Author Archives: admin

Choroby trzustki

Funkcja trzustki w organizmie

Dieta trzustkowa, objawy zapalenia trzustki, ostre zapalenie trzustki, rak trzustki, zapalenie trzustki, objawy raka trzustki, przewlekłe zapalenie trzustki, objawy zapalenia trzustki, ból trzustki

Objawy chorej trzustki

Po co nam trzustka i do czego służy? Trzustka to ważny organ wewnętrzny, znajdujący się w okolicy wątroby, pęcherzyka żółciowego oraz żołądka i dwunastnicy. Produkuje w ciągu 24 godz. do 4 litrów soku trzustkowego, który posiada enzymy niezbędne do trawienia tłuszczów i białek. Sok trzustkowy dostarczany jest do dwunastnicy przewodem trzustkowym.

Oprócz wymienionego soku trzustkowego z enzymami trawiennymi trzustka wytwarza insulinę i glukagon. Insulina jest odpowiedzialna za utrzymanie prawidłowego poziomu cukru we krwi. Glukagon natomiast gdy poziom cukru we krwi jest za niski podnosi go do prawidłowego poziomu.

Ostre zapalenie trzustki

Ostre zapalenie trzustki jest poważnym schorzeniem, którego leczenie najczęściej wymaga pobytu na szpitalnym oddziale IOM. Do przyczyn ostrego zapalenia trzustki zaliczamy: nadmierne spożywanie alkoholu, cukrzycę, schorzenia dróg żółciowych, przyjmowanie niektórych leków, zakażenia wirusowe, operacje brzuszne.

Objawy ostrego zapalenia trzustki:

  • Ból w nadbrzuszu lub śródbrzuszu, promieniujący często do pleców
  • Nudności i wymioty
  • Niedrożności jelit w postaci wzdęć
  • Bolesność palpacyjna

Przewlekłe zapalenie trzustki

Dość częstym schorzeniem trzustki jest przewlekłe zapalenie. Przypadłość ta o wiele częściej występuje u mężczyzn, przeważnie między 30 a 50 rokiem życia. Konsekwencją przewlekłego zapalenia trzustki jest zniszczenie tkanki gruczołowej i włóknienie trzustki.

Najczęstsze objawy przewlekłego zapalenia trzustki:

  • Stały lub okresowy ból w nadbrzuszu i lewym podbrzuszu, zwykle promieniujący do kręgosłupa. Ból ten łagodnieje w pozycji siedzącej.
  • Utrata wagi ciała w początkowym etapie rozwoju choroby. Przyjmowanie pokarmów potęguje ból.

Przyczyny i objawy raka trzustki

Nowotwór trzustki częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Ryzyko zachorowania na tą chorobę wzrasta z wiekiem.

Do najczęstszych przyczyn powstawania raka trzustki zaliczamy:

  • Uwarunkowania genetyczne
  • Przewlekłe zapalenie trzustki
  • Niewłaściwie leczone lub nie leczone wrzody żołądka
  • Cukrzyca
  • Palenie papierosów
  • Spożywanie w nadmiernych ilościach alkoholi wysokoprocentowych
  • Niewłaściwa dieta – spożywanie w nadmiarze tłuszczów, mięsa oraz węglowodanów

We wstępnej fazie choroby raczej nie objawia się za bardzo poza lekkimi pobolewaniami w jamie brzusznej. Do tego może dochodzić brak apetytu, wzdęcia i nudności. Objawy są uwarunkowane umiejscowieniem nowotworu. Gdy ten rozwinie się w odcinku trzustkowym przewodu żółciowego to doprowadza do powstania żółtaczki. Guz usytuowany w ogonie trzustki napiera na sąsiednie nerwy i powoduje silne bóle jamy brzusznej.

Ziołolecznictwo w leczeniu przewlekłego zapalenia trzustki

W czasie przewlekłego zapalenia trzustki spożywanie naparów ziołowych przeciwrozkurczowych, przeciwbólowych, żółciopędnych czy przeciwbakteryjnych likwiduje często bóle. Chorej trzustce niekiedy towarzyszą dolegliwości innych narządów: przełyku, żołądka, jelit i wątroby. Właśnie z tego powodu dochodzi do problemów trawiennych. Do tych dolegliwości zaliczamy: zgagę, brak apetytu, biegunki, zaparcia, wymioty, odbijania.

Preparaty poprawiające trawienie:

  • Boldovera – w swoim składzie ma: suchy wyciąg z ziela dymnicy, suchy wyciąg z alony oraz boldynę. Preparat działa rozkurczowo, wspomaga pracę żołądka i dróg żółciowych, poprawia trawienie.
  • Cynacholin – płyn doustny zawierający wyciąg z ziela karczocha. Ułatwia trawienie, działa rozkurczowo, wspomaga pracę żołądka, działa korzystnie na drogi żółciowe.

Leki rozkurczowe

  • Terpichol – kapsułki działające rozkurczowo, żółciotwórczo i żółciopędnie. Ponadto lek działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie, poprawia trawienie. Nie wykazuje działanie rozwalniającego.
  • Finocarbo Plus – kapsułki zawierające węgiel roślinny oraz kompleks roślinnych ekstraktów z kopru włoskiego. Węgiel wchłania szkodliwe składniki z pożywienia, a koper włoski eliminuje gazy jelitowe.

Kuracja ziołowa Wojciecha Biernata

Przygotowujemy następujące zestawy ziołowe (po 50 g każdego zioła):

  1. Liść mięty pieprzowej, ziele macierzanki, ziele bylicy bożego drzewka, szyszki chmielu oraz liść rozmarynu
  2. Kwiat nagietka, liść senesu, kwiat lawendy, ziele glistnika, korzeń arcydzięgla i korzeń goryczki.
  3. Liść pokrzywy, ziele szanty, ziele rzepiku, ziele piołunu i ziele glistnika.
  4. Ziele fiołka trójbarwnego, ziele glistnika, ziele drapacza, lekarskiego, kwiat kocanki piaskowej i znamiona kukurydzy.

Wszystkie składniki dokładnie mieszamy. Poszczególne zestawy wsypujemy do osobnych pojemników lub torebek i numerujemy. Należy pić trzy razy dziennie 30 minut przed posiłkiem. Na jednorazowe użycie bierzemy 1 łyżkę stołową ziół do szklanki, zalewamy wrzątkiem i odstawiamy na pół godziny. Po wypiciu zestawu nr 1 pijemy następny itd. Jeżeli chory bardzo mało je to można przygotować zioła na cały dzień. Powinien wtedy pić małymi łykami, co 15 – 20 minut, żeby w ciągu dnia wypił wszystko. Można także zioła zmielić w młynku do kawy i np.: 100 g mieszanki wymieszać z pół litrem płynnego miodu. Przyjmować trzy razy dziennie po 1 łyżce.

Ratowanie chorej trzustki

Stosowanie kuracji ziołowych w leczeniu chorej trzustki przynosi pozytywne efekty pod warunkiem zastosowania bardzo rygorystycznej diety:

  • Nie wolno spożywać alkoholu pod żadna postacią
  • Należy zrezygnować z pokarmów tłustych i ciężkostrawnych
  • Nie należy spożywać pokarmów wędzonych, grillowanych, konserwowych i smażonych.
  • Unikać w jadłospisie suszonych serów i wędzonych serów, owoców i warzyw.
  • Zmniejszyć dodawania ostrych przypraw typu chilli, musztardy, chrzanu i papryki.

Natomiast dozwolone są potrawy lekkostrawne o niewielkiej ilości tłuszczu:

  • Chude ryby
  • Chudy drób (kurczak, indyk)
  • Mięso z królika, jagnięcina, chuda wołowina, gotowany schab lub szynka
  • Gotowane warzywa, gotowane lub pieczone w piekarniku owoce
  • Białe chude sery, chude mleko, jogurty bez owoców, kefir, gotowane jajka
  • Zupy jarzynowe gotowane bez dodatku kości, ewentualnie na kawałku chudej wołowiny
  • Szpinak, gotowany kalafior, brokuły bez masła i bez tartej bułki
  • Pieczywo, najlepiej z poprzedniego dnia pszenno – żytnie.

Jeśli chodzi o inne potrawy, tutaj nie wymienione to powinniśmy zachować daleko idącą ostrożność. Potrawy po których czujemy dyskomfort trawienny powinniśmy odstawiać.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Cezary Kruk

Depresja – przyczyny i leczenie depresji

Co to jest depresja i jak ją rozpoznać

Depresja, leczenie depresji, objawy depresji, co to jest depresja

Przyczyny depresji

Definicja depresji to najogólniej mówiąc pogorszenie nastroju mające charakter przejściowy i trwające krótko. Przyczyną może być wahanie pogody, niepowodzenie w życiu, choroba lub śmierć bliskiej osoby.

Czasami jednak depresja jest oznaką choroby i często jest niezauważana przez najbliższe otoczenie. Osoba taka jest często lekceważona i wyśmiewana przez rodzinę.

Przedłużające się przygnębienie, apatia czy smutek nie mające konkretnego podłoża powinny być zauważone przez najbliższych. Taki stan depresji może być symptomem choroby psychicznej lub nerwicy depresyjnej.

W odróżnieniu od innych schorzeń psychicznych depresja występuje najczęściej jako odzew na niepowodzenia i przykrości życiowe. Może to być bardzo niebezpieczne, ponieważ w stanach depresyjnych nader często tworzą się zamiary samobójcze.

Przyczyny depresji

Bardzo często stan depresji rozwija się powoli i skrycie. Stopniowo pogarsza się nastrój, spada aktywność. Osoba z depresją coraz bardziej stroni od ludzi, woli samotność i zamyka się w sobie. Osoba chora staje się spowolniała. Drobne czynności życia codziennego sprawiają jej coraz większe trudności. Mowa staje się wolniejsza, myślenie też jest problematyczne.

Na twarzy częściej pojawia się smutek i przygnębienie. Maleje apetyt, odczuwalne są dolegliwości przewodu pokarmowego. Mogą wystąpić duszności oraz ból w okolicy serca. Chory źle sypia, sen jest niespokojny. Przygnębiające i makabryczne sny nie należą do rzadkości. Często budzi się w nocy, mimo tego, że cały czas jest senny i odczuwa zmęczenie.

W depresji przyszłość przedstawia się bardzo pesymistycznie. Chory nie wierzy, aby jemu i jego najbliższym mogło się coś dobrego zdarzyć. Swoje życie dotychczasowe i przyszłe postrzega jako pasmo niepowodzeń i nieszczęść. Ponadto do objawów depresji zaliczyć można lęk obejmujący wszystkie dziedziny życia, płaczliwość, osłabienie pamięci oraz wyraźne uczucie zmęczenia.

Widoczna jest silna obawa o siebie i o najbliższych. W stanie głębokiej depresji chory nie ma widoku na jakąkolwiek przyszłość, ma przekonanie o nieodwracalności zaistniałej sytuacji. Miewa urojenia prześladowcze oraz poczucie winy. Wydaje mu się, że wszystko co się źle dzieje z nim i z jego rodziną to z jego winy.

Następstwa depresji

W rozumieniu chorego jedynym sensownym wyjściem z sytuacji jest samobójstwo, aby uwolnić się od zagrożeń i nieszczęść. Niekiedy chory próbuje wprowadzać otoczenie w błąd. Informuje rodzinę, że czuje się lepiej, udaje poprawę. Ma to na celu uśpienie czujności najbliższych, by skutecznie dokonać samobójstwa.

W wieku młodzieńczym depresje bywają krótkie, a przyczyną jest okres dojrzewania czy trudności tego okresu. Inaczej jest w okresie przekwitania. Wtedy depresje mają tendencje do utrwalania się. Stan depresji może trwać długo, poszczególne jej etapy przechodzą bezpośrednio po sobie.

Osoba chora staje się bezradna, nasilają się zaburzenia pamięci. Czasem po okresie przekwitania objawy chorobowe zmniejszają się lub całkowicie ustępują. Bywa również i tak, że objawy utrzymują się przez wiele lat. Tyczy się to zarówno mężczyzn i kobiet.

Leczenie depresji lekami

Przyjmowanie preparatów ziołowych w czasie depresji skraca czas depresji zauważalnie. Brak objawów nie jest równoznaczne z zakończeniem leczenia. Przede wszystkim rodzina powinna dopilnować, aby chory kontynuował kurację. Trzeba choremu stworzyć odpowiednia atmosferę w domu.

Nie należy w żadnym razie lekceważyć jakichkolwiek objawów choroby. Doprowadza to tylko do rozdrażnienia chorego, który może bardziej izolować się wtedy od otoczenia. Najbliżsi powinni unikać konfliktów i kłótni. Osoba będąca w depresji jest wyjątkowo nieodporna na różnego rodzaju konflikty.

Niedopuszczalne jest wmawianie choremu, że jego stan jest wynikiem lenistwo i niechęci do pracy. Również nie powinno się wyśmiewać objawów choroby czy je lekceważyć. Skończyć się to może nasileniem choroby lub nawet próbą samobójstwa.

Naturalne preparaty roślinne

Najczęściej w depresji stosowane są leki syntetyczne, które niestety często bardzo uzależniają. Bezpieczniejsze i skuteczne są naturalne leki ziołowe.

Dziurawiec zwyczajny, nazywany także zielem świętojańskim od bardzo dawna stosowany na uspokojenie. Znajdujące się w nim hiperycyny skutecznie łagodzą stany obniżonego nastroju i złego samopoczucia. Przytoczona substancja czynna działa również przeciwdepresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy. Stwierdzono także działanie rozkurczowe na układ pokarmowy.

Preparaty z dziurawca: Depribon w kapsułkach, Intractum hyperici – płyn doustny oraz Ziele dziurawca fix Herbapol.

Ponadto w leczeniu i łagodzeniu stanów depresji wykorzystuje także następujące rośliny:

1. Żeń – szeń syberyjski
2. Różaniec górski
3. Męczennica cielista
4. Ostra papryka

Inne preparaty na depresję

Złoto koloidalne – stosuje się je w następujących dolegliwościach:

    • depresja
    • fobia
    • alkoholizm
    • chroniczne zmęczenie
    • uzależnienie od narkotyków
    • smutek
    • melancholia
    • rozpacz
    • zaburzenia czynności mózgu
    • problemy z nauką
    • brak koncentracji
    • zaburzenia czynności nerwów

    Zastosowanie złota koloidalnego przynosi pozytywne skutki także w następujących schorzeniach:

    • reumatyzm
    • choroby układu krwionośnego
    • zaburzenia trawienia
    • zaburzenia potencji u mężczyzn
    • artretyzm
    • bóle kręgosłupa
    • zapalenie stawów
    • problemy ze sercem
    • nowotwory

    Badania kliniczne potwierdziły, że złoto koloidalne bez skutków ubocznych usuwało depresję, zmniejszało fobie, poprawiało samopoczucie. Zalecane jest jako środek pomocniczy w chorobach psychicznych i w walce z nałogami i uzależnieniami.

    Suplementy diety na Ceneo

    Lecytyna

    Naturalna lecytyna poprawia kondycję fizyczną i psychiczną. Stosowanie lecytyna poprawia pamięć oraz działa uspokajająco. Podawana wraz z miodem wykazuje korzystny wpływ na mózg. To doskonały preparat dla osób starszych z brakiem łaknienia, znajdujących się w stanie depresji.

    Lecytyna obniża poziom cholesterolu i wykazuje działanie przeciwmiażdżycowe. Zaleca się jej stosowania w stanach zwiększonego napięcia fizycznego i psychicznego. Lecytyna pomaga też osobom ze słabą koncentracją i osobom wrażliwym na zmianę pogody. Wykazano także dobre działanie lecytyny w bólach stawów oraz przeciwdziałanie wypadaniu włosów. Zdrowy połysk włosów jest także oznaka działania lecytyny.

    Stimaral

    Środek ten stosowany jest zgodnie z chwilowym stanem psychicznym, którego przyczyną jest dysharmonia kanałów energetycznych. Stimaral nadaje im pierwotną harmonię.

    Dysharmonia ta objawia się:

    • nadwrażliwością na hałas
    • nadwrażliwością na światło
    • nadwrażliwością na silne zapachy
    • impulsywnością
    • napadami złości
    • ciągłym pobudzeniem
    • nieustającym śmiechem
    • atakami histerii
    • smutkiem
    • depresją
    • słabą pamięcią i koncentracją
    • brakiem umiejętności uczenia się tekstu na pamięć
    • nieumiejętnością rozwiązywania zadań matematycznych

    Inną oznaką rozregulowanej psychiki jest:

    • drobiazgowość
    • niecierpliwość
    • nadaktywność

    Specyfik stimaral pomaga także w szybki sposób odtruć organizm po libacji alkoholowej. Dodaje energii i jest dobrym środkiem, który zapewni doskonałą formę przez noc.




    Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Cezary Kruk

    Foto: pixabay.com/pl

Choroby układu moczowego

Kiedy występuje białkomocz?

Jeśli w moczu znajduje się białko to mamy do czynienia z białkomoczem. Niekiedy występuje białkomocz łagodny gdy ilość białka w moczu nie jest duża i ustępuje sama. Łagodny białkomocz nie jest groźny dla zdrowia. Typowym tego przykładem jest białkomocz pojawiający się w drugim i trzecim trymestrze ciąży.

Bardzo niewielkie ilości białka w moczu bywają powszechne w czasie ciąży fizjologicznej. Większa ilość białka może wskazywać na groźną chorobę, która nazywa się rzucawką. Przypadek białkomoczu z dużą ilością białka wraz z dużym ciśnieniem tętniczym to poważne powikłanie ciążowe.




U osób niedożywionych lub w okresie dziecięcym lub młodzieńczym niekiedy występuje białkomocz ortostatyczny. Najczęściej występuje po zmianie pozycji np. po wstaniu z łóżka. Ustępuje po dłuższym przebywaniu w pozycji pionowej lub w pozycji leżącej.

Silny stres, zimna kąpiel lub nadmierny wysiłek fizyczny może doprowadzić do powstawanie białkomoczu przemijającego. Wystąpienie białkomoczu najczęściej sygnalizuje chorobę i proces zapalny nerek.

Czy krwiomocz jest groźny?

Czerwona barwa oddawanego moczu najczęściej występuje po spożyciu niektórych produktów spożywczych np. buraków. Także po zażywaniu niektórych leków mocz może być czerwony. Niekiedy jednak do moczu może się przedostać krew z krwawiących żylaków lub z dróg rodnych.

Najczęstsze przyczyny krwiomoczu:

• Kamica moczowa
• Nowotwór
• Zapalenie pęcherza i cewki moczowej
• Schorzenia kłębuszków nerkowych
• Przerost stercza

Co to jest ropomocz?

Objawy chorych nerek

Choroby pęcherza i nerek

Gdy w moczu znajdują się leukocyty czyli białe krwinki stan taki nazywa się ropomoczem. Bardzo często wraz z ropomoczem występuje mniej lub więcej intensywny białkomocz i krwiomocz. Obecność ropy w cewce moczowej może być następstwem stanu zapalnego lub pochodzić ze stercza objętego stanem zapalnym. Z tego względu nie powinno się oddawać do badania moczu zaraz po badaniu przez odbytnicę.

Możliwości zanieczyszczenia moczu u kobiet są dużą większe. Przykładem mogą być upławy z pochwy, które przedostają się do moczu i są najczęstszą przyczyną fałszywego ropomoczu. Żeby nie doszło do takiego zanieczyszczenia, mocz do badania trzeba oddawać po dokładnej higienie.

Jeżeli istnieje obawa, że zanieczyszczenie może pochodzić z dróg rodnych, należy po wykonaniu czynności higienicznych umieścić w pochwie tampon, który zatrzyma ewentualną wydzielinę.

Badany mocz powinno być przeprowadzone krótko po oddaniu, ponieważ mocz w temperaturze pokojowej dość szybko ulega rozkładowi i alkalizacji.

Przypadki bezmoczu

Jeżeli organizm wydala 100 ml – 0 ml to stan taki nazywamy bezmoczem. Natomiast gdy ilość wydalanego moczu oscyluje w granicach 400 ml – 100 ml mamy do czynienia ze skąpomoczem. Dorosły, zdrowy człowiek mając zdrowe nerki oddaje 400 – 500 ml moczu dziennie.

Następstwem skąpomoczu lub bezmoczu jest mocznica, azosica i kwaśnica. Osoba z bezmoczem powinna niezwłocznie znaleźć się w szpitalu i powinna być poddana leczeniu. Z całkowitym zatrzymaniem moczu mamy do czynienia gdy przy pełnym pęcherzu nie można wydalić moczu. Nerki pracują normalnie. U mężczyzn taki stan może być następstwem przerostu stercza, raka stercza lub kamienia w cewce moczowej. U kobiet całkowite zatrzymanie moczu bywa rzadkością.

Przyczyny wielomoczu

W organizmie zdrowego człowieka w zależności od wypijanych płynów, ilości wody zatrzymanej w organizmie i wydalanej przez pot – ilość wydalanego moczu może być różna. Dość znaczne ilości płynu można utracić wskutek biegunki, wymiotów lub zatrzymania w organizmie w postaci obrzęków.

Wielomoczem nazywamy stan w którym ilość oddawanego moczu przekracza 2 litry na dobę. W schorzeniach nerek do wielomoczu może dojść w sytuacji:
• Przewlekłej niewydolności nerek
• Niedoborze potasu
• Torbielowatości nerek

Co to jest częstomocz?

Zdrowy pęcherz moczowy u człowieka ma pojemność od 250 do 400 ml. Gdy pęcherz wypełni się taką ilością moczu następuje parcie. Podczas snu parcie występuje dopiero po większym napełnieniu, gdyż czucie wtedy jest obniżone i bodźców zewnętrznych jest znacznie mniej.

Jeśli występuje wielomocz, niezależnie od przyczyny, wydalanie moczu jest częstsze bez żadnej choroby pęcherza. Charakterystyczne przy wielomoczu jest oddawanie moczu w znacznych ilościach.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza: Choroby nerek i pęcherza – Cezary Kruk

Żeń – szeń

Żeń – szeń – Panax ginseng C. A. Mey




Żeń – szeń rośnie w cienistych lasach Korei, północno-wschodnich Chin oraz na dalekowschodnim terytorium ZSRR od rzeki Amur do Ussuri. Roślina ta jest tam uprawiana od bardzo dawna. W ostatnich czasach także na Kaukazie i Ukrainie. Żeń – Szeń jest niewielką byliną z rodziny Araliowatych, wykształca mięsisty mało rozgałęziony i zgrubiały korzeń palowy, czasami człekokształtny, z którego wyrasta dęta łodyga, wysoka do 70 cm. Liście łodygowe są długoogonkowe i ułożone po 4 w okółku. Poszczególne liście składają się z 5 – 7 jajowato lancetowatych listków, owłosionych na nerwach i brzegiem ostro ząbkowanych.

Pęd kwiatowy wychodzi ze środka okółka liści i jest zakończony baldachem złożonym z 15 – 20 zielonkawobiałych kwiatów. Owoc to pestkowiec podobny do jagody, jaskrawoczerwonej barwy, posiadający najczęściej dwa nasiona. Roślina rośnie niezwykle wolno, toteż po 8 – 10 latach od kiełkowania z nasienia korzeń osiąga ciężar zaledwie 10 g, a po 20 latach 20 – 25 g. W warunkach hodowlanych szybkość wzrostu rośliny i przyrost wagi są trochę większe.

Surowiec

Jesienią w czasie owocowania rośliny wykopuje się korzenie w całości, gdy osiągają ciężar co najmniej 10 g i w stanie świeżym przeznacza się na eksport do firm farmaceutycznych lub suszy w całości na użytek miejscowy. Otrzymuje się korzeń żeń – szenia – Radix Ginseng, syn. Radix Panacis. Surowiec rosnący dziko jest bardziej ceniony od surowca uzyskanego z uprawy. Do przemysłowego izolowania związków czynnych wykorzystuje się całą roślinę w czasie kwitnienia. Inne pokrewne gatunki żeń-szenia, mianowicie Panax notoginseng Burkill, Panax pseudo ginseng Walich i Panax japonicus C. A. Mey., dostarczają surowca o niższej wartości od opisywanego.

Pochodzący z Ameryki Północnej gatunek, żeń-szeń pięciolistny – Panax quinquefolium L., znany od stuleci Indianom kanadyjskim, charakteryzuje się szybkim wzrostem, niewielką zawartością związków czynnych i jest uprawiany na dużą skalę nie tylko w Ameryce, lecz ostatnio również w Azji. Roślina ta dostarcza korzeni, które są tanim i łatwo dostępnym surowcem zastępczym żeń-szenia prawdziwego. Ponadto istnieją inne jeszcze rośliny, należące do tej samej rodziny Araliowatych i o analogicznych własnościach, jak eleuterokok kolczasty – Eleutherococcus senticosus Maxim., aralia wysoka – Aralia elata (Miq.) Seem., która jest niedużym drzewem dalekowschodnim, dającym jako surowca korzeni – Radix Araliae, zwodnica wyniosła – Echinopanax elatum Nakai., kolczasty krzew nadmorski, z którego zbiera się korzenie razem z kłączem – Radix Echinopanacis. Lenza krokoszowa – Lenzea carthamoides DC (z rodziny Złożonych – Compositae), jest byliną dostarczającą kłączy z korzeniami – Rhizoma Lenzeae.

Podstawowe związki czynne

Wszystkie części żeń-szenia prawdziwego, jednak najwięcej korzeń, zawierają mieszaninę 16 saponin trójterpenowych, które są połączeniami aglikonów panaksadiolu, panaksatriolu lub kwasu oleanolowego z 3-6 cukrami prostymi. W 1962 r. badacze japońscy wykryli 12 związków saponinowych i nazwali je ginsenozydami. W tym samym roku badacze radzieccy wyizolowali 6 związków (z których 2 okazały się identyczne z ginsenozydami) i nazwali je panaksozydami. Podobne związki znaleziono w innych gatunkach żeń-szeni. W pozostałych wymienionych wyżej roślinach zauważono obecność związków zbliżonych strukturalnie do ginsenozydów.

Działanie

Wyciągi z żeń-szenia oraz innych roślin uprzednio wymienionych wykazują działanie ogólnie pobudzająco i wzmacniająco na ośrodki ruchowe i wydzielnicze, znajdujące się w ośrodkowym układzie nerwowym i rdzeniu przedłużonym. Bodźce wychodzące z tych ośrodków docierają do bardzo dużo narządów wewnętrznych i tym należy tłumaczyć tak dużą różnorodność działania. Zauważono bowiem na podstawie badań, że żeń – szeń obniża ciśnienie krwi, zwiększa ilość wydalanego moczu, usuwa toksyny, zmniejsza poziom cukru we krwi, ma właściwości przeciwwrzodowe, przeciwdziała rozwojowi niektórych nowotworów oraz pobudza czynność serca. Potwierdziło się to, że surowiec ten ma wszechstronny wpływ na organizm, zwiększa jego ogólną wydolność, zdolności adaptacyjne nawet do trudnych i długotrwałych niesprzyjających warunków otoczenia, jak również do dużego wysiłku.

Przetwory z żeń – szenia

Kumsan Ginseng – płyn i kapsułki zawierające standaryzowany wyciąg z korzeni żeń – szenia. Przyjmuje się po kapsułce lub 15 ml płynu rano i wieczorem. W Europie znanych jest wiele innych analogicznych produktów w postaci sproszkowanego surowca, wyciągu płynnego lub suchego, tabletek, eliksirów, a nawet papierosów, gumy do żucia, płynów kosmetycznych itp. Ich wartość lecznicza jest różna, niekiedy bardzo mała lub żadna, jak to wykazały badania.

Wyciąg z korzenia eleuterokoka, Extractum Eleuterococci fluidum – krople. Przyjmuje się po 20 – 40 kropli w kieliszku wody 2 do 3 razy dziennie na 1 godz. przed posiłkiem jako środek ogólnie wzmacniający i poprawający potencje. Szeroko stosowany w gerontologii.

Nalewka z korzenia aralii, Tinctura Araliae. Stosowanie 30 do 40 kropli 2 do 3 razy dziennie. Działanie i zastosowanie jak wyżej.

Saparal – tabletki zawierające po 0,05 g mieszaniny soli amonowych glikozydów trójterpenowych (aralozydów A, B i C), wyizolowanych z korzeni aralii. Saparal przyjmuje się w wyczerpaniu nerwowym, ogólnej utracie sił, podciśnieniu, osłabieniu lub utracie potencji, rekonwalescencji i innych. Stosowanie: po 1 tabletce 2 do 3 razy dziennie po posiłku w ciągu 15 do 30 dni, po czym przerwa 1 do 2 tygodni.

Nalewka z kłączy z wodnicy, Tinctura Echinopanacis. Przyjmuje się 2 do 3 razy dziennie po 30 do 40 kropli przed posiłkiem. Działanie i zastosowanie jak wyżej.

Wyciąg z kłączy lenzy krokoszowej, Extractum Lenzeae carthamoidis fluidum – płyn. Stosowanie: 20 do 30 kropli 2 do 3 razy dziennie. Działanie i zastosowanie jak wyżej.

Olimp Żeń-Szeń Vita Complex – kapsułki. Preparat przeznaczony dla osób dążących do utrzymania należytej sprawności fizycznej i umysłowej oraz do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia, a także jako uzupełnienie witamin w diecie. Dawkowanie: 1 kapsułka raz dziennie lub inaczej po konsultacji z lekarzem.

Nalewka z nasion cytryńca chińskiego, Tinctura Schizandrae – płyn. Działanie, zastosowanie i dawkowanie jak powyższego preparatu.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • sosna
  • nalewka z Aralii
  • sinigryna
  • zen szeń pieciolistny
  • żeń szeń w kroplach
  • żeń szeń z pedem

Len zwyczajny

Len zwyczajny – Linum Usitatissimum L.



Len jest rośliną jednoroczną z rodziny Lnowatych, udomowiony w Mezopotamii przypuszczalnie ok. 8 tys. lat temu. Obecnie nie występuje w stanie dzikim. W dzisiejszych czasach len uprawia się w wielu krajach świata, w tym także w Polsce. Len posiada łodygę nagą, prostą, wysoką do 70 cm wysoką, u góry mocno rozgałęzioną. Liście lancetowate, długo zaostrzone, trójnerwowe, ustawione skrętolegle. Kwiaty promieniste, błękitne lub białawe, zebrane w wachlarzowatą wiechę. Owocem lnu jest kulista torebka, w której znajdują się z reguły 10 błyszczących nasion koloru żółtobrunatnego lub czerwonobrunatnego. Nasiona podłużnie jajowate, spłaszczone, z jednego końca zaostrzone, o brzegach ostrokanciastych. Mają długość do 6 mm i grubość około 1 mm. Zanurzone w wodzie pęcznieją, pokrywając się warstwą śluzu.

W nasionach lnu znajduje się do 6% substancji śluzowych, rozmieszczonych w łupinie nasiennej, 30 – 40% oleju tłustego, także glikozydy cyjanogenne, jak linamaryna i lotaustralina (do 1,5%), które uwalniają się tylko z rozdrobnionych i namoczonych nasion, dając wolny cyjanowodór. Są w nasionach także inne glikozydy, jak linocymarozyd, będący pochodną estru metylowego kwasu ohydroksycynamonowego i linkafeinozyd (pochodna kwasu kawowego). W grupie steroli wyodrębniono sytosterol, kampesterol, cykloartenol i cholesterol. Surowiec zawiera również około 20% białka. Ponadto stwierdzono, że w niedojrzałych nasionach jest toksyczny aminokwas linatyna, pochodna proliny, będący antagonistą witaminy B6.

Nasiona lnu są najczęściej używanym w naszym kraju surowcem śluzowym o działaniu osłaniającym przewód pokarmowy. Wodne wyciągi z całych nasion, wykonane na zimno, drogą maceracji, lub najlepiej na gorąco, w postaci odwaru, i zastosowane doustnie powlekają cienką warstwą błony śluzowe przełyku, żołądka i częściowo dwunastnicy, osłaniając je przed substancjami szkodliwymi pochodzenia endogennego lub egzogennego. Ma to duże znaczenie w owrzodzeniu żołądka lub dwunastnicy, któremu często towarzyszy nadmiar silnie kwaśnego soku żołądkowego, jak również w zatruciach substancjami żrącymi.

Olej lniany zastosowany wewnętrznie wchłania się łatwo w przewodzie pokarmowym i zmniejsza poziom cholesterolu we krwi, jak również wpływa regenerująco na skórę. Użyty miejscowo na skórę normalizuje jej czynności, nadaje odpowiednią elastyczność i odporność na niekorzystne czynniki zewnętrzne oraz poprawia zdolność ziarninowania i szybkiej odnowy naskórka. Podobnie korzystnie działa regenerująco i powlekająco na błony śluzowe. Przetwory z lnu stosowane w zalecanych dawkach nie powodują objawów szkodliwych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski





Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • len zwyczajny
  • czy nafta destylowana reguluje wagę

Kąpiele w szarym mydle i krochmalu



Szare mydło i krochmal są bardzo pożyteczne w leczeniu zmian w piersiach. Ale nie tylko. Metoda ta jest zalecana na różne przypadłości zdrowotne nie tylko przez medycynę ludową, ale również przez niektórych… lekarzy.

Pewna kobieta, nazwijmy ją umownie pani Ania, wyczula w jednej piersi małego guzka. Bezzwłocznie zareagowała i już następnego dnia była u lekarza. Wstępna diagnoza, później specjalistyczne badanie wykazały, że to na szczęście nic groźnego – tylko ropień, który powstał na skutek przeziębienia. U pani Ani zdecydowano się wykonać zabieg, który polegał na wykonaniu dwóch nacięć w celu usunięcia z piersi ropy. Tę niewielką operację wykonano bez problemów, pani Ania zaraz wróciła do domu, ale zlecono jej codzienne przychodzenie na zmianę opatrunków. Oprócz antybiotyków, lekarz zalecił jej kilka razy na dzień mycie chorej piersi wodą z dużą ilością zwykłego szarego mydła. Zaznaczył przy tym, ze kąpiele te wykonywane regularnie są najistotniejszą częścią leczenia.

Naturalny środek odkażający

Szare mydło – dawniej służyło do prania, znajdowało się w każdym domu, obecnie rzadko spotykane. Równocześnie jest środkiem, na który najlepiej reagują ropiejące rany, skaleczenia, wypryski, nagniotki. Wiedzą o tym myślący lekarze. Pamiętają babcie i terapeuci. Większość ludzi nie zna tego środka, albo zapomina, że zwykle to co najprostsze, bywa najlepsze. Kolejny przykład. Młoda kobieta systematycznie bywa w zakładzie kosmetycznym, stosuje się do porad znających wszystkie tajniki skóry profesjonalnych kosmetyczek. Pracownice tego gabinetu hołdują zasadzie, że najdroższy kosmetyk markowej firmy nie zastąpi prostych i popularnych od dawna środków do pielęgnacji. Proponują do mycia głowy zioło mydlnicę, do przemywania oczu rumianek i herbatę, a do tłustej cery maseczkę z otrąb pszennych. Szefowa zakładu, wiekowa już kobieta zaleca przychodzącym klientkom o nieładnej, ziemistej i tłustej cerze mycie twarzy zwykłym szarym mydłem.

Następny przykład. Metodę tą stosowały nasze babki bardzo często. Gdy przypadkowo wbije się nam za paznokieć drzazga, nieprzyjemnie skaleczymy się przy obcinaniu paznokci lub wycinaniu skórek, najskuteczniejszym sposobem na złagodzenie dolegliwości jest moczenie pechowego palca w roztworze szarego mydła z wodą. Opuchlizna szybko zejdzie, drzazga wyjdzie, zaleczy się ropny wysięk.

Takich historii jest sporo i wielu na pewno używa szarego mydła w różnego typu schorzeniach. Tych z kolei, którzy nic o właściwościach zwykłego mydła nie wiedza, na pewno zainteresuje poniższy tekst, przedstawiający wiele możliwości użycia tego prostego środka.

Lecznicze właściwości kąpieli mydlanej

Proste leczenie za pomocą wody i najtańszego mydła jest niezwykle pomocna przy leczeniu łuszczycy, długo gojących się ran, przede wszystkim tych ropiejących. Pomaga w przypadku czyraków oraz powstających na skórze i pod nią ropieni nieznanego pochodzenia. Mydlana kąpiel to najlepszy sposób na wrastające paznokcie, nagniotki na stopach i różnego rodzaju odciski. Osoby starsze często narzekają na zbytnie rogowacenie naskórka, które połączone jest z jego złuszczaniem. Na tego typu dolegliwość również doskonale wpływa kąpiel w wodzie z mydłem. Stosowanie szarego mydła do mycia bardzo pozytywnie wpływa również na skórę o rozszerzonych porach, podatną na wypryski i wągry.

Szare mydło to doskonały środek do mycia włosów, przede wszystkim podatnych na przetłuszczanie. Kąpiel mydlana łagodzi różne podrażnienia, zranienia, zmiękcza zrogowaciały naskórek. Napięcie skóry zostaje złagodzone, pory się otwierają i oczyszczają, by chwilę później zamknąć się i nie dopuszczać żadnych zarazków i brudu pochodzących z zewnątrz. Gdy na skórze lub pod nią mamy ropne guzy czy rany, wtedy pod wpływem mydła ropa powoli odpływa, przez co choroba zanika, zmniejsza się stan zapalny i ból. Zmniejsza się obrzęk, zaczerwienienie wkoło rany i nieprzyjemne napięcie w chorym miejscu.

Przygotowanie kąpieli

Jeśli zamierzamy zrobić kąpiel całego ciała w mydle, wtedy musimy użyć na wannę wody około 400 g szarego mydła. Najlepiej wykorzystać płatki mydlane, bo dużo łatwiej i szybciej się rozpuszczają niż mydło w kostce. Mydła ani płatków nie rozpuszczamy w samej wannie, lecz w gorącej wodzie, w innym mniejszym naczyniu. Tak rozrobiony roztwór wlewamy do wanny. W takiej kąpieli można przebywać od 20 minut do godziny. Oczywiście trzeba pilnować o to, aby woda nie była zbyt gorąca ani zbyt chłodna. Najodpowiedniejsza jest o temperaturze ciała, czyli ok. 38 st.

Gdy mamy do czynienia z ropiejąca raną lub ze zrogowaciałym naskórkiem, kąpiele wykonujemy jak najczęściej, najlepiej codziennie. Po kilku dniach, gdy zauważymy wyraźną poprawę w stanie zdrowia możemy zmniejszyć ilość kąpieli do 2 lub 3 na tydzień. Także można wtedy zmniejszyć czas kąpieli. By kuracja dała zamierzony efekt, trzeba zrobić min. 6 kąpieli. Po każdej musimy koniecznie starannie spłukać ciało wodą. Jeżeli nie ma potrzeby kąpania całego ciała, to moczymy tylko tą część, która jest dotknięta choroba. Wtedy przygotowujemy roztwór mydlany w misce i moczymy w niej nogi lub ręce.





Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew Satała

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • moczenie rany w szarym mydle
  • kąpiel w szarym mydle
  • moczenie nogi po operacji kostki w szarym mydle
  • zamrożenie kurzajki czy po moczyc w wodzie z mydłem
  • moczenie stóp w szarym mydle
  • szare mydło na rany
  • co daje kąpiel w wannie z szarym mydłem
  • kąpiele w szarym mydle
  • co daje moczenie w szarym mydle
  • czy moczenie rak w krochmalu zlagodzi alergie

Lecznicze właściwości nafty




Zwolennicy stosowania nafty wewnętrznie polecają ją na poważne choroby. W większości jednak zielarze zrezygnowali z takiego leczenia. Wielu z nich uważa, że pogłoski o cudownych właściwościach tego specyfiku są wyraźnie przesadzone.

Efekty Pauli Garnner

W naszym kraju rozpowszechniła leczenie naftą Paula Ganner. W gazetach ukazało się kiedyś sprawozdanie redaktora „Tago” Gera Haupta z jej działalności. W owym sprawozdaniu czytamy, że Paula Ganner (lat 50) wyleczyła ponad 20 000 chorych i opatentowała leczenie naftą w niektórych krajach. Gero Haupt gościł u niej, by poznać tą metodę leczenia. Paula sama miała raka i wyleczyła się właśnie naftą. Pomogła pozbyć się tej choroby także innym chorym, w sytuacji kiedy wszelka pomoc medyczna była nieskuteczna.

Powodem tego, że zaczęła interesować się leczniczymi właściwościami nafty była jej choroba. U Pauli Ganner zdiagnozowano raka z przerzutami, schudła wtedy 14 kg. W czasie zabiegu szpitalnego wycięto jej 75 cm jelita. Na następną operację w celu przesunięcia jej odbytnicy było już za późno, ponieważ nastąpił paraliż i zamkniecie odbytu. Także prawa nerka była zajęta przez raka. Lekarze wydali na nią wyrok – stan beznadziejny. Po ośmiodniowym pobycie w szpitalu wypisano ją do domu jako nieuleczalnie chorą. Medycy rokowali jej tylko 2 dni życia.

Gdy leżała w domu sparaliżowana, przypomniało jej się o tym, co opowiadali żołnierze, będący w czasie I wojny światowej w Bosini i Hercegowinie. Rdzenni mieszkańcy tych terenów przy rozmaitych schorzeniach spożywali naftę, jak również używali jej do nacierania. Paula poprosiła by jej kupiono w aptece destylowaną naftę. Natychmiast zażyła 1 łyżkę, po niecałej godzinie ustąpił paraliż jak również bóle.

Od tego czasu przyjmowała naftę regularnie. Po 3 dniach wstała z łóżka, po jakimś czasie mogła zjeść cokolwiek i nie wymiotowała po jedzeniu. Po 5 tygodniach odczuwała już ogromny głód, miała ochotę na sznycle, mięso, jarzyny, sałatkę. Później wróciła do swej normalnej wagi czyli 56 kg. Po 11 – tu miesiącach od początku leczenia naftą Paula rodzi chłopca o wadze 5,8 kg. Po miesiącu po porodzie oddaje krew jako honorowy krwiodawca.

Paula Ganner uważała, że nafta pomocna jest w wielu schorzeniach, nie tylko w przypadku raka. Przy tym istotną sprawą jest, aby wybrać naftę destylowaną w temp. 100 do 150 st. C. Przy większej temperaturze destylacji z tej mieszaniny węglowodanów ulatniają się komponenty lecznicze, a reszta może być szkodliwa dla krwi.

Paula Ganner proponowała przyjmować kilka łyżeczek nafty profilaktycznie. Aby przeciwdziałać wtórnemu wystąpieniu u siebie raka, sama zażywa 1 raz w roku przez 15 dni jedną łyżeczkę nafty, zawsze na czczo. Jej metoda została opatentowana w Anglii, Irlandii Płn., jak również w Niemczech i Szwajcarii.

Przebrzmiała kuracja

Kuracja naftą to trochę przebrzmiała sprawa. Jeszcze niedawno niektórzy terapeuci używali jej w przypadku ciężko chorych. Leczył nią m.in. jeden z zielarzy warszawskich. Oto jego dawne zalecenia. Nafta jest ciężkostrawna. Na początku wykonuję próby na cukrze, by stwierdzić, czy wytrzyma wątroba pacjenta. Na łyżeczkę cukru daję 5 kropli nafty, podaję to pacjentowi i czekam. Jeżeli organizm odrzuci naftę – wystąpią nudności, nieprzyjemne odbijanie – to leczenie się przedłuży, ponieważ trzeba do nafty przygotować wątrobę. Jakie ilości nafty można stosować? To zależy od pacjenta i jego stanu. Nie należy jednak używać nafty z błahych powodów. Przy chorobie nowotworowej zaleca się przyjmować 2 razy po 60 kropli dziennie przez 10 dni i wykonać 7 – dniową przerwę. Po przerwie wznawiamy leczenie naftą.

Odżywki z naftą

W zastosowaniach ludowych nafta używana była od dawna jako środek do pielęgnacji i wzmacniania włosów. W szczególności ceniono naftę czerpaną ze złóż gorlickich. Dziś również jest wielu amatorów jej stosowania, ale stosuje się naftę kosmetyczną, możliwą do kupienia w aptekach lub sklepach z kosmetykami. Jest ona wytwarzana m.in. w Głubczycach. Nafta kosmetyczna rozlewana jest do małych, plastykowych buteleczek, łatwych do przechowywania. Oto przepisy na odżywki do włosów z naftą:

Przepis I
• Łyżeczka soku z cytryny
• Łyżeczka oleju rycynowego
• Żółtko
• Utarta cytryna
• 2 łyżeczki nafty

Mieszamy dokładnie składniki i otrzymany preparat wcieramy w skórę głowy. Jednorazowo wykorzystujemy całą porcję. Owijamy głowę starym ręcznikiem i pozostawiamy tak przez 1 godzinę, po czym myjemy głowę. Zabieg wykonujemy najpierw dwa razy co tydzień, następnie trzy razy co 2 tygodnie, na koniec po miesiącu jeszcze jeden raz. W całości kuracja trwa trzy miesiące.

Przepis II
• 1 łyżeczka nafty
• 1 łyżeczka oleju rycynowego
• 1 żółtko

Składniki starannie mieszamy. Otrzymany preparat wcieramy dokładnie w skórę głowy i włosy. Pozostawiamy na godzinę, następnie myjemy głowę. Powtarzamy zabieg co tydzień.
Jest to odzywka dla włosów suchych i słabych.

Przepis III
• 1 łyżeczka nafty
• 1 żółtko
• 2 łyżki wody

Wszystko dobrzy mieszamy i wcieramy w skórę głowy i włosy. Pozostawiamy na godzinę, owijając głowę ręcznikiem. Po zabiegu myjemy włosy. wykonujemy raz na tydzień do włosów z tendencjami do przetłuszczania się i słabych.

Ryszard Bąk poleca naftę na reumatyzm i prostatę

Sposób leczenia naftą znaleźć można w publikacji popularnego uzdrowiciela Ryszarda Baka „Zdrowie w twoich rekach”. Oto jego receptury: 1 kg niedojrzałych orzechów włoskich zalewamy l litrem nafty kosmetycznej do włosów. Orzechy pozyskujemy pod koniec czerwca, gdy wydzielają białe mleczko. Nalewkę zlewamy po trzech tygodniach i używamy do nacierania chorych stawów.

W przypadku prostaty: 300 ml nafty destylowanej D – 5 i 2.5 dkg kitu pszczelego moczymy 14 dni, codziennie mieszając. Wypijamy trzy razy dziennie po 20 kropli po posiłku przez 1,5 miesiąca

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Walenty Nabiał







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • nafta lecznicza
  • nafta oczyszczona
  • Leczenie nafta
  • nafta oczyszczona co leczy
  • nawta lecznicza
  • nafta destylowana do picia
  • nafta właściwości lecznicze
  • petroleum d5 na krosty jak uzywac
  • nafta
  • nafta do picia