Author Archives: admin

Depresja – przyczyny i leczenie depresji

Co to jest depresja i jak ją rozpoznać

Depresja, leczenie depresji, objawy depresji, co to jest depresja

Przyczyny depresji

Definicja depresji to najogólniej mówiąc pogorszenie nastroju mające charakter przejściowy i trwające krótko. Przyczyną może być wahanie pogody, niepowodzenie w życiu, choroba lub śmierć bliskiej osoby.

Czasami jednak depresja jest oznaką choroby i często jest niezauważana przez najbliższe otoczenie. Osoba taka jest często lekceważona i wyśmiewana przez rodzinę.

Przedłużające się przygnębienie, apatia czy smutek nie mające konkretnego podłoża powinny być zauważone przez najbliższych. Taki stan depresji może być symptomem choroby psychicznej lub nerwicy depresyjnej.

W odróżnieniu od innych schorzeń psychicznych depresja występuje najczęściej jako odzew na niepowodzenia i przykrości życiowe. Może to być bardzo niebezpieczne, ponieważ w stanach depresyjnych nader często tworzą się zamiary samobójcze.

Przyczyny depresji

Bardzo często stan depresji rozwija się powoli i skrycie. Stopniowo pogarsza się nastrój, spada aktywność. Osoba z depresją coraz bardziej stroni od ludzi, woli samotność i zamyka się w sobie. Osoba chora staje się spowolniała. Drobne czynności życia codziennego sprawiają jej coraz większe trudności. Mowa staje się wolniejsza, myślenie też jest problematyczne.

Na twarzy częściej pojawia się smutek i przygnębienie. Maleje apetyt, odczuwalne są dolegliwości przewodu pokarmowego. Mogą wystąpić duszności oraz ból w okolicy serca. Chory źle sypia, sen jest niespokojny. Przygnębiające i makabryczne sny nie należą do rzadkości. Często budzi się w nocy, mimo tego, że cały czas jest senny i odczuwa zmęczenie.

W depresji przyszłość przedstawia się bardzo pesymistycznie. Chory nie wierzy, aby jemu i jego najbliższym mogło się coś dobrego zdarzyć. Swoje życie dotychczasowe i przyszłe postrzega jako pasmo niepowodzeń i nieszczęść. Ponadto do objawów depresji zaliczyć można lęk obejmujący wszystkie dziedziny życia, płaczliwość, osłabienie pamięci oraz wyraźne uczucie zmęczenia.

Widoczna jest silna obawa o siebie i o najbliższych. W stanie głębokiej depresji chory nie ma widoku na jakąkolwiek przyszłość, ma przekonanie o nieodwracalności zaistniałej sytuacji. Miewa urojenia prześladowcze oraz poczucie winy. Wydaje mu się, że wszystko co się źle dzieje z nim i z jego rodziną to z jego winy.

Następstwa depresji

W rozumieniu chorego jedynym sensownym wyjściem z sytuacji jest samobójstwo, aby uwolnić się od zagrożeń i nieszczęść. Niekiedy chory próbuje wprowadzać otoczenie w błąd. Informuje rodzinę, że czuje się lepiej, udaje poprawę. Ma to na celu uśpienie czujności najbliższych, by skutecznie dokonać samobójstwa.

W wieku młodzieńczym depresje bywają krótkie, a przyczyną jest okres dojrzewania czy trudności tego okresu. Inaczej jest w okresie przekwitania. Wtedy depresje mają tendencje do utrwalania się. Stan depresji może trwać długo, poszczególne jej etapy przechodzą bezpośrednio po sobie.

Osoba chora staje się bezradna, nasilają się zaburzenia pamięci. Czasem po okresie przekwitania objawy chorobowe zmniejszają się lub całkowicie ustępują. Bywa również i tak, że objawy utrzymują się przez wiele lat. Tyczy się to zarówno mężczyzn i kobiet.

Leczenie depresji lekami

Przyjmowanie preparatów ziołowych w czasie depresji skraca czas depresji zauważalnie. Brak objawów nie jest równoznaczne z zakończeniem leczenia. Przede wszystkim rodzina powinna dopilnować, aby chory kontynuował kurację. Trzeba choremu stworzyć odpowiednia atmosferę w domu.

Nie należy w żadnym razie lekceważyć jakichkolwiek objawów choroby. Doprowadza to tylko do rozdrażnienia chorego, który może bardziej izolować się wtedy od otoczenia. Najbliżsi powinni unikać konfliktów i kłótni. Osoba będąca w depresji jest wyjątkowo nieodporna na różnego rodzaju konflikty.

Niedopuszczalne jest wmawianie choremu, że jego stan jest wynikiem lenistwo i niechęci do pracy. Również nie powinno się wyśmiewać objawów choroby czy je lekceważyć. Skończyć się to może nasileniem choroby lub nawet próbą samobójstwa.

Naturalne preparaty roślinne

Najczęściej w depresji stosowane są leki syntetyczne, które niestety często bardzo uzależniają. Bezpieczniejsze i skuteczne są naturalne leki ziołowe.

Dziurawiec zwyczajny, nazywany także zielem świętojańskim od bardzo dawna stosowany na uspokojenie. Znajdujące się w nim hiperycyny skutecznie łagodzą stany obniżonego nastroju i złego samopoczucia. Przytoczona substancja czynna działa również przeciwdepresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy. Stwierdzono także działanie rozkurczowe na układ pokarmowy.

Preparaty z dziurawca: Depribon w kapsułkach, Intractum hyperici – płyn doustny oraz Ziele dziurawca fix Herbapol.

Ponadto w leczeniu i łagodzeniu stanów depresji wykorzystuje także następujące rośliny:

1. Żeń – szeń syberyjski
2. Różaniec górski
3. Męczennica cielista
4. Ostra papryka

Inne preparaty na depresję

Złoto koloidalne – stosuje się je w następujących dolegliwościach:

    • depresja
    • fobia
    • alkoholizm
    • chroniczne zmęczenie
    • uzależnienie od narkotyków
    • smutek
    • melancholia
    • rozpacz
    • zaburzenia czynności mózgu
    • problemy z nauką
    • brak koncentracji
    • zaburzenia czynności nerwów

    Zastosowanie złota koloidalnego przynosi pozytywne skutki także w następujących schorzeniach:

    • reumatyzm
    • choroby układu krwionośnego
    • zaburzenia trawienia
    • zaburzenia potencji u mężczyzn
    • artretyzm
    • bóle kręgosłupa
    • zapalenie stawów
    • problemy ze sercem
    • nowotwory

    Badania kliniczne potwierdziły, że złoto koloidalne bez skutków ubocznych usuwało depresję, zmniejszało fobie, poprawiało samopoczucie. Zalecane jest jako środek pomocniczy w chorobach psychicznych i w walce z nałogami i uzależnieniami.

    Suplementy diety na Ceneo

    Lecytyna

    Naturalna lecytyna poprawia kondycję fizyczną i psychiczną. Stosowanie lecytyna poprawia pamięć oraz działa uspokajająco. Podawana wraz z miodem wykazuje korzystny wpływ na mózg. To doskonały preparat dla osób starszych z brakiem łaknienia, znajdujących się w stanie depresji.

    Lecytyna obniża poziom cholesterolu i wykazuje działanie przeciwmiażdżycowe. Zaleca się jej stosowania w stanach zwiększonego napięcia fizycznego i psychicznego. Lecytyna pomaga też osobom ze słabą koncentracją i osobom wrażliwym na zmianę pogody. Wykazano także dobre działanie lecytyny w bólach stawów oraz przeciwdziałanie wypadaniu włosów. Zdrowy połysk włosów jest także oznaka działania lecytyny.

    Stimaral

    Środek ten stosowany jest zgodnie z chwilowym stanem psychicznym, którego przyczyną jest dysharmonia kanałów energetycznych. Stimaral nadaje im pierwotną harmonię.

    Dysharmonia ta objawia się:

    • nadwrażliwością na hałas
    • nadwrażliwością na światło
    • nadwrażliwością na silne zapachy
    • impulsywnością
    • napadami złości
    • ciągłym pobudzeniem
    • nieustającym śmiechem
    • atakami histerii
    • smutkiem
    • depresją
    • słabą pamięcią i koncentracją
    • brakiem umiejętności uczenia się tekstu na pamięć
    • nieumiejętnością rozwiązywania zadań matematycznych

    Inną oznaką rozregulowanej psychiki jest:

    • drobiazgowość
    • niecierpliwość
    • nadaktywność

    Specyfik stimaral pomaga także w szybki sposób odtruć organizm po libacji alkoholowej. Dodaje energii i jest dobrym środkiem, który zapewni doskonałą formę przez noc.




    Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Cezary Kruk

    Foto: pixabay.com/pl

Choroby układu moczowego

Kiedy występuje białkomocz?

Jeśli w moczu znajduje się białko to mamy do czynienia z białkomoczem. Niekiedy występuje białkomocz łagodny gdy ilość białka w moczu nie jest duża i ustępuje sama. Łagodny białkomocz nie jest groźny dla zdrowia. Typowym tego przykładem jest białkomocz pojawiający się w drugim i trzecim trymestrze ciąży.

Bardzo niewielkie ilości białka w moczu bywają powszechne w czasie ciąży fizjologicznej. Większa ilość białka może wskazywać na groźną chorobę, która nazywa się rzucawką. Przypadek białkomoczu z dużą ilością białka wraz z dużym ciśnieniem tętniczym to poważne powikłanie ciążowe.




U osób niedożywionych lub w okresie dziecięcym lub młodzieńczym niekiedy występuje białkomocz ortostatyczny. Najczęściej występuje po zmianie pozycji np. po wstaniu z łóżka. Ustępuje po dłuższym przebywaniu w pozycji pionowej lub w pozycji leżącej.

Silny stres, zimna kąpiel lub nadmierny wysiłek fizyczny może doprowadzić do powstawanie białkomoczu przemijającego. Wystąpienie białkomoczu najczęściej sygnalizuje chorobę i proces zapalny nerek.

Czy krwiomocz jest groźny?

Czerwona barwa oddawanego moczu najczęściej występuje po spożyciu niektórych produktów spożywczych np. buraków. Także po zażywaniu niektórych leków mocz może być czerwony. Niekiedy jednak do moczu może się przedostać krew z krwawiących żylaków lub z dróg rodnych.

Najczęstsze przyczyny krwiomoczu:

• Kamica moczowa
• Nowotwór
• Zapalenie pęcherza i cewki moczowej
• Schorzenia kłębuszków nerkowych
• Przerost stercza

Co to jest ropomocz?

Objawy chorych nerek

Choroby pęcherza i nerek

Gdy w moczu znajdują się leukocyty czyli białe krwinki stan taki nazywa się ropomoczem. Bardzo często wraz z ropomoczem występuje mniej lub więcej intensywny białkomocz i krwiomocz. Obecność ropy w cewce moczowej może być następstwem stanu zapalnego lub pochodzić ze stercza objętego stanem zapalnym. Z tego względu nie powinno się oddawać do badania moczu zaraz po badaniu przez odbytnicę.

Możliwości zanieczyszczenia moczu u kobiet są dużą większe. Przykładem mogą być upławy z pochwy, które przedostają się do moczu i są najczęstszą przyczyną fałszywego ropomoczu. Żeby nie doszło do takiego zanieczyszczenia, mocz do badania trzeba oddawać po dokładnej higienie.

Jeżeli istnieje obawa, że zanieczyszczenie może pochodzić z dróg rodnych, należy po wykonaniu czynności higienicznych umieścić w pochwie tampon, który zatrzyma ewentualną wydzielinę.

Badany mocz powinno być przeprowadzone krótko po oddaniu, ponieważ mocz w temperaturze pokojowej dość szybko ulega rozkładowi i alkalizacji.

Przypadki bezmoczu

Jeżeli organizm wydala 100 ml – 0 ml to stan taki nazywamy bezmoczem. Natomiast gdy ilość wydalanego moczu oscyluje w granicach 400 ml – 100 ml mamy do czynienia ze skąpomoczem. Dorosły, zdrowy człowiek mając zdrowe nerki oddaje 400 – 500 ml moczu dziennie.

Następstwem skąpomoczu lub bezmoczu jest mocznica, azosica i kwaśnica. Osoba z bezmoczem powinna niezwłocznie znaleźć się w szpitalu i powinna być poddana leczeniu. Z całkowitym zatrzymaniem moczu mamy do czynienia gdy przy pełnym pęcherzu nie można wydalić moczu. Nerki pracują normalnie. U mężczyzn taki stan może być następstwem przerostu stercza, raka stercza lub kamienia w cewce moczowej. U kobiet całkowite zatrzymanie moczu bywa rzadkością.

Przyczyny wielomoczu

W organizmie zdrowego człowieka w zależności od wypijanych płynów, ilości wody zatrzymanej w organizmie i wydalanej przez pot – ilość wydalanego moczu może być różna. Dość znaczne ilości płynu można utracić wskutek biegunki, wymiotów lub zatrzymania w organizmie w postaci obrzęków.

Wielomoczem nazywamy stan w którym ilość oddawanego moczu przekracza 2 litry na dobę. W schorzeniach nerek do wielomoczu może dojść w sytuacji:
• Przewlekłej niewydolności nerek
• Niedoborze potasu
• Torbielowatości nerek

Co to jest częstomocz?

Zdrowy pęcherz moczowy u człowieka ma pojemność od 250 do 400 ml. Gdy pęcherz wypełni się taką ilością moczu następuje parcie. Podczas snu parcie występuje dopiero po większym napełnieniu, gdyż czucie wtedy jest obniżone i bodźców zewnętrznych jest znacznie mniej.

Jeśli występuje wielomocz, niezależnie od przyczyny, wydalanie moczu jest częstsze bez żadnej choroby pęcherza. Charakterystyczne przy wielomoczu jest oddawanie moczu w znacznych ilościach.

Źródło: Poradnik uzdrawiacza: Choroby nerek i pęcherza – Cezary Kruk

Żeń – szeń

Żeń – szeń – Panax ginseng C. A. Mey




Żeń – szeń rośnie w cienistych lasach Korei, północno-wschodnich Chin oraz na dalekowschodnim terytorium ZSRR od rzeki Amur do Ussuri. Roślina ta jest tam uprawiana od bardzo dawna. W ostatnich czasach także na Kaukazie i Ukrainie. Żeń – Szeń jest niewielką byliną z rodziny Araliowatych, wykształca mięsisty mało rozgałęziony i zgrubiały korzeń palowy, czasami człekokształtny, z którego wyrasta dęta łodyga, wysoka do 70 cm. Liście łodygowe są długoogonkowe i ułożone po 4 w okółku. Poszczególne liście składają się z 5 – 7 jajowato lancetowatych listków, owłosionych na nerwach i brzegiem ostro ząbkowanych.

Pęd kwiatowy wychodzi ze środka okółka liści i jest zakończony baldachem złożonym z 15 – 20 zielonkawobiałych kwiatów. Owoc to pestkowiec podobny do jagody, jaskrawoczerwonej barwy, posiadający najczęściej dwa nasiona. Roślina rośnie niezwykle wolno, toteż po 8 – 10 latach od kiełkowania z nasienia korzeń osiąga ciężar zaledwie 10 g, a po 20 latach 20 – 25 g. W warunkach hodowlanych szybkość wzrostu rośliny i przyrost wagi są trochę większe.

Surowiec

Jesienią w czasie owocowania rośliny wykopuje się korzenie w całości, gdy osiągają ciężar co najmniej 10 g i w stanie świeżym przeznacza się na eksport do firm farmaceutycznych lub suszy w całości na użytek miejscowy. Otrzymuje się korzeń żeń – szenia – Radix Ginseng, syn. Radix Panacis. Surowiec rosnący dziko jest bardziej ceniony od surowca uzyskanego z uprawy. Do przemysłowego izolowania związków czynnych wykorzystuje się całą roślinę w czasie kwitnienia. Inne pokrewne gatunki żeń-szenia, mianowicie Panax notoginseng Burkill, Panax pseudo ginseng Walich i Panax japonicus C. A. Mey., dostarczają surowca o niższej wartości od opisywanego.

Pochodzący z Ameryki Północnej gatunek, żeń-szeń pięciolistny – Panax quinquefolium L., znany od stuleci Indianom kanadyjskim, charakteryzuje się szybkim wzrostem, niewielką zawartością związków czynnych i jest uprawiany na dużą skalę nie tylko w Ameryce, lecz ostatnio również w Azji. Roślina ta dostarcza korzeni, które są tanim i łatwo dostępnym surowcem zastępczym żeń-szenia prawdziwego. Ponadto istnieją inne jeszcze rośliny, należące do tej samej rodziny Araliowatych i o analogicznych własnościach, jak eleuterokok kolczasty – Eleutherococcus senticosus Maxim., aralia wysoka – Aralia elata (Miq.) Seem., która jest niedużym drzewem dalekowschodnim, dającym jako surowca korzeni – Radix Araliae, zwodnica wyniosła – Echinopanax elatum Nakai., kolczasty krzew nadmorski, z którego zbiera się korzenie razem z kłączem – Radix Echinopanacis. Lenza krokoszowa – Lenzea carthamoides DC (z rodziny Złożonych – Compositae), jest byliną dostarczającą kłączy z korzeniami – Rhizoma Lenzeae.

Podstawowe związki czynne

Wszystkie części żeń-szenia prawdziwego, jednak najwięcej korzeń, zawierają mieszaninę 16 saponin trójterpenowych, które są połączeniami aglikonów panaksadiolu, panaksatriolu lub kwasu oleanolowego z 3-6 cukrami prostymi. W 1962 r. badacze japońscy wykryli 12 związków saponinowych i nazwali je ginsenozydami. W tym samym roku badacze radzieccy wyizolowali 6 związków (z których 2 okazały się identyczne z ginsenozydami) i nazwali je panaksozydami. Podobne związki znaleziono w innych gatunkach żeń-szeni. W pozostałych wymienionych wyżej roślinach zauważono obecność związków zbliżonych strukturalnie do ginsenozydów.

Działanie

Wyciągi z żeń-szenia oraz innych roślin uprzednio wymienionych wykazują działanie ogólnie pobudzająco i wzmacniająco na ośrodki ruchowe i wydzielnicze, znajdujące się w ośrodkowym układzie nerwowym i rdzeniu przedłużonym. Bodźce wychodzące z tych ośrodków docierają do bardzo dużo narządów wewnętrznych i tym należy tłumaczyć tak dużą różnorodność działania. Zauważono bowiem na podstawie badań, że żeń – szeń obniża ciśnienie krwi, zwiększa ilość wydalanego moczu, usuwa toksyny, zmniejsza poziom cukru we krwi, ma właściwości przeciwwrzodowe, przeciwdziała rozwojowi niektórych nowotworów oraz pobudza czynność serca. Potwierdziło się to, że surowiec ten ma wszechstronny wpływ na organizm, zwiększa jego ogólną wydolność, zdolności adaptacyjne nawet do trudnych i długotrwałych niesprzyjających warunków otoczenia, jak również do dużego wysiłku.

Przetwory z żeń – szenia

Kumsan Ginseng – płyn i kapsułki zawierające standaryzowany wyciąg z korzeni żeń – szenia. Przyjmuje się po kapsułce lub 15 ml płynu rano i wieczorem. W Europie znanych jest wiele innych analogicznych produktów w postaci sproszkowanego surowca, wyciągu płynnego lub suchego, tabletek, eliksirów, a nawet papierosów, gumy do żucia, płynów kosmetycznych itp. Ich wartość lecznicza jest różna, niekiedy bardzo mała lub żadna, jak to wykazały badania.

Wyciąg z korzenia eleuterokoka, Extractum Eleuterococci fluidum – krople. Przyjmuje się po 20 – 40 kropli w kieliszku wody 2 do 3 razy dziennie na 1 godz. przed posiłkiem jako środek ogólnie wzmacniający i poprawający potencje. Szeroko stosowany w gerontologii.

Nalewka z korzenia aralii, Tinctura Araliae. Stosowanie 30 do 40 kropli 2 do 3 razy dziennie. Działanie i zastosowanie jak wyżej.

Saparal – tabletki zawierające po 0,05 g mieszaniny soli amonowych glikozydów trójterpenowych (aralozydów A, B i C), wyizolowanych z korzeni aralii. Saparal przyjmuje się w wyczerpaniu nerwowym, ogólnej utracie sił, podciśnieniu, osłabieniu lub utracie potencji, rekonwalescencji i innych. Stosowanie: po 1 tabletce 2 do 3 razy dziennie po posiłku w ciągu 15 do 30 dni, po czym przerwa 1 do 2 tygodni.

Nalewka z kłączy z wodnicy, Tinctura Echinopanacis. Przyjmuje się 2 do 3 razy dziennie po 30 do 40 kropli przed posiłkiem. Działanie i zastosowanie jak wyżej.

Wyciąg z kłączy lenzy krokoszowej, Extractum Lenzeae carthamoidis fluidum – płyn. Stosowanie: 20 do 30 kropli 2 do 3 razy dziennie. Działanie i zastosowanie jak wyżej.

Olimp Żeń-Szeń Vita Complex – kapsułki. Preparat przeznaczony dla osób dążących do utrzymania należytej sprawności fizycznej i umysłowej oraz do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia, a także jako uzupełnienie witamin w diecie. Dawkowanie: 1 kapsułka raz dziennie lub inaczej po konsultacji z lekarzem.

Nalewka z nasion cytryńca chińskiego, Tinctura Schizandrae – płyn. Działanie, zastosowanie i dawkowanie jak powyższego preparatu.







Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • sosna
  • nalewka z Aralii
  • sinigryna
  • zen szeń pieciolistny
  • żeń szeń w kroplach
  • żeń szeń z pedem

Len zwyczajny

Len zwyczajny – Linum Usitatissimum L.



Len jest rośliną jednoroczną z rodziny Lnowatych, udomowiony w Mezopotamii przypuszczalnie ok. 8 tys. lat temu. Obecnie nie występuje w stanie dzikim. W dzisiejszych czasach len uprawia się w wielu krajach świata, w tym także w Polsce. Len posiada łodygę nagą, prostą, wysoką do 70 cm wysoką, u góry mocno rozgałęzioną. Liście lancetowate, długo zaostrzone, trójnerwowe, ustawione skrętolegle. Kwiaty promieniste, błękitne lub białawe, zebrane w wachlarzowatą wiechę. Owocem lnu jest kulista torebka, w której znajdują się z reguły 10 błyszczących nasion koloru żółtobrunatnego lub czerwonobrunatnego. Nasiona podłużnie jajowate, spłaszczone, z jednego końca zaostrzone, o brzegach ostrokanciastych. Mają długość do 6 mm i grubość około 1 mm. Zanurzone w wodzie pęcznieją, pokrywając się warstwą śluzu.

W nasionach lnu znajduje się do 6% substancji śluzowych, rozmieszczonych w łupinie nasiennej, 30 – 40% oleju tłustego, także glikozydy cyjanogenne, jak linamaryna i lotaustralina (do 1,5%), które uwalniają się tylko z rozdrobnionych i namoczonych nasion, dając wolny cyjanowodór. Są w nasionach także inne glikozydy, jak linocymarozyd, będący pochodną estru metylowego kwasu ohydroksycynamonowego i linkafeinozyd (pochodna kwasu kawowego). W grupie steroli wyodrębniono sytosterol, kampesterol, cykloartenol i cholesterol. Surowiec zawiera również około 20% białka. Ponadto stwierdzono, że w niedojrzałych nasionach jest toksyczny aminokwas linatyna, pochodna proliny, będący antagonistą witaminy B6.

Nasiona lnu są najczęściej używanym w naszym kraju surowcem śluzowym o działaniu osłaniającym przewód pokarmowy. Wodne wyciągi z całych nasion, wykonane na zimno, drogą maceracji, lub najlepiej na gorąco, w postaci odwaru, i zastosowane doustnie powlekają cienką warstwą błony śluzowe przełyku, żołądka i częściowo dwunastnicy, osłaniając je przed substancjami szkodliwymi pochodzenia endogennego lub egzogennego. Ma to duże znaczenie w owrzodzeniu żołądka lub dwunastnicy, któremu często towarzyszy nadmiar silnie kwaśnego soku żołądkowego, jak również w zatruciach substancjami żrącymi.

Olej lniany zastosowany wewnętrznie wchłania się łatwo w przewodzie pokarmowym i zmniejsza poziom cholesterolu we krwi, jak również wpływa regenerująco na skórę. Użyty miejscowo na skórę normalizuje jej czynności, nadaje odpowiednią elastyczność i odporność na niekorzystne czynniki zewnętrzne oraz poprawia zdolność ziarninowania i szybkiej odnowy naskórka. Podobnie korzystnie działa regenerująco i powlekająco na błony śluzowe. Przetwory z lnu stosowane w zalecanych dawkach nie powodują objawów szkodliwych.

Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski





Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • len zwyczajny
  • czy nafta destylowana reguluje wagę

Kąpiele w szarym mydle i krochmalu



Szare mydło i krochmal są bardzo pożyteczne w leczeniu zmian w piersiach. Ale nie tylko. Metoda ta jest zalecana na różne przypadłości zdrowotne nie tylko przez medycynę ludową, ale również przez niektórych… lekarzy.

Pewna kobieta, nazwijmy ją umownie pani Ania, wyczula w jednej piersi małego guzka. Bezzwłocznie zareagowała i już następnego dnia była u lekarza. Wstępna diagnoza, później specjalistyczne badanie wykazały, że to na szczęście nic groźnego – tylko ropień, który powstał na skutek przeziębienia. U pani Ani zdecydowano się wykonać zabieg, który polegał na wykonaniu dwóch nacięć w celu usunięcia z piersi ropy. Tę niewielką operację wykonano bez problemów, pani Ania zaraz wróciła do domu, ale zlecono jej codzienne przychodzenie na zmianę opatrunków. Oprócz antybiotyków, lekarz zalecił jej kilka razy na dzień mycie chorej piersi wodą z dużą ilością zwykłego szarego mydła. Zaznaczył przy tym, ze kąpiele te wykonywane regularnie są najistotniejszą częścią leczenia.

Naturalny środek odkażający

Szare mydło – dawniej służyło do prania, znajdowało się w każdym domu, obecnie rzadko spotykane. Równocześnie jest środkiem, na który najlepiej reagują ropiejące rany, skaleczenia, wypryski, nagniotki. Wiedzą o tym myślący lekarze. Pamiętają babcie i terapeuci. Większość ludzi nie zna tego środka, albo zapomina, że zwykle to co najprostsze, bywa najlepsze. Kolejny przykład. Młoda kobieta systematycznie bywa w zakładzie kosmetycznym, stosuje się do porad znających wszystkie tajniki skóry profesjonalnych kosmetyczek. Pracownice tego gabinetu hołdują zasadzie, że najdroższy kosmetyk markowej firmy nie zastąpi prostych i popularnych od dawna środków do pielęgnacji. Proponują do mycia głowy zioło mydlnicę, do przemywania oczu rumianek i herbatę, a do tłustej cery maseczkę z otrąb pszennych. Szefowa zakładu, wiekowa już kobieta zaleca przychodzącym klientkom o nieładnej, ziemistej i tłustej cerze mycie twarzy zwykłym szarym mydłem.

Następny przykład. Metodę tą stosowały nasze babki bardzo często. Gdy przypadkowo wbije się nam za paznokieć drzazga, nieprzyjemnie skaleczymy się przy obcinaniu paznokci lub wycinaniu skórek, najskuteczniejszym sposobem na złagodzenie dolegliwości jest moczenie pechowego palca w roztworze szarego mydła z wodą. Opuchlizna szybko zejdzie, drzazga wyjdzie, zaleczy się ropny wysięk.

Takich historii jest sporo i wielu na pewno używa szarego mydła w różnego typu schorzeniach. Tych z kolei, którzy nic o właściwościach zwykłego mydła nie wiedza, na pewno zainteresuje poniższy tekst, przedstawiający wiele możliwości użycia tego prostego środka.

Lecznicze właściwości kąpieli mydlanej

Proste leczenie za pomocą wody i najtańszego mydła jest niezwykle pomocna przy leczeniu łuszczycy, długo gojących się ran, przede wszystkim tych ropiejących. Pomaga w przypadku czyraków oraz powstających na skórze i pod nią ropieni nieznanego pochodzenia. Mydlana kąpiel to najlepszy sposób na wrastające paznokcie, nagniotki na stopach i różnego rodzaju odciski. Osoby starsze często narzekają na zbytnie rogowacenie naskórka, które połączone jest z jego złuszczaniem. Na tego typu dolegliwość również doskonale wpływa kąpiel w wodzie z mydłem. Stosowanie szarego mydła do mycia bardzo pozytywnie wpływa również na skórę o rozszerzonych porach, podatną na wypryski i wągry.

Szare mydło to doskonały środek do mycia włosów, przede wszystkim podatnych na przetłuszczanie. Kąpiel mydlana łagodzi różne podrażnienia, zranienia, zmiękcza zrogowaciały naskórek. Napięcie skóry zostaje złagodzone, pory się otwierają i oczyszczają, by chwilę później zamknąć się i nie dopuszczać żadnych zarazków i brudu pochodzących z zewnątrz. Gdy na skórze lub pod nią mamy ropne guzy czy rany, wtedy pod wpływem mydła ropa powoli odpływa, przez co choroba zanika, zmniejsza się stan zapalny i ból. Zmniejsza się obrzęk, zaczerwienienie wkoło rany i nieprzyjemne napięcie w chorym miejscu.

Przygotowanie kąpieli

Jeśli zamierzamy zrobić kąpiel całego ciała w mydle, wtedy musimy użyć na wannę wody około 400 g szarego mydła. Najlepiej wykorzystać płatki mydlane, bo dużo łatwiej i szybciej się rozpuszczają niż mydło w kostce. Mydła ani płatków nie rozpuszczamy w samej wannie, lecz w gorącej wodzie, w innym mniejszym naczyniu. Tak rozrobiony roztwór wlewamy do wanny. W takiej kąpieli można przebywać od 20 minut do godziny. Oczywiście trzeba pilnować o to, aby woda nie była zbyt gorąca ani zbyt chłodna. Najodpowiedniejsza jest o temperaturze ciała, czyli ok. 38 st.

Gdy mamy do czynienia z ropiejąca raną lub ze zrogowaciałym naskórkiem, kąpiele wykonujemy jak najczęściej, najlepiej codziennie. Po kilku dniach, gdy zauważymy wyraźną poprawę w stanie zdrowia możemy zmniejszyć ilość kąpieli do 2 lub 3 na tydzień. Także można wtedy zmniejszyć czas kąpieli. By kuracja dała zamierzony efekt, trzeba zrobić min. 6 kąpieli. Po każdej musimy koniecznie starannie spłukać ciało wodą. Jeżeli nie ma potrzeby kąpania całego ciała, to moczymy tylko tą część, która jest dotknięta choroba. Wtedy przygotowujemy roztwór mydlany w misce i moczymy w niej nogi lub ręce.





Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Zbigniew Satała

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • moczenie rany w szarym mydle
  • kąpiel w szarym mydle
  • moczenie nogi po operacji kostki w szarym mydle
  • zamrożenie kurzajki czy po moczyc w wodzie z mydłem
  • szare mydło na rany
  • kąpiele w szarym mydle
  • czy rane z saczkiem moczyc w mydlinach
  • czy moczenie rak w krochmalu zlagodzi alergie
  • co daje moczenie w szarym mydle
  • kąpię się w szarym mydle czy to dobrze

Lecznicze właściwości nafty




Zwolennicy stosowania nafty wewnętrznie polecają ją na poważne choroby. W większości jednak zielarze zrezygnowali z takiego leczenia. Wielu z nich uważa, że pogłoski o cudownych właściwościach tego specyfiku są wyraźnie przesadzone.

Efekty Pauli Garnner

W naszym kraju rozpowszechniła leczenie naftą Paula Ganner. W gazetach ukazało się kiedyś sprawozdanie redaktora „Tago” Gera Haupta z jej działalności. W owym sprawozdaniu czytamy, że Paula Ganner (lat 50) wyleczyła ponad 20 000 chorych i opatentowała leczenie naftą w niektórych krajach. Gero Haupt gościł u niej, by poznać tą metodę leczenia. Paula sama miała raka i wyleczyła się właśnie naftą. Pomogła pozbyć się tej choroby także innym chorym, w sytuacji kiedy wszelka pomoc medyczna była nieskuteczna.

Powodem tego, że zaczęła interesować się leczniczymi właściwościami nafty była jej choroba. U Pauli Ganner zdiagnozowano raka z przerzutami, schudła wtedy 14 kg. W czasie zabiegu szpitalnego wycięto jej 75 cm jelita. Na następną operację w celu przesunięcia jej odbytnicy było już za późno, ponieważ nastąpił paraliż i zamkniecie odbytu. Także prawa nerka była zajęta przez raka. Lekarze wydali na nią wyrok – stan beznadziejny. Po ośmiodniowym pobycie w szpitalu wypisano ją do domu jako nieuleczalnie chorą. Medycy rokowali jej tylko 2 dni życia.

Gdy leżała w domu sparaliżowana, przypomniało jej się o tym, co opowiadali żołnierze, będący w czasie I wojny światowej w Bosini i Hercegowinie. Rdzenni mieszkańcy tych terenów przy rozmaitych schorzeniach spożywali naftę, jak również używali jej do nacierania. Paula poprosiła by jej kupiono w aptece destylowaną naftę. Natychmiast zażyła 1 łyżkę, po niecałej godzinie ustąpił paraliż jak również bóle.

Od tego czasu przyjmowała naftę regularnie. Po 3 dniach wstała z łóżka, po jakimś czasie mogła zjeść cokolwiek i nie wymiotowała po jedzeniu. Po 5 tygodniach odczuwała już ogromny głód, miała ochotę na sznycle, mięso, jarzyny, sałatkę. Później wróciła do swej normalnej wagi czyli 56 kg. Po 11 – tu miesiącach od początku leczenia naftą Paula rodzi chłopca o wadze 5,8 kg. Po miesiącu po porodzie oddaje krew jako honorowy krwiodawca.

Paula Ganner uważała, że nafta pomocna jest w wielu schorzeniach, nie tylko w przypadku raka. Przy tym istotną sprawą jest, aby wybrać naftę destylowaną w temp. 100 do 150 st. C. Przy większej temperaturze destylacji z tej mieszaniny węglowodanów ulatniają się komponenty lecznicze, a reszta może być szkodliwa dla krwi.

Paula Ganner proponowała przyjmować kilka łyżeczek nafty profilaktycznie. Aby przeciwdziałać wtórnemu wystąpieniu u siebie raka, sama zażywa 1 raz w roku przez 15 dni jedną łyżeczkę nafty, zawsze na czczo. Jej metoda została opatentowana w Anglii, Irlandii Płn., jak również w Niemczech i Szwajcarii.

Przebrzmiała kuracja

Kuracja naftą to trochę przebrzmiała sprawa. Jeszcze niedawno niektórzy terapeuci używali jej w przypadku ciężko chorych. Leczył nią m.in. jeden z zielarzy warszawskich. Oto jego dawne zalecenia. Nafta jest ciężkostrawna. Na początku wykonuję próby na cukrze, by stwierdzić, czy wytrzyma wątroba pacjenta. Na łyżeczkę cukru daję 5 kropli nafty, podaję to pacjentowi i czekam. Jeżeli organizm odrzuci naftę – wystąpią nudności, nieprzyjemne odbijanie – to leczenie się przedłuży, ponieważ trzeba do nafty przygotować wątrobę. Jakie ilości nafty można stosować? To zależy od pacjenta i jego stanu. Nie należy jednak używać nafty z błahych powodów. Przy chorobie nowotworowej zaleca się przyjmować 2 razy po 60 kropli dziennie przez 10 dni i wykonać 7 – dniową przerwę. Po przerwie wznawiamy leczenie naftą.

Odżywki z naftą

W zastosowaniach ludowych nafta używana była od dawna jako środek do pielęgnacji i wzmacniania włosów. W szczególności ceniono naftę czerpaną ze złóż gorlickich. Dziś również jest wielu amatorów jej stosowania, ale stosuje się naftę kosmetyczną, możliwą do kupienia w aptekach lub sklepach z kosmetykami. Jest ona wytwarzana m.in. w Głubczycach. Nafta kosmetyczna rozlewana jest do małych, plastykowych buteleczek, łatwych do przechowywania. Oto przepisy na odżywki do włosów z naftą:

Przepis I
• Łyżeczka soku z cytryny
• Łyżeczka oleju rycynowego
• Żółtko
• Utarta cytryna
• 2 łyżeczki nafty

Mieszamy dokładnie składniki i otrzymany preparat wcieramy w skórę głowy. Jednorazowo wykorzystujemy całą porcję. Owijamy głowę starym ręcznikiem i pozostawiamy tak przez 1 godzinę, po czym myjemy głowę. Zabieg wykonujemy najpierw dwa razy co tydzień, następnie trzy razy co 2 tygodnie, na koniec po miesiącu jeszcze jeden raz. W całości kuracja trwa trzy miesiące.

Przepis II
• 1 łyżeczka nafty
• 1 łyżeczka oleju rycynowego
• 1 żółtko

Składniki starannie mieszamy. Otrzymany preparat wcieramy dokładnie w skórę głowy i włosy. Pozostawiamy na godzinę, następnie myjemy głowę. Powtarzamy zabieg co tydzień.
Jest to odzywka dla włosów suchych i słabych.

Przepis III
• 1 łyżeczka nafty
• 1 żółtko
• 2 łyżki wody

Wszystko dobrzy mieszamy i wcieramy w skórę głowy i włosy. Pozostawiamy na godzinę, owijając głowę ręcznikiem. Po zabiegu myjemy włosy. wykonujemy raz na tydzień do włosów z tendencjami do przetłuszczania się i słabych.

Ryszard Bąk poleca naftę na reumatyzm i prostatę

Sposób leczenia naftą znaleźć można w publikacji popularnego uzdrowiciela Ryszarda Baka „Zdrowie w twoich rekach”. Oto jego receptury: 1 kg niedojrzałych orzechów włoskich zalewamy l litrem nafty kosmetycznej do włosów. Orzechy pozyskujemy pod koniec czerwca, gdy wydzielają białe mleczko. Nalewkę zlewamy po trzech tygodniach i używamy do nacierania chorych stawów.

W przypadku prostaty: 300 ml nafty destylowanej D – 5 i 2.5 dkg kitu pszczelego moczymy 14 dni, codziennie mieszając. Wypijamy trzy razy dziennie po 20 kropli po posiłku przez 1,5 miesiąca

Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Walenty Nabiał







Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • nafta lecznicza
  • nafta oczyszczona
  • nafta oczyszczona co leczy
  • nafta destylowana do picia
  • petroleum d5 na krosty jak uzywac
  • nafta właściwości lecznicze
  • nafta
  • Leczenie nafta
  • nafta do picia
  • nafta destylowana

Zapalenie jelit




Powszechnie większość objawów opisywanego schorzenia nazywana jest ogólnie „bólami brzucha”. Sporadyczne bóle brzucha spotykają zresztą prawie każdego z nas, i przeważnie tłumaczymy tą chwilową niedyspozycję nadmiernym przejedzeniem, nieświeżą żywnością, czy też innymi kulinarnymi przypadkami, które obiecujemy sobie w przyszłości unikać. Tych przyrzeczeń i dyscyplin żywnościowych najczęściej nie potrafimy dotrzymać. Nazwa „zapalenie jelit” mieści w sobie sporą grupę różnych stanów zapalnych, obejmujących zarówno jelito cienkie, jak i jelito grube, odbytnicę, czy też dwunastnicę.

Bardzo często te niewielkie jeszcze symptomy to pierwsze sygnały stanów zapalnych jelit, których nie powinniśmy w żaden sposób lekceważyć, ponieważ w miarę upływającego czasu będą narastać, skutkując coraz bardziej nieprzyjemnymi dolegliwościami. Najczęstszym powodem tworzenia się stanów zapalnych jelit jest zachwiana równowaga w ich florze bakteryjnej, gdyż do właściwego funkcjonowania potrzebują one swoistej flory z jej wieloma zdrowymi szczepami, które biorą czynny udział w procesach przemiany materii. Jak wiele innych stanów zapalnych, mogą one mieć postać ostrą lub przewlekłą.

Przewlekłe stany zapalne jelit

Czas ich trwania jest zwykle trudno określić, niekiedy są to nawet lata. Często następuje tzw. falowanie objawów. W jednym czasie objawy bardzo się nasilają, a w innym okresie zaczynają maleć i ustępują zupełnie. Przewlekłe stany zapalne jelit mają wiele charakterystycznych objawów: biegunki, nadmierne odwodnienie, naprzemienne biegunki z zaparciami, pojawiające się w stolcu krew i śluz, wzdęcia, niekiedy wychudzenie spowodowane nieprawidłowym przyswajaniem składników pokarmowych, pozostałości niestrawionej żywności w stolcu.

Ostre stany zapalne jelit mają przebieg najczęściej gwałtowny, a ich czas jest ograniczony. Wymagają zwykle intensywnego leczenia szpitalnego i niedługiego okresu rekonwalescencji. Charakterystyczne objawy to: ostry ból brzucha, wysoka gorączka, skurcze brzucha, wrażenie ogólnego rozbicia, krwawe biegunki z obecnością śluzu, odwodnienie organizmu. Do utraty flory bakteryjnej jelit, a tym samym powstania stanów zapalnych, dochodzi najczęściej przez: zakażenie bakteriami, wirusami. grzybami, pasożytami, ich jajami lub larwami, zakażenie toksynami, także tymi wydzielanymi przez drobnoustroje, chemikaliami, lekami, metalami ciężkimi itp.

Trudno w tym miejscu wymienić drobiazgowo wszystkie chemikalia i metale ciężkie, mające szkodliwe działanie dla organizmu ludzkiego, oraz powodujące dolegliwości jelitowe. Jest ich bardzo dużo, a co niepokojące, szybko pojawiają się nowe. W wielu przypadkach do zakażenia dochodzi poprzez pite napoje i zjadaną żywność, oraz nadmiar przyjmowanych leków, także antybiotyków. Chcąc zaoszczędzić wydatki kupujemy w sklepach z tanią żywnością, co skutkuje tym, że nasza lodówka jest wypełniona tzw. śmieciową żywnością, mającą w swoim składzie wiele dodatków polepszających, barwiących, konserwujących, smakowych, itp.

Takie produkty nie mają nic wspólnego z prawdziwą żywnością organiczną, przyjazną naszemu organizmowi, dającą mu naturalne substancje odżywcze, witaminy i mikroelementy. Co może być w kiełbasie w cenie kilka złotych za kilogram? Takie wędliny mają w swoim składzie MOM, czyli masę mięsno kostną, która zawiera zmielone kości, chrząstki, skóry i trochę jakiegoś mięsa. Z tym wszystkim muszą się „rozprawić” nasze jelita.

Kuracja ziołowa

Leczenie ziołami daje pozytywne efekty w przypadku przewlekłych stanów zapalnych jelit, jak i w stanach ostrych. Po kuracji lekarstwami możemy zastosować leczenie ziołami, a z pewnością pozbędziemy się nawrotów choroby. Najpopularniejsze zioła stosowane w leczeniu jelit to: ziele rdestu ptasiego, ziele i kłącze pięciornika gęsiego i pięciornika kurzego, owoc kminku, ziele tymianku, liść babki lancetowatej, liść szałwii, liść poziomki, liść babki zwyczajnej, korzeń arcydzięgla, korzeń mniszka, porost islandzki, ziele piołunu, liść maliny, liść melisy, owoc i liść borówki czernicy, ziele krwawnika, kwiat rumianku, kwiat nagietka, liść pokrzywy, ziele bylicy pospolitej, kora kasztanowca, korzeń łopianu, korzeń omanu, liść borówki brusznicy, kłącze tataraku, ziele bukwicy, ziele hyzopu, liść orzecha włoskiego, liść porzeczki czarnej, ziele rzepiku, liść koniczyny czerwonej, ziele drapacza lekarskiego, ziele przywrotnika, liść ruty, ziele macierzanki, ziele dziurawca, owoc jałowca, kwiat lawendy, kłącze wężownika.

Mieszanka w kuracji jelitowej

Dobry przepis na zestaw przeciwzapalny, który możemy używać naprzemiennie z innymi zestawami w leczeniu jelit: porost islandzki, ziele skrzypu polnego, ziele drapacza lekarskiego, ziele rdestu ptasiego, ziele jemioły, kora wierzby, liść brzozy, liść jagody czarnej, liść pokrzywy, korzeń omanu, kłącze perzu, ziele dziurawca, ziele fiołka trójbarwnego, Wszystkie składniki starannie mieszamy i wsypujemy do szczelnej torebki. Jedną łyżkę ziół zalewamy w szklance wrzącą wodą, odstawiamy na 20 do 25 minut, przecedzamy. Pijemy 30 minut przed jedzeniem trzy razy dziennie w stanach zapalnych.

Mieszanka przeciwbiegunkowa

Niemiłą dolegliwością w tym schorzeniu są dokuczliwe biegunki. W takim przypadku możemy użyć zestaw przeciwbiegunkowy o następującym składzie: korzeń kobylaka, kora wierzby, kora dębu, kłącze pięciornika, liść szałwii, liść borówki czernicy, liść poziomki, liść babki lancetowatej, liść orzecha włoskiego, liść poziomki, suszony owoc borówki czernicy. Wszystkie zioła starannie mieszamy, do szklanki wsypujemy 1 łyżkę mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy na 20 – 25 minut po czym przecedzamy. Pijemy 30 minut przed jedzeniem.

Niekiedy w stolcu, poza śluzem, występuje krew. Aby temu przeciwdziałać, możemy zrobić sobie zestaw o
następującym składzie: kora kasztanowca, liść babki lancetowatej, kwiat nagietka, ziele tasznika, ziele rdestu ostrogorzkiego, liść szałwii, ziele krwawnika, kłącze pięciornika, koszyczki rumianku, liść poziomki. Mieszamy starannie wszystkie składniki i wsypujemy do szczelnej torebki albo pojemnika. Na jednorazowe użycie jedną łyżkę mieszanki zalewamy w szklance wrzącą wodą, odstawiamy na 20 – 25 minut, następnie przecedzamy. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem.

Najczęściej w przedstawianym schorzeniu wraz z biegunką w stolcu występuje śluz i krew, i zwykle nie wiemy od czego zacząć. Zalecana jest następująca kuracja przygotowanymi zestawami: Przez okres 3 dni pijemy zestaw przeciwbiegunkowy, 3 razy dziennie; przez następne 3 dni pijemy trzy razy dziennie zestaw na stany zapalne; i przez następne 3 dni pijemy 3 razy dziennie zestaw przeciwkrwawieniowy. Następnie kurację powtarzamy od początku. Leczenie można kontynuować przez dłuższy okres czasu, (30 do 60 dni) aż do ustąpienia krwawych i śluzowatych stolców.

Po ustąpieniu wspomnianych objawów pijemy przez 7 dni zestaw o następującym składzie: kłącze pięciornika, liść babki lancetowatej, ziele tasznika, korzeń prawoślazu, ziele krwawnika, liść podbiału, korzeń mniszka lekarskiego, koszyczki rumianku, liść melisy, porost islandzki. Do szklanki wsypujemy: jedną łyżkę przygotowanej mieszanki i zalewamy wrzątkiem, odstawiamy do naciągnięcia na 20 – 25 minut. Pijemy 3 razy dziennie, 30 minut przed jedzeniem. Zestaw ten odnawia i powleka podniszczoną chorobą śluzówkę. Po tygodniu można zestaw ten odstawić. Następny tydzień pijemy zestaw przeciwzapalny, a w kolejnym tygodniu ponownie pijemy zestaw regenerujący śluzówki.

Zwykle bywa tak, że biegunka to reakcja obronna na przyjmowane z jedzeniem substancje toksyczne, chorobotwórcze mikroorganizmy, lub inne szkodliwe czynniki, które organizm chce szybko wydalić, aby zmniejszyć szkody jakie mogą powstać z powodu ich obecności w organizmie. Jeżeli biegunka będzie trwać przez dłuższy okres czasu, należy koniecznie udać się do lekarza, i przeprowadzić stosowne badania.





Źródło: Poradnik uzdrawiacza – Wojciech Biernat

Ten artykuł znaleziono w wyszukiwarce Google m.in. poprzez poniższe frazy kluczowe:

  • leczenie jelit medycyna naturalna
  • zioła na zapalenie jelita cienkiego
  • mieszanki przy zapaleniach z porostem islandzkim
  • jak nawilżyć jelita
  • jak nawilzyc sluzowke bardzo wyjałowiona zoladka jelit
  • leczenie zapalenia torebek jelitowych
  • klacze pieciornika pasozyty
  • jak nawilzyc sluzuwke jelit
  • jak nawilzyc sluzowke jelit
  • jak nawilżyć je