomu triglicerydów w osoczu krwi.

Colesterbe kapsułki. Preparat łączy korzystne działanie policosanoli wytworzonych z otrąb ryżu oraz gamma – oryzanolu uzyskanego z oleju ryżu. Gamma – oryzanolu wspomaga zmniejszenie wchłaniania cholesterolu z pożywienia, policosanole wspomagają organizm w zmniejszeniu cholesterolu.

Oliwka – kapsułki. Ekstrakt z liści oliwki zmniejsza ciśnienia krwi oraz obniża poziom cholesterolu, wspomaga prawidłową pracę naczyń wieńcowych. Używanie wyciągu z liści oliwki zalecane jest przede wszystkim w diecie osób posiadających niedokrwienie serca oraz w przeciwdziałaniu miażdżycy.

Winogrocaps – kapsułki. Polecany głównie dla osób stosujących dietę bogata w tłuszcze zwierzęce oraz w zapobieganiu miażdżycy.

Zioła

Poza dietą stosuje się picie ziół np. kwiat głogu, owoc głogu, ziele dziurawca, ziele jemioły i ziele krwawnika. Dawkowanie i sposób przygotowania znajduje się na opakowaniach z surowcem. Poniżej podano kilka ziół, aby częste ich zmienianie (np. po wypiciu jednego opakowania) wprowadzało nowe bodźce. Zioła w mieszankach są skuteczniejsze. Oto skład dobrego zestawu:

1. Ziele jemioły – 50 g
2. Kwiat głogu – 20 g
3. Ziele rdestu ptasiego – 20 g
4. Ziele dziurawca – 20 g
5. Ziele nawłoci – 20 g
6. Ziele krwawnika – 20 g
7. Koszyczek rumianku – 20 g

Jedną łyżkę zmieszanych ziół zalewamy jedną szklanka wrzącej wody, przykrywamy i gotujemy 3 minuty, odstawiamy na 15 minut i przecedzamy. Pijemy ciepły napój trzy razy dziennie 10 minut przed posiłkiem. Za każdym razem przygotowujemy świeżą porcje.

Ogórecznik i wiesiołek

W przypadku wysokiego poziomu cholesterolu dobrze jest przyjmować nasienie ogórecznika lub nasienie wiesiołka. Trzeba nasiona jednej z roślin zmielić w młynku do kawy i dwa razy dziennie stosować po płaskiej łyżeczce po posiłku. Popić herbata lub przegotowaną woda z miodem. Spożywanie nasion przeciwdziała również zakrzepom w miażdżycy.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Stanisław Leśny


Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • homocysteina nie cholesterol

Stosowanie ziół w leczeniu chorób oczu

Najczęstsze choroby oczu


Jaskra – często w tym schorzeniu występują się zaburzenia widzenia, które w konsekwencji mogą doprowadzić do całkowitej ślepoty. Ich stopień i nasilenie może być różne i zależeć od rodzaju jaskry. Jedną z głównych przyczyn powstawania tej choroby to wysokie ciśnienie sródgałkowe oka.

Zaćma – jak już z nazwy wynika we wszystkich formach choroby występuje zaciemnienie oka, powodujące że oko widzi obraz szary lub ciemny i rozmyty. Z biegiem lat zaćma się nasila i może prowadzić do problemów z widzeniem. Przyczyny zaćmy mogą mieć podłoże wrodzone i pojawić się już w chwili narodzin, mogą być nabyte np: pourazowe, starcze, wtórne.

Zespól suchego oka – dolegliwość ta spowodowana jest zwykle niedostatecznym wydzielaniem łez z gruczołu łzowego. Przy tym schorzeniu odczuwamy drapania, obecność obcego ciała lub piasku pod powiekami, swędzenie, pieczenie, zaczerwienienie, ból, obrzęknięte powieki, światłowstręt. Przyczyną tego schorzenia może być długotrwałe czytanie lub oglądanie telewizji, przesiadywanie przed komputerem, przebywanie w atmosferze zakurzonej lub zadymionej, klimatyzacja, zanik gruczołu łzowego u ludzi starszych, chroniczne schorzenia, długotrwałe stosowanie niektórych leków.

Odwarstwienie siatkówki – w zależności od miejsca powstania może nie wykazywać żadnych objawów lub prowadzić do utraty wzroku. Często choroba ta nie daje znać o sobie, lub poprzedza ją pojawianie się świetlnych błysków, widzenie ciemnych plam. Odwarstwienie to oddzielenie siatkówki od leżącej pod nią tkanki nerwowej i warstwy zaopatrującej oko naczyń krwionośnych. Powodem odwarstwienia siatkówki są najczęściej dawne urazy. Nie muszą to być urazy bieżące, najczęściej są to urazy zadawnione, o których chory już nie pamięta, infekcje, stany zapalne, krwotoki.

Starczowzroczność – niezwykle słabo widzi się rzeczy bliskie bez używania okularów. Jej podłoże to starszy wiek. Powoduje on utratę akomodacji soczewki krystalicznej na skutek zmniejszenia się elastyczności mięśnia rzęskowego.

Jęczmień – jest ropieniem powstającym na powiece oka. Powoduje nieprzyjemne odczucie uwierania, podrażnienia, często bólu. Zwykle tworzy się na skutek infekcji, zakażenia, osłabienia, zabrudzenia.

Gradówka – jest to przewlekły ropień z ropo krwistej i galaretowatej masy wewnątrz twardego włóknistego woreczka znajdującego się na dolnej lub górnej powiece. Może się powiększać, sprawia nieprzyjemne wrażenie nieustannego uwierania. Powodem jego powstania jest zapalenie gruczołu tarczkowego. Gradówka może być wywołana gronkowcami, chorobami skórnymi, nie wyleczonym do końca jęczmieniem.

Zapalenie spojówki – w zapaleniu bakteryjnym może pojawić się śluzowo – ropa wydzielina. W innych przypadkach występuje zaczerwienienie oczu, pieczenie i łzawienie. Zapalenie spojówki zwykle wywołane jest czynnikami drażniącymi jak kurz, ostry pyl, zadymienie, czynnikami alergicznymi lub drobnoustrojami.

Zapalenie powiek – przeważnie powieki są opuchnięte a oczy zaczerwienione. W postaciach bakteryjnych może występować śluzowo – ropna wydzielina. Przeważnie powodem bywa używanie nieodpowiednich i w przesadnych ilościach kosmetyków, tarcie, przebywanie w zadymionym powietrzu, kurz, pył lub drobnoustroje.

Leczenie chorób oczu ziołami

Leczenie tradycyjne chorób oczu w przypadku jaskry, zaćmy, odklejaniu siatkówki zwykle polega na wykonaniu zabiegu chirurgicznego, podawaniu antybiotyków a najczęściej stosowaniu różnych kropli do oczu. Skutecznym sposobem są zioła używane jeszcze przez nasze prababki, babki i mamy. Zawsze w domu znajdował się rumianek, świetlik, nagietek czy też babka szerokolistna lub lancetowata, które używano przy zaprószeniu, podrażnieniu czy też zaczerwienieniu oka. Wśród wielu dolegliwości oczu właśnie schorzenia powiek i spojówek występują najczęściej, pozostałe są związane z wiekiem lub wadami wrodzonymi czy tez nabytymi.

Jaskra – W dolegliwości tej z pozytywnym skutkiem oprócz leków można używać zestawy moczopędne np: liść brzozy, ziele nawłoci, korzeń wilżyny ciernistej, liść mącznicy lekarskiej, ziele skrzypu, ziele krwawnika. Wszystkie komponenty mieszamy, wsypujemy do garnuszka 3 łyżki mieszanki i zalewamy wrzącą wodą. Odstawiamy do naciągnięcia na pół godziny, przecedzamy do termosu. Pijemy 3 razy dziennie pół godziny przed jedzeniem. Można z również nabyć gotowy zestaw Drosan i stosować podobnie jak w powyższym przykładzie.

Zaćma – Przygotowujemy zestaw o następującym składzie: liść babki lancetowatej, ziele fiolka trójbarwnego, ziele ruty, kwiat nagietka, ziele świetlika. Wymienione składniki mieszamy, wsypujemy do szklanki 1 łyżkę mieszanki, zalewamy wrzącą wodą, odstawiamy na 25 minut i przecedzamy. Pijemy 3 szklanki dziennie, 30 minut przed jedzeniem. Przed wypiciem można zamoczyć w naparze 2 płatki kosmetyczne, lekko je wycisnąć i położyć jako okład na kilka minut na zamknięte powieki.

Zapalenie powiek – Na okłady można przygotować następujący zestaw: kwiat nagietka, kwiat chabru, koszyczki rumianku, ziele świetlika. Zagotowujemy 1/2 szklanki wody, do wrzątku wsypać jedną łyżkę ziół, na niewielkim ogniu nie gotując pociągnąć 10 minut, przecedzamy przez gęstą gazę. Ciepłe zioła zawijamy starannie w kompres, tak aby nie zaprószyć chorych oczu. Robimy letnie okłady na powieki przez kilka lub kilkanaście minut, dwa do trzech razy dziennie. Pozostałym naparem przepłukujemy worek spojówkowy.

Zespól suchego oka – Przygotowujemy następujące zioła: liść babki lancetowatej, kwiat ślazu dzikiego, koszyczki rumianku, kwiat jasnoty białej, liść podbiału, korzeń wilżyny. Zioła starannie mieszamy, do szklanki wsypujemy jedną łyżkę mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 25 minut, następnie przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem. Przed wypiciem w naparze możemy zamoczyć 2 płatki kosmetyczne i położyć na powieki jako okład na kilka minut. Trzeba wyeliminować potencjalne przyczyny schorzenia zależne od chorego – przebywanie w zadymionej, zapylonej, agresywnej atmosferze, tarcie oka, długie przebywanie w pomieszczeniu klimatyzowanym itp.

Odwarstwienie siatkówki – Przygotowujemy następujący zestaw: ziele krwawnika, koszyczki rumianku, kwiat nagietka, ziele tasznika, ziele świetlika, ziele ruty, kwiat chabru. Do szklanki wsypujemy jedną łyżkę mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 25 minut i przecedzamy. Pijemy 3 szklanki dziennie pomiedzy posiłkami. Jak przy zespole suchego oka możemy zrobić letnie okłady kilkuminutowe na powieki. Kuracje można zrobić przed zabiegiem medycznym i miesiąc po zabiegu przez dłuższy okres czasu. Trzeba pamiętać, ze w tym przypadku nie zalecany jest wysiłek fizyczny, podnoszenie nawet małych ciężarów oraz schylanie się.

Starczowzroczność – Dolegliwość związana jest, jak już wspomniano, z wiekiem. Można nawet do końca życia stosować leczenie wzmacniającym zestawem ziół. Mieszamy następujące zioła: ziele ruty, korzeń wilżyny, ziele świetlika, kwiat chabru, ziele krwawnika, kora kasztanowca, ziele fiolka trójbarwnego, liść babki lancetowatej. Do szklanki wsypujemy jedną łyżkę ziół i zalewamy wrzątkiem, odstawić na 25 minut i przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie po 2/3 szklanki naparu pomiędzy jedzeniem. W przygotowanym płynie można zamoczyć płatki kosmetyczne i 2 razy dziennie wykonywać okłady na powieki. Po 60 dniach leczenia robimy tydzień przerwy.

Jęczmień – Przygotowujemy następujący zestaw: kwiat nagietka, koszyczki rumianku, liść babki lancetowatej, ziele krwawnika. Do garnuszka wsypujemy 1,5 łyżki mieszanki ziołowej i zalewamy wrzątkiem, ciągniemy na małym ogniu nie gotując 10 minut, odstawiamy na 30 minut, przecedzamy przez gęstą gazę. Letnim naparem przemywamy worek spojówkowy i robimy okłady kilku lub kilkunastu minutowe. Dodatkowo pijemy 3 razy dziennie następujący zestaw: korzeń mniszka, ziele fiolka trójbarwnego, liść babki lancetowatej, porost islandzki, ziele krwawnika. Łyżkę ziół wsypujemy do szklanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 25 minut, przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem. Tą samą kurację można robić także w gradówce.

W medycynie naturalnej wykonywano także nacieranie zlotem, które działa antyseptycznie. W tym celu złotą obrączkę trzeba dobrze umyć, zamoczyć w spirytusie lub w czystej wódce i poczekać do wyschnięcia. Następnie pocierać o wyjałowioną gazę do czasu aż stanie się ciepła. Taką obrączka lekko masować powiekę. Okład z jajka – jajko starannie wyszorować a następnie ugotować na twardo, ciepłe umieścić w wyjałowionej flanelce i przykładać do powieki.

Zapalenie spojówek – Przygotowujemy następująca mieszankę: koszyczki rumianku, kwiat nagietka, ziele bylicy pospolitej, ziele marzanki, kwiat chabru. Do szklanki wsypujemy jedną łyżkę ziół, zalewamy 2/3 szklanki wrzątku, odstawiamy aż będzie letnie, przecedzamy przez gęstą wyjałowioną gazę, przemywamy oko 2 do 3 razy dziennie.

Jeżeli jest konieczność stosowania maści antybiotykowej, to najlepiej na noc. Przedstawione powyżej zestawy na okłady lub na oczyszczenie organizmu, można z powodzeniem używać przy innych dolegliwościach oczu, które tu nie zostały opisane.

Poniżej podano zestaw który można stosować przy różnych chorobach oczu: Ziele świetlika, kwiat chabru, ziele ruty, koszyczki rumianku, kora kasztanowca, liść babki lancetowatej, kora wilżyny. ziele tasznika, kwiat nagietka, ziele bylicy pospolitej, ziele krwawnika. Do szklanki wsypujemy 1 łyżkę mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 25 minut. Pijemy 3 szklanki dziennie pomiędzy posiłkami. Dodatkowo można wykonać 2 razy okład. Moczymy w letnim naparze 2 płatki kosmetyczne i przykładamy na kilka minut na powieki.


Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zielarz: Wojciech Biernat

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • czy zaciemnienie oka to jaskra
  • siatkowka oka ziola
  • siatkówka medycyna naturalna
  • co z naturalnych ziół na suche oczy
  • zapalenie spojowek i powiek u dziecka wolno na swierzym powierzu przebywac
  • rozwarstwienie siatkówki tarcie oka
  • okres stosowania ziół
  • naturalne leczenie chorób oczu
  • mieszanki ziołowe dla zdrowych oczu
  • gradowka medycyna naturalna

Miód w chorobach serca


Miód bez względu na odmianę i miejsca z którego pochodzi cechuje się pozytywnym działaniem na serce i układ krążenia. Zwiększa siłę skurczu i wydolność mięśnia sercowego, rozszerza naczynia wieńcowe serca i poprawia krążenie. Miód zmniejsza ciśnienie tętnicze krwi, wykazuje działanie przeciwarytmicznie oraz zwiększa diurezę. W leczeniu miód używa się głównie jako środek wspomagający zasadnicze leczenie. Samodzielnie miód stosowany jest w lekkich schorzeniach, wstępnych fazach procesu chorobowego lub profilaktycznie.

Bardzo często miód używa się w leczeniu nerwicy oraz nieprawidłowości pracy serca. W efekcie regularnego stosowania miodu znikają subiektywne objawy choroby, takie jak ból w okolicy serca, zmęczenie i napięcie nerwowe. Następuje lepsze samopoczucie i spokojniejszy sen. Miód stosowany jest jako specyfik wspomagający w niewydolności serca. Z doskonałym skutkiem używany jest on u chorych z przewlekłym sercem płucnym.

Pozytywne rezultaty po podaniu miodu zauważono również w chorobie niedokrwiennej serca. Miód stosowany przez dłuższy czas uniemożliwia rozwój procesu miażdżycowego, zmniejsza lub likwiduje zupełnie dolegliwości towarzyszące dusznicy bolesnej, jak również zmniejsza szkodliwe oddziaływanie glikozydów nasercowych na organizm człowieka. Pozytywne działanie miodu zauważono w przypadku choroby nadciśnieniowej. Wykorzystuje się to z sukcesem u kobiet w ciąży z ciśnieniem tętniczym, które nie mogą przyjmować leków syntetycznych.

Sposoby podawania i dawkowanie

Przeważnie w chorobach serca i naczyń stosuje się 1 – 2 łyżki stołowe miodu trzy razy dziennie, po rozpuszczeniu w połowie szklanki ciepłej wody. Zakładając, że 1 łyżka miodu to średnio 20 gram, odpowiada to 60 – 120 gram dziennie. Najkorzystniej jest przyjmować miód na godzinę przed lub godzinę po posiłku. Czas trwania kuracji wynosi najczęściej 6 tygodni. Według niektórych znawców miód powinno się rozpuszczać w naparach z surowców witaminowych i flawonoidowych, takich jak owoc głogu i owoc dzikiej róży, przede wszystkim w chorobie nadciśnieniowej i przy osłabieniu mięśnia sercowego.

Do szklanki letniego naparu, przygotowanego z łyżki stołowej owoców i pół litra wody, dodaje się 1 – 2 łyżki stołowe miodu i pije po pół szklanki, trzy razy dziennie. Osoby nie tolerujące bezpośredniego spożywania miodu, mogą go rozpuszczać w przegotowanym i ostudzonym mleku. Nie wskazane jest natomiast u chorych na serce spożywanie miodu z gorącą herbatą lub innymi gorącymi płynami, ze względu na działanie napotne.

Trochę inne dawkowanie miodu zaleca się w nadciśnieniu i w miażdżycy naczyń wieńcowych. Miód zmieszany w równych częściach z sokiem ze świeżych buraków lub marchwi pijemy po 1/2 szklanki, 3 do 4 razy dziennie przed posiłkiem. Leczenie prowadzimy się przez dwa miesiące. Metodę tą traktuje się jako uzupełniającą podstawowe leczenie.

O korzystnych rezultatach leczenia w dużym stopniu decyduje użycie właściwej dla danej choroby odmiany miodu. W leczeniu nerwicy oraz nieprawidłowości akcji serca najefektywniejsze są miody o dużej zawartości terpenów, takie jak lawendowy, kozłkowy, melisowy, kasztanowy i nostrzykowy. Działanie zmniejszające ciśnienie tętnicze krwi posiada miód lipowy i nostrzykowy. Z kolei w leczeniu miażdżycy używa się miody: gryczany, spadziowy ze spadzi z drzew iglastych, rzepakowy i malinowy. Korzystnie w leczeniu chorób serca i naczyń krwionośnych wypadają także miodowe komponenty (ziołomiód głogowy i pokrzywowy) oraz miody nektarowe z dodatkiem 1% koncentratu z aronii i melisy.

Źródło: Leczenie miodem – Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia
Polski Związek Pszczelarski, Warszawa 1998 r.


Miód w leczeniu chorób układu pokarmowego


Leczenie miodem jest dość skuteczne w zapaleniu żołądka oraz chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Cechuje się on właściwościami normalizowania upośledzonej czynności wydzielniczej i ruchowej żołądka w tych schorzeniach. Ponadto poprawia gojenie zmienionej zapalnie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Miód skutkuje stopniowym zmniejszaniem bólu i pobudliwości nerwowej, ustępowaniem nudności i zgagi, jak również poprawą snu i łaknienia. W wielu przypadkach zapalenia i choroby wrzodowej żołądka kuracja miodem daje szanse na uzyskanie lepszych efektów niż w przebiegu tradycyjnej terapii tych dolegliwości. Istnieją dowody na to, że miód efektywnie chroni błonę śluzową żołądka przed szkodliwym działaniem alkoholu.

Trzeba tutaj zaznaczyć, że obecnie za czynnik powodujący zarówno zapalenie żołądka, jak i chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, przyjmuje się infekcję bakteriami beztlenowymi Helicobacter pylori. A zatem lecznicze działanie miodu w tych chorobach musi mieć związek z jego nieprzyjaznym oddziaływaniem na ten drobnoustrój. Miód reguluje czynność wydzielniczą i motoryczną jelit. Dzięki temu przyjmowany jest w przypadku zapalenia jelita grubego ze skłonnością do biegunek, jak również w zapaleniu jelita cienkiego, głównie u dzieci. Miód poprzez uaktywnienie perystaltyki jelit posiada łagodne działanie przeczyszczające i z tego względu jest wartościowym środkiem w leczeniu chronicznych zaparć.

Z dobrym skutkiem używa się miodu w przypadku zapalenia żołądka i jelit tak u dzieci, jak i osób dorosłych. Produkt ten okazał się pomocny w infekcjach spowodowanych przez bakterie: Salmonella, Shigella, enteropatogenne Escherichia coli i Klebsiella, jak również w zakażeniach rotawirusem typu ludzkiego. Miód stosowany doustnie w płynie elektrolitowym ewidentnie skracał czas trwania biegunek i wysokiej gorączki do 58 godzin, w porównaniu do tradycyjnej metody leczenia tego typu schorzenia, która polega na podawaniu glukozy i elektrolitów we wlewach dożylnych i przyjmowaniu antybiotyków, trwającej 93 godziny. Zadowalające rezultaty uzyskano również w trakcie leczenia nieswoistych, przewlekłych biegunek. Po czterech miesiącach leczenia 83% chorych było wyleczonych. Widoczną poprawę stwierdzono także u 78% chorych z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy.

Miód jest skutecznym lekiem w wielu chorobach wątroby i dróg żółciowych. Używa się go oddzielnie, jak również łącznie z podstawowym leczeniem w przypadku wirusowego i przewlekłego zapalenia wątroby, marskości wątroby, schorzeniach pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, kamicy żółciowej, w czasie długotrwałego stosowania leków, zatrucia ołowiem i innymi metalami ciężkimi oraz nadużywania alkoholu. Wykazano również pozytywne działanie miodu u chorych na żółtaczkę mechaniczną. W efekcie leczenia następuje zwiększenie przepływu żółci, lepsze opróżnianie pęcherzyka żółciowego i zmniejszenie poziomu bilirubiny.

Sposoby podawania i dawkowania miodu

Miód przyjmowany jest jako lek pomocniczy lub podstawowy w leczeniu zapalenia żołądka. Wiele badań klinicznych wykazało na normalizowanie przez miód niewłaściwej pracy wydzielniczej i motorycznej żołądka. W postaci niedokwaśnej tej dolegliwości miód skutkuje wzrostem kwasowości poprzez zwiększenie wytwarzania kwasu solnego i pepsyny oraz wzmożenie czynności ruchowej żołądka. W tym celu miód podaje się trzy razy dziennie, w postaci zimnego roztworu w wodzie lub naparze z ziół, na 10 – 15 minut przed jedzeniem. Roztwór trzeba wypić szybko. W rezultacie uzyskuje się zwiększenie wydzielania soku żołądkowego na skutek drażniącego działania zimnego roztworu.

W zapaleniu żołądka z podwyższoną kwasowością miód, rozpuszczony w ciepłej wodzie, stosuje się trzy razy dziennie, na 1,5 do 2 godzin przed posiłkiem. Metoda ta pozwala na wyraźne osłabienie czynności wydzielniczej błony śluzowej żołądka, a co za tym idzie – zmniejszenie zawartości kwasu solnego i pepsyny w soku żołądkowym. Powolne wypicie ciepłego roztworu miodu powoduje rozszerzenie ścian komórkowych błony śluzowej oraz zmniejszenie ich napięcia, co w rezultacie prowadzi do rozcieńczenia śluzu w żołądku i szybkiego wchłaniania miodu bez podrażnienia błony śluzowej.

Leczenie miodem zapalenia żołądka w postaci zarówno nadkwaśnej czy niedokwaśnej trwa zwykle około 2 miesiące. Przyjmuje się wtedy od 100 do 200 g miodu dziennie, to jest 5 – 10 łyżek stołowych. Zaleca się rozdzielenie tej dawki miodu na trzy części i stosowanie według schematu: rano i wieczorem po 30 do 60 g, w ciągu dnia 40 do 80 g, na 1.5 do 2 godziny przed śniadaniem i obiadem oraz 3 godziny po kolacji. Miód najlepiej rozpuścić w połowie lub całej szklance ciepłej wody.

Po kuracji następuje zmniejszenie bólu, pobudliwości nerwowej, polepszenie snu, a w przypadku nadkwaśności dodatkowo zlikwidowanie nudności i zgagi. Fachowcy uważają, że za pomocą miodu można uzyskać zadowalające efekty leczenia większości przypadków zapalenia żołądka. Wielu apiterapeutów uważa, że miód lepiej działa w wymienionych dolegliwościach po rozpuszczeniu go w naparach z surowców zielarskich, takich jak kwiat nagietka, ziele dziurawca, kwiat i liść podbiału oraz nasiona lnu.

W efekcie leczenia miodem choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy uzyskuje się zwykle dużo lepsze wyniki niż przy stosowaniu klasycznej terapii. Lekarze bułgarscy uzyskali na przykład znaczną poprawę stanu zdrowia w wielu ciężkich przypadkach choroby wrzodowej. W czasie stosowania miodu zauważono złagodzenie wielu objawów towarzyszących tej chorobie: zmniejszenie bólu i pobudliwości nerwowej, ustępowanie zgagi i odbijania oraz poprawę snu i łaknienia. W efekcie uzyskano zwiększenie masy ciała, poprawę obrazu krwi, jak również normalizację stolca i wydzielania soku żołądkowego.

Chorzy z wrzodami żołądka z podwyższoną i obniżoną kwasowością oraz w chorobie wrzodowej dwunastnicy, miód stosują się w taki sam sposób jak przy zapalenia żołądka. Dawki miodu stosuje się także według tego samego schematu. Zadowalające rezultaty daje również łączne użycie kilku produktów pszczelich, tj. miodu, propolisu, pyłku kwiatowego i mleczka pszczelego. Ze względu na skomplikowany mechanizm tworzenia się choroby, optymalne efekty daje równoczesne zastosowanie kilku metod leczenia, takich jak apiterapia, fizykoterapia, kąpiele. Niezwykle istotne jest przestrzeganie diety, zrezygnowanie z alkoholu oraz ostrych przypraw. Korzystne jest również picie miodu rozpuszczonego w naparze z liści szałwii lub w soku z aloesu.

Po przeprowadzonych badaniach farmakologicznych zaobserwowano, że miód pobudza czynność jelita cienkiego i poprawia wydzielanie soku jelitowego. Efekt taki jest najsilniejszy po zastosowaniu 12,5% roztworu miodu, zaś roztwory zawierające większe stężenia tego produktu zmniejszają wydzielanie soku jelitowego i hamują perystaltykę jelit. Rozcieńczony miód powoduje także odpowiednie ukrwienie jelit, konieczne do ich prawidłowej motoryki, produkcji soku jelitowego i transportu składników odżywczych do krwi.

Aby uzyskać efekt przeczyszczający miód w ilości jednej łyżki stołowej można stosować po rozpuszczeniu w wodzie, soku jabłkowym, jak również w naparze z liści senesu. W przypadku zapalenia jelita grubego miód przyjmuje się trzy razy dziennie, w ilości 1 do 2 łyżek stołowych tj. 60 do 120 gram, przed posiłkiem, rozpuszczony w wodzie lub soku jabłkowym do gęstej konsystencji. Najlepiej jak roztwór ma temperaturę pokojową.

Źródło: Leczenie miodem – Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia
Polski Związek Pszczelarski, Warszawa 1998 r.


Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • efekty leczenia chorob nafta
  • gastrobonisan ojca grzegorza na nadzerki forum
  • refluks nadżerki a herbata z pokrzywy
  • wernikabon